Review : Mischa is een veertienjarige vroegrijpe jongen die enorm lijdt onder de scheiding van zijn ouders. Samen met zijn moeder verhuist hij van Amsterdam naar de Veluwe. Omdat hij nogal een stille, teruggetrokken jongen is heeft hij bitter weinig vrienden. Toch sluit hij al vlug vriendschap met Marc, een dikke zweterige jongen. Beiden zijn tevreden dat er iemand op school is waaraan ze zich kunnen optrekken. Op een dag dat Marc en Mischa gaan zwemmen is er op het strand ook een kalende man die zowat midden vijftig moet zijn. Vanaf het eerste ogenblik wordt hij gefascineerd door deze man. Hij wil zijn aandacht trekken door om een sigaret te gaan vragen. De man blijkt vierenvijftig te zijn, Bruno te heten en vertaler te zijn van Engelse damesromans. Mischa en Bruno voelen zich beiden seksueel tot elkaar aangetrokken. Voor Bruno is het de eerste keer dat hij seks heeft met een jongen en voor Mischa is het de allereerste keer dat hij seks met iemand heeft. Hij vindt de seks en intimiteit met een oudere man heel prettig, maar toch is er ergens een schuldgevoel. Daarom neemt hij ook de naam van zijn vriend Marc aan als hij bij Bruno is omdat hij er niet in eigen persoon wil bij betrokken zijn.
Mischa's koorts is een vrij goed opgebouwde roman rond het thema pedoseksualiteit. De feiten situeren zich in de jaren zeventig, toen dit taboe-onderwerp beter bespreekbaar was dan hedentendage. De auteur Gerard van Emmerik (1955) is gespecialiseerd in het schrijven van kortverhalen waarvan bundels als Iets scherps, Een priem (1993) en De stem van de meester (1996) getuigen. Die voorliefde voor het kortverhaal is ook duidelijk merkbaar in de roman Mischa's koorts. Via korte hoofdstukjes die inderdaad veel op kortverhalen lijken bouwt hij stapvoets zijn roman op, die hij een autobiografische toets meegeeft, door regelmatig van de hij-vorm naar de ik-vorm over te schakelen als hij het hoofdpersonage Mischa aan het woord laat. Deze structuur bemoeilijkt aanvankelijk het lezen maar gaat al vlug de lezer intenser bij de gebeutenissen betrekken. Alhoewel het om een roman gaat is het een boek dat heel direct op de huidige paranoia rond pedofilie inspeelt. In die context past het wel te wijzen op de aanpak van het thema door de auteur. Zowel de ouder, de moeder, als de jongen en de oudere man kunnen hun visie op de relatie kwijt. Moeder en zoon doen dat via dialoog en monoloog, de man via zijn dagboek. Hun ideeën en hun houding worden natuurlijk sterk beïnvloedt door het maatschappelijk kader. Mischa zoekt in Bruno inderdaad de vaderfiguur, maar dat is eigenlijk de hoofdzaak niet. Tussen de jongen en de oudere man is er een sterke aantrekkingskracht. De oudere man twijfelt maar de jongen zet door. Hij weet dat hij begeerd wordt en dat geeft hem voldoening en zelfzekerheid. Wat hij bij jongere vriendjes niet zal vinden zal deze man hem wél kunnen geven. Voor de man is er het grote taboe waar hij het moeilijk mee heeft. Hij kan niet als Mischa genieten van al het geheimzinnig gedoe. Hij wil duidelijkheid. Ook de moeder wil in het belang van haar zoon de dingen kunnen benoemen. Weliswaar gedraagt zij zich niet alleen uit moederliefde tolerant maar ook en vooral uit zelfbehoud. Voor Mischa gaan de bemoeienissen van de volwassenen met zijn gevoelens en zijn seksualiteit te ver en hij revolteert hier dan ook tegen met de heftige onstuimige woede van de puber die hij ten slotte nog is.
Mischa's koorts is een mooi en humaan boek dat in alle sereniteit de lezer aanspoort om het belang van het kind overal en altijd centraal te stellen. Tevens is het een pleidooi om de seksualiteit van de adolescent, die veel complexer is dan ouders en opvoeders soms denken, met het nodige respect te benaderen.