What do you think?
Rate this book
Πάσα Ανάσα
"Δώσε μου ένα κοχύλι
να το βάλω στο αυτί
να μιλήσω δίχως χείλη
να χαρούνε οι νεκροί"
[Από την έκδοση]
να το βάλω στο αυτί
να μιλήσω δίχως χείλη
να χαρούνε οι νεκροί"
[Από την έκδοση]
- GenresPoetry
48 pages, Paperback
Published December 1, 2016
29 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
February 21, 2018
Είσοδος 4:25 π.μ, έξοδος 4:26 π.μ
Για ένα λεπτό καμπυλώνεται ο χρόνος να χωρέσει μια κομμένη ανάσα.
"Πάσα ανάσα"
Είναι η ώρα που:
«...Την πάσα ανάσα τους κρατούν τα δέντρα στο βουνό,
μου πνίγει την καρδιά βαριά
σα νάφθου μυρωδιά
κι αντιλαλεί
μέσα στην μνήμη μου τα βάθια
παλιός σκοπός για κάποια μάτια
που ψιλοψυχαλίζουν
και μέσα στο ψυχάλισμα φρεγάδες αρμενίζουν» Ιωάννη Γρυπάρη.
Με δομή αρχαίας τραγωδίας στη ποιητική του συλλογή ο Γιώργος Δομιανός μας παρουσιάζει το διαχρονικό θέμα της μεταρσίωσης του πόνου, σε ιδεολογικο-πνευματική παλιγγένεση, μια διαφορική ανάτηξη που, αφού πρώτα θα ρευστοποιήσει τα εσωτερικά πετρώματα, θα κρυσταλλωθεί σε ένα συναισθηματικό μιγματίτη - πολύτιμο πέτρωμα για νέες συνδιαλλαγές. Το ερωτικό δράμα ενός ζευγαριού, μια Θεία κωμωδία -κόλαση, καθαρτήριο, παράδεισος- δείχνει να επιδρά στον ποιητή και στον ίδιο τον αναγνώστη ως εφαλτήριο αυτογνωσίας. Ανάμεσα από κάθε Πράξη του έργου, σαν φωνή συνείδησης, εμφανίζονται μικρά αποσπάσματα -«ένας ηγέτης, που σε μια πλατεία, μπροστά σε ένα εκατομμύριο πιστούς του θα πει:"πάνω απ' όλα νιώθω μόνος"» σελ.34- λειτουργώντας ως "βραχώδεις λέξεις" όπου πατώντας επάνω τους οδεύεις προς την αναγέννηση. Περνώντας όλα τα στάδια του ερωτικού πάθους μέσα από την αιώνια σύγκρουση των αντιθέτων οφείλεις, αφού επιζητάς τη λύτρωση, να συλλογιστείς επάνω στις πληγές. Αφού συνδιαλλαγείς, ως "ανταποκριτής στη χώρα των σκύλων", πρόσωπο με πρόσωπο με τα ένστικτα τότε φτάνεις ως τελευταία ελπίδα να αποζητάς από μη δρώντα-δέντρα κομμάτια σου να λειτουργήσουν ως θεματοφύλακες της θύμησης. Μέχρι που το δέντρο δεν θα ακούγεται πια και τότε "το σύμπαν ως μαιευτήρας σε καλεί στη μοναξιά σου".
Υ.Γ
«Πλησιάζω το θρίαμβο
ενός πρωτόπλαστου
και με τα δυο μου χέρια, παραμερίζω τη μήτρα
για να απολήξω στο φως» Γ.Δομιανός "Πάσα ανάσα" σελ.37
--
«Ετοιμάζω μεγάλο ταξίδι.
Με τις ίδιες κινήσεις που κάνει κανείς
όταν μένει.
Στη βαθιά μακρινή αλλαγή μου πηγαίνω.
...
Τελείωσα.
Βγάζω το μοναδικό ζευγάρι μάτια που έχω
και υποκλίνομαι.
Το ασφυκτικά άδειο ακροατήριο κλαίει.
Τί παν-κλάμα!»
Κ.Δημουλά "Παν-κλάμα" από τη συλλογή "Το τελευταίο σώμα μου" 1981
Για ένα λεπτό καμπυλώνεται ο χρόνος να χωρέσει μια κομμένη ανάσα.
"Πάσα ανάσα"
Είναι η ώρα που:
«...Την πάσα ανάσα τους κρατούν τα δέντρα στο βουνό,
μου πνίγει την καρδιά βαριά
σα νάφθου μυρωδιά
κι αντιλαλεί
μέσα στην μνήμη μου τα βάθια
παλιός σκοπός για κάποια μάτια
που ψιλοψυχαλίζουν
και μέσα στο ψυχάλισμα φρεγάδες αρμενίζουν» Ιωάννη Γρυπάρη.
Με δομή αρχαίας τραγωδίας στη ποιητική του συλλογή ο Γιώργος Δομιανός μας παρουσιάζει το διαχρονικό θέμα της μεταρσίωσης του πόνου, σε ιδεολογικο-πνευματική παλιγγένεση, μια διαφορική ανάτηξη που, αφού πρώτα θα ρευστοποιήσει τα εσωτερικά πετρώματα, θα κρυσταλλωθεί σε ένα συναισθηματικό μιγματίτη - πολύτιμο πέτρωμα για νέες συνδιαλλαγές. Το ερωτικό δράμα ενός ζευγαριού, μια Θεία κωμωδία -κόλαση, καθαρτήριο, παράδεισος- δείχνει να επιδρά στον ποιητή και στον ίδιο τον αναγνώστη ως εφαλτήριο αυτογνωσίας. Ανάμεσα από κάθε Πράξη του έργου, σαν φωνή συνείδησης, εμφανίζονται μικρά αποσπάσματα -«ένας ηγέτης, που σε μια πλατεία, μπροστά σε ένα εκατομμύριο πιστούς του θα πει:"πάνω απ' όλα νιώθω μόνος"» σελ.34- λειτουργώντας ως "βραχώδεις λέξεις" όπου πατώντας επάνω τους οδεύεις προς την αναγέννηση. Περνώντας όλα τα στάδια του ερωτικού πάθους μέσα από την αιώνια σύγκρουση των αντιθέτων οφείλεις, αφού επιζητάς τη λύτρωση, να συλλογιστείς επάνω στις πληγές. Αφού συνδιαλλαγείς, ως "ανταποκριτής στη χώρα των σκύλων", πρόσωπο με πρόσωπο με τα ένστικτα τότε φτάνεις ως τελευταία ελπίδα να αποζητάς από μη δρώντα-δέντρα κομμάτια σου να λειτουργήσουν ως θεματοφύλακες της θύμησης. Μέχρι που το δέντρο δεν θα ακούγεται πια και τότε "το σύμπαν ως μαιευτήρας σε καλεί στη μοναξιά σου".
Υ.Γ
«Πλησιάζω το θρίαμβο
ενός πρωτόπλαστου
και με τα δυο μου χέρια, παραμερίζω τη μήτρα
για να απολήξω στο φως» Γ.Δομιανός "Πάσα ανάσα" σελ.37
--
«Ετοιμάζω μεγάλο ταξίδι.
Με τις ίδιες κινήσεις που κάνει κανείς
όταν μένει.
Στη βαθιά μακρινή αλλαγή μου πηγαίνω.
...
Τελείωσα.
Βγάζω το μοναδικό ζευγάρι μάτια που έχω
και υποκλίνομαι.
Το ασφυκτικά άδειο ακροατήριο κλαίει.
Τί παν-κλάμα!»
Κ.Δημουλά "Παν-κλάμα" από τη συλλογή "Το τελευταίο σώμα μου" 1981
April 24, 2019
Να εκφράζεστε ρε.
Με είδανε να διαβάζω τούτο το βιβλίο, "τι είναι" με ρώτησαν, ποίηση, απάντησα. "Εγώ είμαι άμουση", μου ξαναπαντησαν.
Και την λάτρεψα την απάντηση.
Με είδανε να διαβάζω τούτο το βιβλίο, "τι είναι" με ρώτησαν, ποίηση, απάντησα. "Εγώ είμαι άμουση", μου ξαναπαντησαν.
Και την λάτρεψα την απάντηση.
February 6, 2017
σαρκικά ερωτική ποίηση ή καλύτερα σάρκινη ποίηση που αναδίδει την αψιά μυρωδιά του ιδρώτα και της ζωής. μου θύμισε κάτι από το άσμα ασμάτων.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews