"Φανταζόμαστε όλοι μαζί, θέλω να πω από κοινού, κι ο καθένας χωριστά, τα ποτάμια της Αθήνας να βουίζουν στις σκοτεινές τους σήραγγες. Φανταζόμαστε υπόγειες όχθες με χλωμή πρασινάδα, λουλούδια που ανθίζουν χωρίς φωτοσύνθεση. Σκεφτόμαστε πως ήταν θαύμα που δεν ξεθάφτηκαν τα αρχαία ποτάμια με τους πρόσφατους σεισμούς να πλημμυρίσουν την πόλη. Κι αμέσως μετά σκεφτόμαστε -όλοι το σκεφτήκαμε αυτό, είμαι σίγουρη- πως ίσως δεν θα ήταν το χειρότερο, γιατί η Αθήνα θα έμοιαζε έτσι με τη Βενετία, όπου δεν είχε πάει ποτέ κανείς μας, εκτός απ' τη Ραχήλ, που μας είχε τονίσει επανειλημμένα ότι ήταν η πιο καταθλιπτικά ωραία πόλη του κόσμου. Η Ναρδή ετοιμάζεται να πει κάτι για τα ποτάμια. Κρατάμε όλοι την αναπνοή μας. "Ήταν προεκλογική εξαγγελία της σοσιαλιστικής μας κυβέρνησης", λέει μελαγχολικά. Βλέπω που η Κατερίνα τσακίζει αφηρημένα την ουρά ενός μονόκερου απ' τον σωρό στο θρανίο της. "Η επαναλειτουργία των ποταμών, εννοώ. Υπήρχε στη λίστα με τις υποσχέσεις και τα πλάνα για την άμεση βελτίωση της ποιότητας ζωής στο λεκανοπέδιο. Σε κάποια σημεία οι πολίτες θα ψάρευαν. Σε άλλα θα υπήρχαν παιδικές χαρές, παγκάκια για ανάπαυση, πλατάνια και άλλα δέντρα που αγαπούν το νερό. Θα υπήρχαν βάρκες και γέφυρες... κύκνοι, πάπιες..."
Δεκαετία του '80, στη γειτονιά της κολάσεως. Η Ιωάννα, η Σοφία, η Κατερίνα και η Ραχήλ μεγαλώνουν φορώντας μαύρα ρούχα και πιστεύοντας στον Ian Curtis. Η καθηγήτρια της ιστορίας στο σχολείο τους πιστεύει στο μέλλον, ανακαλύπτοντας ωστόσο το παρελθόν. Το παρελθόν έχει ροή, υγρασία και δυνατότητα ανάδυσης. Το παρελθόν είναι ένα θαμμένο ποτάμι, λέγεται Ερρινυός, και εμπνέει οράματα για μια εκσυγχρονιστική οργάνωση του αστικού τοπίου. Όμως οι μαυροντυμένες μαθήτριες έχουν άλλα σχέδια για τη χρήση του παρελθόντος, καθώς και για τη ρήξη τους με το παρόν. Χρόνια αργότερα, όταν μια νεαρή ανθρωπολόγος φτιάχνει ένα "αρχείο μύθων και θρύλων της νεότερης Αθήνας", βρίσκεται αντιμέτωπη με τέσσερις μαρτυρίες για τη μυστηριώδη εκταφή του ποταμού Ερρινυού, αλλά και για το πώς η γοητεία της καταστροφής διαβρώνει την ενηλικίωση των ονείρων.
Sain lõpuks sellise rahuliku istumise hetke, et päikese käes palavust tunda ja raamatut lugeda (palavus tundub õige ruumi loomiseks hädavajalik) ja on tunne, et peaks teist korda veel lugema - mis ei oleks raske ettevõtmine, raamat on nii lühike - sest ta ei anna end kergelt kätte, aga lummab ometi. Ma armastan kirju ja armastan lugusid.
Tõeliselt võimas lugu, kuigi tunnen, etmiski läks minust pisut mööda, jäi hoomamata. Igatahes vapustav elamus, lühike krimilugu/õnnetuse ülevaade antropoloogilises võtmes läbi kirjade, vestluste ja lindistuste. Sobib soojal suvepäeval lugemiseks, teatav klaustrofoobsus annab palju juurde.
Kõhe lugu, mis haarab kohe kaasa tänu omanäolistele tegelastele. Kiitus tõlkijale erinevate kõnepruukide osava edasiandmise eest. Lugu avaneb vähehaaval ning saab läbi liigagi ruttu. Mulle väga meeldib ka kujundus.
Πρώτο βιβλίο του '17, μια νουβέλα που συμπυκνώνει πολλά από τα χαρακτηριστικά που βρίσκει κανείς στα μυθιστορήματα της Δημητρακάκη. Αν σου αρέσουν τα άλλα βιβλία της θα σου αρέσει κι αυτό.
Teismelised tüdrukud kes kannavad Kreeka palavuses ainult musta, kuulavad kassettidelt the Cure ja Joy Divisionit, feministlik õpetaja, kes süstib neile uudishimu… igaüks suudab ju samastuda!
Ό, τι γράφει αυτή η γυναίκα είναι παραπάνω από εξαιρετικό. Σε αυτή την (παλαιότερη, αλλά επανεκδοθείσα) νουβέλα, η Άντζελα Δημητρακάκη γράφει για έναν σκοτεινό αστικό μύθο της δεκαετίας του '80, στον οποίο ένα αρχαίο, υπόγειο ποτάμι, στα δυτικά προάστια της Αθήνας, ξυπνά με μαγικό τρόπο, καθορίζοντας τραγικά και απόλυτα την πραγματικότητα τεσσάρων νεαρών κοριτσιών. που πλήττουν εγκλωβισμένες σε μια "γειτονιά της κολάσεως" και μιας καθηγήτριας Ιστορίας που ήθελε να ενεργοποιήσει τους μαθητές της. Η συγγραφέας παρουσιάζει την ιστορία ως σύνολο τεσσάρων μαρτυριών, στο πλαίσιο μιας διδακτορικής διατριβής που εκπονείται από μια νεαρή ανθρωπολόγο στις αρχές του 21ου αιώνα, και μας αποκαλύπτει σταδιακά και αριστοτεχνικά τι συνέβη με την εκταφή του ποταμού Ερρινυού. Διαβάστε το.