Ο Λούκυ Λουκ είναι για μένα κάτι παραπάνω από εκπληκτικός ήρωας των κόμικς, και τέκνο ενός ιδιοφυούς δημιουργού. Υπήρξε ο κολλητός των παιδικών μου χρόνων, κι έγινε ο σύντροφος όλης μου της ζωής. Η δημιουργία αυτού του άλμπουμ ήταν για μένα καθαρή ευτυχία. Θα ήθελα λοιπόν να ευχαριστήσω τη Φρανσίν ντε Μπεβέ και τις εκδόσεις Lucky Comics που μου έδωσαν την ευκαιρία να ζήσω μια ανεπανάληπτη περιπέτεια. Ματιέ Μπονόμ
Son parcours est celui d’un jeune garçon fou de dessin, qui se destinait à la bande dessinée. Ses parents ont la fibre artistique. Chez les Bonhomme, on aime le cinéma, la littérature, la bande dessinée. Sa mère dessine un peu et adorait raconter des histoires aux enfants. C’est donc tout naturellement que le jeune Matthieu prend le chemin des ateliers du mercredi, puis ceux d’un bac technique option dessin et d’un BTS d’arts appliqués.
Lucky Luke's another one of those comics that molded my childhood. It was my first touch with the wild west genre, and a good first touch too.
This one was put out on an anniversary, and like is the tradition of the time, it's a fair bit darker and grittier than the rest of the stories were. It works all right, I guess, though I think they could have worked in some more of his trademark gunslinging. The art style also does weird things to his lips.
This is my second foray into the Lucky Luke universe through the lens of other authors.
The title and the imposing cover immediately set high expectations, and the book seemed promising.
This type of comic still feels somewhat new to me; its simplicity and narrative style are different from what I'm used to. However, for those who grew up reading Lucky Luke, it likely feels familiar—though that's not my case.
The storyline felt fairly predictable, to the point where it was almost frustrating that the West’s greatest cowboy couldn’t pick up on something so obvious—a nod to the simplicity I mentioned earlier.
I wasn’t particularly fond of the colors either. The use of monochromatic tones was a bit excessive in some panels, though I imagine this was done to echo the original works' style.
That said, it was an enjoyable and interesting read, and that’s what matters most. This is a character I’m only now starting to get to know, but I’m liking what I’ve seen so far.
Ovom stripu treba prići uz predznanje da u pitanju nije veran nastavljač tradicije jer je inače na vidiku ozbiljno razočaranje i frust. A možda i s tim predznanjem, ali to sad nikad neću saznati. "Čovek..." nema ni traga Morisovog humora, žalosno podbacuje i na planu Morisovih klasičnih karikaturalnih likova iz drugog plana, mnogo je mračniji i fokusira se na tužnu priču o tome zašto je Talični ostavio cigarete... mislim... čemu to.
(I u suštini bih mnogo manje zamerila stripu da nije izneo stvarno nedotupavnu ideju o tome kako polovinom 19. veka Dok Holidej Venzdej "s trideset i nešto" umire upropašćenih pluća zbog duvana a ne od tuberkuloze, eh eh, nemojmo baš toliko projektovati današnje probleme u prošlost.)
Σήμερα το πήρε το μάτι μου στην Πρωτοπορία, το ξεφύλλισα, και δεν το σκέφτηκα πάνω από λίγα δευτερόλεπτα, το αγόρασα. Είχα χρόνια να αγοράσω Λούκυ Λουκ (έχω πολλά τεύχη από τα παιδικά μου χρόνια και άλλα τα διαβάζω από όπου είναι ανεβασμένα στο ίντερνετ), αλλά αυτό έπρεπε να το πάρω! Υπέροχη σκληρόδετη έκδοση, γυαλιστερό χαρτί, τρομερό σχέδιο, εξαιρετικά χρώματα και... Λούκυ Λουκ, φυσικά! Λοιπόν, εκτός από την εμφάνιση, και η ιστορία είναι πολύ ενδιαφέρουσα και καλογραμμένη, με δράση, μυστήριο, μια-δυο εκπλήξεις, και καθόλου μα καθόλου παιδική. Αυτό το Λούκυ Λουκ είναι πιο ρεαλιστικό, πιο σκοτεινό, πιο μαύρο. Το σχέδιο, όπως είπα, πάρα μα πάρα πολύ καλό, λεπτομερές, αποτυπώνει στην εντέλεια την "Άγρια Δύση". Όσον αφορά την πλοκή, ο Λούκυ Λουκ βρίσκεται στην Φρόγκι Τάουν για να περάσει την νύχτα του. Και ίσως να ερευνήσει την ληστεία μιας άμαξας, που μετέφερε χρυσάφι. Όλοι στην πόλη βλέπουν τον θρυλικό Λούκυ Λουκ και παθαίνουν την πλάκα τους, όμως οι αδελφοί Μπόουν, που λύνουν και δένουν στην πόλη, τον βλέπουν σαν εμπόδιο στα όποια σχέδια τους... Αν σας προτείνω να το διαβάσετε; Οπωσδήποτε!
Lucky Luke arrives in a small mining town and is asked by the townspeople to help find a missing stagecoach that was carrying a shipment of gold. The story is quite predictable, so the twists are not as satisfying as they should be. Also, there are a few stereotypical depictions of Native Americans that seem like they are from a different age. On the other hand, the art is attractive and there are some interesting uses of color.
A Lucky Luke story written on a serious, dramatic tone, it just works. Quality storytelling, quality drawings, simple coloring, a proper western. I would rather read these than the originals.
Puede hacer tranquilamente 30 años o mas que no leo un tebeo de Lucky Luke y ni siquiera recuerdo si era mio o no. Si que recuerdo algunos álbumes que había en casa de Blueberry cuando era pequeño, pero la verdad es que por aquellas épocas infantiles, nadie me sacaba de mis Asterix, Mortadelo o Super Lopez. Por eso me había pasado totalmente inadvertido el 70 aniversario de Lucky Luke de hace un par de años y por lo tanto este álbum homenaje de Matthieu Bonhomme tanto al personaje como a su creador, Morris.
Como me estoy aficionando a las reinvenciones y homenajes, como las de Spirou, que hacen gala de un nivel altísimo en sus historias fuera del continuismo mas sencillo de las secuelas de Asterix, he decidido echarle una lectura sabiendo de antemano que entraba dentro de los homenajes serios y no del simple continuismo. Es por tanto que no nos encontramos con un álbum de humor, ni a hermanos Dalton, ni situaciones cómicas en si mismas, aunque algo de humor tiene en por ejemplo, la imposibilidad de Luke de echarse un maldito cigarrillo a los pulmones.
Por lo demás es un western al uso. Luke llega a un pueblo minero en el que ya no hay oro que minar, en los días siguientes a un crimen que tiene al pueblo alterado. Un robo con asesinato, un sheriff con retraso mental, una familia venida a menos, otro antiguo pistolero y una acuciante escasez de tabaco, serán los elementos sobre los que construir una historia del oeste canónica, con grandes planos clásicos de duelos, tensiones y turbas.
Sin contar nada del otro mundo, si que lo hace con la elegancia de usar a Lucky Luke, el vaquero mas rápido que su sombra, en una ambientación clásica del genero, en un pueblo de mala muerte, que sin ser Deadwood, puede llevarte al poblado cementerio local en un visto y no visto. Muy recomendable y disfrutable, lleno de guiños, referencias y zanahorias para Jolly Jumper.
He de decir que Lucky Luke no fue una de mis lecturas infantiles preferidas. De hecho, entre los álbumes que conservo de mi infancia y juventud de la llamada “Bandes dessinées” (algunos camino de convertirse en antigüedades), hay muchos Astérix, Tintines, Blueberrys… Pero del señor Luke, sólo hay uno: un “Dalton City”, edición del año 1985 de la editorial Grijalbo Dargaud. Me acuerdo que me lo compraron mis padres en el quiosco del barrio y fue porque los tres Astérix que había expuestos ya los había leído. Así que probé suerte… y, aunque me gustó, parece que no terminó de convencerme como para seguir pidiendo a los Reyes Magos más títulos del señor Luke. Y es que no le encontraba la gracia y, además, sus guiones me parecían demasiado simples… y eso que era un niño; aunque, al parecer, bastante exigente en materia de historieta. O ignorante. Aunque parezca paradójico, con la lectura de algunos álbumes más de este cowboy solitario ya de adulto, he terminado por reconocer el valor del dibujo de Morris (lleno de caricaturas y detalles) y el ingenio de los guiones de Goscinny. Hasta me he sorprendido riéndome con algún gag. Con todo, nunca le he dado prioridad, pero no por ello dejo de reconocer que es uno de los cuatro grandes del cómic francobelga (es decir, del cómic en general). Quizás sea el cuarto elemento tras la Santa Trinidad: Astérix, Tintín y Spirou (no necesariamente en este orden; cada cual, colijo, tendrá el suyo). El caso es que en 2016 se cumplió el 70 aniversario de este legendario justiciero del Oeste y se publicó un lujoso álbum titulado “El hombre que mató a Lucky Luke”. Y esto sí que me llamó la atención. Lo primero que asombra de este cómic es el magnífico dibujo (aunque el color se podía haber trabajado un poquito más, evitando pintar las figuras humanas de un solo color, por ejemplo) de Matthieu Bonhomme, el autor, entre otras, de la excelente serie “El Marqués de Anaon”. Este creador, sin renunciar al universo que creó Morris, nos propone una historia de Lucky Luke pero con el formato de un cómic para adultos, prácticamente exento de humor, con algo de crueldad y bastante realismo. Una “rara avis” diseñada para hacer las delicias de los amantes de los cómics y el western. En este sentido, no es el primer caso de “adultización” de un clásico. Spirou lleva varios tomos intentando sacar el supuesto carácter infantiloide del personaje (un sambenito, más que otra cosa) para presentarlo bajo una estructura adulta y semi realista. El caso más famoso fue el álbum “La Máquina que Sueña” (1997), de los geniales Tomé y Janry. Y, como sabemos, fue un tremendo fracaso que hizo tambalearse a la serie regular del personaje. Afortunadamente, todo quedó en un susto y fue recuperada, en el año 2004, por Morvan y el versátil Manuera, con la trepidante y detallista “Paris bajo el Sena”. Luego ha habido más intentos, como “El sol de Borneo” (2016), de Frank Pe y Zidrou, pero el personaje sigue sin terminar de dar el salto. En cualquier caso, aun siendo arriesgado, como vemos, creo que merece la pena el riesgo. Imaginad que se hiciera el mismo ejercicio, esto es, una reinterpretación seria, realista y adulta (incluso violenta, si procede), de personajes como Astérix, o Mortadelo, o Iznogoud, o Súper López... Sería, cuanto menos, interesante. Casi una pieza de coleccionista. Pues este es el caso de este sorprendente “Lucky Luke” 70 Aniversario. El cómic me ha recordado a los clásicos de Clint Eastwood “Infierno de cobardes” (1973) o “El jinete pálido” (1985). Como en las películas del maestro Clint, aquí nos encontramos con el pistolero que llega a un poblado minero donde hay todo tipo de problemas: el sheriff cobarde, los hermanos violentos que no respetan la ley, el duelo… Y qué decir del poncho que luce Lucky Luke al principio de la historia y en la portada: un claro homenaje al personaje de “El bueno” (Clint Eastwood, otra vez) de la Trilogía del Dólar —“Por un puñado de dólares” (1964), “La muerte tenía un precio” (1965) y “El bueno, el feo y el malo” (1966)— de Sergio Leone. Y es que se trata de un western crepuscular, como muchos de los westerns de Clint, donde se desmitifica la Leyenda del Oeste (en este caso, la del propio Lucky Luke) y sus protagonistas ya están de vuelta de todo, resignados, tristes y barruntan que son una especie de reliquia, algo que se empeña en no desaparecer pero que tiene los días contados en cuanto entre el siglo XX y sus avances tecnológicos, ideológicos y de todo tipo. En un momento dado, un personaje principal le pregunta a Luke por su edad y este no le sabe responder. Ahí nos damos cuenta de que ésta es una historia crepuscular del personaje, de fin de una época; lo que, de nuevo, nos lleva a los westerns de Eastwood… Y es que todo está medido en este cómic, cómo cuando unos niños le preguntan a Luke que si es verdad que encarceló a los hermanos Dalton o si mató a Phil Defer. La respuesta de nuestro protagonista es completamente adulta: «Matar a un hombre está mal, joven… Le quitas todo lo que tiene y todo lo que podría tener.» En resumen, un gran cómic que ningún aficionado debería perderse. Además, por si fuera poco, se desvela la razón por la que el cowboy más rápido que su sombra cambió su sempiterno cigarrillo por una brizna de hierba. Ahí lo dejo. >>> Recuerda que puedes #leer todos mis #libros en #amazon, formato @ebook y #papel; #gratis con #kindleunlimited: https://amzn.to/2vRdYL6 Y para saber más: https://xurl.es/9zbpk
“Tanto usted como yo nos hemos labrado la vida con nuestro colt. Sabemos que en el revólver de alguno de los que nos rodea se esconde la bala que nos matará...”
Nueva edición del homenaje, que se hizo hace ya unos años, al 70 aniversario de Lucky Luke de la mano de Matthieu Bonhomme como artista completo (guión, dibujo y color). Una historia corta (64 páginas), sin extras ni contenido adicional. Al homenaje faltan personajes tan carismáticos como los hermanos Dalton o Rantamplan. Una trama correcta, que entretiene, pero no llega a sorprender a pesar del título. Recomendado para fans de Lucky Luke, coleccionistas o lectores que quieran disfrutar de una aventura autoconclusiva sin grandes pretensiones del vaquero más rápido que su sombra.
Det första albumet i vad som troligtvis blir en bokserie av "extraordinära äventyr" med Lucky Luke, inspirerad av den framgångsrika bokserien med fristående, mer experimentella serier med Spirou och Nicke. De senare är ofta njutbara, om än av varierande kvalité, beroende på vem förlaget väljer att bjuda in till att leka med dessa klassiska figurer. Det var därför med förhoppningar, men också en viss bävan som jag tog mig an att läsa denna första volym.
Men jag hade inte behövt ha några tvivel. Det här är bra. Riktigt bra faktiskt. Matthieu Bonhomme förvaltar serien Lucky Luke med bravur. Stilen är flera grader mer realistisk än den traditionella, men fortfarande stiliserad i den moderna version av den klassiska fransk-belgiska traditionen som går under beteckningen La nouvella vague. Det är helt enkelt mycket snyggt, en fröjd för ögat, såväl vad gäller teckningarna som sidlayout och färgläggning. En rolig detalj är att just Lucky Luke är lite mer cartoony än de andra figurerna, vilket för tankarna till figuren Tintin, som ju omges av visuellt långt mer utpräglat specifika figurer.
Nåväl, jag hade inte gett denna bok så högt betyg om inte också berättelsen håller hög klass, men det gör den verkligen. Visst, det är en version av den klassiska historien om den ensamme revolvermannen som kommer till en liten håla någonstans i vilda västern och blir indragen i ett drama mellan olika fraktioner. Men Bonhomme gör det här bra och får mig till att vända sidor i allt snabbare takt när vi närmar oss slutet, även om en del plot-twists kan räknas ut i förväg.
Att läsa det här fick mig att minnas de underbara serier som Morris och Jean Giraud gjorde en gång i tiden, då de tecknade om en sida vardera av deras respektive serier Lucky Luke och Blueberyy. Detta fascinerade mig enormt som pojke och att nu läsa denna bok tillfredsställde helt klart den lille pojken i mig.
English: The first album in what is likely to be a series of "extraordinary adventure" with Lucky Luke, probably inspired by the successful book series with independent, more experimental comics with Spirou and Fantasio. The latter are often enjoyable, albeit of varying quality, depending on who the publisher chooses to invite to play with these classic characters. It was therefore with some hope, but also a certain amount of trepidation that I started reading this first volume.
But I did not need to have any doubts. This is good. Really, really good, actually. Matthieu Bonhomme handles Lucky Luke with verve. The style is several degrees more realistic than the traditional, but still stylized in the modern version of the classic French-Belgian comics tradition that goes under the name La Nouvelle vague. It is simply very pleasing to the eye in terms of the drawings, the page layout and the colouring. An interesting detail is that Lucky Luke is drawn a bit more cartoony than the other characters, which reminds me of Tintin, who of course is surrounded by far more visually specific characters.
Well, I had not given this book such high marks if the story wasn't as good, but again Bohomem delivers. Sure, it's a version of the classic story of the lone gunman who comes to a small town somewhere in the wild west and becomes embroiled in a drama between different fractions. But Bonhomme does it well and had me to turning pages at a more and more rapid pace when I approached the end, even though I could se some of the plot twists coming quite clearly.
Reading this made me remember the wonderful comics that Morris and Jean Giraud did once, where they redrew one page each of the others title, i.e. Lucky Luke and Blueberry. This fascinated me to no end as a boy and to read this book now, clearly satisfied that little boy inside of me.
Una revisión curiosa de un personaje clásico con un tono que recuerda más a Blueberry que a su protagonista. El argumento tiene un tono crepuscular que recuerda al Western clásico a la vez que disminuye notablemente el humor (Aunque no desaparece, no hay más que ver los chistes recurrentes en torno a Luke y sus problemas para poder fumar) A la vez el estilo de dibujo nos remite a la 'Nouvelle BD' (de donde procede Bonhomme, claro) con una narración más moderna y a la vez más ágil de lo habitual en la serie regular. Probablemente el mejor album del personaje desde la muerte de Goscinny.
Red Kit severlerin görür görmez heyecanlandıran maceralarından biridir her herhalde Red Kit’i Öldüren Adam. Beklentiyi ne kadar karşılar nasıl bir öykü bunlardan bahsetmek yerine, yeni çizilen Red Kit’i hakkında yazmak istiyorum. Yeni çizim, elbette eskisi gibi değil. Olmasını da beklemiyoruz. Fakat, eskiye özlem duyan bizim kuşağı yakalaması, en azından o zamanların hislerine cevap vermesi gerekir diye düşünüyorum. Biliyorum, bu istek fazlasıyla zor ama yapılamaz değil. Çizerler bunu ne kadar dikkate alıyor? Eski işler ne kadar özenle inceleniyor bilinmez. Ama şu bir gerçek, eski tadı yakalamak gerçekten çok zor.
Selon moi, Matthieu Bonhomme s'est très bien approprié l'univers des Lucky Luke. L'histoire est remplie de clin d'oeil aux BD originales. J'adore l'idée trouvée pour faire en sorte que Luke ne fume pas dans cet épisode. J'ai aussi aimé le fait que la version Lucky Luke de Bonhomme soit moins politiquement correcte que les Bd originales.
He disfrutado mucho su lectura, quizas sea porque me recordó a mis tiempos de chaval que los leia en la biblioteca. Me ha gustad como han dedidido emplear el color con tonos a la figura completa y el guión pues te mantiene en la historia. La verdad es que sí lo recomendaría
O Homem que Matou Lucky Luke foi uma agradável surpresa. Trata-se de um álbum cheio de surpresas, que alia um tom misterioso a grande fluidez narrativa, para além de preservar aquele tom frívolo que sempre permeou as aventuras de Lucky Luke. Este projeto trata de questões como a xenofobia, o racismo e a ganância, ao mesmo tempo que melindra os fãs da personagem icónica da banda-desenhada, logo ao ler o título. O livro, porém, acaba por ser muito mais do que isso.
Matthieu Bonhomme revela-se aqui uma senhora mais-valia em toda a extensão do seu trabalho. Do argumento à arte, o artista francês faz jus à obra de Morris por ocasião do 70º aniversário da personagem, oferecendo uma nova roupagem ao célebre cowboy solitário sem lhe fazer perder a essência. A história roça o memorável, para além de adicionar vários pormenores ao cânone, inclusive o motivo por que Lucky Luke deixou de fumar.
Ao chegar a Frog Town numa noite de tempestade, Lucky Luke, além de ter de enfrentar o bando dos irmãos Bones, não imaginava que estava prestes a encontrar o homem que o iria matar. A história é bastante soturna e inclui a perseguição a um índio, um bando de criminosos e uma armadilha em que nem tudo é bem o que parece. Mas mais explicações só irão estragar a vossa experiência de leitura.
Respeitando o passado de Lucky Luke, o autor aproveitou como ponto de partida da história, a única limitação que a editora lhe impôs: a de não poder mostrar o cowboy solitário com um cigarro na boca. Como o próprio referiu: “quis assim descobrir o que levou Lucky Luke a deixar de fumar”. Vencedor de vários prémios em Angoulême ao longo da sua carreira, Bonhomme regressou recentemente ao período do western com a sua série Charlotte Impératrice, sobre a princesa belga que se tornou Imperatriz do México em 1864.
A ideia de desenhar Lucky Luke, porém, não partiu da efeméride do seu 70º aniversário. Bonhomme vinha mostrando vontade de desenhar o cowboy mais rápido que a própria sombra há muitos anos, mas essa oportunidade ainda não havia surgido. As edições Dupuis acabaram por lha conceder na ocasião, em 2016, com o qual viria a coleccionar mais prémios ao seu historial. Acérrimo fã do género western, Bonhomme confessa que aprendeu a desenhar com Lucky Luke, série que foi um dos pilares da sua formação como leitor, e com a qual conviveu, desde o início da sua carreira.
Os seus anteriores trabalhos em BD, porém, desde L’Age de la Raison, até às séries Marquis d’Anaon, Le Voyage d’Esteban e Messire Guillaume, abordaram outras épocas e outros temas, pelo que se trata de um regresso às origens. O Homem que Matou Lucky Luke é assim a primeira abordagem da nova editora A Seita na BD franco-belga no nosso país, e posso dizer que começou com a fasquia bem elevada.
Snabb liten läsning. Lucky Luke läste jag när jag var liten. Tintin och Asterix fanns redan hemma, så det var Lucky Luke som jag köpte med mina egna pengar. Men nu har det varit ett tag sedan jag införskaffat, eller ens plockat upp ett album.
Men nu kommer ännu en fantastisk fransk-belgisk serie från Cobolt. Denna gången lite mörkare och inte lika komisk, som föregångare. Serien är enkel och har en klassisk västernstil. Lite kort för att bli riktigt bra, så handlingen rör sig snabbt framåt. Teckningsstilen är snygg och jag gillar hur det blir en annan känsla än de humoristiska föregångarna.
Octobre 2021. 3,5/5 Matthieu Bonhomme s’est bien approprié de l’univers de Lucky Luke et, graphiquement, c’est impeccable. C’est crédible. Mais. Il manquait tout de même, à mon goût, l’humour espiègle et l’air narquois de Luke et son espèce de nonchalance.
C’est comme un Luke plus sombre. Ça reste quand même très bien, mais je préfère l’original.
Bonhomme da a reconocer que entrenó bastante para realizar este titulo. El dibujo es característico suyo, pero el coloreado es un claro homenaje al hombre que dispara más rápido que su sombra. Es una interpretación más seria y madura que los libros de antaño, pero no deja de ser un manjar para el admirador de la fórmula clásica de Lucky Luke. Matthieu Bonhomme, al igual que Morris, le da atención a cada detalle, desde las características faciales de Lucky Luke, hasta la piedra más pequeña en el paisaje.
Como había mencionado, a pesar de ser una reinterpretación del canon de Lucky Luke, mantiene la fórmula intacta, así que el final es fácil de adivinar, pero de nuevo, Lucky Luke siempre ha sido sobre el viaje, ya que el final siempre es el mismo.
El manejo del ritmo de páginas, paneles y diálogo está hecho por el libro, pero brilla especialmente en los momentos de tensión.
Fue una gran aventura y un deguste visual. Bastante bueno para alguien que casualmente lo quiera leer, obra maestra para el que es un ferviente fan del pobre vaquero solitario.
An enjoyable little western. I read some original Lucky Luke back when I was a small boy but memories were hazy and I basically grabbed this new chapter just for the Bonhomme art. The writing didn't exactly set me on fire and I could've used some more action, but I've always got time for euro comic visuals and I particularly love Bonhomme's penchant for landscape panels which give the comic a cinematic, letterbox feeling which I'm a big fan of. The colouring was also far more simple (basically just flats) than I was expecting, yet it was surprisingly effective.
Lucky Luke, mutta realistisempi? Alkuperäisten hyvät puolet, mutta aikuisempi, synkkäsävyinen ja tunteisiin vetoava rikos selvityksessä? Mahtavaa. Ei voi kuin pitää. Himskatin hieno kuvitus vielä. Toki jos kaipaa huumoripläjäystä, ei tämä sellainen ole. Jos tätä tulisi lisää, ehkä voisi pikkaisen enemmän hakea humoristisempaa särmää myös? Lukisin joka tapauksessa mielelläni lisää. Harkitsen vakavasti myös omaksi ostamista...
Bela homenagem à personagem, à mitologia do velho oeste e aos grandes westerns do cinema. A previsibilidade da narrativa (para mim, que me tenho entretido com coboiadas desde tenra idade, mas não talvez para quem tenha neste álbum a porta de entrada para Lucky Luke) é compensada pelas personagens e pela belíssima arte, bem como a atmosfera melancólica a lá Liberty Valance que se sente até aos últimos instantes da história.
Matthieu Bonhomme set out to execute an interesting idea in this book. Take every known comfort of a character, every ex machina they have up their sleeves and strip them away, one by one. And then see what happens.
Reading this, we all know that Lucky Luke will survive. But what gets you is the feeling of angst and anxiety as the pressure gets raised up more and more.
I personally loved the art style, the slow pace in certain scenic moments to emphasize the feeling of these places.
You can tell this is written by a person who loves the original books and wanted to take it in interesting directions
This entire review has been hidden because of spoilers.
Αρκετά διαφορετικό από τα συνηθισμένα κόμικς Λούκυ Λουκ. Το σχέδιο λεπτομερές αλλά με ξένισε κάπως, η ιστορία όμως είναι από τις καλές. Είναι σαφές ότι κρατάει μόνο το χαρακτήρα από τα παλιά και ξεχνάει τα υπόλοιπα. Διόλου παιδικό, αξίζει σίγουρα μια προσπάθεια.
Born in Belgium, I grew up with Lucky Luke. Now living in Australia I rediscovered the commic series, included this "remake". I must admit, I really like this dark Luke.