Slow Life według ojca Leona

by Leon Knabit, Anna Dymna, Marek Kamiński

A gdyby tak zaszyć się gdzieś w ciszy, oczyścić umysł, pobyć chwilę offline? Tysiącletnie mury tynieckiego klasztoru to idealne miejsce na duchowe spa. Blisko natury, z dala od medialnego zgiełku, można wypić kawę z najbardziej wyluzowanym polskim mnichem. I porozmawiać o tym, co się naprawdę liczy.

Cezik zdradza, co myśli o internetowym hejcie i co chciałby wpoić swojemu synowi… Leonowi.
Aśka Kołaczkowska mówi o różnych stronach kobiecości i o tym, jak ważny jest uścisk ręki.
Marcin Prokop ujawnia swoją receptę na to, jak w życiu nie przegiąć…
Marek Kamiński opowiada, co widzi w gwiazdach pod różnymi szerokościami geograficznymi.
Krzysztof Skórzyński zdradza, kto go nauczył, że nie każdy dzień musi być pokazem fajerwerków.
A Anna Dymna wyznaje, czemu czuje się podobna do… Kubusia Puchatka.
Z ojcem Leonem łączy ich jedno: w tym szalonym świecie nie dali się zwariować.

Ojciec Leon Knabit odkrył slow life, zanim to było modne. Nikomu nie śniła się jeszcze fascynacja minimalizmem, treningami uważności czy zdrowym żywieniem, gdy on skutecznie praktykował już post, modlitwę i ascezę. Życie mnisze nie przeszkadza mu swobodnie odnajdywać się w świecie mediów: poprowadzić telewizyjny talk-show, wygrać konkurs na blog roku, a nawet zostać twarzą kampanii reklamowej.

256 pages, Hardcover

Published November 28, 2016

Reviews

[Darek Grzywacz · Rating 5 out of 5]

1) "Poskarżyłem się raz ojcu Mateuszuowi Skibniewskiemu: "(..) mam dużo obowiązków, organizacja u mnie szwankuje". "A on na to: "To nie organizacja, to ideologia" - i miał rację, chodzi o postawę.
Matkę Teresę wielu ludzi pytało, jak ona sobie daje radę z tysiącami potrzebujących. Odpowiadała, że w danej chwilii to nie są tysiące, w danej chwilii jest tylko jeden człowiek, ten obok. Na przykład umierajacy, którego trzeba chwycić za rękę. Nic innego się nie liczy. Być człowiekiem to być tu i teraz. Dobro trzeba robić dobrze, dobro robione byle jak przestaje być dobrem"

2) "Moi podopieczni mają prosty wzorzec społeczeństwa: będę szczęśliwy, jak się do mnie przytulisz. Oni potrzebują drugiego człowieka i to jest dla nich najważniejsze. Potrzebują czyjejś obecności, potrzebują być potrzebni. I prawda jest taka, że my potrzebujemy tego samego, tylko my o tym przecież nie mówimy, no nie?"

3) "Każdy z nas powinien się kontaktować z kimś niepełnosprawnym intelektualnie, żeby zdać sobie sprawę z tego, jak sami niepotrzebnie komplikujemy sobie codzienność"

4) "Człowiek, który buduje siebie na kłamstwie, staje się w którymś momencie niewolnikiem tego labirytu, który zbudował. Musi pamiętać, co komu powiedział, obiecał, komu jaką wersję wydarzeń przedstawił - i szybko się w tym labiryncie gubi. Ja mam prostą drogę, bo gdziekolwiek idę wiem, że jestem w tym szczery"

5) "Nie próbujemy robić tego, co robią niektórzy rodzice: nie projektujemy na nich jakichś swoich oczekiwań, nie programujemy, jaka ma być, jakie powinna mieć plany życiwoe albo zainteresowania. Raczej obserwujemy swobodnie rozwijająca się roślinkę i staramy się ją podlewać i tu i ówdzie lekko przyciąć. Nie orbimy na niej eksperymentów w terrarium"

[Marcin · Rating 4 out of 5]

Rozmowy ojca Leona dają naprawdę do myślenia. Różni ludzie, różne punkty widzenia i dobre wartości. Myślę, że warto przeczytać.

[Szczupak · Rating 4 out of 5]

4.5

[Wojtek Czacharowski · Rating 3 out of 5]

Zapis sześciu rozmów jakie przeprowadził ojciec Leon. Każda z nich porusza nieco inną sferę życia. Osoby powszechnie znane opowiadają o tym co dla nich jest ważne i jak starają się żyć. Nie ma tu gotowych recept na osiągnięcie szczęścia, ale jest zachęta aby spróbować czegoś co można określić jako slow life.