Καταπιεσμένη από τα ταμπού της εποχής της και τις νουθεσίες της αυστηρής της μάνας, η Ελπινίκη παρότι αμόρφωτη είναι μια γυναίκα με φιλοσοφημένο ανεξάρτητο πνεύμα, ατράνταχτη λογική, κρίση και δράση που προκαλούν την αγάπη αλλά και το φθόνο. Οι κακουχίες, η απόπειρα βιασμού από συγγενικό πρόσωπο, οι αποχωρισμοί και η θλίψη που γνώρισε από πολύ μικρή τη βοηθούν να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες που παρουσιάζονται στο δρόμο της. Γνωρίζει τον έρωτα στο πρόσωπο του συζύγου της, μέσα από το συντηρητισμό του περιβάλλοντός της και την ιστορία της εποχής. Ωστόσο η δύναμη της ψυχής της και το ανυπότακτο πνεύμα της θα θρέψει τον έρωτα για τον άντρα της και θα αγωνιστεί με όλες τις δυνάμεις της για να σώσει τους ανθρώπους που αγαπά σε μια Ελλάδα που υποφέρει. Είναι όμως όλα αυτά αρκετά για να βρει τη δικαίωση η Ελπινίκη;
Μια σύνθεση με χαρακτήρες και συγκρούσεις, μια εγκάρσια τομή στον καθένα ως μέσα βαθιά στο κόκαλο και ακόμα πιο μέσα, στην ψυχή του. Μια γυναίκα με βαθιά πίστη ζωής.
H Άννα Λάμπρου (Oκτωνιάδη) γεννήθηκε στον Πειραιά το 1941. Aποφοίτησε από τη Mέση Eμπορική Σχολή Πειραιώς το 1959 και από το Institute of English Language and Literature of Piraeus επίσης το 1959. Eργάστηκε από το 1960 στην Eλλάδα και στην Aυστραλία σε ναυτιλιακές εταιρείες ως ναυλομεσίτρια, διαχειρίστρια πλοίων, συμπλοιοκτήτρια, οικονομική διευθύντρια. Aποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 1992. Έχει γράψει τα θεατρικά έργα "Απολύεσαι!!!" (κωμωδία) και "Η Λογική του Παραλογισμού" (ψυχολογικό θρίλερ).
Το βιβλίο κυλάει εύκολα. Ωραία ιστοριούλα για να περάσεις το Σαββατοκύριακο σου. Μου άρεσε η γραφή της συγγραφέως και ότι στο τέλος δεν αφήνει την ηρωίδα με ενα ευτυχισμένο τέλος. "Σημασία δεν έχει τι πιστεύουν οι άλλοι για σένα, αλλά τί πιστεύεις εσύ για το εαυτό σου. Η αυταξία βρίσκεται μέσα σου." (σελίδα 355)
3 αστέρια παίρνει καθαρά για το γράψιμο. Η περιγραφή του βιβλίου δε με είχε προετοιμάσει για το θέμα του, το περιεχόμενο της ιστορίας. Και εκεί είναι που "έχασε" στη βαθμολογία. Δεν αντέχω καθόλου μα καθόλου τις ιστορίες πόνου και μιζέριας από τα "μαρτυρικά χρόνια" του πολέμου, της κατοχής κλπ. Ναι είναι μέρος της ιστορίας μας. Ναι είμαι περήφανη που τα ξεπεράσαμε. Αλλά φτάνει. ΦΤΑΝΕΙ πια. Δε μπορώ να το βλέπω σε κάθε βιβλίο Έλληνα συγγραφέα... Τα χρόνια έχουν προχωρήσει, έχουμε εξελιχτεί σαν λαός, με τα καλά και τα άσχημα. Ας μη πολυλογώ όμως. Το βιβλίο είναι πολύ καλογραμμένο και κυλά πανέμορφα. Αν με κέρδιζε στην υπόθεση θα είχε σίγουρα μεγαλύτερη βαθμολογία.
Συμφωνώ με τις προηγούμενες απόψεις. Όντως, πολύ καλή γραφή για θέματα που έχουν θιχτεί από πολλούς συγγραφείς. Όμως πλέκει όμορφα τις ιστορίες τη μία μέσα από την άλλη. Σε κάθε περίπτωση αποτελούν σελίδες της ιστορίας μας. Δυο πράγματα δεν μου άρεσαν. Το τέλος κ η συνεχής επανάληψη των τίτλων των κεφαλαίων.
Η καλή γραφή της συγγραφέως το μόνο θετικό. Το βιβλίο κυλά εύκολα όμως οι χαρακτήρες είναι σκληροί και δύσκολα ταυτίζεσαι μαζί τους. Η ηρωίδα πλασάρεται ως δυναμική τη στιγμή που υποτάσσεται συνεχώς και οι απόψεις περί ομορφιάς, ηθικής και σώματος ανήκουν σε παλιές ΚΑΚΙΕΣ εποχές.. .