O Livre Mercado e Seus Inimigos: pseudo-ciência, socialismo e inflação

by Ludwig von Mises, Flavio Quintela (Translator)

De 25 de junho a 6 de julho de 1951, o economista austríaco Ludwig Von Mises ministrou uma séroe de palestras na sede da Fundação para a Educação Econômica (FEE), em Nova Iorque. Um membro da equipe da FEE na época as anotou, palavra por palavra, e as transcreveu num manuscrito que permaneceu inédito até 2004 - e, em português, até agora.

Para os leitores que não têm familiaridade com os escritos de Mises, essas palestras são um excelente ponto de partida. Apresentam, de muitas maneiras, uma versão encapsulada da maioria dos assuntos aos quais Mises dedicou sua vida, um resumo de muitos dos temas principais de Ação Humana, seu maior tratado.

Mises tinha quase 70 anos de idade quando proferiu essas palestras; no entanto, elas revelam uma vitalidade mental bastante jovial por sua clareza e sua visão do livre mercado, e pela análise crítica dos inimigos da liberdade.

Genres: Economics, Politics, Philosophy, Nonfiction, Science, Finance, Ebooks

140 pages, Paperback

First published January 1, 2004

About the author

Ludwig Heinrich Edler von Mises (German pronunciation: [ˈluːtvɪç fɔn ˈmiːzəs]; September 29, 1881 – October 10, 1973) was an Austrian economist, historian, philosopher, author, and classical liberal who had a significant influence on the Austrian government's economic policies in the first third of the 20th century, the Austrian School of Economics, and the modern free-market libertarian movement.

Reviews

[Navid · Rating 4 out of 5]

(از کتاب‌های خوانده شده در روزهای خونین و بدون اینترنت ایران)

موضوع کتاب ربط زیادی به «بازار آزاد و دشمنان آن» ندارد. درسگفتارهای میزس در آمریکاست که یکی از دانشجویانش حرف‌های او را یادداشت کرده و بعدا به صورت کتاب درآمده است.
در واقع به نظرم این کتاب خلاصه‌ای ساده است از آنچه میزس پیشتر در دیگر کتاب‌هایش (مثل کنش انسانی، لیبرالیسم و ...) نوشته و اگر کسی بخواهد به صورت کلی و سطحی با اندیشه‌ی میزس آشنا شود یا مطالعه‌ی آثار میزس را از صفر شروع کند، شاید این کتاب گزینه‌ی بدی نباشد.
در عین حال کتاب مطالب زیادی درباره‌ی تاریخ اقتصادی جهان و آمریکا دارد که بد نیست خواننده از قبل پیش‌زمینه‌ای داشته باشد (پانویس‌های مترجم کمک‌کننده‌اند) مثلا خواننده بداند منظور از استاندارد طلا چیست.
میزس مثل همیشه صریح و برخلاف جریان غالب روزگار خود حرف می‌زند، و توانایی تحسین برانگیزی در ساده کردن برخی از مفاهیم اقتصادی دارد.

این خرافه‌ی قدیمی که تجارت خارجی بیکاری به بار می‌آورد، همچنان امروز نیز حکم فرماست، بسیاری از مردم همچنان عقیده دارند امتیاز تجارت خارجی در صادرات نهفته است و نه در واردات.

او در زمانه‌ی اوج‌گیری سوسیالیسم در جهان زندگی می‌کند، اما نشان می‌دهد که فکر پدید آوردن دولت قلدر و تصمیم‌گیرنده حداقل از زمان افلاطون وجود داشته است:

الگوی افلاطونی حدود دوهزار سال پایدار بود. همه‌ی نویسندگان بر این باور بودند که انسان‌ها هیچ نیستند مگر مهره‌های شطرنجی در دست شهریاران، پلیس و امثال آن. به باور اینان، همه‌کار می‌شد کرد به این شرط که حکومت به اندازه‌ی کافی قوی باشد. قدرت بزرگترین دارایی حکومت پنداشته می‌شد.

در زمان میزس فاصله‌ی تکنولوژی و صنعت و ثروت میان شرق و غرب زیاد شده و به همین دلیل نگاه میزس به شرق همراه با انتقاد است:

شرق هیچ‌گاه آن ایده‌ی پژوهش علمی را- یعنی جستجو برای شناخت و حقیقت برای نفس شناخت و حقیقت- که یونانیان به تمدن هدیه کردند، تکامل نبخشیده است. دومین دستاورد یونانیان که برای شرقی‌ها همواره بیگانه ماند، ایده‌ی آزادی سیاسی در حکومت است؛ ایده‌ی مسئولیت سیاسی تک‌تک شهروندان.

شرق همچنان به همان ایده‌ای چسبیده است که زمانی مانع پیدایش سرمایه در دنیای غرب بود؛ این ایده که ثروتِ یک نفر عامل فقرِ دیگری است.

و حتی به موضوع ایران هم اشاره‌ی جالبی دارد:

وقتی ایران دارایی کمپانی نفت ایران و انگلیس را چندی پیش مصادره کرد و صنعت نفت را ملی کرد، می‌خواست وضعیت مردم را بهبود ببخشد. پرسش این است که آیا سیاست انخاذ شده همین نتیجه را در پی خواهد داشت؟

و میزسی که به ما نشان می‌دهد اندیشه‌ی لیبرال چیزی فراتر از «راست و چپ» سیاسی است، بلکه مربوط به حقوق فردی و عقب‌راندن حکومت از دخالت و نقض این حقوق است:

تمایز میان «چپ» و «راست» در سیاست مطلقاً بی‌ارزش است. این تمایز از ابتدا نامناسب بود و انبوهی از کژفهمی‌ها را به همراه می‌آورد.

و همچنین نشان می‌دهد هنوز راهی جز دمکراسی و احترام به حقوق فردی وجود ندارد و مردم را نمی‌شود به زور لیبرال یا کاپیتالیست کرد:

اگر ایده‌های بدی بر اکثریت حکمفرما باشد، کاری مگر تلاش برای تغییر ایده‌های بد نمی‌توان کرد؛ و این وظیفه‌ی نویسندگان، مولفان، اقتصاددانان، و مانند آن‌هاست. البته متاسفانه نویسندگان، مولفان و اقتصاددانان بد هم کم نیستند، اما همچنان راهی مگر تلاش برای جایگزینی ایده‌های بد با ایده‌های خوب وجود ندارد.

برخی از مطالب و حرف‌های میزس شاید امروزه تاریخ‌گذشته به نظر برسند، یکی دو فصلِ کتاب درباره‌ی علم و شبه‌علم و تفاوت‌های علوم طبیعی با علوم اجتماعی است که به نظرم کلیات نظریات میزس هنوز قابل دفاع‌اند، اما شرایط پژوهش و روش‌های علمی دستخوش تغییرات زیادی شده‌اند که برخی از جزئیات نظریات میزس را زیر سوال می‌برند، به علاوه در زمینه‌ی اقتصاد به طور مثال امروزه دیگر بازگشت به استاندارد طلا در جهان طرفدار چندانی ندارد، که البته از نتایجش این است که دولت‌ها به راحتی پول عرضه می‌کنند و تورم می‌آفرینند.
در شرایطی که معاملات اقتصادی و تکنولوژی نسبت به زمانه‌ی میزس تغییرات شگفت‌انگیزی داشته است، در شرایطی که پول خصوصی نه در قالبی که میزس و هایک زمانی مطرح می‌کردند، بلکه در قالبی نو (مثلا رمزارز‌ها) پدیدار شده، خواندن آثار میزس نه به خاطر به روز بودن مطالبش، بلکه به خاطر آموختن بنیان‌های اندیشه‌ی اقتصادی اتریشی هنوز ارزشمند است.
ممکن است اندیشه‌های اقتصادی و سیاسی - چه لیبرالیسم، چه سوسیالیسم و چه فاشیسم - لباس‌های تازه به تن کرده باشند، اما بنیان‌ها، همان بنیان‌ها هستند، هنوز دولت‌ها با تورم از مردم دزدی می‌کنند، و هنوز حقوق فردی مسئله‌ای بنیادین در جهان به شمار می‌رود.

نقدهای میزس به مارکسیسم و سوسیالیسم بسیار خواندنی‌اند. امروزه کمتر درباره‌ی «قانون تکامل تاریخ انسانی» و «ماتریالیسم تاریخی» صحبت می‌شود.
به طور مثال، مارکس سقوط کاپیتالیسم و برآمدن سوسیالیسم را حتمی می‌دانست

مانیفست کمونیست ادعا می‌کرد نظام کاپیتالیستی به بحران‌های دوره‌ای منجر می‌شود که هر بحران به طور تصاعدی بدتر از قبلی است، چیزی که در نهایت به فروپاشی نظام کاپیتالیستی می‌انجامد.

به گفته‌ی انگلس:

همان‌گونه که داروین قانون تکامل طبیعت را کشف کرد، مارکس نیز قانون تکامل تاریخ انسانی را کشف کرد.

و امروزه طرفداران مارکس کمتر به بعضی از نظرات او اشاره می‌کنند:

مارکس جنبش اتحادیه‌های کارگری و قوانین حمایتی اجتماعی را کشف نکرده بود. او در متنی کوتاه درباره‌ی اتحادیه‌های کارگری بحث کرده و گفته بود امیدی نیست با این کارها بتوان وضع کارگران را بهبود بخشید، زیرا تکامل تاریخی روی به سوی دیگری دارد. او می‌گفت دستمزدهای کارگران به طور بی‌وقفه و اجتناب ناپذیر کاهش می‌یابد.

مارکس مخالف قوانین اجتماعی (یعنی حمایت‌های اجتماعی و تامین اجتماعی و...) بود. مجلس امپراتوری آلمان به راهنماییِ خودِ مارکس و پس از مرگ او به راهنمایی فردریش انگلس در مخالفت با نظام سلامت دولتی، بیمه‌ی اجتماعی و قوانین کار رأی داد. او این‌ها را فریبی توصیف می‌کرد که هدفی مگر بهره‌کشیِ بیش از پیش از طبقات کارگر نداشت.

نظر مارکس این بود که ابتدا باید اجازه داد کاپیتالیسم به طور کامل به بلوغ برسد تا برآمدن سوسیالیسم را شتاب بخشد. به باور او، همه‌ی روش‌ها برای «بهبود بخشیدن» به کاپیتالیسم، مانند تامین اجتماعی، قوانین کار و مانند این‌ها، همگی سیاست‌هایی خرده‌بورژوایی است و با منافع کارگران مطلقاً در تضاد است، زیرا فقط بلوغ کاپیتالیسم را به تعویق می‌اندازد.

در ستایش و نکوهش مترجم
در سال‌های اخیر چند کتاب با ترجمه‌ی «مهدی تدینی» خوانده‌ام و به دیگران معرفی کرده‌ام و حالا به بهانه‌ی این کتاب می‌خواهم نظرم را درباره‌ی او بنویسم.
تدینی در سال‌های اخیر کتاب‌هایی برای ترجمه انتخاب کرده که باید گفت جای خالی‌شان در فضای فکری صد سال اخیر ایران به شدت احساس می‌شد، حتی می‌توانم یک گام جلوتر بروم و بگویم تدینی به سراغ برخی از ارزشمندترین کتاب‌ها و نویسنده‌هایی که می‌شد در زبان آلمانی پیدا کرد که به درد جامعه‌ی ایران هم بخورد، رفته است و کیفیت ترجمه‌ها هم انصافا قابل قبول است.
اما وقتی به نظرات شخصی مهدی تدینی در شبکه‌های اجتماعی می‌رسیم، با پدیده‌ی عجیبی مواجه می‌شویم که با فضای فکری کتاب‌های ترجمه شده توسط او فاصله‌ی قابل توجهی دارد.
تدینی خود را یک «لیبرال راست‌گرا» می‌نامد، و در نوع خاصی از راست‌گرایی تا آنجا پیش می‌رود که از اندیشه‌ی لیبرال فاصله می‌گیرد.
چطور می‌شود صدها صفحه درباره‌ی زیان‌های اقتصاد و مدیریت دولتی ترجمه کرد اما وقتی به اقتصاد دوره‌ی پهلوی می‌رسیم، ناگهان همین مترجم برای تلویزیون دولتی و حتی ساختمان راه‌آهن ساخت پهلوی غش و ضعف کند؟!
چطور می‌توان صدها صفحه در ستایش مالکیت خصوصی ترجمه کرد، اما وقتی به انقلاب سفید و اصلاحات ارضی محمدرضا شاه می‌رسیم، ناگهان نقض مالکیت گسترده تبدیل شود به یک اقدام پسندیده و حتی لازم؟
چطور می‌توان خود را لیبرال نامید و در عین حال حقوق بشر را در جهان به سخره گرفت؟
چطور می‌توان بیش از هزار صفحه در شناخت و نکوهش فاشیسم ترجمه کرد، اما وقتی به موضوع مهاجران افغان می‌رسیم ناگهان از برخورد‌های غیرانسانی و مصادره‌ی اموال و اخراج همراه با خشونت آن‌ها حمایت کرد؟
چطور می‌توان از نویسندگانی ترجمه کرد که در تمامی آثارشان به دموکراسی و حق تعیین سرنوشت توسط مردم باور داشتند، اما در عین حال دموکراسی را مسخره کرد و کوچک شمرد، گویی کاپیتالیسمِ خشک و خالی برای سعادت بشریت کافی است و مردم را می‌شود به زور کاپیتالیست کرد یا انگار دموکراسی و لیبرالیسم دو چیز کاملاً متضادند که با وجود یکی نمی‌شود دیگری را داشت.
تدینی نمونه‌ی جالبی است از پدیده‌ای که شاید اطراف خودمان، حتی در همین گودریدز هم سراغ داشته باشیم، اینکه آدم با خواندن یک عالمه کتاب، حتی با ترجمه کردن تعداد زیادی کتاب، لزوما با سواد یا تحلیلگر نمی‌شود.
من هنوز هم بسیاری از کتاب‌های ترجمه شده توسط مهدی تدینی را به علاقه‌مندان توصیه می‌کنم، اما بسیاری از نظرات شخصیِ او را قبول ندارم. به نظرم مهدی تدینی نماینده‌ی افتضاحی برای نهال ضعیف اندیشه‌ی لیبرال در ایران باشد.

[Patrick Peterson · Rating 4 out of 5]

2021-07-04 Finished this a day or two ago. Very cool collection of the transcriptions of a nine speech series delivered by Mises in the summer of 1951 at FEE (The Foundation for Economic Education), in Irvington-on-Hudson, NY.

The style is lighter than his more academic and longer work, so should be easier to get into as an introduction to his writing on these topics. But I appreciated some of the insights that seemed new to me, even though I have read most of his work already.

This table of contents might be helpful for those considering this short volume:
1. Economics and Its Opponents
2. Pseudo-Science and Historical Understanding
3. Acting Man and Economics
4. Marxism, Socialism, and Pseudo-Science
5. Capitalism and Human Progress
6. Money and Inflation
7. The Gold Standard: Its Importance and Restoration
8. Money, Credit, and the Business Cycle
9. The Business Cycle and Beyond.

I particularly loved the last three chapters/speeches and their simple, clear restatement of the problem of the business cycle and his analysis of its causes and cure. Totally relevant to what has been happening and will unfold again before too long, even though the talks were delivered 70 years ago.

I also note that this is a beautifully bound and printed little paperback edition, and reasonably priced from 2004, but is now available in a PDF version for free at the FEE.org website too.

Highly recommended.

NOTE:
The title of this book differs oh, so subtly from another neat little book published by FEE and written by its founder, Leonard Read: The Free Market and its Enemy. The books are very different, but both are recommended.

[Wendy Jones · Rating 5 out of 5]

A lecture (that can be found on YouTube) by G. Edward Griffin in 1969 titled The Communist Revolution in America led me to Ludwig Von Mises. In the lecture, Griffin states that “we must recapture the American faith in the free enterprise system. Capitalism has almost become a dirty word. We must become students again and study the words of Madison, Jefferson, Bastiat and Von Mises as intently as our enemies study Marx and Lenin, Galbraith and Keynes. Not only must we become grounded in theory, but we must become advocates and spokesmen. We must know what we stand for.”

I wish my high school Economics class would’ve taught us the principles laid forth by Ludwig Von Mises, (I like to call him Lu), an Austrian Economist born in 1881 whose foresight and wisdom resounds through his lectures and writings. I’m sure I’m not remembering everything correctly, but our class discussion seemed to be more about definitions of terms that deal with the money market and never got to the heart of the value of the Free Market, something I tend to think might’ve been planned, but I digress. Tying in core values that revolve around freedom and less government are specifically connected to how well the Free Market and capitalism prospers a people, a nation. As Lu says “the interference of the government in money and banking has made government supreme in devaluing the money.“ I plan to correct what went wrong with my education for my children. Lu is now our homeschool Economics teacher.

[Петър Стойков · Rating 3 out of 5]

Серия от лекции на Мизес, който е един от най-големите икономисти на 20 в. и изобщо. Лекциите са от 50-те години и касаят различни въпроси, които са били релевантни тогава – златния стандарт, инфлацията, международната валутна търговия, икономиката на СССР. Общо взето неща, които вече отдавна са доказани, не са нищо ново или кой знае колко интересно, дори бих казал леко разхвърляни и безцелни. Поразителното е само едно нещо…

Една от лекциите касае дълговата експанзия и намесата на централната банка в даването на нисколихвени заеми за стимулиране на икономическия растеж. Мизес твърди, че когато правителството притиска централната банка да дава кредити с подпазарна лихва (т.е. изкуствено занижена), това води до голям икономически растеж в рамките на няколко години, но едновременно с това надува икономически и финансов балон (главно в сферата на инвестициите).

Цената на нещата (вкл. на заемите, където се нарича лихва) е понятие с много значения. Едно от тях е, че тя е индикатор за тяхната стойност – настояща и бъдеща – и позволява човек да съпостави цената да направи нещо сега, с печалбата, която то би му донесло в бъдеще. В този смисъл, цената на заемите – лихвата – дава информация на инвеститорите за комплекс от неща, като най-общо им казва дали си струва да вземат заем сега, и дали ще печелят от инвестицията, направена с него, в бъдеще.

Това обаче го прави само пазарната, т.н. естествено формирана лихва. Мизес казва в лекцията си, че като дава заеми на по-ниски от пазарните лихви, централната банка изкривява изкуствено информацията, която инвеститорите получават. Така за тях е по-лесно и евтино да получат кредит, но тази леснота и лекота не отразяват действителната нужда от инвестиции. Тъй като евтините кредити не са резултат от голямо производство и голямо търсене на стоки, както е нормално (и което е истински икономически растеж), напомпването на евтини кредити води до инвестиции, които после нямат печалба, до нужда от нови лесни кредити за покриване на загубите… и така надува балона на фалшивия растеж, който след известно време неминуемо се пука и следва рецесия.

Струва ви се познато? Да и на мен. Преди 50 години човекът е казал 1:1 какво води до икономическа криза и спукване на имотния и финансов балон и как става това. Само че явно четенето не е на мода сред политиците и интересчийските групи.

[Don Lim · Rating 5 out of 5]

The Free Market and its Enemies is a collection of lectures Ludwig von Mises gave throughout the years in the States. He addresses many great thinkers, including Hegel, Comte, and Marx. Moreover, he deals with the epistemological and methodological problems with natural and social sciences. In here, he argues for empiricism in natural sciences, but that in the social sciences, humans are too complex and too adaptive for empirical evidence to completely refute economic theory. Still, Mises maintains the sciences should remain neutral, free from subjective judgement values, since this is how knowledge can peacefully accumulate and progress.

Mises handedly deals with the issues of inflation and credit expansion, both causing similar effects but differs in the sequence of events. Both cause the mismanagement of resources and must inevitably lead to an economic depression. Such depressions are often blamed on the inherent flaws of capitalism while ignoring the fact that governments control monetary and fiscal policies leading up to the crisis. Governments would often say the crisis would have been even more catastrophic if we had not stepped in without realizing their policies created hazardous conditions.

This book is not for those who only have a surface level understanding of political science, philosophy, and economics as Mises addresses thinkers and issues quite casually, assuming the audience knows the conversations and debates he is referring to. However, true as with his other books, reading Mises will continue to expand your knowledge on the relation between the individual and society.

[Ana Williams · Rating 5 out of 5]

Sempre me abstive de emitir opiniões sobre decisões políticas e econômicas porque estava ciente do tamanho da minha ignorância. Em Mises busquei uma forma de aumentar meu repertório e ser capaz de construir minhas opiniões e encontrei um ótimo professor. Este é um bom livro pra quem quer aprofundar mais conceitos como inflação, juros, ciclos econômicos, marxismo versus capitalismo.

Mises é extremamente claro em suas explicações, mas como os textos são palestras redigidas, em alguns momentos o fluxo se perde assim como quando estamos falando e não escrevendo, exigindo um pouco mais de concentração.

[Marco Tullio Liuzza · Rating 4 out of 5]

In queste lezioni, Ludwig von Mises individua tre grandi nemici del libero mercato: la pseudoscienza, l’inflazione e il socialismo, inteso come pianificazione centrale dell’economia.

Il suo attacco alla pseudoscienza è articolato su più fronti. Quello che personalmente convince meno - almeno in parte - riguarda la critica alla pretesa di ricondurre l’economia entro il perimetro delle scienze naturali, e dunque di fondarla prevalentemente su un metodo induttivo. Mises non ha torto nel sottolineare le difficoltà strutturali di questo progetto: dalla storia è arduo estrarre leggi generali, le osservazioni sono poche, rumorose e non replicabili, e l’azione umana è condizionata da tantissimi fattori. Tuttavia, in alcuni ambiti credo che tentativi empirici ben circoscritti possano comunque essere informativi. Detto questo, l’alternativa proposta da Mises è teoricamente potente: fondare l’economia su basi deduttive, concependola come una scienza dell’azione umana che parte da premesse elementari (gli individui agiscono intenzionalmente per perseguire fini). Proprio perché l’economia emerge dall’interazione di azioni libere, il futuro è intrinsecamente incerto: non per mancanza di dati, ma perché l’esito dipende da scelte non ancora compiute. L’incertezza del futuro, in questa prospettiva, è una conseguenza della libertà umana. E questo è un messaggio potente non solo dal punto di vista epistemico, ma anche da un punto di vista politico.

Il secondo argomento che trovo meno persuasivo - ma soprattutto perché ammetto di non padroneggiarlo fino in fondo - è la difesa del ritorno al sistema aureo come antidoto all’inflazione e alle crisi generate dall’espansione del credito. È plausibile che Mises colga un nesso reale tra discrezionalità monetaria, cicli economici e instabilità, ma non è affatto ovvio che la soluzione debba consistere necessariamente in un ritorno al gold standard. Il punto forte della sua critica resta, più che la proposta istituzionale specifica, l’attenzione agli incentivi e agli effetti sistemici della manipolazione monetaria.

Trovo invece molto convincente la sua critica al marxismo, a partire dalla teoria del valore. Per Mises, se due beni avessero lo stesso valore soggettivo non verrebbero scambiati: lo scambio nasce proprio da valutazioni soggettive differenti, e i prezzi riflettono preferenze e giudizi individuali, non quantità di lavoro incorporate. Da qui discende una visione dell’economia che è anche politica: la libertà di scambiare beni per perseguire i propri fini è inseparabile dalla libertà politica. Anche la concezione marxista delle idee come mera sovrastruttura regge poco, perché incorre in un circolo vizioso: se le idee sono determinate dai mezzi di produzione, come spiegare la nascita di quei mezzi senza attribuire un ruolo causale alle idee stesse? Mises smonta inoltre la pretesa scientificità del marxismo a partire dai suoi stessi concetti fondamentali. Ad esempio, la nozione di classe resta sorprendentemente vaga: funziona in contesti storici in cui l’appartenenza era giuridicamente oggettiva (patrizi e plebei), ma diventa altamente problematica in società caratterizzate dall’uguaglianza formale davanti alla legge. In quel contesto, l’unità rilevante non è più la classe, ma l’individuo - e non a caso, più avanti, Hayek criticherà su basi affini anche il concetto reificato di “società”.

Il marxismo diventa però intrinsecamente pseudoscientifico nel momento in cui ogni approccio alternativo viene liquidato come ideologico. A quel punto non si confutano più gli argomenti, ma si delegittima l’interlocutore in base alla sua presunta posizione sociale o ai suoi interessi di classe: “dici questo perché sei un borghese”. Nelle rielaborazioni contemporanee di matrice “woke” - spesso contestate dagli stessi marxisti, ma per motivi diversi - questa logica assume forme come: “non leggo nemmeno quell’articolo scientifico perché scritto da maschi bianchi”. Non è una caricatura: è un tipo di argomentazione a cui mi è capitato realmente di assistere. Qui la scienza viene sostituita da una genealogia sospettosa delle intenzioni, rendendo impossibile ogni confronto razionale.

Il marxismo, tuttavia, non è l’unica ideologia a ispirare modelli di economia pianificata. Anche il protezionismo, il nazionalismo, il fascismo e il nazismo - da cui l’ebreo austriaco Mises fu costretto a fuggire - mostrano storicamente come la compressione della libertà economica proceda di pari passo con quella della libertà politica. Nessuna di queste esperienze ha mai prodotto un’allocazione efficiente delle risorse: non perché i mercati siano perfetti, ma perché le distorsioni generate dalla pianificazione sono sistematicamente più gravi e persistenti di quelle prodotte da economie di mercato.

In questo senso, la liberaldemocrazia è isomorfa al libero mercato. Entrambe si fondano su un processo competitivo regolato da poche ma essenziali regole, che consente la selezione - imperfetta ma adattiva - delle soluzioni migliori. Un mercato delle idee, come un mercato dei beni, non garantisce risultati ottimali in ogni istante, ma offre meccanismi di correzione degli errori che nessun sistema pianificato possiede. È per questo che, nonostante tutte le loro imperfezioni, vale la pena difendere sia la liberaldemocrazia sia il libero mercato di fronte ai loro nuovi nemici: i bi-populismi di destra e di sinistra, nonché la loro fusione nel rosso-brunismo.

[Joredos · Rating 5 out of 5]

Точно.Ясно.Кратко.Както винаги прави Мизес.

[andyxach · Rating 5 out of 5]

Creo que hasta ahora ha sido el libro de economia liberal, que se podría considerar sencillo de leer para cualquier persona. El libro (conferencias de Mises) ahonda en los problemas de siempre que hasta hoy en dia siguen siendo un dolor de cabeza para todos los estados del mundo. Queda claro que no importa si las politicas son de derechas o izquierdas, ambas siempre siguen el mismo camino de servilismos, donde aprovechan el monopolio del poder para usarlo a su favor, y enriquecerse de manera descarada. No importa si llegan a ser plutocracias, clientelismos socialdemocratas (socialistas de buenos modales), todos llevan a la misma via, enriquecerse con dinero ajeno. Ahora bien, este libro en su sencillez, expone todos estos temas ya mencionados, y los abarca con una coherencia suficiente para que cualquier persona con 3 dedos de frente entienda cuales son los verdaderos enemigos del individuo.

[Anderson Paz · Rating 3 out of 5]

Esse livro reúne várias palestras de Mises. É uma introdução básica a seu pensamento.

[Alireza · Rating 5 out of 5]

عالی و خارق العاده با قلم آقای تدینی عزیز که کتاب روان تر و شیوا ترهم شد

[Avil Ramírez Mayorga · Rating 3 out of 5]

A diferencia del otro libro que recoge conferencias de Mises (marxismo enmascarado) en esta obra no logré terminar de captar o retener el mensaje, quizá más por culpa mía que del autor. No obstante, lo que encontré más destacado fueron el tema de la inflación y los ciclos económicos (así como la crítica a las políticas contraciclicas). Espero releerlo más provechosamente en el futuro.

[Valeri Veselinski · Rating 4 out of 5]

Ideas of Austrian Economics in popular language.