What do you think?
Rate this book
Dat is wat ik bemin
Valérie is de laatste die Max heeft gezien, op de bergrug van de Luberon. Wat is er de volgende ochtend op de berg gebeurd, toen de jagers uit het dorp de jacht op een groot mannetjeseverzwijn openden? Zeker is alleen dat de dorpsbewoners een jaar later daarboven twee gedenkstenen naast elkaar hebben geplaatst: een voor Max en de tweede voor het everzwijn, dat spoorloos verdwenen is.
Valérie realiseert zich pas later, wanneer zij in Parijs studeert, dat ze Max en de woorden die hij haar die laaste avond toefluisterde niet zomaar achter zich kan laten.
Isabelle Rossaertvertelt in haar romandebuut Dat is wat ik bemin over schoonheid op onverwachte plaatsen, over een liefde die nooit heeft kinnen bestaan, en over de levensreddende kracht van verhalen.
Valérie realiseert zich pas later, wanneer zij in Parijs studeert, dat ze Max en de woorden die hij haar die laaste avond toefluisterde niet zomaar achter zich kan laten.
Isabelle Rossaertvertelt in haar romandebuut Dat is wat ik bemin over schoonheid op onverwachte plaatsen, over een liefde die nooit heeft kinnen bestaan, en over de levensreddende kracht van verhalen.
149 pages, Paperback
First published August 20, 2015
1 person is currently reading
109 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 33 reviews
December 26, 2016
Ze zijn zeldzaam, de boeken die vijf sterren verdienen. Maar 'Dat is wat ik bemin' van Isabelle Rossaert verdient ze ruimschoots. Een zeldzame parel om te koesteren, te lezen en nog eens te lezen, en om vaak cadeau te doen.
December 30, 2022
Ik wou kunnen zeggen dat Parijs mij redt van de waanzin van Cucuron. Parijs met zijn verfijning, zijn cultuur. Maar de gekte heerst hier evengoed.
Review :
Isabelle Rossaert (1966) is redacteur, freelance verslaggever en docent journalistieke schrijftechnieken en Dat is wat ik bemin is haar romandebuut.
Valerie ontvlucht haar geboortestreek en gaat naar Parijs. Je kan wel iets ontvluchten, maar daarom ben je nog niet vrij. De dood van haar te vroeg overleden moeder kwelt haar en ook de herinnering aan een voor haar bijzondere dorpsgenoot die tijdens een jachtpartij werd neergeschoten blijft haar achtervolgen. In Parijs raakt ze in de ban van de wandtapijten rond de dame met de eenhoorn. Jean-Michel, die Valerie door dit tapijt leert kennen, gaat van Parijs naar haar geboortestreek om de waarheid rond het ongeluk te achterhalen. Dit mooie boek is opgedeeld in twee delen: dagboekfragmenten van Valerie in Parijs en brieven van Jean-Michel vanuit de Provence.
Dat is wat ik bemin is een poëtisch geschreven boek over ontstaan van mythes en legendes. Het baadt in een dromerige sfeer en dat maakt deze betoverende geschiedenis van een liefde die nooit heeft kunnen bestaan, en van de poging daarmee in het reine te komen, zo bijzonder. Isabelle Rossaert weet de lezer moeiteloos zowel te charmeren met haar personages in Parijs en in de Luberon.
Ze heeft een prachtige, beeldende taal en maakt daardoor het verhaal heel filmisch. De liefhebber van Franse film en dito natuurschoon en kunst zal dit boek zeker aan zijn/haar hart drukken.
Review :
Isabelle Rossaert (1966) is redacteur, freelance verslaggever en docent journalistieke schrijftechnieken en Dat is wat ik bemin is haar romandebuut.
Valerie ontvlucht haar geboortestreek en gaat naar Parijs. Je kan wel iets ontvluchten, maar daarom ben je nog niet vrij. De dood van haar te vroeg overleden moeder kwelt haar en ook de herinnering aan een voor haar bijzondere dorpsgenoot die tijdens een jachtpartij werd neergeschoten blijft haar achtervolgen. In Parijs raakt ze in de ban van de wandtapijten rond de dame met de eenhoorn. Jean-Michel, die Valerie door dit tapijt leert kennen, gaat van Parijs naar haar geboortestreek om de waarheid rond het ongeluk te achterhalen. Dit mooie boek is opgedeeld in twee delen: dagboekfragmenten van Valerie in Parijs en brieven van Jean-Michel vanuit de Provence.
Dat is wat ik bemin is een poëtisch geschreven boek over ontstaan van mythes en legendes. Het baadt in een dromerige sfeer en dat maakt deze betoverende geschiedenis van een liefde die nooit heeft kunnen bestaan, en van de poging daarmee in het reine te komen, zo bijzonder. Isabelle Rossaert weet de lezer moeiteloos zowel te charmeren met haar personages in Parijs en in de Luberon.
Ze heeft een prachtige, beeldende taal en maakt daardoor het verhaal heel filmisch. De liefhebber van Franse film en dito natuurschoon en kunst zal dit boek zeker aan zijn/haar hart drukken.
November 9, 2015
Las het verhaal van Valérie dat bij stukjes en beetjes verteld werd. Over kunst, over liefde, over verdriet, over ziekte en pijn. Over afscheid en schuld en zoeken.
Dit is een debuut en wat voor een. Waar ik in het begin het allemaal wat traagjes op gang vond komen werd het voor mij (in tegenstelling tot de auteur van bijgevoegde recensie) alleen maar beter. Mooie zinnen, zacht tempo, vlot geschreven en toch... de weerhaakjes ontbraken niet.
Aanrader
http://www.cuttingedge.be/boekenstrip...
Dit is een debuut en wat voor een. Waar ik in het begin het allemaal wat traagjes op gang vond komen werd het voor mij (in tegenstelling tot de auteur van bijgevoegde recensie) alleen maar beter. Mooie zinnen, zacht tempo, vlot geschreven en toch... de weerhaakjes ontbraken niet.
Aanrader
http://www.cuttingedge.be/boekenstrip...
November 15, 2017
Isabelle Rossaert vertelt in een mooie stijl een - inderdaad - betoverend verhaal. ‘De berg’ zou zo in een sprookje passen. Ik ben benieuwd naar haar volgende boek.
June 25, 2020
Ik denk dat ik hét boek van 2020 heb gelezen in de hangmat in de zwoele avondwarmte.... met verbeelding in Parijs en Zuid Frankrijk . Lees en geniet.
October 31, 2016
Ik ben naar de boekvoorstelling geweest in de Limerik in Gent. Er werd een uur over en weer "geluld", er mocht niets wezenlijks worden verteld over het boek omdat anders het leesplezier zou worden vergald. Maar wat wel werd gezegd, deed me lezen. Mijn oordeel? 'Dat is wat ik bemin' is een prachtdebuut geschreven in een prachtstijl. Kon ik maar zo schrijven! "In de begrenzing ligt de meesterschap" (een citaat van Goethe?). Met weinig woorden en in korte zinnen brengt Isabelle Rossaert een mysterieus verhaal mét inhoud. Het verhaal begint in Parijs waar Valérie woont na wat is voorgevallen. Je vindt er inderdaad verwijzingen naar iets wat is gebeurd met Max op de berg. In dit deel spelen wandtapijten een hoofdrol, hoe vreemd dat ook moge klinken. Het tweede deel bestaat uit brieven van Valéries vriend, Jean-Michel. Hij bezoekt het dorp en de berg om uit te zoeken wat daar precies is voorgevallen. Wat het is dat Valérie zo achtervolgt. Je krijgt de details, maar ook ruimte om zelf bepaalde zaken in te vullen. Meer van dit, graag.
May 7, 2016
Fantastisch boek, prachtig uitgewerkt. Nooit zal ik nog Parijs op dezelfde manier bekijken. Het leek wel of er lijm aan de kaft hing, want ik kon het niet neer leggen. Wat een debuut, als deze lijn doorgetrokken wordt, zullen de vijf sterren met gemak gehaald worden.
November 25, 2018
Begonnen aan 2e intensieve lezing op 18 april 2016 !!!
August 6, 2016
Wat een debuut! Isabelle Rossaert neemt je mee naar Parijs en de Luberon. Haar beschrijvingen van zowel natuur als cultuur zijn prachtig! Voor iedereen die graag in Parijs flaneert batterijen oplaadt in de musea: lezen! Idem voor wie het genoegen kent, afkoeling te vinden met een boek onder de Zuid-Franse platanen. Voor iedereen eigenlijk die graag een mooi verhaal leest. Plot zit heel goed en verrassend in elkaar en de stijl is wondermooi. Vreemd dat zo'n boek en zo'n talentvolle schrijfster zo lang onder de radar zijn gebleven. Of ligt het aan mij dat ik enkel Lize Spit overal zag de voorbije maanden?
June 14, 2016
heel kort maar mooi verhaal. zeer zuiver geschreven . het verhaal wordt in twee delen verteld vanuit het zichtpunt van twee personages . Het eerste deel is eigenlijk de aanzet , de reden van het verhaal . Een gebeurtenis uit het verleden van de ene zorgt voor een zekere afstandelijkheid en een leemte in de relatie tussen twee mensen . In het tweede deel gaat het andere personage op zoek naar wat er eigenlijk juist is gebeurd om op het einde te resulteren in een happy end en geluk bij de personages. Prachtig mooie zinnen staan er in .
July 4, 2016
Als romandebuut kan dit tellen. Een mooi geschreven verhaal over verhalen die geanalyseerd, ontrafeld moeten worden. Het verhaal van de wandtapijten in het musée de Cluny in Parijs en het verhaal van Max en het everzwijn in de Luberon. Het verhaal van een onmogelijke liefde en een ontluikende liefde die enkel mogelijk wordt mits graven, spitten, begrijpen en veel geduld. Een aanrader.
January 7, 2016
Een erg mooi debuut van Isabelle Rossaert.
Het eerste deel van het boek, het dagboek van Valérie, heeft me bijwijlen ontroerd.
Valérie schrijft haar dagboek in een tedere, eenvoudige en mooie, verzorgde taal. De manier waarop ze schrijft over het gemis van haar moeder, en de momenten die ze samen beleefden, en ook over de wandtapijten in 'L hotel de Cluny als iets wat haar nog bindt aan haar verleden, aan de momenten met haar moeder vond ik erg mooi. Voor mij was Valérie als de maagd op die wandtapijten, was de eenhoorn Max.
Het tweede deel kon mij minder bekoren. Wat er gebeurd was met Max was snel duidelijk, hoe het zover gekomen was pas echt op het laatste. De brieven van Jean-Michel naar Valérie over zijn zoektocht naar de ware toedracht waren me te proper, de netjes, te vrouwelijk bijna.
Besluit: Ik vond "Dat is wat ik bemin" een sterk debuut en kijk uit naar een volgend boek van deze schrijfster.
Toeval wil dat ik afgelopen zomer al die plaatsen in Parijs die aan bod komen, had bezocht.
Het eerste deel van het boek, het dagboek van Valérie, heeft me bijwijlen ontroerd.
Valérie schrijft haar dagboek in een tedere, eenvoudige en mooie, verzorgde taal. De manier waarop ze schrijft over het gemis van haar moeder, en de momenten die ze samen beleefden, en ook over de wandtapijten in 'L hotel de Cluny als iets wat haar nog bindt aan haar verleden, aan de momenten met haar moeder vond ik erg mooi. Voor mij was Valérie als de maagd op die wandtapijten, was de eenhoorn Max.
Het tweede deel kon mij minder bekoren. Wat er gebeurd was met Max was snel duidelijk, hoe het zover gekomen was pas echt op het laatste. De brieven van Jean-Michel naar Valérie over zijn zoektocht naar de ware toedracht waren me te proper, de netjes, te vrouwelijk bijna.
Besluit: Ik vond "Dat is wat ik bemin" een sterk debuut en kijk uit naar een volgend boek van deze schrijfster.
Toeval wil dat ik afgelopen zomer al die plaatsen in Parijs die aan bod komen, had bezocht.
November 12, 2016
Lezen for Life-boek nr 16: Hoe schrijven over 'Dat is wat ik bemin' van Isabelle Rossaert zonder er afbreuk aan te doen? Moeilijk want zo mooi kan ik niet schrijven. Maar het staat wel vast dat iedereen nood heeft aan schoonheid en troost en zelfs af en toe een eenhoorn, tussen alle pijn en verdriet door. En dat biedt ze. Het juiste boek op het juiste moment.
'Wat zou jij doen als je het mooiste meisje bent, en je weet dat alleen de mooiste en liefste meisjes in staat zijn om een eenhoorn te vangen. Zou je het dan niet proberen?’
Het kleine meisje dacht even na. En knikte. ‘Maar ik zou hem geen pijn doen, hoor.’ De gids glimlachte een beetie droevig. ‘Dat,’ zei ze, ‘hebben we niet altijd in de hand.’
'Wat zou jij doen als je het mooiste meisje bent, en je weet dat alleen de mooiste en liefste meisjes in staat zijn om een eenhoorn te vangen. Zou je het dan niet proberen?’
Het kleine meisje dacht even na. En knikte. ‘Maar ik zou hem geen pijn doen, hoor.’ De gids glimlachte een beetie droevig. ‘Dat,’ zei ze, ‘hebben we niet altijd in de hand.’
August 4, 2016
"...Dat is wat ik je wilde schrijven: dat ik 's ochtends, toen ik wakker werd van die warme droom, een besluit nam. Ik zou naar je toe gaan. Ik zou niet eens iets hebben moeten zeggen, je zou het geweten hebben door de manier waarop ik naar je keek. Of misschien door hoe je mijn lichaam vlak bij jou lichaam wist, niet huid tegen huid maar zo dat je tussen ons in onze warmte kon voelen. Zo werd ik wakker. Ik wil dat je dat weet."...Mooi en puur! Een boekje om te herlezen. De diepste emoties worden in al haar eenvoud mooi verwoord in dit debuut. Ik vond het ook heerlijk hoe deze roman voor een stuk bestaat uit mooie brieven, echte brieven met inhoud, iets waar ik erg van hou.
March 4, 2016
Een boek dat vooral om de herinneringen, gevoelens en de gedachten van de twee vertellers draait, en dat langzaam de ware toedracht van één bepaalde gebeurtenis onthult. Één verteller schrijft haar dagboek, de andere schrijft brieven, wat het persoonlijker maakt dan een 'gewone' roman. Wat me vooral bijblijft is de schrijfstijl: (gelukkig) geen eindeloos lange en ingewikkelde zinnen, maar wel vooral heel erg mooi. Een boek dat een heel fijne verrassing was!
September 9, 2015
Op zoek naar Peter Pan...
Alles komt in tweevoud...
2 delen
2 stenen
2 locaties
2 vertellers
2 slachtoffers
... en alles wordt uiteindelijk één.
Alles komt in tweevoud...
2 delen
2 stenen
2 locaties
2 vertellers
2 slachtoffers
... en alles wordt uiteindelijk één.
June 25, 2016
Pareltje.
May 17, 2016
3,5 sterren
December 17, 2017
Isabelle Rossaert heeft een prachtig romandebuut neergeschreven. 'Dat is wat ik bemin' is een vlot geschreven verhaal over verdriet, eenzaamheid, kunst, mysterie en liefde. Het verhaal speelt zich af in Frankrijk, in het jaar 1998. De hoofdpersonage is Valérie.
Valérie heeft een moeilijke tijd achter haar rug. Ze is haar moeder en een vriend genaamd Max verloren. Na de dood van haar levenslustige moeder is ze naar Parijs vertrokken om te studeren. Ze heeft een sterke band met deze stad. Valérie ging er als klein kind regelmatig heen met haar ouders. Haar moeder had een passie voor kunst en Valérie heeft deze passie overgenomen. Ze studeert kunstgeschiedenis en gaat vaak naar musea voor het bewonderen en bestuderen van schilderijen. 'De dame en de eenhoorn' is haar lievelingsschilderij. Deze schilderij is van grote emotionele belang voor haar. Ze schrijft er dan ook een artikel over voor een magazine. Op deze manier probeert Valérie haar verdriet en eenzaamheid te verwerken. Dit schilderij wordt bladzijdeslang prachtig beschreven vanuit het perspectief van Valérie. Nog nooit heb ik een schilderij op die manier bewondert. Het verhaal is erg vlot geschreven en bestemd voor de rustige lezer.
Het verhaal wordt in twee delen vertelt vanuit het perspectief van twee personages: Valérie en Jean-Marie. Valérie vertelt over de situatie waarin ze leeft en de aanzet ervan. Ze vertelt over haar verleden, heden en over haar gedachtes over de toekomst. Ze beschrijft Parijs op een heel andere manier waarbij ze de nadruk legt op kunst. Tijdens het lezen ervaarde ik een gevoel van medeleven. Ik voelde me één met de personage. Op bepaalde momenten voelde ik mijn hart meekloppen met het verhaal en kreeg ik zelfs traanogen. Soms werden de beschrijvingen over 'De dame en de eenhoorn' mij teveel. Ik las deze stukken snel door, omdat het voor mij ééntonig was. Je moet er van houden. Ik kan inzien dat sommige lezers wél kunnen genieten van zo'n boek.
Vanaf het deel van Jean-Marie begint het verhaal meer actie te krijgen. Dit deel gaat over de dood van Max en de mysterieuze leven die hij had. Jean-Marie en Valérie hebben gevoelens voor elkaar. Hij probeert Valérie, haar verleden en haar stad beter te leren kennen door er enkele weken te verblijven. Tijdens dit verblijf schrijft hij een verslag over Max, want hij is namelijk een redacteur. Hij werkt bij dezelfde magazine als waar Valérie een artikel voor had geschreven. Zo hebben ze elkaar dan ook leren kennen. Jean-Marie was een lichtpunt in de donkere tijd waarin Valérie zich bevond. Dit liefdesverhaal heeft een echte meerwaarde in het boek. Ik genoot echt van het lezen over de relatie van Jean-Marie en Valérie. De mysterie over Max wordt opgelost in de brieven die Jean-Marie stuurt naar Valérie en Eric, een mede-redacteur. De brieven zorgden voor meer diepgang in het boek.
'Dat is wat ik bemin' is de ideale roman voor de beginnende lezer. Het verhaal is kort, maar krachtig. De schrijfstijl is makkelijk en vlot te lezen. De beschrijvingen zijn uitgebreid, maar niet langdradig. De perfecte balans tussen rust en actie komt samen in dit boek. Het boek geeft me een gevoel van rust en gezelligheid. Het is een boek dat je wilt lezen op een koude winteravond met een warme tas koffie. Het is ook een boek die je in één ruk kunt uitlezen. De gevorderde lezer die meer houdt van een uitdaging kan beter op zoek gaan naar een ander boek.
Valérie heeft een moeilijke tijd achter haar rug. Ze is haar moeder en een vriend genaamd Max verloren. Na de dood van haar levenslustige moeder is ze naar Parijs vertrokken om te studeren. Ze heeft een sterke band met deze stad. Valérie ging er als klein kind regelmatig heen met haar ouders. Haar moeder had een passie voor kunst en Valérie heeft deze passie overgenomen. Ze studeert kunstgeschiedenis en gaat vaak naar musea voor het bewonderen en bestuderen van schilderijen. 'De dame en de eenhoorn' is haar lievelingsschilderij. Deze schilderij is van grote emotionele belang voor haar. Ze schrijft er dan ook een artikel over voor een magazine. Op deze manier probeert Valérie haar verdriet en eenzaamheid te verwerken. Dit schilderij wordt bladzijdeslang prachtig beschreven vanuit het perspectief van Valérie. Nog nooit heb ik een schilderij op die manier bewondert. Het verhaal is erg vlot geschreven en bestemd voor de rustige lezer.
Het verhaal wordt in twee delen vertelt vanuit het perspectief van twee personages: Valérie en Jean-Marie. Valérie vertelt over de situatie waarin ze leeft en de aanzet ervan. Ze vertelt over haar verleden, heden en over haar gedachtes over de toekomst. Ze beschrijft Parijs op een heel andere manier waarbij ze de nadruk legt op kunst. Tijdens het lezen ervaarde ik een gevoel van medeleven. Ik voelde me één met de personage. Op bepaalde momenten voelde ik mijn hart meekloppen met het verhaal en kreeg ik zelfs traanogen. Soms werden de beschrijvingen over 'De dame en de eenhoorn' mij teveel. Ik las deze stukken snel door, omdat het voor mij ééntonig was. Je moet er van houden. Ik kan inzien dat sommige lezers wél kunnen genieten van zo'n boek.
Vanaf het deel van Jean-Marie begint het verhaal meer actie te krijgen. Dit deel gaat over de dood van Max en de mysterieuze leven die hij had. Jean-Marie en Valérie hebben gevoelens voor elkaar. Hij probeert Valérie, haar verleden en haar stad beter te leren kennen door er enkele weken te verblijven. Tijdens dit verblijf schrijft hij een verslag over Max, want hij is namelijk een redacteur. Hij werkt bij dezelfde magazine als waar Valérie een artikel voor had geschreven. Zo hebben ze elkaar dan ook leren kennen. Jean-Marie was een lichtpunt in de donkere tijd waarin Valérie zich bevond. Dit liefdesverhaal heeft een echte meerwaarde in het boek. Ik genoot echt van het lezen over de relatie van Jean-Marie en Valérie. De mysterie over Max wordt opgelost in de brieven die Jean-Marie stuurt naar Valérie en Eric, een mede-redacteur. De brieven zorgden voor meer diepgang in het boek.
'Dat is wat ik bemin' is de ideale roman voor de beginnende lezer. Het verhaal is kort, maar krachtig. De schrijfstijl is makkelijk en vlot te lezen. De beschrijvingen zijn uitgebreid, maar niet langdradig. De perfecte balans tussen rust en actie komt samen in dit boek. Het boek geeft me een gevoel van rust en gezelligheid. Het is een boek dat je wilt lezen op een koude winteravond met een warme tas koffie. Het is ook een boek die je in één ruk kunt uitlezen. De gevorderde lezer die meer houdt van een uitdaging kan beter op zoek gaan naar een ander boek.
December 28, 2016
Een debuutroman van een Vlaamse schrijfster. Het verhaal is gebaseerd op de werkelijkheid en speelt zich af in Parijs en in de Provence.
De eerste helft van het boek bestaat uit dagboekfragmenten van Valerie, het tweede deel uit brieven van Jean-Michel. Om eerlijk te zijn is dit een vorm die me niet zo bevalt, omdat het toch een zekere afstand creëert.
Het verhaal zelf is wel mooi, het gaat over een liefde die is afgebroken nog voor het goed en wel begon, en de moeilijke verwerking van verlies.
Er zitten heel wat mooie passages in, zeker in de eerste helft, en vooral als Valerie herinneringen ophaalt aan haar moeder. Toch blijf ik af en toe op mijn honger zitten. Het blijft soms wat teveel in het cryptische hangen, wellicht dus door de specifieke vorm.
Voor mij is dit wel een goeie debuutroman, maar ik weet niet of het verhaal heel lang zal bijblijven.
De eerste helft van het boek bestaat uit dagboekfragmenten van Valerie, het tweede deel uit brieven van Jean-Michel. Om eerlijk te zijn is dit een vorm die me niet zo bevalt, omdat het toch een zekere afstand creëert.
Het verhaal zelf is wel mooi, het gaat over een liefde die is afgebroken nog voor het goed en wel begon, en de moeilijke verwerking van verlies.
Er zitten heel wat mooie passages in, zeker in de eerste helft, en vooral als Valerie herinneringen ophaalt aan haar moeder. Toch blijf ik af en toe op mijn honger zitten. Het blijft soms wat teveel in het cryptische hangen, wellicht dus door de specifieke vorm.
Voor mij is dit wel een goeie debuutroman, maar ik weet niet of het verhaal heel lang zal bijblijven.
July 10, 2020
De auteur heeft het boek in tweeën gesplitst. Een helft in dagboekvorm vanuit het perspectief van Valérie, de tweede helft in de vorm van brieven van Jean-Michel. En ik weet dat het uiteindelijk allemaal uit dezelfde typemachine komt maar ik vind dat deel van Valérie gewoon veel prettiger geschreven. Meer diepgang, beschouwender en met nieuwsgierig makende passages over Parijs en een middeleeuws kunstwerk aldaar. Het tweede deel is hoekiger, beschrijvender, voorspelbaarder en de personages komen er minder goed uit de verf.
Dus positief geformuleerd is het mevrouw Rossaert goed gelukt is om twee persoonlijkheden tot leven te brengen.
Voor mij heeft ze echter een vijfde ster laten liggen. Maar er blijft nog steeds een erg goed boek over hoor!
Dus positief geformuleerd is het mevrouw Rossaert goed gelukt is om twee persoonlijkheden tot leven te brengen.
Voor mij heeft ze echter een vijfde ster laten liggen. Maar er blijft nog steeds een erg goed boek over hoor!
June 12, 2017
Met fijne pen geschreven, bijzonder mooie sfeerschepping zowel in Parijs als in de Luberon, geloofwaardige personages, de nodige dosis mysterie en spanning, subtiele ontknoping. Alles is eigenlijk in dit boek aanwezig om 4 sterren te geven. Toch zijn het er maar drie geworden omdat de uitweidingen over de wandtapijten mij niet konden boeien.
July 4, 2021
Het verhaal kwam aanvankelijk wat traag op gang, beetje bij beetje werden stukjes van de sluier opgelicht. Ik bleef achter met bewondering voor een ontroerend mooi verhaal.
June 6, 2022
In twee keer uitgelezen, heel erg mooi, aanrader!
October 31, 2022
Prachtig klein boekje!
December 26, 2016
Een boekje over de kracht van verhalen. Hoe verhalen ons kunnen redden maar ook hoe verhalen ons onderuit kunnen halen. Hoe het niet vertellen van verhalen een zware last kan worden. Hoe koesterend het is als anderen ons verhaal kennen en we de zwaarte ervan niet meer alleen moeten dragen.
Deze novelle (slechts 149 pagina's) valt uiteen in 2 delen, 2 gezichtspunten.
In het eerste deel schrijft Valérie, een jaar na Max'dood, een soort van dagboek gericht aan Max waarin ze verhaalt van haar dromen, haar angsten, haar intense verdriet, haar speciale plekje tussen de wortels van een eik, de verzameling wandtapijten 'De dame en de eenhoorn' in het Musée de Cluny.
Ze vertelt van de eerste keer, als dertienjarige, dat ze de tapijten zag met haar moeder, die er betekenis aan gaf en hoe het nu nog steeds, als studente kunstgeschiedenis, een plaats is om thuis te komen, om zich op te laden.
In het tweede deel probeert Jean-Michel, een vriend, te achterhalen wat er die dag in september boven op de berg gebeurd is.
Deze novelle (slechts 149 pagina's) valt uiteen in 2 delen, 2 gezichtspunten.
In het eerste deel schrijft Valérie, een jaar na Max'dood, een soort van dagboek gericht aan Max waarin ze verhaalt van haar dromen, haar angsten, haar intense verdriet, haar speciale plekje tussen de wortels van een eik, de verzameling wandtapijten 'De dame en de eenhoorn' in het Musée de Cluny.
Ze vertelt van de eerste keer, als dertienjarige, dat ze de tapijten zag met haar moeder, die er betekenis aan gaf en hoe het nu nog steeds, als studente kunstgeschiedenis, een plaats is om thuis te komen, om zich op te laden.
In het tweede deel probeert Jean-Michel, een vriend, te achterhalen wat er die dag in september boven op de berg gebeurd is.
May 5, 2016
Een kort boekje (slechts 150 pagina's i.p.v. de 192 die Goodreads hier zegt) maar boordevol gevoelens. Het depressieve leven van Valérie in Parijs, gevlucht van alles naar een anoniem bestaan in een grote stad, is heel herkenbaar. Jean Michel is haar redder, en het mooie is dat ze zich ook láát redden. Op het einde had ik nog een deel verwacht uit Valérie's dagboek. Dat had de cirkel nog mooi rond kunnen maken. Nu was het iets te snel gedaan.
October 24, 2016
Compacte psychologische roman met prachtige sfeerscheppingen (Parijs en de Provence) en een mooie melancholische ondertoon. De keuze voor de vorm van een dagboek en brieven geeft een aangenaam intieme kijk in de gedachtewereld van de personages. Veelbelovend debuut van de Belgische schrijfster Isabelle Rossaert.
June 14, 2016
Een boek dat ik graag zelf had geschreven. Over 2 verhalen, 2 versies van de feiten, 2 geliefden.... Over de Lubéron en Parijs. Over kunst en natuur. Nog even laten nazinderen...
August 21, 2016
Mooi geschreven maar blijft heel oppervlakkig. Vlot tussendoortje
Displaying 1 - 30 of 33 reviews