What do you think?
Rate this book
De ongewisse stad
Is er leven na de dood? Jazeker wel. In ieder geval voor George Coppens, die na het sneven van Coppens & Frenks doorgaat tot de Laatste Snik met het opdelven van onverbiddelijke meesterwerken. Dit najaar verschijnt de inktzwarte roman van Jean-Marie-Amédée Paroutaud, De ongewisse stad, in een vertaling van Mirjam de Veth. Lees en huiver.
134 pages, Hardcover
First published May 1, 1950
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
January 3, 2017
Allerlaatste Coppens & Frenks uitgave onder de ad hoc dekmantel 'Uitgeverij De Laatste Snik' die er kwam dankzij de steun van het onvolprezen Schwob-programma van het Nederlands Letterenfonds. 'De ongewisse stad' (geschreven midden jaren 40 maar pas uitgekomen in 1950) van de verguisde J.M.A. Paroutaud, ontdekt en vertaald door Mirjam de Veth, is een zwanenzang van formaat! Een van de meest duistere en bevreemdende romans die ik ooit las. In een messcherpe, gortdroge stijl bouwt Paroutaud een sadistisch en volstrekt uniek universum op dat nog lang zal nazinderen. Lezen, dit meesterwerk, u zal niet snel een nog origineler boek vinden.
March 7, 2021
4 * 1/2
October 11, 2017
Ik weet eigenlijk niet goed wat ik hiervan moet denken. Nog maar eens een boek over een dystopie maar wel een zeer bizarre.
Ranède, op de vlucht, arriveert in een stad waar de wetten, bedacht door één of ander illuster mannetje, van dag tot dag veranderen. De inwoners komen pas te weten welke wetten er van kracht zijn als ze door “mannen met petten” (geen agenten) worden opgepakt doordat ze een wet overtreden hebben. Zo kan moord de éne dag verboden zijn en de volgende dag dan weer niet. De inwoners houden ook van zeer gruwelijke “sporten”: samentroepen op een plein tijdens een onweer om mekaar te zien doodgebliksemd worden, van grote hoogte op een marmeren ondergrond springen en een rondje door de arena lopen, althans wie nog kan lopen.
Paroutaud beschrijft alles op een zeer sinistere, koele en afstandelijke wijze. Daardoor voelen bepaalde scènes echt surreëel aan.
Wat ik zo bizar vind is dat de inwoners helemaal niet ontevreden of ongelukkig zijn. Integendeel ze kijken uit naar bepaalde evenementen en ondergaan gelaten het lot dat hun vroeg of laat wel te wachten staat. De kroegbaas van het café waar Ranède geregeld over de vloer komt lijkt bepaalde situaties zelfs amusant te vinden. Niemand protesteert of komt in opstand.
Kunnen we dan nog over een dystopie spreken? Want per definitie is dat een samenleving waar men zeker niet wil leven.
Alleen Ranède onderneemt actie. Maar hij is dan ook geen authentieke bewoner van de stad.
Er zitten in het boek ook nogal wat seksuele toespelingen. Nooit echt direct, het boek is voor het eerst in 1950 verschenen, maar toch duidelijk genoeg.
Het feit dat Ranède al na een paar werkdagen met zijn vrouwelijke collega het bed in duikt en gaat samenwonen en op een avond met zijn vijftienjarige stiefdochter in bed duikt wordt ook als de normaalste zaak van de wereld voorgesteld.
Ranède, op de vlucht, arriveert in een stad waar de wetten, bedacht door één of ander illuster mannetje, van dag tot dag veranderen. De inwoners komen pas te weten welke wetten er van kracht zijn als ze door “mannen met petten” (geen agenten) worden opgepakt doordat ze een wet overtreden hebben. Zo kan moord de éne dag verboden zijn en de volgende dag dan weer niet. De inwoners houden ook van zeer gruwelijke “sporten”: samentroepen op een plein tijdens een onweer om mekaar te zien doodgebliksemd worden, van grote hoogte op een marmeren ondergrond springen en een rondje door de arena lopen, althans wie nog kan lopen.
Paroutaud beschrijft alles op een zeer sinistere, koele en afstandelijke wijze. Daardoor voelen bepaalde scènes echt surreëel aan.
Wat ik zo bizar vind is dat de inwoners helemaal niet ontevreden of ongelukkig zijn. Integendeel ze kijken uit naar bepaalde evenementen en ondergaan gelaten het lot dat hun vroeg of laat wel te wachten staat. De kroegbaas van het café waar Ranède geregeld over de vloer komt lijkt bepaalde situaties zelfs amusant te vinden. Niemand protesteert of komt in opstand.
Kunnen we dan nog over een dystopie spreken? Want per definitie is dat een samenleving waar men zeker niet wil leven.
Alleen Ranède onderneemt actie. Maar hij is dan ook geen authentieke bewoner van de stad.
Er zitten in het boek ook nogal wat seksuele toespelingen. Nooit echt direct, het boek is voor het eerst in 1950 verschenen, maar toch duidelijk genoeg.
Het feit dat Ranède al na een paar werkdagen met zijn vrouwelijke collega het bed in duikt en gaat samenwonen en op een avond met zijn vijftienjarige stiefdochter in bed duikt wordt ook als de normaalste zaak van de wereld voorgesteld.
This entire review has been hidden because of spoilers.
September 20, 2020
Un soir, passage dans un bar à bière avec Jérôme sous le bras, un homme au bar, T-shirt Oranssi Pazuzu, se penche vers moi et me signale approximativement : "Très bon Martinet, si tu veux prolonger je te conseille La Ville Incertaine de Paroutaud". Et donc des années plus tard, enfin je me penche sur ce petit livre, cette petite histoire fort chouette qui se complique ensuite.
Paroutaud arrive très bien à nous présenter son décor à travers ses protagonistes (ce barman rugueux mais pas mauvais bougre) : ville absurde où les lois changent comme la météo, la mort, ou du moins la condamnation à ce genre de traitement, qui guette à chaque mauvais geste, à chaque coin de rue. Le sport national de ce drôle de lieu ? Le saut en hauteur sans mourir. On évolue au fil des pages vers une critique furtive du travail puisqu'il n'a ici aucun sens, à transformer une usine qui broie les hommes et les femmes en une bête infernale ; le potentiel narratif et horrifique est immense. Paroutaud décide cependant de continuer de louvoyer entre les genre, émailler son récit d'une Romance, emmener son héros à commettre un ultime acte qui n'aura pas plus de sens que tout le reste, dans cette ville où il a mis les pieds.
On retire de cette courte œuvre plein de bonnes idées : la critique du travail, la critique également de la répression et de la police - inexistante dans cette ville incertaine -, un certain talent pour instaurer le doute et l'incertitude qui tord le ventre ; mais malheureusement on ne peut que se sentir un peu désarçonné par une certaine vision de l'homme (héros, barman) en chien, du moins traitant les femmes comme des objets sexuels, n'écoutant que son désir et ne trouvant que celui-ci pour se justifier.
Paroutaud arrive très bien à nous présenter son décor à travers ses protagonistes (ce barman rugueux mais pas mauvais bougre) : ville absurde où les lois changent comme la météo, la mort, ou du moins la condamnation à ce genre de traitement, qui guette à chaque mauvais geste, à chaque coin de rue. Le sport national de ce drôle de lieu ? Le saut en hauteur sans mourir. On évolue au fil des pages vers une critique furtive du travail puisqu'il n'a ici aucun sens, à transformer une usine qui broie les hommes et les femmes en une bête infernale ; le potentiel narratif et horrifique est immense. Paroutaud décide cependant de continuer de louvoyer entre les genre, émailler son récit d'une Romance, emmener son héros à commettre un ultime acte qui n'aura pas plus de sens que tout le reste, dans cette ville où il a mis les pieds.
On retire de cette courte œuvre plein de bonnes idées : la critique du travail, la critique également de la répression et de la police - inexistante dans cette ville incertaine -, un certain talent pour instaurer le doute et l'incertitude qui tord le ventre ; mais malheureusement on ne peut que se sentir un peu désarçonné par une certaine vision de l'homme (héros, barman) en chien, du moins traitant les femmes comme des objets sexuels, n'écoutant que son désir et ne trouvant que celui-ci pour se justifier.
November 2, 2022
Protagonist Ranède vlucht weg uit z'n land om een doodstraf te omzeilen en komt aan in de Stad, een plaats waar wettelijke chaos heerst: winkels veranderen van de ene dag op de andere in gevaarlijke vallen waar tientallen mensen tegelijk worden gearresteerd en wat vandaag verboden is, kan morgen toegestaan zijn, zelfs voor moord wordt een oogje dichtgeknepen. Aangezien hij er niet in slaagt zich erbij neer te leggen dat de inwoners van de Stad de zinloosheid van dit alles gelaten ondergaan - terwijl hij zelf gebukt blijft gaan onder de angst - gaat Ranède over tot geweld.
Het tijdens de bezetting geschreven "De ongewisse stad" is Kafka op z'n Frans en een nog steeds vrij actuele metafoor voor de absurditeit van de buitenwereld en een aanklacht tegen bureaucratische willekeur.
"Vroeger kwamen er bijvoorbeeld prachtige machines uit de fabrieken, die dan publiekelijk vernietigd werden. Dat waren grote feesten, waarvoor de hele stad werd uitgenodigd."
Het tijdens de bezetting geschreven "De ongewisse stad" is Kafka op z'n Frans en een nog steeds vrij actuele metafoor voor de absurditeit van de buitenwereld en een aanklacht tegen bureaucratische willekeur.
"Vroeger kwamen er bijvoorbeeld prachtige machines uit de fabrieken, die dan publiekelijk vernietigd werden. Dat waren grote feesten, waarvoor de hele stad werd uitgenodigd."
January 4, 2018
Ranède -op de vlucht voor een begane misdaad- komt aan in de ongewisse stad en probeert er zijn weg te vinden.
In deze stad kan en mag alles, zolang het op die dag maar toegelaten is. Vanuit Ranèdes beleving van deze vreemde regels die dagelijks veranderen, van wrede, druk bijgewoonde volksfeesten, van nutteloos werk om de bevolking in stilte bezig te houden en ook van seksuele losbandigheid, schept de auteur een onbehaaglijke en surrealistische wereld. Niemand -tenzij Ranède, de 'vreemdeling'- stelt bijzonder in vraag of komt in opstand, iedereen accepteert gelaten de grillen en de willekeur van De Wet.
Paroutaud dompelt je onder in een bizarre wereld die bij nader inzien soms toch nog veel op de onze lijkt.
In deze stad kan en mag alles, zolang het op die dag maar toegelaten is. Vanuit Ranèdes beleving van deze vreemde regels die dagelijks veranderen, van wrede, druk bijgewoonde volksfeesten, van nutteloos werk om de bevolking in stilte bezig te houden en ook van seksuele losbandigheid, schept de auteur een onbehaaglijke en surrealistische wereld. Niemand -tenzij Ranède, de 'vreemdeling'- stelt bijzonder in vraag of komt in opstand, iedereen accepteert gelaten de grillen en de willekeur van De Wet.
Paroutaud dompelt je onder in een bizarre wereld die bij nader inzien soms toch nog veel op de onze lijkt.
March 4, 2017
Zeer goed boek. Eentje waarvan je huiverend denkt: 'dit kan hier ook gebeuren, it's a thin line'.
Ranède is gevlucht en komt in 'de Stad' terecht. Een van brood en spelen maar met arbitraire regels en arbitraire regelgevers. Alles 'lijkt' in orde maar er is geen zekerheid, wetten komen en gaan en al naargelang de dag, het uur, de plaats, de omgeving ben je wel of niet 'veilig'. Het vreemdste is dat de bevolking van deze Stad zich hierbij heeft neergelegd, alles is normaal, ook de absurditeit. Er worden geen vragen gesteld. Het enige wat zeker is, is dat je doodgaat, ooit....
Een boek dat je met een wrange smaak in je mond achterlaat maar dat je niet niet gelezen kan hebben.
http://www.volkskrant.nl/recensies/de...
Ranède is gevlucht en komt in 'de Stad' terecht. Een van brood en spelen maar met arbitraire regels en arbitraire regelgevers. Alles 'lijkt' in orde maar er is geen zekerheid, wetten komen en gaan en al naargelang de dag, het uur, de plaats, de omgeving ben je wel of niet 'veilig'. Het vreemdste is dat de bevolking van deze Stad zich hierbij heeft neergelegd, alles is normaal, ook de absurditeit. Er worden geen vragen gesteld. Het enige wat zeker is, is dat je doodgaat, ooit....
Een boek dat je met een wrange smaak in je mond achterlaat maar dat je niet niet gelezen kan hebben.
http://www.volkskrant.nl/recensies/de...
January 3, 2018
Bevreemdend maar met verkeerde ingesteldheid gelezen.
Het verhaal gaat over een man die op de vlucht van executie in de stad terechtkomt die gelegen in een vallei en relatief geïsoleerd haar eigen realiteit heeft gemaakt. De wetten zijn onvoorspelbaar waar in theorie alles verboden is en alles ook tezelfdertijd legaal is; want alle wetten zijn niet van kracht op het zelfde moment zonder dat dit wordt gecommuniceerd naar de bevolking. Het hoofdfiguur probeert zich te integreren in deze samenleving, maar dit lukt niet makkelijk.
Qua opzet van een vreemdeling die verteld over deze vreemde alternatieve samenleving en de implicaties dat het heeft en dus ook commentaar op onze eigen samenleving kon ik niet nalaten te denken aan Defoe Gulliver travels. In dat verhaal reist Gulliver tussen samenleving die extreme vormen en obsessies aannemen en waarbij de vanzelfsprekendheid van de realiteit en de "wat voor vreemde vraag is dat nu" houding die de lokale inwoners aannemen tegenover de vreemdeling Gulliver is heel gelijklopend met wat de reiziger in de stad ondergaat.
In de eerste plaats zie ik het dan ook in de stijl van Gullivers travels, maar gezien de publicatieperiode en het thema van dystopie kan je niet anders dan naar George Orwell te linken terwijl dat oneerlijk is. Net vanwege de hele opzet van het boek als satirisch en de draak stekend met conventies en vanzelfsprekendheden is het boek eerder een surreëel reisverhaal dan een dystopisch boek. Ik denk niet dat Paroutaud ook maar op enig moment zijn wereldje als een mogelijke toekomst zag wat duidelijk wel het geval is bij 1984 al kan je niet ontkennen dat de impact van Vichy Frankrijk en rol van totalitair arbitraire beslissingen van 1 man aan de top duidelijk terugkomt in het boek alsook een niet zo subtiele wens om maarschalk Pétain te wurgen.
Dat gezegd zijnde ik heb het boek met verkeerde opzet gelezen, ik las het als een dystopisch boek waardoor ik de Surreële sfeer niet echt kon appreciëren.
Het verhaal gaat over een man die op de vlucht van executie in de stad terechtkomt die gelegen in een vallei en relatief geïsoleerd haar eigen realiteit heeft gemaakt. De wetten zijn onvoorspelbaar waar in theorie alles verboden is en alles ook tezelfdertijd legaal is; want alle wetten zijn niet van kracht op het zelfde moment zonder dat dit wordt gecommuniceerd naar de bevolking. Het hoofdfiguur probeert zich te integreren in deze samenleving, maar dit lukt niet makkelijk.
Qua opzet van een vreemdeling die verteld over deze vreemde alternatieve samenleving en de implicaties dat het heeft en dus ook commentaar op onze eigen samenleving kon ik niet nalaten te denken aan Defoe Gulliver travels. In dat verhaal reist Gulliver tussen samenleving die extreme vormen en obsessies aannemen en waarbij de vanzelfsprekendheid van de realiteit en de "wat voor vreemde vraag is dat nu" houding die de lokale inwoners aannemen tegenover de vreemdeling Gulliver is heel gelijklopend met wat de reiziger in de stad ondergaat.
In de eerste plaats zie ik het dan ook in de stijl van Gullivers travels, maar gezien de publicatieperiode en het thema van dystopie kan je niet anders dan naar George Orwell te linken terwijl dat oneerlijk is. Net vanwege de hele opzet van het boek als satirisch en de draak stekend met conventies en vanzelfsprekendheden is het boek eerder een surreëel reisverhaal dan een dystopisch boek. Ik denk niet dat Paroutaud ook maar op enig moment zijn wereldje als een mogelijke toekomst zag wat duidelijk wel het geval is bij 1984 al kan je niet ontkennen dat de impact van Vichy Frankrijk en rol van totalitair arbitraire beslissingen van 1 man aan de top duidelijk terugkomt in het boek alsook een niet zo subtiele wens om maarschalk Pétain te wurgen.
Dat gezegd zijnde ik heb het boek met verkeerde opzet gelezen, ik las het als een dystopisch boek waardoor ik de Surreële sfeer niet echt kon appreciëren.
March 30, 2021
De kracht van een goede dystopische roman schuilt er volgens mij in dat we ons als mens herkennen, zelfs in de vreemde en duistere context die een auteur geschapen heeft. In Paroutaud's roman is die herkenning er voor mij niet.
Het storendst vond ik de het totale gebrek aan geloofwaardigheid over hoe inwoners van deze dystopische stad met hun situatie omgaan, namelijk dat zij of hun geliefden op elk moment kunnen verdwijnen. Een van de meest fundamentele drangen van de mens is die naar zekerheid en liefde, en daaraan wordt volledig voorbijgegaan. Echtgenoten worden van vandaag op morgen ingewisseld voor een ander, een kind verdwijnt en het leven gaat gewoon door, het laat ze allemaal koud.
Paroutaud begint dus wel een met origineel idee, maar de uitwerking van het idee is onvoldoende en de schrijfstijl droog en oninteressant. Ook de gecursiveerde gedachten tussendoor voegen geen waarde toe aan de schets of diepte van de hoofdpersoon. De verwachtingen van dit boek (de binnenkant van de stofomslag spreekt van 'een onterecht vergeten meesterwerk') werden daarom niet ingelost.
Het storendst vond ik de het totale gebrek aan geloofwaardigheid over hoe inwoners van deze dystopische stad met hun situatie omgaan, namelijk dat zij of hun geliefden op elk moment kunnen verdwijnen. Een van de meest fundamentele drangen van de mens is die naar zekerheid en liefde, en daaraan wordt volledig voorbijgegaan. Echtgenoten worden van vandaag op morgen ingewisseld voor een ander, een kind verdwijnt en het leven gaat gewoon door, het laat ze allemaal koud.
Paroutaud begint dus wel een met origineel idee, maar de uitwerking van het idee is onvoldoende en de schrijfstijl droog en oninteressant. Ook de gecursiveerde gedachten tussendoor voegen geen waarde toe aan de schets of diepte van de hoofdpersoon. De verwachtingen van dit boek (de binnenkant van de stofomslag spreekt van 'een onterecht vergeten meesterwerk') werden daarom niet ingelost.
August 22, 2019
Nee dit was niks voor mij. Het is dat het zo'n kort boekje is, anders had ik het niet uitgelezen. Goed concept, matige uitvoering. Ook ben ik van mening dat dystopisch niet meteen zo extreem seksistisch hoeft te zijn.
March 6, 2024
Inktzwarte dystopie in de traditie van Les Saisons.
Displaying 1 - 11 of 11 reviews