Μια έφηβη, λίγο πριν τελειώσει η σχολική χρονιά, μετακομίζει από το νησί της ξαφνικά στην Αθήνα μόνη. Έχοντας ελάχιστα συνειδητοποιήσει γιατί φεύγει και πού πηγαίνει, παλεύει να σταθεί στα πόδια της. Όχι μόνον πρακτικά αλλά κυρίως συναισθηματικά, ψυχολογικά. Αφήνεται, λοιπόν, στη ζωή και σε όσα αυτή της φέρνει, με την ελπίδα ότι τα όμορφα πράγματα θα διασωθούν στο τέλος και θα ανθίσουν. Η Ρου είναι μια ιστορία ενηλικίωσης, όχι μόνο για τη δύσκολη εφηβεία ενός κοριτσιού, αλλά για όλους τους ανθρώπους που δυσκολεύονται παρά το προχωρημένο της ηλικίας τους να αντέξουν το βάρος της ύπαρξής τους και όσα αυτή κουβαλά. Μια ανοιχτή επιστολή αγάπης ότι «η ομορφιά μπορεί να σώσει τον κόσμο», αρκεί να μην τη φοβηθούμε.
«Είναι μερικοί άνθρωποι που δεν μπορούν να μετακινηθούν βήμα από αυτό που είναι...»
Θα έπρεπε να ήταν καμιά 100ασταρια σελίδες παραπάνω ώστε να υπάρχει μια καλύτερη ανάπτυξη των χαρακτήρων και τις ιστορίας. Του βάζω 4 επειδή είμαι καλός άνθρωπος. 3.5 είναι κανονικά. Έπρεπε να τα φτιάξει η Χριστίνα με την Ρου. Just saying.
Χιλιοειπωμένο θέμα, καταλαβαίνεις από τις πρώτες σελίδες πώς θα κυλήσει το πράμα, ενώ -παρά το επαγγελματικό backround της Σπυροπούλου- οι χαρακτήρες δεν ξεδιπλώνονται σε όλη τους την έκταση.
Ένα κάποιο ενδιαφέρον υπήρχε στην αφηγηματική τεχνική, αλλά και πάλι τίποτα το αξιομνημόνευτο.
Μια πολύ ωραία νουβέλα της Μαριαλένας Σπυροπούλου που δίνει στον αναγνώστη να καταλάβει ότι μέσα από όλες τις δυσκολίες που μας προσφέρει η ζωή οι μικρές ομορφιές της καθημερινότητας μας είναι αυτές που αξίζουν και κάνουν λιγότερο δυσβάσταχτο το βάρος που κουβαλά ο καθένας μέσα του!
Κεντρική ηρωίδα, η Ρου, μια κοπέλα που κατέφυγε στην Αθήνα για να γλυτώσει. Γύρω της, χαρακτήρες, με το δικό τους δράμα ο καθένας, που κάπως μπλέκονται στη ζωή της και, με τον τρόπο τους, συμμετέχουν σε μια σημαντική μεταβατική περίοδο για την πρωταγωνιστρια. Ένα γρήγορο ανάγνωσμα, ενδιαφέρουσα δομή σε κάποια σημεία, αλλά χαρακτήρες χωρίς πολύ βάθος που δεν με συνεπήραν.
Στα συν: Μεγάλη άνεση στη γραφή, ενδιαφέρουσες εναλλασσόμενες τεχνικές αφήγησης, καλός ρυθμός, όμορφο αυξανόμενο στριφογύρισμα του θέματος.
Στα πλην: Χιλιοειπωμένη ιστορία συνδυασμένη με μικρή έκταση η οποία δεν επιτρέπει την εμβάθυνση των χαρακτήρων που σίγουρα θα μπορούσε να πιάσει η συγγραφέας.
Η Μαριαλένα Σπυροπούλου είναι σίγουρα έτοιμη για το πρώτο της μυθιστόρημα.
Yπάρχει ελπίδα και πρέπει να την αναζητούμε. Η ζωή δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα και δεν θα μας χαριστεί χωρίς κόπο και επιμονή. Αυτά λοιπόν τα συναισθήματα και οι σκέψεις, αναβλύζουν από το νου του/της καθενός/μιας, διαβάζοντας αυτή την ας πούμε, «νουβέλα». Υπέροχο, γρήγορο και περιεκτικό βιβλίο, γεμάτο συναισθήματα και ζωή.
Ένα γρήγορο και περιεκτικό ανάγνωσμα. Στα θετικά: Ενδιαφέρουσα δομή, ενδιαφέρουσες τεχνικές αφήγησης Στα αρνητικά: Ένα θέμα τόσο υπεραναλυμένο που λόγο της μικρής έκτασης δεν εμβαθύνει τόσο στους πρωταγωνιστές.
Το βιβλίο λιτό και ευκολοδιάβαστο χωρίς μεγάλες απαιτήσεις. Προσωπικά δεν με ενθουσίασε καθόλου, περίμενα περισσότερα πράγματα όσον αφορά, όχι τόσο την πλοκή στην προκειμένη περίπτωση, όσο στην ανάπτυξη των χαρακτήρων, των σκηνών, των προσωπικοτήτων και των "θέλων" τους. Το θέμα του ήταν απλό και μέτριο, μια ευθεία γραμμή χωρίς σκαμπανεβάσματα ή ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Έπρεπε να το διανθίσει παραπάνω η συγγραφέας με τους υπάρχοντες χαρακτήρες και σίγουρα θα μιλούσαμε για ένα άλλο βιβλίο.