What do you think?
Rate this book
Halleluja
In de vijftien verhalen van Halleluja ontdekken de personages dat elk begin een einde in zich draagt en dat een einde vaak, maar niet altijd, een nieuw begin inluidt. Annelies Verbeke is hier op haar best en weet zoals altijd verrassende en verontrustende situaties te creëren. Een verhalenbundel over onvermijdelijk verlies en de lastige lokroep van de schone lei.
- GenresShort StoriesFiction
217 pages, Hardcover
First published January 10, 2017
10 people are currently reading
276 people want to read
About the author
Annelies Verbeke
49 books106 followersAnnelies Verbeke is a Flemish writer from Belgium. She lives in Ghent. Verbeke studied German language and Scenario writing. In 2003 she debuted at Uitgeverij De Geus with her novel Slaap! with which she won the Vlaamse debuutprijs, the Gouden Ezelsoor and the Vrouw en Kultuur Debuutprijs. The novel was on the longlists of the AKO Literatuurprijs and the Libris Literatuurprijs and was nominated for the Gerard Walschapprijs.
Annelies Verbeke in the Dutch Wikipedia
Annelies Verbeke in the Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Annelies Verbeke at "Schrijversgewijs"
Annelies Verbeke in the Dutch Wikipedia
Annelies Verbeke in the Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Annelies Verbeke at "Schrijversgewijs"
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 49 reviews
October 21, 2017
Mijn lievelingsverhalen beginnen realistisch, waarna er langzaam iets absurds binnensluipt, zonder dat ik het door heb. Zo doet de verteller me geloven dat het waar is, totdat het verhaal uit is en ik denk: wacht even, kan dit echt? Belcampo beheerst die kunst, maar ook Annelies Verbeke kan het.
https://lalageleest.wordpress.com/201...
https://lalageleest.wordpress.com/201...
May 23, 2017
Het kan soms raar lopen qua leesgedrag: in 2003 vond ik haar debuut 'Slaap' overroepen. Jarenlang liet ik haar links liggen, om twee jaar geleden als een blok te vallen voor 'Dertig dagen'.
Wat me misschien nog het meest aantrekt bij haar, is de manier waarop ze tegelijkertijd lokaal en internationaal aanvoelt. Ze onderneemt geen poging om het Vlaamse taalidioom te benaderen à la Griet Op de Beeck, maar schrijft compacte zinnen in een taal die niet aanvoelt als een goedkoop fleecedekentje uit de Action.
Je krijgt ook het gevoel dat haar schrijverschap steeds in evolutie is. 'Aankomstwijk (1)' bijvoorbeeld lijkt op een Belgische variant van de film 'Midnight cowboy': hoe voelt het om als vreemdeling terecht te komen in een wereld die je - behalve een paar foto's - onbekend is?
Vorige week las ik een interview met haar, waarin ze beweerde dat ze met haar veertig jaar 'al over de helft zat'. Is het dat sterker gevoel van sterfelijkheid dat haar schrijven beïnvloedt?
Wat me misschien nog het meest aantrekt bij haar, is de manier waarop ze tegelijkertijd lokaal en internationaal aanvoelt. Ze onderneemt geen poging om het Vlaamse taalidioom te benaderen à la Griet Op de Beeck, maar schrijft compacte zinnen in een taal die niet aanvoelt als een goedkoop fleecedekentje uit de Action.
Je krijgt ook het gevoel dat haar schrijverschap steeds in evolutie is. 'Aankomstwijk (1)' bijvoorbeeld lijkt op een Belgische variant van de film 'Midnight cowboy': hoe voelt het om als vreemdeling terecht te komen in een wereld die je - behalve een paar foto's - onbekend is?
Vorige week las ik een interview met haar, waarin ze beweerde dat ze met haar veertig jaar 'al over de helft zat'. Is het dat sterker gevoel van sterfelijkheid dat haar schrijven beïnvloedt?
October 19, 2017
De verhalenbundel Halleluja begint met het verhaal van een baby en eindigt met een oude vrouw. Alleen dat feit schept al de sfeer van dit boek: in vijftien verhalen ontdekken de personages dat elk begin een einde in zich draagt en dat er meestal mogelijkheden zijn voor een nieuwe start. De schrijfstijl van Annelies Verbeke geeft een inkijkje in gedachten en emoties, waardoor ieder personage heel realistisch overkomt – behalve misschien de beer. Elk verhaal schept een nieuwe wereld waarin je in een paar zinnen wordt ondergedompeld. Sommige verhalen hebben een ietwat bizarre ondertoon, maar desalniettemin lijken ze allemaal uit het leven gegrepen.
Lees mijn complete recensie op Boekvinder.be
Lees mijn complete recensie op Boekvinder.be
March 10, 2018
Wat een sterke verhalenbundel!
Annelies Verbeke beschrijft compleet absurde situaties alsof ze de dagdagelijkse realiteit zijn. Het zijn geen vrolijke verhalen maar de droge, afstandelijke toon van de auteur creëert een eerder gelaten sfeer: zo is het leven nu eenmaal.
Alles in dit leven begint, eindigt en krijgt een nieuw begin. Zo is de bundel ook opgebouwd: Verbeke begint ‘Halleluja’ met een verhaal van een baby en eindigt de bundel met twee verhalen van oude mensen en daartussen komen verhalen van alle andere levensfasen.
Ik heb echt genoten van dit boek!
Annelies Verbeke beschrijft compleet absurde situaties alsof ze de dagdagelijkse realiteit zijn. Het zijn geen vrolijke verhalen maar de droge, afstandelijke toon van de auteur creëert een eerder gelaten sfeer: zo is het leven nu eenmaal.
Alles in dit leven begint, eindigt en krijgt een nieuw begin. Zo is de bundel ook opgebouwd: Verbeke begint ‘Halleluja’ met een verhaal van een baby en eindigt de bundel met twee verhalen van oude mensen en daartussen komen verhalen van alle andere levensfasen.
Ik heb echt genoten van dit boek!
February 6, 2017
Bwa...
15 verhalen, sommige vond ik leuk om lezen, andere dan weer een stuk minder.
15 verhalen, sommige vond ik leuk om lezen, andere dan weer een stuk minder.
August 24, 2024
Leuke kortverhalen, lekker bruikbaar voor leesoverhoringen.
August 6, 2017
In Halleluja voert Annelies Verbeke, één van de ‘grande dames’ van de Vlaams literatuur, ons mee in 15 verschillende kortverhalen, het genre waarin ze echt excelleert. Het is dan inderdaad snel wisselen van setting, en soms heb je spijt dat je snel van een personage moet afscheid nemen, maar de kracht van het verhaal zit ‘em toch vooral in de beknoptheid en de straffe manier waarop Verbeke je opnieuw en opnieuw in een nieuw verhaal introduceert. Soms zijn ze geheel surrealistisch, een bizar droombeeld, en dan weer heel emotioneel maar bovenal telkens verrassend. Verbeke heeft wel een abonnement op personen die niet meer helemaal passen in de hun omringende wereld om eerlijk te zijn.
Het eerste verhaal, Huilbaby, was voor mij direct wel het beste en ook het verhaal met het verrassendste en een intrigerend perspectief waarin een 1-jarige baby eindelijk uitlegt waarom hij zo schreeuwt. De schrijfster schetst echter personages van alle leeftijden, kunnen en kleuren. In twee verschillende verhalen onder de titel Aankomstwijk volgen we migranten in een vreemde stad die hun leven een nieuwe start willen geven maar direct met tegenslagen worden geconfronteerd. Deze geven ook direct een menselijk gelaat aan de actualiteit die door verschillende media op niet aflatende wijze op ons wordt afgevuurd.
Nog een verhaal dat mij goed is bijgebleven, is Wilde dieren dat het verloop van een relatie tussen twee succesvolle musici pijnlijk eerlijk beschrijft, waarin je kan meeleven met beide kanten, en ze elkaar alleen nog begrijpen in hun fascinatie voor de prehistorie en de tijd dat het vroeg-menselijke ras, de Neanderthalers, in grotten en van de natuur leefden. Een te romantisch beeld van deze periode doet hen een enkele reis naar de Serengeti boeken… Ook de personages van In de knop kan je zo in je hart sluiten door hun zoektocht naar zingeving in hun leven.
Eigenlijk heb je 15 verhalen van doen waarin de menselijke natuur op een weergaloze manier wordt neergezet in een prachtige stijl en een taalgebruik waar je ook echt van kan genieten, en dat ook niet als het echte Vlaamse idioom van een Lize Spit of een Griet Op de Beeck aanvoelt, voor diegenen die dit al hebben leren kennen en dit niet zo bevallen is. (Indien consequent gebruikt kan ik hier zelf trouwens wel van genieten!)
Verbeke is echt wel van alle markten thuis: met 30 dagen schreef ze een pracht van een roman en met Halleluja bewijst ze dat ze haar eerste liefde, het kortverhaal, compleet in de pen heeft. Dit is misschien wel één van de bundels die lezers kan overhalen om kortverhalen te beginnen lezen. Doén gewoon!
Het eerste verhaal, Huilbaby, was voor mij direct wel het beste en ook het verhaal met het verrassendste en een intrigerend perspectief waarin een 1-jarige baby eindelijk uitlegt waarom hij zo schreeuwt. De schrijfster schetst echter personages van alle leeftijden, kunnen en kleuren. In twee verschillende verhalen onder de titel Aankomstwijk volgen we migranten in een vreemde stad die hun leven een nieuwe start willen geven maar direct met tegenslagen worden geconfronteerd. Deze geven ook direct een menselijk gelaat aan de actualiteit die door verschillende media op niet aflatende wijze op ons wordt afgevuurd.
Nog een verhaal dat mij goed is bijgebleven, is Wilde dieren dat het verloop van een relatie tussen twee succesvolle musici pijnlijk eerlijk beschrijft, waarin je kan meeleven met beide kanten, en ze elkaar alleen nog begrijpen in hun fascinatie voor de prehistorie en de tijd dat het vroeg-menselijke ras, de Neanderthalers, in grotten en van de natuur leefden. Een te romantisch beeld van deze periode doet hen een enkele reis naar de Serengeti boeken… Ook de personages van In de knop kan je zo in je hart sluiten door hun zoektocht naar zingeving in hun leven.
Eigenlijk heb je 15 verhalen van doen waarin de menselijke natuur op een weergaloze manier wordt neergezet in een prachtige stijl en een taalgebruik waar je ook echt van kan genieten, en dat ook niet als het echte Vlaamse idioom van een Lize Spit of een Griet Op de Beeck aanvoelt, voor diegenen die dit al hebben leren kennen en dit niet zo bevallen is. (Indien consequent gebruikt kan ik hier zelf trouwens wel van genieten!)
Verbeke is echt wel van alle markten thuis: met 30 dagen schreef ze een pracht van een roman en met Halleluja bewijst ze dat ze haar eerste liefde, het kortverhaal, compleet in de pen heeft. Dit is misschien wel één van de bundels die lezers kan overhalen om kortverhalen te beginnen lezen. Doén gewoon!
September 24, 2017
Verbeke is een van de weinige schrijvers die me zowel met de stijl van haar werk als met de inhoud ervan weet te boeien.
Ik ben blij dat ze tegen de verkoopcijfers in toch weer een verhalenbundel heeft gemaakt. Over het algemeen vind ik ook in deze bundel de kortere verhalen sterker dan het langere werk. Met een pennenstreek legt Verbeke een hele wereld bloot.
Dat is zo prachtig dat zowel zij als ik er niet meer woorden aan vuil zouden moeten maken.
Ik ben blij dat ze tegen de verkoopcijfers in toch weer een verhalenbundel heeft gemaakt. Over het algemeen vind ik ook in deze bundel de kortere verhalen sterker dan het langere werk. Met een pennenstreek legt Verbeke een hele wereld bloot.
Dat is zo prachtig dat zowel zij als ik er niet meer woorden aan vuil zouden moeten maken.
January 11, 2024
3,5*
Enkele heel goede kortverhalen. Sommigen deden me weinig, anderen bleven hangen.
Enkele heel goede kortverhalen. Sommigen deden me weinig, anderen bleven hangen.
November 8, 2017
Ik lees niet vaak verhalenbundels en ook nu kom ik er weer achter dat dit niet helemaal mijn genre is. Toch heb ik wel genoten van schrijfstijl en originaliteit van de verhalen.
June 22, 2017
Voor een verhalenbundel heb ik opvallend weinig onderlijnd. Desondanks zijn er drie verhalen die me bijblijven. 'Huilbaby'! Uiteraard. Van een vernieuwend perspectief gesproken. Ook 'Emeritus' blijft me bij en tenslotte liepen de personages van 'In de knop' met mijn hart weg. Wat had ik hen graag een heel boek gelezen! Veel verhalen in even zovele dagen. Toch ook weer jammer dat het uit is. Sinds ik de andere uitdrukkingsvormen van Verbeke ken kan ik haar moeilijk loskoppelen van haar voorleesstem. Op de momenten dat ik weer mijn eigen stem kan horen leest ze vlotter weg wat mij betreft.
Nog even dit: Joke, schrijf je eigen Bus 88 maar weer verder! Twee auteurs, twee verhalen, twee ervaringen. Ik wil het graag lezen!
Nog even dit: Joke, schrijf je eigen Bus 88 maar weer verder! Twee auteurs, twee verhalen, twee ervaringen. Ik wil het graag lezen!
November 21, 2017
Verhalen op korte afstand, een genre op zich. In elk verhaal zat wel iets ongrijpbaar Mijn persoonlijke favoriet was 'voorbeelden van verdriet'.
August 27, 2018
Citaat: "Akkoord, vorige nacht heeft er iets mee te maken — niet dat ik er spijt van heb, ik moet ook leven. Baron von Münchhausen had wat weten te regelen en mjn probleem met MDMA — dat heb ik al dikwijls gemerkt — is niet de stof zelf, maar dat ik kan blijven drinken als ik wat heb genomen, met coke heb ik hetzelfde, geen verzadigingsgevoel wat alohol betreft. Oké, tot daar dan mijn verantwoordelijkheid, die cocktails had ik moeten laten, maar op zich was het dus een fijne nacht[...]
uit: In Hamelen"
Annelies Verbeke is in vorm. Eerder scoorde ze goed met Dertig Dagen en nu blijkt haar kortverhalenbundel ook een succes te zijn.
Vijftien verhalen met titels als Huilbaby, Prins, In Hamelen, De Beer, Aankomstwijk (2) zijn gebundeld in dit boek. Vijftien verhalen die elk op hun manier onderzoeken wat eindes zijn, of beginnen, wat het met een mens doet om terug vanaf nul te beginnen.
Verbeke gaf eerder zelf al aan dat ze het liefst heeft dat de kortverhalen gelezen worden zoals ze gepubliceerd zijn, dus dat heb ik gedaan. Het had inderdaad een bizar, maar mooi effect. Ik raad u hetzelfde aan.
Ze speelt met stijlen, personages, perspectieven en structuren. Dat doet ze erg goed. Het is een plezier om te lezen. De taligheid spat er vanaf, zonder moeilijk of belerend te zijn; integendeel, haar verhalen lezen erg vlot, alsof ze ze op 'n namiddagje uit haar pen heeft geschud.
Beklijven doen niet alle verhalen, dat is ook moeilijk en misschien niet het streven waard, dus daar ga ik niet over struikelen. Huilbaby heeft voor mij de langste houdbaarheidsdatum, maar alleen de tijd zal me gelijk kunnen geven.
uit: In Hamelen"
Annelies Verbeke is in vorm. Eerder scoorde ze goed met Dertig Dagen en nu blijkt haar kortverhalenbundel ook een succes te zijn.
Vijftien verhalen met titels als Huilbaby, Prins, In Hamelen, De Beer, Aankomstwijk (2) zijn gebundeld in dit boek. Vijftien verhalen die elk op hun manier onderzoeken wat eindes zijn, of beginnen, wat het met een mens doet om terug vanaf nul te beginnen.
Verbeke gaf eerder zelf al aan dat ze het liefst heeft dat de kortverhalen gelezen worden zoals ze gepubliceerd zijn, dus dat heb ik gedaan. Het had inderdaad een bizar, maar mooi effect. Ik raad u hetzelfde aan.
Ze speelt met stijlen, personages, perspectieven en structuren. Dat doet ze erg goed. Het is een plezier om te lezen. De taligheid spat er vanaf, zonder moeilijk of belerend te zijn; integendeel, haar verhalen lezen erg vlot, alsof ze ze op 'n namiddagje uit haar pen heeft geschud.
Beklijven doen niet alle verhalen, dat is ook moeilijk en misschien niet het streven waard, dus daar ga ik niet over struikelen. Huilbaby heeft voor mij de langste houdbaarheidsdatum, maar alleen de tijd zal me gelijk kunnen geven.
December 15, 2021
Vreemde verhalenbundel: de meeste verhalen steken tegen wegens oninteressante hoofdfiguren, gezochte groteske toestanden, onafgewerkte eindes. Pas in de laatste 2 toont Verbeke dat ze kan schrijven, als ze maar het maar simpel en herkenbaar houdt.
February 1, 2022
3,5. Vond 'Huilbaby', 'In Hamelen', 'De beer' en 'Emeritus' erg mooi.
July 1, 2024
Vooral de kortverhalen ‘Huilbaby’ ‘Emiritus’ en ‘Bus 88’ kon ik smaken!
September 9, 2022
Indrukwekkend hoeveel Annelies Verbeke in een kortverhaal tot leven wekt.
February 24, 2025
Het verhaal van de huilbaby is perfect.
February 6, 2017
Halleluja is een bundel met vijftien korte verhalen. Wanneer je de index leest ben je meteen gefascineerd, want wat moet dat gaan worden? Sommige titels zijn meteen opvallend zoals de eerste: Huilbaby. Duidelijk is meteen dat het over mensen moet gaan, dat wijzen de titels wel uit. Korte verhalen, wat moet je daar nu van verwachten? Echte verdieping van personages zit er meestal niet in, zo ook geen uitgebreide verhaallijn. Een goed kort verhaal schrijven is moeilijk en moet het hebben van balans en overtuiging. Het moet meteen knallen, aanspreken en blijven fascineren. En wat doet Halleluja?
Ten eerste lees je een verhalenbundel niet als een boek, het zijn ‘momentverhalen’. Je leest er een paar en laat ze bezinken. Althans, deze lezer doet dat zo. Een bijkomend voordeel van deze bundel is dat deze verhalen je dat haast als vanzelf opleggen. Want ze moeten ook echt even ‘landen’. Hoe is het mogelijk dat een verhaal van vier pagina’s kort je zo pakt? Verbeke heeft daar duidelijk de juiste pen voor gevonden want ze doet het bij bijna alle vijftien verhalen per direct en laat het daar niet bij zitten.
Sommige verhalen spreken heel genuanceerd de actualiteit aan. Je kunt ook zonder te (ver)oordelen heel goed schrijven wat je aan boodschap wilt overbrengen, dat blijkt. Andere verhalen vallen op omdat Verbeke het kleine in de grote mens en andersom weet te omschrijven alsof ze voor je neus staan, zelfs deel uitmaken van jou op dat moment. Verbeke schuwt geen enkel perspectief en wauw, dat is wel heel bijzonder lezen. Man of vrouw, heel jong of heel oud, ras of geloofsovertuiging, deze auteur gaat geen thema uit de weg en schrijft met het gemak alsof ze zich geïdentificeerd heeft met de betreffende personages. Behalve dat dat bijzonder is om te lezen is dat vooral ook fascinerend en variërend. Verbeke lijkt moeiteloos in de huid te kruipen van een immigrant, een hoogbejaarde of, en daar is hij weer, de huilbaby (geniaal trouwens!). Verbeke weet het hele kleine, de dingen die we in het dagelijks leven zomaar over het hoofd zien want druk, druk, druk, vast te pakken en op een integere, mooie manier uit te vergroten. Maar ook de momenten waar we, of we het nu zo druk hebben of niet, allemaal aan moeten geloven. Want zo is het leven nu eenmaal.
Deze verhalen zijn kleine boekjes op zich, stuk voor stuk krachtig en veelzeggend. Sommige van hen lenen zich prima als synopsis voor meer. Wie zal het zeggen, Verbeke heeft met o.a. ‘Dertig dagen’ bewezen een lang(er) verhaal ook volledig te beheersen gezien de lovende recensies. Hoe veelzijdig kan deze auteur zijn! Het ene verhaal in deze bundel zal de lezer meer aanspreken dan het andere, dat lijkt niet meer dan logisch, maar graag noem ik toch drie favorieten die vooral groots zijn door het kleine te benoemen. Deze zijn zo opvallend en hebben een onuitwisbare indruk achtergelaten. Eentje daarvan is al ter sprake gekomen en dat is het eerste verhaal, ‘Huilbaby’. Als moeder zijnde was deze kijk op de wereld wel heel apart, bizar zelfs en daardoor briljant. ‘Thuiskomst 1’, heel actueel en treffend geschreven vanuit het perspectief van de buitenlandse medelander. En als laatste was dat ‘Daar zijn ze’, ach dat was hartverwarmend en triest tegelijk. Dat breekbare, dat kwetsbare maar tegelijk zo sterk……zo mooi. Haar taalgebruik is overigens ronduit prachtig. Haar zinnen, de beeldspraak, de ernst en de humor, alles is gewoon Halleluja!
Genoeg geschreven over deze bundel, ga het vooral lezen. Met vijf sterren, een boek van uitzonderlijke kwaliteit qua diverse disciplines zoals genoemd, een rasechte aanrader! Nu toch maar eens ‘Dertig dagen’ op de lijst zetten. Want ik ben nu wel heel benieuwd naar haar andere werk.
Ten eerste lees je een verhalenbundel niet als een boek, het zijn ‘momentverhalen’. Je leest er een paar en laat ze bezinken. Althans, deze lezer doet dat zo. Een bijkomend voordeel van deze bundel is dat deze verhalen je dat haast als vanzelf opleggen. Want ze moeten ook echt even ‘landen’. Hoe is het mogelijk dat een verhaal van vier pagina’s kort je zo pakt? Verbeke heeft daar duidelijk de juiste pen voor gevonden want ze doet het bij bijna alle vijftien verhalen per direct en laat het daar niet bij zitten.
Sommige verhalen spreken heel genuanceerd de actualiteit aan. Je kunt ook zonder te (ver)oordelen heel goed schrijven wat je aan boodschap wilt overbrengen, dat blijkt. Andere verhalen vallen op omdat Verbeke het kleine in de grote mens en andersom weet te omschrijven alsof ze voor je neus staan, zelfs deel uitmaken van jou op dat moment. Verbeke schuwt geen enkel perspectief en wauw, dat is wel heel bijzonder lezen. Man of vrouw, heel jong of heel oud, ras of geloofsovertuiging, deze auteur gaat geen thema uit de weg en schrijft met het gemak alsof ze zich geïdentificeerd heeft met de betreffende personages. Behalve dat dat bijzonder is om te lezen is dat vooral ook fascinerend en variërend. Verbeke lijkt moeiteloos in de huid te kruipen van een immigrant, een hoogbejaarde of, en daar is hij weer, de huilbaby (geniaal trouwens!). Verbeke weet het hele kleine, de dingen die we in het dagelijks leven zomaar over het hoofd zien want druk, druk, druk, vast te pakken en op een integere, mooie manier uit te vergroten. Maar ook de momenten waar we, of we het nu zo druk hebben of niet, allemaal aan moeten geloven. Want zo is het leven nu eenmaal.
Deze verhalen zijn kleine boekjes op zich, stuk voor stuk krachtig en veelzeggend. Sommige van hen lenen zich prima als synopsis voor meer. Wie zal het zeggen, Verbeke heeft met o.a. ‘Dertig dagen’ bewezen een lang(er) verhaal ook volledig te beheersen gezien de lovende recensies. Hoe veelzijdig kan deze auteur zijn! Het ene verhaal in deze bundel zal de lezer meer aanspreken dan het andere, dat lijkt niet meer dan logisch, maar graag noem ik toch drie favorieten die vooral groots zijn door het kleine te benoemen. Deze zijn zo opvallend en hebben een onuitwisbare indruk achtergelaten. Eentje daarvan is al ter sprake gekomen en dat is het eerste verhaal, ‘Huilbaby’. Als moeder zijnde was deze kijk op de wereld wel heel apart, bizar zelfs en daardoor briljant. ‘Thuiskomst 1’, heel actueel en treffend geschreven vanuit het perspectief van de buitenlandse medelander. En als laatste was dat ‘Daar zijn ze’, ach dat was hartverwarmend en triest tegelijk. Dat breekbare, dat kwetsbare maar tegelijk zo sterk……zo mooi. Haar taalgebruik is overigens ronduit prachtig. Haar zinnen, de beeldspraak, de ernst en de humor, alles is gewoon Halleluja!
Genoeg geschreven over deze bundel, ga het vooral lezen. Met vijf sterren, een boek van uitzonderlijke kwaliteit qua diverse disciplines zoals genoemd, een rasechte aanrader! Nu toch maar eens ‘Dertig dagen’ op de lijst zetten. Want ik ben nu wel heel benieuwd naar haar andere werk.
April 5, 2019
Recensie Halleluja door Pierre Peeters:
Aan ieder einde is een nieuw begin of hoe o.a. relaties ons leven beïnvloeden!
In vijftien verhalen laat Annelies Verbeke verschillende personages de revue passeren. Allen komen zij te weten dat niet alles is wat het lijkt maar dat ook aan elk einde een nieuw begin ontstaat.
Het boek begint veelbelovend met: Huilbaby. In dit verhaal zien wij het leven en de toekomst door de ogen van een huilbaby. Hij beschrijft zijn mama, zijn papa, zijn grootmoeder en zijn en hun toekomst.
In Stort komt een jonge crimineel vrij uit de gevangenis en hij wil zijn leven een nieuwe draai/wending geven en probeert zijn misdaad aan zijn mama uit te leggen en te vergoelijken.
Voorbeelden van verdriet gaat dan over een architectenbureau waarbij de baas zijn werknemers trakteert op een verblijf in de oeverloze uitgestrektheid van het New Yorkse platteland.
Een bizar en intrigerend verhaal door de ogen van secretaresse Jennifer over het verblijf in Amerika en over haar baas Bob, die over een raar kantje beschikt en ervan overtuigd is dat de wereld zal vergaan.
In Emeritus volgen we dan een professor/hoogleraar terwijl hij zijn afscheidsspeech aan het schrijven is. Samen overlopen we zijn carrière en komen erachter dat ondanks een bloeiende loopbaan de prof getekend is door het leven wegens zijn geaardheid.
Alle verhalen hebben zeker te maken met relaties maar ook met identiteit, waarbij niets of niemand wordt ontzien. Alle lagen van de bevolking komen aan bod, gaande van de directeur over de secretaresse naar een fitnessadept, een immigrant en een echtgenote.
Ze bevatten allemaal een hoge graad van absurditeit, maar anderzijds bevatten ze toch een groot gehalte realiteit. Eén voor één kunnen ze echt gebeurd zijn of staan ze te gebeuren.
De auteur gaat geen enkel thema uit de weg: geboorte, dood, afscheid, overspel, … waarbij alle karakters hun eigenheid bewaren en niet stereotiep worden neergezet.
Sommige verhalen zijn verrassend, pakkend, overtuigend; andere echter melancholisch, langdradig, saai en zeker niet boeiend. Sommige verhalen waren ook te kort om de clue goed te kunnen snappen.
Na ieder verhaal bleef ik op mijn honger zitten. Alle verhalen waren voor mij niet af…maar misschien was dit wel de bedoeling van de auteur om ons zo over de inhoud van deze schrijfsels te doen nadenken?
Annelies Verbeke heeft een vlotte pen met een beeldende, realistische, ernstige en humoristische schrijfstijl.
Ik ben met hoge verwachtingen aan dit boek begonnen, maar bleef wat op mijn honger zitten.
Ik kan niet anders dan deze bundel met slechts drie *** sterren quoteren.
Aan ieder einde is een nieuw begin of hoe o.a. relaties ons leven beïnvloeden!
In vijftien verhalen laat Annelies Verbeke verschillende personages de revue passeren. Allen komen zij te weten dat niet alles is wat het lijkt maar dat ook aan elk einde een nieuw begin ontstaat.
Het boek begint veelbelovend met: Huilbaby. In dit verhaal zien wij het leven en de toekomst door de ogen van een huilbaby. Hij beschrijft zijn mama, zijn papa, zijn grootmoeder en zijn en hun toekomst.
In Stort komt een jonge crimineel vrij uit de gevangenis en hij wil zijn leven een nieuwe draai/wending geven en probeert zijn misdaad aan zijn mama uit te leggen en te vergoelijken.
Voorbeelden van verdriet gaat dan over een architectenbureau waarbij de baas zijn werknemers trakteert op een verblijf in de oeverloze uitgestrektheid van het New Yorkse platteland.
Een bizar en intrigerend verhaal door de ogen van secretaresse Jennifer over het verblijf in Amerika en over haar baas Bob, die over een raar kantje beschikt en ervan overtuigd is dat de wereld zal vergaan.
In Emeritus volgen we dan een professor/hoogleraar terwijl hij zijn afscheidsspeech aan het schrijven is. Samen overlopen we zijn carrière en komen erachter dat ondanks een bloeiende loopbaan de prof getekend is door het leven wegens zijn geaardheid.
Alle verhalen hebben zeker te maken met relaties maar ook met identiteit, waarbij niets of niemand wordt ontzien. Alle lagen van de bevolking komen aan bod, gaande van de directeur over de secretaresse naar een fitnessadept, een immigrant en een echtgenote.
Ze bevatten allemaal een hoge graad van absurditeit, maar anderzijds bevatten ze toch een groot gehalte realiteit. Eén voor één kunnen ze echt gebeurd zijn of staan ze te gebeuren.
De auteur gaat geen enkel thema uit de weg: geboorte, dood, afscheid, overspel, … waarbij alle karakters hun eigenheid bewaren en niet stereotiep worden neergezet.
Sommige verhalen zijn verrassend, pakkend, overtuigend; andere echter melancholisch, langdradig, saai en zeker niet boeiend. Sommige verhalen waren ook te kort om de clue goed te kunnen snappen.
Na ieder verhaal bleef ik op mijn honger zitten. Alle verhalen waren voor mij niet af…maar misschien was dit wel de bedoeling van de auteur om ons zo over de inhoud van deze schrijfsels te doen nadenken?
Annelies Verbeke heeft een vlotte pen met een beeldende, realistische, ernstige en humoristische schrijfstijl.
Ik ben met hoge verwachtingen aan dit boek begonnen, maar bleef wat op mijn honger zitten.
Ik kan niet anders dan deze bundel met slechts drie *** sterren quoteren.
December 24, 2017
Een aantal verhalen in een bundel. Er zitten mooie exemplaren bij, maar ook exemplaren waar ik niet zoveel mee kan. Het lijkt wel of ze experimenteert. Vooral de absurde verhalen roepen niets bij mij op. Kan aan mij liggen omdat ik de metaforen mis. Ook lijken veel verhalen zonder een duidelijk einde. Alsof ze zo midden stoppen, mij in verwarring achterlatend.
Waarom dat wel drie sterren? Ik moet toegeven dat dit naar boven afgerond is, maar sommige verhalen laten een sluimerend gemis achter. Ze doen wat met mijn brein, op een manier dat ik, soms uren later, even terugdenk aan het verhaal. Het sterkst heb ik dat met de verhalen van de mensen die aan het einde van hun leven mijmerend terugkijken in de schoenendoos met herinneringen. Dus vandaar. Toch drie sterren.
Waarom dat wel drie sterren? Ik moet toegeven dat dit naar boven afgerond is, maar sommige verhalen laten een sluimerend gemis achter. Ze doen wat met mijn brein, op een manier dat ik, soms uren later, even terugdenk aan het verhaal. Het sterkst heb ik dat met de verhalen van de mensen die aan het einde van hun leven mijmerend terugkijken in de schoenendoos met herinneringen. Dus vandaar. Toch drie sterren.
February 1, 2017
(Om de recensie in de geest van het boek kort te houden):
Meesterlijke kortverhalen. Telkens weer meegesleept, of het nu naar een bizarre droomwereld is of naar de rauwe werkelijkheid van het alledaagse leven waaraan iedereen probeert te ontsnappen. Annelies Verbeke kan in een paar pakkende zinnen een volledige wereld neerzetten. Ik wil er graag nog een halve ster bij doen, maar dat mag niet van Goodreads. (en de enige reden waarom ik geen vijf geef is omdat ik Carver vijf sterren heb gegeven - maar misschien verander ik nog wel van gedacht, in het voordeel van Annelies. Halleluja!)
Meesterlijke kortverhalen. Telkens weer meegesleept, of het nu naar een bizarre droomwereld is of naar de rauwe werkelijkheid van het alledaagse leven waaraan iedereen probeert te ontsnappen. Annelies Verbeke kan in een paar pakkende zinnen een volledige wereld neerzetten. Ik wil er graag nog een halve ster bij doen, maar dat mag niet van Goodreads. (en de enige reden waarom ik geen vijf geef is omdat ik Carver vijf sterren heb gegeven - maar misschien verander ik nog wel van gedacht, in het voordeel van Annelies. Halleluja!)
June 5, 2017
Aangezien alle verhalen anders zijn en ook niet allemaal even leuk, is het lastig de bundel een goede rating te geven; ik hou het dus maar in het midden, 3 sterren.
Mijn favorieten waren: Huilbaby, Start, Voorbeelden van verdriet en Bus 88. De rest vond in mwah.
Mijn favorieten waren: Huilbaby, Start, Voorbeelden van verdriet en Bus 88. De rest vond in mwah.
August 9, 2017
Super! Verrassend en intrigerend Eerste verhaal ( de huilbaby) was mijn persoonlijke favoriet.
August 20, 2017
Verhalenbundels van Vlaamse auteurs, da's bijna altijd goud. Halleluja is dat niet. Het is aardig, zeker, maar niet wereldschokkend. Dat is jammer, want openingsverhaal Huilbaby (een alwetende baby kijkt vooruit naar zijn leven) is werkelijk waar geniaal. En er is meer moois, zoals Emeritus (een onderzoeker neemt op liefdevolle wijze afscheid van zijn werk, en daarmee zijn leven), Voorbeelden van Verdriet (de wereld vergaat, maar net niet), Bus 88 (een vrouw wordt wakker in een nieuw leven), Lente (oh, de tragiek van mensen die elkaar haten) en Wilde Dieren (een getormenteerd echtpaar wil terug naar de Afrikaanse natuur).
En als Annelies Verbeke piekt, dan piekt ze ook hard. Haar observaties van hoe problematisch relaties kunnen verlopen (en waarom we het elkaar altijd zo moeilijk maken, altijd maar zo moeilijk maken), hoe absurd we proberen vat te krijgen op het leven, maar ook hoe dankbaar we kunnen zijn voor alles wat er was en is, zijn heel mooi en raak.
Maar veel verhalen zijn amper te onthouden, zo terloops zijn ze. Verbeke zal op die momenten toch ook gedacht hebben: dit is vulling. Nu hoeft een bundel niet 100% van de tijd te pieken, maar een score van 6 uit 15 is wel wat mager.
Ook qua taal wil Verbeke niet hardcore de Vlaamse spelen, maar in redelijk onopvallend Nederlands haar verhalen doen. Dat is te prijzen, ook omdat ze al die typerend barokke exercities overslaat en tot de kern komt, maar het betekent ook dat alles zonder al te veel beklijvingskracht voorbij meandert. Zeker zo net voor het slapen gaan, moest ik regelmatig heel lang nadenken of ik me kon herinneren wat ik nou zojuist gelezen had.
Oftewel: het was oké, zowel qua vorm als qua inhoud, en niet meer dan dat.
En als Annelies Verbeke piekt, dan piekt ze ook hard. Haar observaties van hoe problematisch relaties kunnen verlopen (en waarom we het elkaar altijd zo moeilijk maken, altijd maar zo moeilijk maken), hoe absurd we proberen vat te krijgen op het leven, maar ook hoe dankbaar we kunnen zijn voor alles wat er was en is, zijn heel mooi en raak.
Maar veel verhalen zijn amper te onthouden, zo terloops zijn ze. Verbeke zal op die momenten toch ook gedacht hebben: dit is vulling. Nu hoeft een bundel niet 100% van de tijd te pieken, maar een score van 6 uit 15 is wel wat mager.
Ook qua taal wil Verbeke niet hardcore de Vlaamse spelen, maar in redelijk onopvallend Nederlands haar verhalen doen. Dat is te prijzen, ook omdat ze al die typerend barokke exercities overslaat en tot de kern komt, maar het betekent ook dat alles zonder al te veel beklijvingskracht voorbij meandert. Zeker zo net voor het slapen gaan, moest ik regelmatig heel lang nadenken of ik me kon herinneren wat ik nou zojuist gelezen had.
Oftewel: het was oké, zowel qua vorm als qua inhoud, en niet meer dan dat.
March 13, 2020
I sometimes spot Annelies Verbeke in my local bar. Once in a social mood I told her I'd never read any of her books but that I'd like to, and asked her what book to start with. As any author would do, she advised me her latest one, Halleluja, a collection of short stories. So, I got the book from the library and sat down with it, ready for disappointment. But it actually turned out to be rather nice. Some of the stories are very original and all are well written. Verbeke goes for a clear style and not for the imitation dialect that many contemporary Flemish writers use. Here, the language is fluent but strong and at times pleasantly surprising. The best stories were those where Verbeke mocks steady relationships or the supposed joy of having children. Less interesting was the one about foreigners trying to find their way in a hostile Brussels environment. But in general, Verbeke has an agreeable yet sharp writing style, a critical take on things and a cynical sense of humour.
January 19, 2019
Als er iemand het kortverhaal in onze taal helemaal onder de knie heeft, dan is het Annelies Verbeke wel.
Als er iemand voorvechter is van het onderbelichte genre kortverhaal, dan is het Annelies Verbeke wel.
Als er iemand met deze bundel de terechte winnaar is van de J.M.A. Biesheuvelprijs, dan is het Annelies Verbeke wel (hoewel ik moet toegeven dat ik nog niets van de andere genomineerden gelezen heb; laat dan maar 'terechte' weg in deze zin, dan klopt het alsnog). Phoeh!
Als er iemand voorvechter is van het onderbelichte genre kortverhaal, dan is het Annelies Verbeke wel.
Als er iemand met deze bundel de terechte winnaar is van de J.M.A. Biesheuvelprijs, dan is het Annelies Verbeke wel (hoewel ik moet toegeven dat ik nog niets van de andere genomineerden gelezen heb; laat dan maar 'terechte' weg in deze zin, dan klopt het alsnog). Phoeh!
June 16, 2017
Sinds een drietal maanden werk ik in De Krook, een nieuwe architecturale landmark in het centrum van Gent die we als imec delen met onder meer UGent en de Gentse bibliotheek. Dat was voor mij de aanleiding om na een tiental jaar geen bibbezoeker meer te zijn opnieuw een lezerskaart aan te schaffen. Maar thuis lag nog een ongelezen stapeltje dat eerst weggewerkt moest worden. Vorige week bleek dat ineens 100% verschwunden, dus zocht ik mijn eerste boek in De Krook uit…
Ik liet me meteen verleiden door de ‘sprinters’ die vlakbij de ingang geëtaleerd staan: dat zijn doorgaans recente en populaire boeken voor maximum een week uitgeleend worden, zonder pardon en dus zonder verlenging. Dat levert wel wat leesdruk op, maar gelukkig blijkt het nieuwste boek van Annelies Verbeke geen al te dikke klepper.
Lees meer via https://elidesc.com/2017/06/16/hallel....
Ik liet me meteen verleiden door de ‘sprinters’ die vlakbij de ingang geëtaleerd staan: dat zijn doorgaans recente en populaire boeken voor maximum een week uitgeleend worden, zonder pardon en dus zonder verlenging. Dat levert wel wat leesdruk op, maar gelukkig blijkt het nieuwste boek van Annelies Verbeke geen al te dikke klepper.
Lees meer via https://elidesc.com/2017/06/16/hallel....
July 18, 2023
Per toeval uit n rek van de bib getrokken, en wat n fantastisch boek is dit!
Een verhalenbundel, integer, verrassend, surrealistisch, vervreemdend, ontroerend, grappig.
Ik vond het telkens zo jammer als n verhaal afgelopen was. Dat t niet n heel boek was. Binnen twee alinea’s had ik me al verbonden met de hoofdpersoon.
Zelfs met de beer
‘De beer’, absurdisme ten top 😀
Een verhalenbundel, integer, verrassend, surrealistisch, vervreemdend, ontroerend, grappig.
Ik vond het telkens zo jammer als n verhaal afgelopen was. Dat t niet n heel boek was. Binnen twee alinea’s had ik me al verbonden met de hoofdpersoon.
Zelfs met de beer
‘De beer’, absurdisme ten top 😀
October 23, 2017
Mooie verhalen, bij momenten rakend, bij momenten grappig. Heel originele invalshoek in sommige verhalen. Doet je nadenken en met een andere blik naar je medemens kijken. Prachtige zinnen. Een aanrader!
Displaying 1 - 30 of 49 reviews