What do you think?
Rate this book
Homo duplex
Het schervengericht
Een beroemd filmregisseur wordt eind 1977 op beschuldiging van verkrachting van een minderjarige opgesloten in een gevangenis in Californië, waar hij een bijzondere medegevangene ontmoet.
1053 pages, Hardcover
First published January 1, 2007
47 people are currently reading
736 people want to read
About the author
A.F.Th. van der Heijden
68 books220 followersAdrianus Franciscus Theodorus (Adri) van der Heijden is een Nederlandse schrijver. Hij heeft ook gepubliceerd als Patrizio Canaponi en als A.F.Th. In 2003 ontving hij de Schrijversprijs der Brabantse Letteren en in 2011 de Constantijn Huygensprijs, telkens voor zijn hele oeuvre.
Adrianus Franciscus Theodorus (Adri) van der Heijden is a Dutch writer. He also published as Patrizio Canaponi and as A.F.Th. In 2003 he received the Schrijversprijs der Brabantse Letteren and in 2011 the Constantijn Huygensprijs, both prizes for his entire work.
Adrianus Franciscus Theodorus (Adri) van der Heijden is a Dutch writer. He also published as Patrizio Canaponi and as A.F.Th. In 2003 he received the Schrijversprijs der Brabantse Letteren and in 2011 the Constantijn Huygensprijs, both prizes for his entire work.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 64 reviews
June 28, 2017
A.F.Th. van der Heijden heeft dringend een nieuwe editor nodig. Als Het Schervengericht 300 pagina’s korter was geweest was het boek waarschijnlijk nog steeds 200 pagina’s de lang. Veel passages zijn geheel overbodig, de lange gesprekken en flashbacks worden na een tijd herhalend en de verwijzingen naar de rest van de Homo Duplex-reeks voelen erg geforceerd aan; de laatste 100 bladzijden hadden waarschijnlijk in zijn geheel geschrapt kunnen worden.
En toch ben ik uiteindelijk bereid om over alle flaws heen te kijken. Het verhaal, over een regisseur die in de gevangenis geconfronteerd wordt met de moordenaar van zijn vrouw – niet al te subtiel gebaseerd op Roman Polanski en Charles Manson – is zo ambitieus, zo vol met passie, dat ik het alleen maar kan adoreren. De briljant geschreven personages, de filosofische gesprekken, de menging van feit en fictie en de bovennatuurlijke thema’s zijn van een niveau dat je maar zelden ziet in de Nederlandse literatuur.
Het Schervengericht is met zijn 1051 pagina ongetwijfeld veel te lang en veel te ambitieus voor zijn eigen goed, en het boeit me helemaal niets: vijf sterren.
En toch ben ik uiteindelijk bereid om over alle flaws heen te kijken. Het verhaal, over een regisseur die in de gevangenis geconfronteerd wordt met de moordenaar van zijn vrouw – niet al te subtiel gebaseerd op Roman Polanski en Charles Manson – is zo ambitieus, zo vol met passie, dat ik het alleen maar kan adoreren. De briljant geschreven personages, de filosofische gesprekken, de menging van feit en fictie en de bovennatuurlijke thema’s zijn van een niveau dat je maar zelden ziet in de Nederlandse literatuur.
Het Schervengericht is met zijn 1051 pagina ongetwijfeld veel te lang en veel te ambitieus voor zijn eigen goed, en het boeit me helemaal niets: vijf sterren.
October 14, 2017
What the hell happened to A.F.Th.(as he’s known in Dutch literature)? I read the first parts of his series The Toothless Time and okay, they sure made no lasting impression, but at least they hinted towards a writing talent that could become something after some maturation. But 20 years later, A.F.Th. has come to nothing, at least to judge on the basis of the first 200 pages of this more than 1,000-page book. I had the impression I was reading a cheap American police novel (the story is set in a Californian jail), with shallow dialogues, almost no action and especially with no trace of an engaging storyline. In the reviews I read that further on it develops into a story about Roman Polanski and the Charles Manson murders. I'm afraid that - in the absence of any literary merit - I haven't the patience to wait for that.
April 10, 2016
Dit is het eerste boek dat ik lees van A.F.Th. Van der Heijden, en het zal zeker niet het laatste zijn. Wat schrijft die man fantastisch! Vlot en toch compromisloos: hij vraagt wat van de lezer, maar je geeft het maar al te graag omdat het zo heerlijk leest. Zeker één van de beste schrijvers uit ons taalgebied.
Toch geen perfect boek, omdat het tempo op een gegeven moment net een tikkeltje te laag wordt door teveel een opeenvolging van gesprekken. Maar dan wordt het boek terug op gang getrokken met één van de meest memorabele scènes die ik ooit gelezen heb, een die me altijd zal bijblijven.
Intrigerende vermengeling van fictie en non-fictie, schitterend geschreven: dikke aanrader (pun not intended)
00:55 Op z'n best nog zo'n vijftien minuten te gaan, voordat een leven zou eindigen dat nooit begonnen was.
Toch geen perfect boek, omdat het tempo op een gegeven moment net een tikkeltje te laag wordt door teveel een opeenvolging van gesprekken. Maar dan wordt het boek terug op gang getrokken met één van de meest memorabele scènes die ik ooit gelezen heb, een die me altijd zal bijblijven.
Intrigerende vermengeling van fictie en non-fictie, schitterend geschreven: dikke aanrader (pun not intended)
00:55 Op z'n best nog zo'n vijftien minuten te gaan, voordat een leven zou eindigen dat nooit begonnen was.
August 3, 2025
Het schervengericht is een virtuoos geschreven roman, die onderdeel is van de Homo Duplex reeks, maar ook heel goed zelfstandig te lezen is. Het is een van de dikste romans die ooit in het Nederlands geschreven is, met 1051 bladzijden. Toch verveel je je als lezer niet. De twee hoofdpersonen zijn de sekteleider Charles Manson en de regisseur Roman Polanski, in de roman Maddox en Remo Woodehouse. Manson was berucht vanwege de moord op Sharon Tate, de vrouw van Polanski. In het fictieve verhaal zitten beide mannen in dezelfde gevangenis in Californië, zonder elkaars identiteit te kennen. Later weten ze wel van elkaar wie ze zijn, en ontstaat er een grimmige dynamiek. Niet alleen Sharon wordt vermoord, ook de volgroeide baby die nog in haar buik zit. Op indrukwekkende wijze laat Van der Heyden hem ( de baby) het verhaal van zijn einde vertellen.Het boek zit ingewikkeld in elkaar omdat de auteur ook probeert het verhaal in de cyclus te plaatsen. Vooral doet hij dit in het laatste hoofdstuk. Hij stelt daarmee hoge eisen aan zichzelf als schrijver en aan de lezer. Wat mme opvalt zijn de vele taalvondsten en treffende formuleringen die je als lezer blijven boeien. Eén beperking is dat je soms door de bomen het bos niet meer ziet, de compositie van het geheel. Kortom een meesterwerk met een randje van duisternis.
October 21, 2016
Was wäre wenn...darf, ja muß Literatur womöglich fragen? Was wäre wenn dies und das geschähe, sich dieser und jener begegneten? Z.B. Elizabeth I. und Maria Stuart? Stefan Zweig spielt das durch, wissend, daß diese Begegnung nie stattgefunden hat. Und so macht es auch A.F.Th.van der Heijden mit der Konstellation Roman Polanski/Charles Manson.
Der Lebensweg des polnischen Regisseurs ist an und für sich schon Stoff für einen Roman: Überlebender des Krakauer Gettos, gefeierter Regisseur in Europa, dann in Amerika, Liebling des Hollywood-Establishments bis 1969, als seine junge und sehr, sehr schöne Frau und deren Freunde in seiner Abwesenheit Opfer der Gang des Gurus und Massenmörders Charles Manson werden, schließlich wird Polanski, fast 10 Jahre nach diesem Ereignis, selbst angeklagt, ein minderjähriges Mädchen mit Drogen gefügig gemacht und dann vergewaltigt zu haben. Er stellt sich einer selbstgefälligen US-Justiz, die zugegebenermaßen ein seltsames Spiel aus falschen Absprachen mit ihm spielt, auf das er eingeht, sich für einige Wochen um den Jahreswechsel 1977/78 in Haft begibt, um dann, als er freikommt, die USA zu fliehen und bis heute nicht mehr zurückzukehren. Dazu kam dann die Farce um seine Inhaftierung in der Schweiz, sozusagen der Nachklapp.
Man kann sich zu dieser Geschichte stellen, wie man mag, Polanski für ein Justizopfer oder einen abgebrühten Vergewaltiger halten, zwei Dinge sind klar: Diese Geschichte ist großer Stoff und der Regisseur Polanski hat der Filmgeschichte einige ihrer absoluten Perlen geschenkt (DAS MESSER IM WASSER/1962; REPULSION/1965; ROSEMARY´S BABY/1968; CHINATOWN/1974).
Der Reiz des vorliegenden Buches besteht nun darin, daß van der Heijden den unter dem Pseudonym "Remo Woodehouse" einfahrenden Polanski auf den nach einer Feuerattacke unter Verbänden versteckten Häftling Scott Maddox treffen läßt. Beide sitzen im Hochsicherheitstrakt und melden sich freiwillig zur Putzkolonne. Und so beginnt ein Psychoduell besonderer Klasse. Während die beiden ihre Bahnen mit Besen, Schrubber und Wischer ziehen und dabei labyrinthische Muster mit dem Mopp auf die Anstaltsböden zeichnen, entpuppt sich Maddox nach und nach als Manson, im Buch nur Charlie. Und ebenso labyrinthisch, wie die Putzbahnen auf dem Anstaltsboden, sind die Erzählstränge, die van der Heijden durch sein Buch zieht. Da entsteht Erzählung in Erzählung, einer Babooschka ähnlich, entwächst aus einer Erinnerung die nächste und die nächste, aus einer Vermutung eines der beiden Häftlinge, die da miteinander ringen, um Wahrheit und Wahrhaftigkeit, die nächste Vermutung. Da werden beide - Winzlinge, keiner der beiden größer als gerade 1,60m - als sich streckende Zwerge dargestellt, beide mit verschiedenen Talenten ausgestattet, die ihnen die Chance gaben, über sich hinaus zu wachsen; der eine mit dem Talent, die Menschen mit seinen meist abstrusen Geschichten zu verstören, der andere mit dem, seine Anhänger dazu zu treiben, realen Horror in einer realen Welt Wirklichkeit werden zu lassen.
Van der Heijden besteht darauf, daß diese Geschichte einem Mythos entspricht. Sein neuer Romanzyklus soll moderne Mythen, Mythen unserer Zeit beleuchten. Im ersten Band DIE MOVO TAPES wird schon der Gott Apoll vorgestellt, der seinen Namen an die NASA für ihr Mondflugprogramm verkauft hat, hier nun taucht er auf als eine Art popkultureller Vermittler dieser Begegnung. In Gestalt eines Gefängniswärters mit dem Spitznamen "Der Grieche" fördert er dieses Treffen, überwacht und lenkt es auch ein bisschen. Und v.a. beobachtet er, wie diese "transatlantische Tragödie", so der Untertitel des Buches, sich entwickelt und entfächert. Eben einer klassisch-antiken Tragödie gleich, die ja meist Mythen behandelt.
Sprachgewaltig, breit aufgestellt und detailversessen erzählt van der Heijden seinen Stoff. Dabei nutzt er teils verwirrende, teils lustige schriftstellerische Verfremdungstechniken. Einerseits erhalten wir nie die Klarnamen der beiden Hauptfiguren, "Charlie", wie Maddox sich schließlich anfängt zu nennen (in der 3. Person, spricht er von sich als Maddox, sagt er "ich"), andererseits werden Sharon (Tate) und die anderen Opfer bei ihren klaren Vornamen genannt, ebenso Mansons Jünger Ted, v.a. aber die Frauen Ouisch, Squaky, Linda, Suzie usw. Dabei sind diese Namen teils die Klarnamen, teils jene Spitznamen, die heute jeder, der sich für den Fall interessiert, spätestens durch die Lektüre des Buchs HELTER SKELTER des damaligen Staatsanwalts Vincent Bugliosi kennt. Dies übrigens ist eine der hintersinnigsten Verfremdungen: Nicht "Helter Skelter", wie es in realitas war, sondern "Hurly Burly" soll die (geheime) Single (in Wirklichkeit war es das Stück "Helter Skelter" auf dem "White Album") der Beatles geheißen haben, der Manson/Maddox die Botschaften entnahm, welche ihm die Ideen vom Rassekrieg zwischen Schwarz und Weiß eingeflüstert hätten. Und so schrieb eine seiner Jüngerinnen auch nicht fälschlicherweise "Healter Skelter" auf den Kühlschrank der LaBiancas (die Opfer in der 2. Nacht der Manson'schen Wütereien), sondern angeblich "Hurdy Gurdy". Dies nun sind Feinheiten, denn das originale "Helter Skelter", einem Shakespeare-Text entliehen und von den Beatles als ein Begriff für "Chaos" genutzt, KANN dem Begriff "Hurly-Burly", ebenfalls einem Shakespeare-Text aus "Macbeth" entliehen, entsprechen, "Hurdy Gurdy" wiederum ist die Bezeichnung für ein mittelalterliches Instrument, in dieser Funktion wurde es zu einem Lehnwort für den "Leierkastenmann" und in DIESER Funktion wiederum taucht es ikonographisch als Donovan-Song und somit als Symbol der 60er-jahre-Gegenkultur auf. Dieser Art sind die labyrinthischen Verwicklungen und Verweise, die das Buch massenweise durchziehen.
Allerdings beginnt hier auch die Kritik: Denn man muß die genauen Abläufe und all die undurchsichtigen Zusammenhänge und Details des Falls schon gut kennen, um die Feinheiten des Buchs zu erkennen und auch zu goutieren. Dies ist das eine. Der Fall liegt nun mittlerweile über 40 Jahre zurück und auch wenn stimmt, was van der Heijdens Grundannahme ist, nämlich, daß er in das kollektive Unterbewußtsein der (post)modern subkulturell ebenso wie hochkulturell Gebildeten eingesickert ist, sollte man zumindest Bugliosis Schmöker kennen, sonst geht einem zu viel verloren. Das andere ist die schiere Länge des Buches. 1166 Seiten mit dieser Geschichte zu füllen, ist ein gewagtes Unterfangen. Da kommen - zwangsläufig? - Längen auf und manches wiederholt sich. Vor allem die Hysterie um seine Verkleidung und sein Pseudonym, die Woodehouse/Polanski den ganzen Text hindurch beschäftigen, fangen irgendwann an zu nerven. Dies ist eh eines der Grundprobleme der ganzen Konstellation: Daß van der Heijden einige gewagte Manöver durchführen muß, immer hart an der Realität, oder dem "wie es wirklich war", entlang, um seine Ausgangssituation zu definieren. Das führt zu Längen der Erzählung und einigen Unwahrscheinlichkeiten, die in einem sich im Ungefähren bewegenden Text hinnehmbar wären, in einem so an realistischer Beschreibung interessiertem wie diesem jedoch stören können.
Andererseits wird man als Leser mit Durchhaltevermögen mit einigen der besten, auch sprachlich besten (dank der sehr guten Übersetzung von Helga von Beuningen), aber auch gewagtesten literarischen Anordnungen belohnt, die lange zu lesen waren. Die "Krönung" ist eine über Dutzende Seiten sich hinziehende Imagination des in der Isolierzelle darbenden Woodehouse/Polanski von seinem ungeborenen Sohn, der die gesamte Tötung seiner Mutter und ihrer Freunde lediglich akkustisch wahrnehmend erleben muß, bis ca. 20 Minuten nach dem Tod Sharon Tates auch er die "einsamsten zwanzig Minuten in der Geschichte der Menschheit", wie es im Text heißt, sterbend beschließen muß. Das ist schon - eindringlich, schockierend und todtraurig - ein Stück große Literatur!
A.F.Th. van der Heijden ist ein hervorragendes Buch gelungen, ein Stück Weltliteratur, an dem es allerhöchstens auszusetzen gibt, daß es etwas zu lang geraten und zum andern nur dem wirkich verständlich ist, der die Details des Falles gut kennt und somit tief in der modernen amerikanischen Geschichte verwurzelt ist.
Der Lebensweg des polnischen Regisseurs ist an und für sich schon Stoff für einen Roman: Überlebender des Krakauer Gettos, gefeierter Regisseur in Europa, dann in Amerika, Liebling des Hollywood-Establishments bis 1969, als seine junge und sehr, sehr schöne Frau und deren Freunde in seiner Abwesenheit Opfer der Gang des Gurus und Massenmörders Charles Manson werden, schließlich wird Polanski, fast 10 Jahre nach diesem Ereignis, selbst angeklagt, ein minderjähriges Mädchen mit Drogen gefügig gemacht und dann vergewaltigt zu haben. Er stellt sich einer selbstgefälligen US-Justiz, die zugegebenermaßen ein seltsames Spiel aus falschen Absprachen mit ihm spielt, auf das er eingeht, sich für einige Wochen um den Jahreswechsel 1977/78 in Haft begibt, um dann, als er freikommt, die USA zu fliehen und bis heute nicht mehr zurückzukehren. Dazu kam dann die Farce um seine Inhaftierung in der Schweiz, sozusagen der Nachklapp.
Man kann sich zu dieser Geschichte stellen, wie man mag, Polanski für ein Justizopfer oder einen abgebrühten Vergewaltiger halten, zwei Dinge sind klar: Diese Geschichte ist großer Stoff und der Regisseur Polanski hat der Filmgeschichte einige ihrer absoluten Perlen geschenkt (DAS MESSER IM WASSER/1962; REPULSION/1965; ROSEMARY´S BABY/1968; CHINATOWN/1974).
Der Reiz des vorliegenden Buches besteht nun darin, daß van der Heijden den unter dem Pseudonym "Remo Woodehouse" einfahrenden Polanski auf den nach einer Feuerattacke unter Verbänden versteckten Häftling Scott Maddox treffen läßt. Beide sitzen im Hochsicherheitstrakt und melden sich freiwillig zur Putzkolonne. Und so beginnt ein Psychoduell besonderer Klasse. Während die beiden ihre Bahnen mit Besen, Schrubber und Wischer ziehen und dabei labyrinthische Muster mit dem Mopp auf die Anstaltsböden zeichnen, entpuppt sich Maddox nach und nach als Manson, im Buch nur Charlie. Und ebenso labyrinthisch, wie die Putzbahnen auf dem Anstaltsboden, sind die Erzählstränge, die van der Heijden durch sein Buch zieht. Da entsteht Erzählung in Erzählung, einer Babooschka ähnlich, entwächst aus einer Erinnerung die nächste und die nächste, aus einer Vermutung eines der beiden Häftlinge, die da miteinander ringen, um Wahrheit und Wahrhaftigkeit, die nächste Vermutung. Da werden beide - Winzlinge, keiner der beiden größer als gerade 1,60m - als sich streckende Zwerge dargestellt, beide mit verschiedenen Talenten ausgestattet, die ihnen die Chance gaben, über sich hinaus zu wachsen; der eine mit dem Talent, die Menschen mit seinen meist abstrusen Geschichten zu verstören, der andere mit dem, seine Anhänger dazu zu treiben, realen Horror in einer realen Welt Wirklichkeit werden zu lassen.
Van der Heijden besteht darauf, daß diese Geschichte einem Mythos entspricht. Sein neuer Romanzyklus soll moderne Mythen, Mythen unserer Zeit beleuchten. Im ersten Band DIE MOVO TAPES wird schon der Gott Apoll vorgestellt, der seinen Namen an die NASA für ihr Mondflugprogramm verkauft hat, hier nun taucht er auf als eine Art popkultureller Vermittler dieser Begegnung. In Gestalt eines Gefängniswärters mit dem Spitznamen "Der Grieche" fördert er dieses Treffen, überwacht und lenkt es auch ein bisschen. Und v.a. beobachtet er, wie diese "transatlantische Tragödie", so der Untertitel des Buches, sich entwickelt und entfächert. Eben einer klassisch-antiken Tragödie gleich, die ja meist Mythen behandelt.
Sprachgewaltig, breit aufgestellt und detailversessen erzählt van der Heijden seinen Stoff. Dabei nutzt er teils verwirrende, teils lustige schriftstellerische Verfremdungstechniken. Einerseits erhalten wir nie die Klarnamen der beiden Hauptfiguren, "Charlie", wie Maddox sich schließlich anfängt zu nennen (in der 3. Person, spricht er von sich als Maddox, sagt er "ich"), andererseits werden Sharon (Tate) und die anderen Opfer bei ihren klaren Vornamen genannt, ebenso Mansons Jünger Ted, v.a. aber die Frauen Ouisch, Squaky, Linda, Suzie usw. Dabei sind diese Namen teils die Klarnamen, teils jene Spitznamen, die heute jeder, der sich für den Fall interessiert, spätestens durch die Lektüre des Buchs HELTER SKELTER des damaligen Staatsanwalts Vincent Bugliosi kennt. Dies übrigens ist eine der hintersinnigsten Verfremdungen: Nicht "Helter Skelter", wie es in realitas war, sondern "Hurly Burly" soll die (geheime) Single (in Wirklichkeit war es das Stück "Helter Skelter" auf dem "White Album") der Beatles geheißen haben, der Manson/Maddox die Botschaften entnahm, welche ihm die Ideen vom Rassekrieg zwischen Schwarz und Weiß eingeflüstert hätten. Und so schrieb eine seiner Jüngerinnen auch nicht fälschlicherweise "Healter Skelter" auf den Kühlschrank der LaBiancas (die Opfer in der 2. Nacht der Manson'schen Wütereien), sondern angeblich "Hurdy Gurdy". Dies nun sind Feinheiten, denn das originale "Helter Skelter", einem Shakespeare-Text entliehen und von den Beatles als ein Begriff für "Chaos" genutzt, KANN dem Begriff "Hurly-Burly", ebenfalls einem Shakespeare-Text aus "Macbeth" entliehen, entsprechen, "Hurdy Gurdy" wiederum ist die Bezeichnung für ein mittelalterliches Instrument, in dieser Funktion wurde es zu einem Lehnwort für den "Leierkastenmann" und in DIESER Funktion wiederum taucht es ikonographisch als Donovan-Song und somit als Symbol der 60er-jahre-Gegenkultur auf. Dieser Art sind die labyrinthischen Verwicklungen und Verweise, die das Buch massenweise durchziehen.
Allerdings beginnt hier auch die Kritik: Denn man muß die genauen Abläufe und all die undurchsichtigen Zusammenhänge und Details des Falls schon gut kennen, um die Feinheiten des Buchs zu erkennen und auch zu goutieren. Dies ist das eine. Der Fall liegt nun mittlerweile über 40 Jahre zurück und auch wenn stimmt, was van der Heijdens Grundannahme ist, nämlich, daß er in das kollektive Unterbewußtsein der (post)modern subkulturell ebenso wie hochkulturell Gebildeten eingesickert ist, sollte man zumindest Bugliosis Schmöker kennen, sonst geht einem zu viel verloren. Das andere ist die schiere Länge des Buches. 1166 Seiten mit dieser Geschichte zu füllen, ist ein gewagtes Unterfangen. Da kommen - zwangsläufig? - Längen auf und manches wiederholt sich. Vor allem die Hysterie um seine Verkleidung und sein Pseudonym, die Woodehouse/Polanski den ganzen Text hindurch beschäftigen, fangen irgendwann an zu nerven. Dies ist eh eines der Grundprobleme der ganzen Konstellation: Daß van der Heijden einige gewagte Manöver durchführen muß, immer hart an der Realität, oder dem "wie es wirklich war", entlang, um seine Ausgangssituation zu definieren. Das führt zu Längen der Erzählung und einigen Unwahrscheinlichkeiten, die in einem sich im Ungefähren bewegenden Text hinnehmbar wären, in einem so an realistischer Beschreibung interessiertem wie diesem jedoch stören können.
Andererseits wird man als Leser mit Durchhaltevermögen mit einigen der besten, auch sprachlich besten (dank der sehr guten Übersetzung von Helga von Beuningen), aber auch gewagtesten literarischen Anordnungen belohnt, die lange zu lesen waren. Die "Krönung" ist eine über Dutzende Seiten sich hinziehende Imagination des in der Isolierzelle darbenden Woodehouse/Polanski von seinem ungeborenen Sohn, der die gesamte Tötung seiner Mutter und ihrer Freunde lediglich akkustisch wahrnehmend erleben muß, bis ca. 20 Minuten nach dem Tod Sharon Tates auch er die "einsamsten zwanzig Minuten in der Geschichte der Menschheit", wie es im Text heißt, sterbend beschließen muß. Das ist schon - eindringlich, schockierend und todtraurig - ein Stück große Literatur!
A.F.Th. van der Heijden ist ein hervorragendes Buch gelungen, ein Stück Weltliteratur, an dem es allerhöchstens auszusetzen gibt, daß es etwas zu lang geraten und zum andern nur dem wirkich verständlich ist, der die Details des Falles gut kennt und somit tief in der modernen amerikanischen Geschichte verwurzelt ist.
October 21, 2019
Het opzet van deze turf van A.F.Th. is even dramatisch als veelbelovend: Once upon a time in Hollywood, maar dan anders: Roman Polanski ontmoet Charles Manson in de nor. Hoe zou dat gaan? Een confrontatie, een gesprek? Beeld je in...
De moorden van de kliek rond Manson fascineerden me al van toen ik als middelbare scholier een kopie van Helter Skelter oppikte in de ramsj, en als filmfan ben ik al vaak onder de indruk geweest van het werk van Polanski.
Toch. Lukte. Dit. Niet.
Van het verwachte vuurwerk kwam bitter weinig in huis en na een tijdje vond ik het gewoon...ga ik het zeggen?...zou ik het zeggen?...ja, ik zeg het: saai!...en dat is nou het enige dat een boek niet zou mogen zijn.
De moorden van de kliek rond Manson fascineerden me al van toen ik als middelbare scholier een kopie van Helter Skelter oppikte in de ramsj, en als filmfan ben ik al vaak onder de indruk geweest van het werk van Polanski.
Toch. Lukte. Dit. Niet.
Van het verwachte vuurwerk kwam bitter weinig in huis en na een tijdje vond ik het gewoon...ga ik het zeggen?...zou ik het zeggen?...ja, ik zeg het: saai!...en dat is nou het enige dat een boek niet zou mogen zijn.
April 11, 2020
Een intrigerend verhaal wat, ondanks de omvang, tot het eind blijft boeien.
Read
November 22, 2018—>> niet uitgelezen <<—
Ik hou er niet van om boeken niet uit te lezen, hoezeer ik er ook mee worstel. Er werd geploeterd en geworsteld, zo’n 400blz lang, wat me voorbij halverwege bracht. Ik geef het boek geen sterren want het was gewoon mijn ding niet, het ging naar mijn gevoel nergens naartoe en ik had het daar geweldig mee gehad...
Ik hou er niet van om boeken niet uit te lezen, hoezeer ik er ook mee worstel. Er werd geploeterd en geworsteld, zo’n 400blz lang, wat me voorbij halverwege bracht. Ik geef het boek geen sterren want het was gewoon mijn ding niet, het ging naar mijn gevoel nergens naartoe en ik had het daar geweldig mee gehad...
April 14, 2020
Ik genoot van de conversaties tussen Remo en Scott. Hoe Remo erachter kwam dat in veel opzichten hij en de moordenaar niet zo veel verschillen. Het sarcasme zorgde voor een ideale frenemie situatie. Spiros mocht van mij wel wat meer uitgewerkt worden, daar was best ruimte voor in 1000 pagina’s. Hij leek er alleen te zijn om de bizarre situatie mogelijk te maken. Met als motief alleen dat hij een god van de tragedie is. Ik vond het rouwproces van Remo heel mooi in elkaar gezet. Hoe meer informatie en tijd met zichzelf hij had hoe meer hij zijn herinneringen kon verwerken. En de eenzaamste 20 minuten van de mensheid was uniek en breekbaar. Door de korte paragraven las het boek vrij snel weg, vooral de laatste helft.
July 21, 2024
Het duurde even voordat het boek mij echt wist te raken en sommige passages voelden enigszins overbodig, maar uiteindelijk heeft het verhaal me toch helemaal meegenomen. Het meest indrukwekkend vond ik de beschrijvingen van de isoleercel, wanneer Remo zichzelf onvermijdelijk geconfronteerd ziet met zijn pijn, verdriet en schuldgevoelens t.a.v. de moord op zijn vrouw en ongeboren kind. De "eenzaamste 20 minuten uit de geschiedenis van de mensheid" grepen me bij de keel. Het veranderde vertelperspectief was hierbij een geniale vondst van de schrijver en reden dat dit boek me waarschijnlijk nog lang zal bijblijven.
August 3, 2024
Tijdens het lezen meerdere stukjes uit de film “once upon a time in hollywood” herkend. Daardoor ook pas na het lezen van dit boek erachter gekomen dat beiden gebaseerd zijn op Roman Polanski en de moord op Sharon Tate. Sommige gesprekken met Maddox waren best langdradig, maar het einde en het begin van het boek juist heel interessant. Ook een indrukkende beschrijving van de moord op Tate vanuit het perspectief van baby Paul. Binnenkort Tonio lezen..
August 12, 2023
Het boek dateert van na 2000. Er staan dus nogal wat zetfouten in. Dat kost een ster. Deze kanjer heb ik mondjesmaat gelezen. Toch krijg ik weinig vat op het geschrijf. Het einde van het boek vond ik wat slap. De rest opperbest
December 24, 2023
Pfff, wat moest ik me hier doorheen ploeteren. Niet aan mij besteed dus...
May 26, 2020
Polanski/Manson
January 16, 2025
Schrijfstijl:4
Verhaal:3
Opbouw/Uitwerking:3
Verhaal:3
Opbouw/Uitwerking:3
April 7, 2023
In Nederlands dat vertaald Amerikaans lijkt, maar het niet is, blaast dit verhaal zich op als een Fata Morgana. De grote metafysische ontknoping die de hoogdravende schrijver me deed verwachten, bleef uit. Ondanks het geduld dat ik opbracht om herhalingen te slikken, wat hem onder de noemer van “barokke stijl” vergeven zou moeten worden. Ik heb een staaltje vakmanschap gelezen, maar niet van harte.
October 5, 2020
Pretty disappointing. Throw a deus-ex-machina at a what-if scenario and you've got the gist.
"What if charles manson and roman polanski met in jail??" Whoa that'd be nuts, right? Well, it's boring mostly. Endless amounts of semi-intellectual drivel. The writer did his research and he wants the reader to know that. No detail spared.
"What if charles manson and roman polanski met in jail??" Whoa that'd be nuts, right? Well, it's boring mostly. Endless amounts of semi-intellectual drivel. The writer did his research and he wants the reader to know that. No detail spared.
December 30, 2011
One of the best books ever written in Dutch. I loved it from where it swept me away on the first page, to the sigh with which I put it down after finishing. A masterpiece.
November 8, 2017
"Blasé maakt vindingrijk." (997)
December 7, 2021
Het heeft mij veel tijd gekost dit boek te lezen. Ik wilde het per se uitlezen, omdat ik in het verleden de dikke pillen van de tandeloze tijd prachtig vond. Maar er kwam geen moment waarop ik eindelijk werd meegenomen door het verhaal. Ik krijg sterk het idee dat de uitgever het niet heeft aangedurfd om een redacteur kritisch te laten kijken naar deze roman van meer dan 1000 pagina om daarna de helft te schrappen. Wat beter was geweest.
Het uitgangspunt is interessant: Echtgenoot van vermoorde vrouw ontmoet in de gevangenis haar moordenaar. Ze raken met elkaar in gesprek. Als lezer verwacht je inzicht te gaan krijgen in beider beweegredenen. Dat krijg je niet. Wel krijg je oeverloze uiteenzettingen door beide personages, die allebei praten alsof ze een betweterige schrijver van 55 uit Amsterdam zijn. Alle personages hebben de zelfde verteltoon, tot de laatste gevangene aan toe.
Er is nog een subplot, over een soort godheid (pas na lezing kwam ik erachter dat het de god Apollo betreft) die 'erachter' zit. Omdat dit personage in de ik-vorm wordt beschreven, verwacht je toch een beetje dat dit de hoofdpersoon is en de aanzet tot een plotwending gaat geven. Ook dit gebeurt niet. Er zijn scènes in Amsterdam met een pleegzoon, die volstrekt onbegrijpelijk en niet ter zake doende zijn wanneer je niet eerst de andere Homo-Duplexromans van de schrijver hebt gelezen. Dat kan niet in een roman die op zichzelf gelezen zou moeten kunnen worden.
Het zijn niet het barokke taalgebruik en de vele uitweidingen die ergeren; wat ergert is dat ze geen doel dienen en de plot niet vooruit helpen.
Ik had hoge verwachtingen van dit boek na eerder titels als 'De gevarendriehoek' en 'Het hof van barmhartigheid' te hebben gelezen. A.F.Th. maakt ze niet waar.
Het uitgangspunt is interessant: Echtgenoot van vermoorde vrouw ontmoet in de gevangenis haar moordenaar. Ze raken met elkaar in gesprek. Als lezer verwacht je inzicht te gaan krijgen in beider beweegredenen. Dat krijg je niet. Wel krijg je oeverloze uiteenzettingen door beide personages, die allebei praten alsof ze een betweterige schrijver van 55 uit Amsterdam zijn. Alle personages hebben de zelfde verteltoon, tot de laatste gevangene aan toe.
Er is nog een subplot, over een soort godheid (pas na lezing kwam ik erachter dat het de god Apollo betreft) die 'erachter' zit. Omdat dit personage in de ik-vorm wordt beschreven, verwacht je toch een beetje dat dit de hoofdpersoon is en de aanzet tot een plotwending gaat geven. Ook dit gebeurt niet. Er zijn scènes in Amsterdam met een pleegzoon, die volstrekt onbegrijpelijk en niet ter zake doende zijn wanneer je niet eerst de andere Homo-Duplexromans van de schrijver hebt gelezen. Dat kan niet in een roman die op zichzelf gelezen zou moeten kunnen worden.
Het zijn niet het barokke taalgebruik en de vele uitweidingen die ergeren; wat ergert is dat ze geen doel dienen en de plot niet vooruit helpen.
Ik had hoge verwachtingen van dit boek na eerder titels als 'De gevarendriehoek' en 'Het hof van barmhartigheid' te hebben gelezen. A.F.Th. maakt ze niet waar.
July 21, 2023
In “Het schervengericht” uit 2007 heeft A.F.Th.Van der Heijden het over de twee meest dramatische momenten uit het leven van filmregisseur Roman Polanski: de moord op zijn hoogzwangere vrouw Sharon Tate door de bende van Charles Manson en zijn veroordeling wegens zedenfeiten met een meisje van dertien acht jaar later. ‘t Is te zeggen: op de flap staat wel degelijk dat het om Polanski gaat en het is sowieso overduidelijk als men het boek leest, maar voor alle zekerheid heeft de auteur toch maar nergens de naam van de cineast gebruikt. Hij gebruikt de naam Remo Woodehouse die ook de naam is waarmee de cineast incognito in de streng beveiligde afdeling van de Californische staatsgevangenis Choreo zit. Het is alvast een beter procédé dan Kay Foldaway of Catherine Du Nuevo (p.556). Voor het meisje heeft Van der Heijden wél zelf een naam bedacht, Wendy Zillgitt. Een vergezochte naam zal hijzelf hebben gedacht maar als men op het internet gaat zoeken, blijkt inderdaad iemand met die naam te bestaan (geboren in 1958). Van der Heijden heeft het ook over de oorsprong van de benaming “hippie”, zie p.384-386, al weet ik niet zeker of men dit allemaal letterlijk moet nemen.
October 13, 2025
Für mich war das Buch ein schwerer Brocken. Nicht wegen des Umfangs, auch wenn ich es als überzeugte eBook-Leserin nicht mehr gewöhnt bin, so dicke Bücher mit mir herum zu tragen. Nein, für mich hatte das Buch so deutliche Längen dass ich gerade im ersten Drittel mehrmals dicht daran war, es abzubrechen. Obwohl es auch schon da viele Stellen gab, die mir sehr gut gefallen haben. Aber das Herantasten von Woodehouse und Maddox aneinander fand ich sehr ermüdend. Vielleicht weil ich schon wusste, dass die Beiden später noch sehr interessante Gespräche führen würden. Auch Woodehouse hat mir im späteren Verlauf der Geschichte besser gefallen. Anfangs kam er mir sehr oberflächlich vor. Je länger er im Gefängnis sitzt, desto mehr muss er sich aber mit sich und seiner Geschichte auseinander setzen. Die Art wie er das macht hat mich sehr berührt. Trotzdem überwiegt unterm Strich die Erleichterung, das Buch "geschafft zu haben" und nicht das Lesevergnügen.
December 9, 2023
Amai wat een kanjer... in alle opzichten van het woord. Het verhaal geeft een fictieve wending aan het vervolg na twee waar gebeurde misdaden, met name de moord op Roman Polanski's vrouw Sharon Tate door de Manson Family in 1969 en de veroordeling van Roman Polanski zelf wegens betrekkingen met een dertienjarige acht jaar later. De roman speelt zich grotendeels af in een gevangenis, waar Polanski en Manson als gedetineerden veroordeeld zijn tot samen poetsen. Dat is fictief, omdat Polanski in realiteit uit de VS ontvlucht is om een gevangenisstraf te ontwijken. A.F.Th. weidt soms erg breed uit, met lange en hoogdravende redevoeringen uit de mond van de protagonisten, in een poging om hun gedrag uit te leggen en te vergoelijken.
June 1, 2025
Eerder heb ik Tonio gelezen. Dit was voor mij de tweede roman die niet uit de serie van de tandeloze tijd kwam. Het is hier duidelijk wel weer schrijven in de breedte. Er lijkt zowaar een plot te zijn. Helaas ontvouwt een deel van het plot zich niet. Zo is mij de situatie rond De Griek niet geheel duidelijk na het lezen. De spanningsopbouw is vreemd. De geschiedenis rond Polanski staat duidelijk centraal maar het volgt die gebeurtenissen niet en is sterk geromantiseerd.
Ik vond het niet de beste A.F.Th maar ik heb het toch in één keer ademloos uitgelezen. Dat krijgt hij altijd weer voor elkaar.
Ik vond het niet de beste A.F.Th maar ik heb het toch in één keer ademloos uitgelezen. Dat krijgt hij altijd weer voor elkaar.
January 12, 2018
Misschien is het de bedoeling om door het trage tempo de lezer mee te nemen in de saaiheid van het gevangenisbestaan, maar ik ervoer een aanzienlijk stuk van dit boek als te uitgesponnen en zelfs overbodig. Nodeloos lang is het wachten op wat schot in de zaak. Het verhaal intrigeerde me en daardoor las ik verder, maar dit boek had makkelijk maar de helft zo dik kunnen zijn en daar was ik me als lezer ook constant van bewust...
October 3, 2020
Weer een klassieker in het oeuvre van A.F.Th. , losjes gebaseerd op ware gebeurtenissen. Polanski ontmoet Manson en analyseren hun gedeelde verleden. En passant wordt nog even de herkomst van het woord hippie uit de doeken gedaan. Complex, maar mooi. En dan te bedenken dat ik dit exemplaar vond in een straat bibliotheek...
May 30, 2021
Van der Heyden doet te hard zijn best om mooie zinnen te maken en alles heel uitgebreid te beschrijven. Onder andere daardoor is het boek ook veel te dik. Dat hoeft voor mij allemaal niet. Negenhonderd pagina's... Alle boeken waar ik aan start lees ik meestal uit, uit principe. Maar wat Het Schervengericht betreft was het een strijd om tot het einde te geraken.
April 27, 2018
Het eerste boek uit de serie dat ik las. Had eigenlijk ook geen idee dat het serie is. Boek zelf zegt daar niks over. Volgens mij ook prima te lezen als losse roman. Verhaallijn van 'Santink' moet je dan wel een klein beetje negeren.
March 18, 2019
Took me a year to read. Wasn't easy to get through, and I didn't fully get it while reading. But after doing research into the meaning behind the storylines afterwards, it was brilliant. Would like to have understood it without having to research Greek Mythology.
October 8, 2021
Hier heeft A.F.Th wel een toetsenbordje of 2,3 op versleten. Hij gaat helemaal los. Blz.935 Maddox' opengesperde karbonkelogen vielen samen met de punten van haar kleine borsten, zodat het was of de scherpe tepels, alleen door het T-shirt bedekt, zijn pupillen in reliëf deed uitkomen.
Displaying 1 - 30 of 64 reviews