Jump to ratings and reviews
Rate this book

全職高手 #10

全職高手10季後賽

Rate this book
老魏多年沉潛網遊的經驗心血,
加上昧光出人意料的世界級數學背景,
榮耀遊戲中最受運氣影響,
影響角色也最大的技能書爆出之謎,
竟被興欣一干人等解開了!?
榮耀職業賽面臨季後賽開打前夕,
這一發現,是否將動搖到本屆冠軍究竟花落誰家?

君莫笑乃大神葉秋操縱的事情已不是秘密,
憑藉大神的光環與壓倒性的實力,
葉修竟在自家戰隊公會還未成形之時,
打起了聯合小公會搶野圖BOSS的主意……

352 pages, Paperback

Published April 8, 2015

Loading...
Loading...

About the author

Butterfly Blue

112 books27 followers
Associated Names:
* 蝴蝶蓝 (Simplified Chinese)
* 蝴蝶藍 (Traditional Chinese)
* Butterfly Blue (English)
* หูเตี๋ยหลาน (Thai)
* Hồ Điệp Lam (Vietnamese)

Ratings & Reviews

What do you think?
Rate this book

Friends & Following

Create a free account to discover what your friends think of this book!

Community Reviews

5 stars
29 (55%)
4 stars
20 (38%)
3 stars
3 (5%)
2 stars
0 (0%)
1 star
0 (0%)
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
558 reviews6 followers
August 2, 2023
ตายก่อนวัยอันควรไม่งั้นคงได้เป็นมหาเทพ
จะทำทีมแข่งไม่ควรทำเลวให้เสียภาพพจน์
ให้ผลประโยชน์ไม่ได้เลยเขี่ยทิ้ง กลับทำให้เลวร้ายกว่าเก่า
ปั้มตัวละครแต้มสะสกิลเต็มไปขาย ไม่สู้ขายสูตรไปเลยละ
ทำไมต้องซื้อสูตร ถ้าเป็นแค่ทีมเล็ก ขายให้กับทีมชิงแชมป์สิ
จะขายต้องมีข้อมูลความน่าเขื่อถือ แสดงวิธีคิด โอกาสในการนำไปใช้แล้วสำเร็จ
วันแมนทีม 1 คนเป็นศูนย์กลางทุกคนตามไป
ต่อรองราคาคนขายตั้งสูงคนซื้อตั้งต่ำ
วิธีพิเศษเมื่อเราเจอก็มีโอกาสที่บริษัทเกมจะแก้ ต้องรีบใช้
วิธีนี้สโมสรรู้เอง พวกนักกีฬาไม่ควรรู้ เพราะมีการซื้อขายนักกีฬาเสมอ
สไตล์การเล่นเปลี่ยน ลำดับใช้สกิลไม่เหมือนเดิม
อยากได้ไอดีต้องมัดจำ
ล่อแล้วทะลวงหลัง ปะทะด้วยพลัง เพราะค่าพลังเพิ่ม
แลกฆ่ากันใครฆ่าตัวสำคัญได้ก่อนได้เปรียบ
ประเมินพลังต่ำไปทำให้แพ้
มีการแข่งผู้เล่นแฟนคลับทะเลาะกันไปทั่วเป็นสงครามโลก ชื่อแดงกันไปหมด
เหล่ากิลด์ใหญ่ไม่ว่างมาล่าบอส
อยู่ในความมืดดักซุ่มฆ่าคนที่เข้ามาแย่งบอส
ประมาทถูกฆ่าแย่งไอเทมบอส ช่วงเวลาประสบความสำเร็จ คือช่วงที่ประมาทที่สุด
ไล่ล่าปาสกิลหมู่ซ่อนอยู่ตรงไหนต้องโดน
สกิลมีระยะหลุดระยะควบคุมก็หายไป
บางคนต้องฆ่าแล้วฆ่าอีกดักฆ่าที่จุดเกิด
รวมกิลด์เล็กไปล่าบอส ต่อไปนี้ไม่ต้องกลัวกิลด์ใหญ่มาแย่ง
Profile Image for Hammu.
260 reviews
November 6, 2017
อ่านแล้วรู้สึกเริ่มเบื่อกับความเทพทรูของพี่เยี่ย บางทีก็รู้สึกว่าคนเขียนพยายามเขียนอวยพี่เยี่ยมากจนเกินไป แม้ว่าจะจนมุม จนแต้มโดนรุมแค่ไหนก็เอาตัวรอด ชนะมาได้ตลอดเวลา ทั้งๆ ที่ในความเป็นจริงแล้วมันก็ต้องมีพลาดบ้าง แต่กลายเป็นว่าพี่เยี่ยเหมือนเปิดโหมดไซย่าข้ามขั้นไปอีกก้าว ใช้เกียร์สี่เข้าพุ่งชนจนชนะมาได้ตลอด ทำเอาเบื่อๆ ไปบ้างเพราะอ่านๆ ไปก็รู้อยู่แล้วว่าเดี๋ยวก็ชนะ เดี๋ยวก็จัดการได้ มันเหมือนหมดลุ้น หมดสนุกไปแทน แล้วบางครั้งอ่านๆ ไปก็จะเริ่มรู้สึกว่าพี่เยี่ยดูกึ่งๆ ไร้มารยาท กึ่งๆ เกรียนมาก ออกแนวเป็นพวกขวานผ่าซากอยู่ ทำให้เวลาอ่านแล้วพาลเซ็งๆ
Displaying 1 - 4 of 4 reviews