Quand on est le fils d’un montreur d’ours, d’un Ursari, comme on dit chez les Roms, on sait qu’on ne reste jamais bien longtemps au même endroit. Harcelés par la police, chassés par des habitants, Ciprian et sa famille ont fini par relâcher leur ours et sont partis se réfugier à Paris où, paraît-il, il y a du travail et plein d’argent à gagner.
Dès l’arrivée dans le bidonville, chacun se découvre un nouveau métier. Daddu, le montreur d’ours, devient ferrailleur, M’man et Vera sont mendiantes professionnelles, Dimetriu, le grand frère, est « emprunteur » de portefeuilles et Ciprian, son apprenti.
Un soir, Ciprian ne rapporte rien de sa « journée de travail ». C’est qu’il a découvert le paradis, le « jardin du Lusquenbour », où il observe en cachette des joueurs de « tchèquématte ». Le garçon ne connaît rien aux échecs mais s’aperçoit vite qu’il est capable de rejouer chaque partie dans sa tête.
C’est le début d’une nouvelle vie pour le fils de l’Ursari…
@Larnacoeur kuşumun hediyesiydi kitap, ismi de ilk andan beri dikkatimi çekmişti zaten. kendi okuma rutinim beni yorunca buna başladım ve güle ağlaya geçti okumam.
yorum yazma yeteneğimi kaybetmişim, çünkü yazıp yazıp siliyorum bir şeyleri. sinir oldum pff.
J'avoue ne pas avoir été emballée dès les premières pages de ce roman mais je voulais absolument le lire et j'ai persisté. J'ai bien fait ! Une fois entré dans l'histoire, impossible de lâcher ce bouquin. L'histoire est passionnante et j'ai apprécié le fait d'avoir le point de vue de Ciprian, on suit les évènements de sa hauteur, avec ce qu'il comprend et ce qu'il ne comprend pas. Ciprian et sa famille vivent des épreuves terribles, très tristes. Cependant il y a toujours de l'espoir, quelque chose qui fait que tout n'est pas noir. J'ai trouve ce roman vraiment optimiste. La fin m'a bouleversée. Un véritable coup de coeur.
Ik vond het begin echt heel sterk, met humor, een familie met allemaal hun eigen karakter, beeldend beschreven, een originele setting en ik vond het mooi dat het vanuit een Roma familie was geschreven. Zat er toen ook helemaal in én zin om verder te lezen. Op een gegeven moment begon het verhaal wel heel snel te gaan en kwam ik er zelf een beetje buiten te staan. Alsof ik een versnelde beschrijving las van het vervolg van het oorspronkelijke verhaal. Sommige dingen kwamen ook wel heel toevallig samen allemaal. Zeker wel een leuk & origineel boek, maar het maakte de potentie van het begin voor mij net niet helemaal waar.
Aangrijpend, hoopvol en inspirerend. Onverwacht verloop van het boek. Zet aan tot denken. Is goed altijd goed en fout altijd fout? Ik vond de afloop wel wat ongeloofwaardig.
'Ze zegt dat ... jij rijk bent als een varken. Je moet wel veel geld hebben als je eet voor tien personen. Wij hebben net een beetje geld om te leven, en leven, dat is niet stelen'.
Een spannend en onbestemd verhaal over Ciprian, de zoon van de berentemmer. Een boek over vluchtelingen, mensensmokkel, armoede, vooroordelen én schaken. Scherp en met humor geschreven door Xavier-Laurent Petit en vertaald door Leny van Grootel. Uitgegeven bij Ploegsma, vanaf 12 jaar. We bespreken het boek in de 88ste aflevering van De Grote Vriendelijke Podcast. Luister nu via Spotify, je podcast-app of https://degrotevriendelijkepodcast.nl...
Livre à lire en une traite, à commencer un après-midi pour le finir tard le soir. Vous plongerez dans la vie d’un jeune, et celle de sa famille, qui se bat quotidiennement après leur fuite de l’Europe de l’est pour la France. Bonne lecture:)
Dit boek staat volkomen terecht in de lijst van de grote vriendelijke 100 van Hebben. Als is dit geen vriendelijk en vrolijk verhaal. We leren de Romajongen Ciprian kennen die met zijn familie en beer door Europa trekken. Geld verdienen ze minimaal met kunstjes, die ze opvoeren met hun beer. Omdat dit lang niet genoeg is om te overleven “leent” de grote broer van Ciprian wat ze niet kunnen kopen. Mede hierdoor zijn ze bepaald niet geliefd bij anderen. Als ze stranden in een dorp omdat de auto kapot is en vervolgens bedreigd worden door een boze menigte moeten ze vluchten. Ze belanden van de regen in de drup als ze in handen vallen van een groep meedogenloze smokkelaars. Ze moeten gedwongen bedelen en stelen in Parijs, waar ze wonen in een krottenwijk.
In deze wereld probeert de 10-jarige Ciprian te overleven. Hij ontmoet op zijn zwerftocht door de stad een paar enthousiaste schakers. Ciprian, die nog geen letter kan lezen, raakt gefascineerd door het spel. De spelers raken gefascineerd door Ciprian, want deze kleine jongen, die uiterlijk en afkomst tegen heeft, blijkt een zeer begaafd en talentvolle jongen te zijn.
Dit rauwe verhaal voor jongeren vanaf 12 jaar vertelt de minder mooie kant van onze maatschappij waarbij vooroordelen, misbruik, uitbuiting en de grote kloof tussen arm en rijk mensen dwingt in een rol die ze vaak helemaal niet willen spelen. Een prachtig boek maar ook zo verdrietig wetende dat er in het huidige Europa heel veel jongens zoals Ciprian opgroeien.
Boek 40 van dit jaar is De zoon van de berentemmer. Het verhaal van een gezin dat in handen valt van mensensmokkelaars, waardoor hun bestaan nogal uitzichtloos wordt. Na een rustige start krijgt het verhaal een heftige wending. Kan het begin nog vaag 'romantisch' genoemd worden, eenmaal in Frankrijk aangekomen is de werkelijkheid rauw. Het middenstuk van het boek is spannend en heftig en ik werd meegezogen in het verhaal. Het laatste deel vond ik minder meeslepend, sommige dingen gingen mij iets te snel. Het boek roept vragen op over ongelijkheid en menselijkheid. Dat vind ik ook meteen het dubbele aan het verhaal (en zoals het ook in het echte leven kan gaan). Niemand helpt je, behalve als je talentvol blijkt...
Het was een speciaal boek. Er kwamen veel verschillende talen in voor waardoor ik niet goed begreep wat hun moedertaal nu was. Wel was het een heel mooi verhaal, jammer dat op het einde niet alles aan het licht kwam.
la découverte des extraits de ce livre accompagné d'une musique très " europe de l'est " lors de rêves de lecture à Dunkerque m'avait bouleversé et je me suis lancé avec plaisir dans le récit complet. .. cette insertion dans le monde de ce petit garçon rom est à la fois drôle et émouvante. ..
Je suis peut-être un peu fleur bleue mais cette histoire simple est magnifique. Un agréable moment de lecture remplie de personnages atypiques, des coups durs, une triste réalité sur la condition des roms... c’est bien écrit on s’attache à Ciprian et sa famille. On aurait même envie d’une suite !
Een boek schrijven over mensensmokkelaars, armoede, uitbuiting, ‘werken’ en schaken. Het dient de schrijver veel onderzoek en inlevingsvermogen te creëren om de lezer goed in het verhaal te zuigen. Xavier-Laurent Petit zorgt voor een adembenemend boek, dat je in één teug uit wil lezen!
Ciprian en zijn familie komen via mensensmokkelaars in Parijs, Frankrijk. Wel in een ver buitenwijkje, want de Eiffeltoren staat daar als een grote ‘hijskraan’. Doordat Ciprian met zijn familie mocht meeliften, tegen betaling, lopen ze nu in Frankrijk tegen een schuld aan van 60.000 leikie, wat alleen maar oploopt. Om dit terug te betalen, moeten ze ‘werken’. Ciprian bedelt en steelt in de stad Parijs zelf heel wat af, tot hij Jardin du Luxembourg ontdekt. Daar zitten rijkere mensen een bijzonder spelletje te spelen, een spelletje dat hij door alleen het kijken onder de knie krijgt en ook best goed in blijkt te zijn. Ondertussen krijgt hij problemen, omdat hij het werken op een lager pitje dreigt te zetten.
Petit zorgt in zijn boek een duidelijke afspiegeling tussen rijkdom aan de ene kant en armoede aan de andere kant. Voor mij gebruikt hij het schaakbord enorm als metafoor voor het leven van Ciprian. Hij gebruikt de zwarte stukken en de witte, maar ondertussen moet hij een geniepig spelletje spelen, waar alleen hij goed in is.
Persoonlijk heb ik nog nooit een boek gelezen waar vluchtelingen zo’n duidelijke stempel drukken op het boek. En dan is dit nog maar een kinderboek hè! Geen wonder dat dit boek dan ook een Zilveren Griffel heeft verdiend in 2023!
Wat in elk geval zeer geslaagd is aan dit boek is het onderwerp. Nog nooit heb ik een boek gelezen dat vanuit het perspectief van een Roma-jongen is geschreven. En dan ook nog eentje die slachtoffer is van mensenhandel, afkomstig uit een Ursari-familie (berentemmers) en terechtgekomen in een provisorisch tentenkamp aan de rand van Parijs. Wie Parijs de laatste jaren heeft bezocht weet hoe zo'n kamp eruit ziet. Tot zover niets dan lof, want je ziet het niet alleen helemaal voor je, je voelt het ook.
Het wordt al een beetje lastiger als je kijkt wat er vervolgens allemaal in korte tijd gebeurt. De afrekening met de afpersers is geloofwaardig, de kennismaking met schaken in de Jardin du Luxembourg ook. Maar het talent van Ciprian wordt zo ontzettend uitvergroot, evenals de macht van zijn helpers, dat het vanaf dat punt wel vrij moeilijk wordt om nog te blijven geloven in het verhaal.
Er zitten nog wat andere verhaallijnen in dit boek, die soms goed en soms wat minder goed worden uitgewerkt.
Alles bij elkaar opgeteld is dit boek over het rauwe, mensonterende bestaan van een illegale minderjarige onthutsend. Het laagje feelgood dat erover wordt uitgestrooid vind ik bijna nog pijnlijker dan het ware verhaal. Wat is dat voor wereld, waarin alleen degenen met een uitzonderlijk talent worden gered omdat een land daarvan kan profiteren? Ik moet nog even verder nadenken over dit werk.
Jeugdboek over Roma-jongen Ciprian die met zijn familie in handen valt van mensensmokkelaars. Ademloos uitgelezen. Het verhaal voert je mee naar een wereld die ver van de onze staat. De rauwe werkelijkheid van het uitgekotst worden in het thuisland (waar mamada en beer Gaman achterblijven) en het zien te overleven in de krottenwijk van Parijs. Met oud ijzer, bedelen en ‘lenen’ probeert de familie de mensensmokkelaars genoeg te betalen om ze tevreden te houden. Tussen alle modder, ellende, stof en geweld vormen mevrouw Walvis en mijnheer Enorm die Ciprian in een park ziet schaken een hoopgevend lichtpuntje in dit zwarte verhaal. Worden zij de redding voor dit ‘kind van de wind’?
Een aangrijpend verhaal over een rondreizend gezin dat in handen valt van mensensmokkelaars. De ik-persoon, Ciprian, is de jongste van drie kinderen en eenmaal in Frankrijk draait het verhaal om hem. Het lukt de vader om uit handen van de politie te blijven. Ciprian wordt gedwongen om elke dag portemonnees te stelen in de metro. Dan ontdekt hij schaken in het park. En hij blijkt talentvol te zijn. Dit zal hun leven veranderen.
Dit boek greep me aan, en dat zit hem in het mogelijke realistische karakter van het verhaal. In de bovenbouw zal het vast veel losmaken. Een aanrader!
Meeslepend verhaal vol met ontroering, spanning en geluk. Een hoog Kruimeltje-gehalte; verschoppeling(en) die op het juiste moment goede mensen tegenkomen die de mogelijkheden hebben om alles in orde te maken. Maar alleen voor hen; aan hun lotgenoten wordt weinig aandacht meer besteed. Het uitzonderlijke talent van de hoofdpersoon dat hem doet opvallen gun je hem van harte, hoewel het ook een beetje oneerlijk voelt. Goed geschreven, mooie setting.
Wat is het toch pijnlijk dat handelen naar je vooroordelen zo begrijpelijk kan zijn maar tegelijkertijd zo oneerlijk tegenover degene over wie die vooroordelen gaan. Mooi zeg dit verhaal over een gezin dat met de beste intenties vertrekt uit hun land, op zoek naar een beter leven. Maar wel met alle bagage die ze nu eenmaal hebben omdat ze letterlijk niet anders weten dan dat. En dan is daar de zoon Ciprian, die meesterlijk blijkt te kunnen schaken.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Een ontroerend verhaal dat nazindert. Het laat me met een traan achter. Het is prachtig neergepend. Met oog en zorg voor de perceptie van een kind in zo'n verschrikkelijke toestand. Ik zou het boek zelf aanraden aan scholen. Dit boek is toegankelijk, maar zet de harde maatschappij en het kinderlijk onschuld goed in beeld.
Heel mooi verhaal over een andere kijk op de wereld hebben en aanpassen om te overleven. Mooi om de groei van het hoofdpersonage Ciprian te zien en hoe hij ondanks de tegenslagen toch vasthoudt aan hetgeen wat hem gelukkig maakt, schaken. Het einde van het verhaal kwam al wel vroeger dan ik had verwacht/gehoopt.