What do you think?
Rate this book
De helden van de highway
Voor de Nederlandse markt samengestelde verhalenbundel die de volgende verhalen bevat:
Maaltijd (Mealtime, (A Case of Ptomain), 1958)
"Wij rouwen om een ieder..." ("We Mourn for Anyone..." (Mourners for Hire), 1957)
In eenzame streken (In Lonely Lands, 1959)
Mooie Maggie Money-eyes (Pretty Maggie Moneyeyes, 1967)
Slagveld (Battlefield, (His First Dat at War), 1958)
Hadj (Hadj, 1956)
De helden van de highway (Along the Scenic Route, (Dogfight on 101), 1969)
Het gezicht van Helene Bournouw (The Face of Helene Bournouw, 1960)
Phoenix (Phoenix, (Phoenix Land), 1969)
Deald's wereld (Run for the Stars, 1957)
Maaltijd (Mealtime, (A Case of Ptomain), 1958)
"Wij rouwen om een ieder..." ("We Mourn for Anyone..." (Mourners for Hire), 1957)
In eenzame streken (In Lonely Lands, 1959)
Mooie Maggie Money-eyes (Pretty Maggie Moneyeyes, 1967)
Slagveld (Battlefield, (His First Dat at War), 1958)
Hadj (Hadj, 1956)
De helden van de highway (Along the Scenic Route, (Dogfight on 101), 1969)
Het gezicht van Helene Bournouw (The Face of Helene Bournouw, 1960)
Phoenix (Phoenix, (Phoenix Land), 1969)
Deald's wereld (Run for the Stars, 1957)
- GenresScience Fiction
192 pages, Paperback
Published January 1, 1973
5 people want to read
About the author
Harlan Ellison
1,081 books2,806 followersHarlan Jay Ellison (1934-2018) was a prolific American writer of short stories, novellas, teleplays, essays, and criticism.
His literary and television work has received many awards. He wrote for the original series of both The Outer Limits and Star Trek as well as The Alfred Hitchcock Hour; edited the multiple-award-winning short story anthology series Dangerous Visions; and served as creative consultant/writer to the science fiction TV series The New Twilight Zone and Babylon 5.
Several of his short fiction pieces have been made into movies, such as the classic "The Boy and His Dog".
His literary and television work has received many awards. He wrote for the original series of both The Outer Limits and Star Trek as well as The Alfred Hitchcock Hour; edited the multiple-award-winning short story anthology series Dangerous Visions; and served as creative consultant/writer to the science fiction TV series The New Twilight Zone and Babylon 5.
Several of his short fiction pieces have been made into movies, such as the classic "The Boy and His Dog".
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
June 21, 2022
Een beetje een ontgoochelende verhalenbundel van de meermaals bekroonde scifi auteur Harlan Ellison, onder meer bekend als redacteur van de unieke bundel 'Dangerous Visions'.
Titelverhaal 'Helden van de highway' en slotverhaal 'Deald's wereld' wisten ons mee te slepen, maar de andere 7 verhalen maakten heel wat mindere indruk op ons, al waren ze dikwijls wel op leuke ideeën gestoeld.
Ook 'Mooie Maggie Money-Eyes' was origineel en onderhoudend, maar nergens haalden de andere verhalen het niveau dat je zou mogen verwachten van een met Hugo, Locus & Nebula-awards overladen schrijver. Soms was de pointe erg voorspelbaar of flauw en van één verhaal zouden we nog altijd niet weten wat het idee of de plot was.
De wat gedateerde, erg Nederlandse vertaling deed aan onze leeservaring ook niet veel goeds, al mag dat geen excuus zijn, want bij ijzersterke verhalen of romans hebben we daar amper last van.
Welaan dan: even mee geamuseerd, op naar ander en beter!
Titelverhaal 'Helden van de highway' en slotverhaal 'Deald's wereld' wisten ons mee te slepen, maar de andere 7 verhalen maakten heel wat mindere indruk op ons, al waren ze dikwijls wel op leuke ideeën gestoeld.
Ook 'Mooie Maggie Money-Eyes' was origineel en onderhoudend, maar nergens haalden de andere verhalen het niveau dat je zou mogen verwachten van een met Hugo, Locus & Nebula-awards overladen schrijver. Soms was de pointe erg voorspelbaar of flauw en van één verhaal zouden we nog altijd niet weten wat het idee of de plot was.
De wat gedateerde, erg Nederlandse vertaling deed aan onze leeservaring ook niet veel goeds, al mag dat geen excuus zijn, want bij ijzersterke verhalen of romans hebben we daar amper last van.
Welaan dan: even mee geamuseerd, op naar ander en beter!
December 25, 2024
9- Bijna vijf sterren. Harlan Ellison heeft natuurlijk een beetje de reputatie van een provocateur, de 'enfant terrible' van de SF-wereld. Hij poogde de grenzen van het genre te verleggen en daagde zichzelf (en andere schrijvers) uit taboes te doorbreken en te schrijven over de misschien minder vrolijke of optimistische kanten van de menselijke natuur. Dit leidde onder andere tot de anthologie 'Dangerous Visions'. Hij zocht vaak de discussie (ruzie?) op, maar had een enorme passie voor de literaire kwaliteit van SF-verhalen. Ik kende al zijn verhalen 'I have no mouth and I must scream' en '"Repent, Harlequin!" Said the Ticktockman' (en het titelverhaal van deze collectie bleek ik ook al een keer te hebben gelezen).
Gezien de oorspronkelijke verschijningsdatum van een aantal van de verhalen, moeten we deze bundel plaatsen aan het begin van de 'New Wave' (eind jaren vijftig) in de SF. De verhalen zijn mooi geschreven met literaire stijlfiguren en goede beeldspraak (en goed vertaald door Anton Quintana, zelf ook SF-schrijver). Het taboe-doorbrekende zit er ook in, met seks en drugs niet alleen maar gesuggereerd maar voluit op de pagina, en personages die geen 'goody two shoes' zijn, geen klassieke helden, maar vaak gedreven worden door jaloezie, woede of haat. Niet per se opwekkend, natuurlijk, maar het geeft de verhalen wel een eigen smaak. Natuurlijk ben ik blij dat de SF niet altijd in dit spoor is gebleven (cynisme en nihilisme ligt op de loer), maar als contrast met de techno-optimistische hard SF van de golden age was het welkom. Wat mij echter een klein beetje tegenviel was dat van een aantal verhalen het einde nogal flauw was (vooral vergeleken met de diepgang van de personages en het gebezigde proza). Neem het verhaal 'Phoenix' dat een prachtige omschrijving bevat als 'Rood zand. Het was een schilderij waar we overheen zeulden, geen werkelijkheid. Zand was okergeel, zand was bruin, zand was grijs; het was niet rood. Tenzij je in het oog van de zon pookte en het boven de aarde liet leegblieden.', maar waar het einde een wending is als in de 'golden age' van de SF. Ook openingsverhaal 'Maaltijd' draait om een flauwe grap als einde. In 'Het gezicht van Helene Bournouw' had ik een iets helderder einde verwacht (al was dit verhaal inderdaad taboedoorbrekend). Het einde was hier symbolisch, maar ik vatte het niet meteen. Dat kan aan mij liggen - ik weet alleen niet of ik zo geïnteresseerd ben in het wereldbeeld van Ellison dat ik het nog een keer wil lezen. Ook omdat hij wat betreft man-vrouwverhoudingen nogal in de patronen van de jaren '50 blijft hangen (wat gezien b.v. de fictie van James Schmitz niet noodzakelijk was). Ik kan deze verhalen prima lezen als 'van hun tijd', maar als Ellison echt taboedoorbrekend wilde zijn had hij juist hier door rolpatronen kunnen breken ...
De andere verhalen zijn een stuk beter. Ik genoot wel van het cynische slotverhaal 'Deald's Wereld' - dat het standaard SF-verhaal uit de 'golden age' op zijn kop zet. 'Slagveld', dat de ironie van oorlog aantoont, wat ik las met een grimmige grijns op mijn gezicht. 'Mooie Maggie Money-Eyes' over sekswerkers en gokverslaafden en een betoverde gokkast. Het gevoelige 'In eenzame streken' dat laat zien dat mensen en aliens niet zoveel van elkaar verschillen. 'Wij rouwen om een ieder' had als enige nadeel dat ik voor geen enkele partij in het verhaal sympathie voelde, maar verder klopte dit wraakverhaal helemaal. En het titelverhaal is een heerlijke satire over 'road rage', overtrokken maar zonder de persoonlijke kern uit het oog te verliezen.
Eigenlijk vooral goede verhalen dus, en daarom bijna vijf sterren. Ik ga zeker meer van Ellison lezen.
Gezien de oorspronkelijke verschijningsdatum van een aantal van de verhalen, moeten we deze bundel plaatsen aan het begin van de 'New Wave' (eind jaren vijftig) in de SF. De verhalen zijn mooi geschreven met literaire stijlfiguren en goede beeldspraak (en goed vertaald door Anton Quintana, zelf ook SF-schrijver). Het taboe-doorbrekende zit er ook in, met seks en drugs niet alleen maar gesuggereerd maar voluit op de pagina, en personages die geen 'goody two shoes' zijn, geen klassieke helden, maar vaak gedreven worden door jaloezie, woede of haat. Niet per se opwekkend, natuurlijk, maar het geeft de verhalen wel een eigen smaak. Natuurlijk ben ik blij dat de SF niet altijd in dit spoor is gebleven (cynisme en nihilisme ligt op de loer), maar als contrast met de techno-optimistische hard SF van de golden age was het welkom. Wat mij echter een klein beetje tegenviel was dat van een aantal verhalen het einde nogal flauw was (vooral vergeleken met de diepgang van de personages en het gebezigde proza). Neem het verhaal 'Phoenix' dat een prachtige omschrijving bevat als 'Rood zand. Het was een schilderij waar we overheen zeulden, geen werkelijkheid. Zand was okergeel, zand was bruin, zand was grijs; het was niet rood. Tenzij je in het oog van de zon pookte en het boven de aarde liet leegblieden.', maar waar het einde een wending is als in de 'golden age' van de SF. Ook openingsverhaal 'Maaltijd' draait om een flauwe grap als einde. In 'Het gezicht van Helene Bournouw' had ik een iets helderder einde verwacht (al was dit verhaal inderdaad taboedoorbrekend). Het einde was hier symbolisch, maar ik vatte het niet meteen. Dat kan aan mij liggen - ik weet alleen niet of ik zo geïnteresseerd ben in het wereldbeeld van Ellison dat ik het nog een keer wil lezen. Ook omdat hij wat betreft man-vrouwverhoudingen nogal in de patronen van de jaren '50 blijft hangen (wat gezien b.v. de fictie van James Schmitz niet noodzakelijk was). Ik kan deze verhalen prima lezen als 'van hun tijd', maar als Ellison echt taboedoorbrekend wilde zijn had hij juist hier door rolpatronen kunnen breken ...
De andere verhalen zijn een stuk beter. Ik genoot wel van het cynische slotverhaal 'Deald's Wereld' - dat het standaard SF-verhaal uit de 'golden age' op zijn kop zet. 'Slagveld', dat de ironie van oorlog aantoont, wat ik las met een grimmige grijns op mijn gezicht. 'Mooie Maggie Money-Eyes' over sekswerkers en gokverslaafden en een betoverde gokkast. Het gevoelige 'In eenzame streken' dat laat zien dat mensen en aliens niet zoveel van elkaar verschillen. 'Wij rouwen om een ieder' had als enige nadeel dat ik voor geen enkele partij in het verhaal sympathie voelde, maar verder klopte dit wraakverhaal helemaal. En het titelverhaal is een heerlijke satire over 'road rage', overtrokken maar zonder de persoonlijke kern uit het oog te verliezen.
Eigenlijk vooral goede verhalen dus, en daarom bijna vijf sterren. Ik ga zeker meer van Ellison lezen.
August 9, 2018
Ellison weet, ondanks dat het hier om korte verhalen gaat, in enkele zinnen geloofwaardige werelden en situaties neer te zetten. Daarbij laat hij niet na om de mensheid een spiegel voor te houden, hetzij ten opzichte van bewoners van andere werelden/aliens, hetzij met het oog op de waanzin waarmee mensen zich soms gedragen tegenover elkaar.
Dit was een aangename leeservaring.
Dit was een aangename leeservaring.
February 11, 2024
Beetje gedateerd maar leuke inkijkjes in mogelijke werelden. Altijd prikkelend.
Helaas zijn alle verhalen erg man-gecentreerd. Jammer dat ook in deze mogelijke werelden de vrouw alleen maar kookt, zeurt of mooi is, en geen actieve rol heeft in t verhaal.
Helaas zijn alle verhalen erg man-gecentreerd. Jammer dat ook in deze mogelijke werelden de vrouw alleen maar kookt, zeurt of mooi is, en geen actieve rol heeft in t verhaal.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews