Σοβόφ: Ο κινούμενος ήλιος

Σοβόφ #1

by Λέττα Βασιλείου

"Το μικρό θήραμα αποδείχτηκε πολύ δυνατό και πολύ ύπουλο. Την είδε να μεταμορφώνεται μπροστά σε όλους με τόσο θάρρος σ' ένα λιοντάρι! Ένα γρήγορο λιοντάρι που έκανε επίθεση στις ψυχές όλων και τις υπέτασσε. Αυτό ήταν η τέχνη λοιπόν. Υπέτασσε τους πάντες με τον πιο ύπουλο τρόπο και μετά τους έβαζε στη διαδικασία της σκέψης. Όχι, η τέχνη δεν ήταν άχρηστη. Επικίνδυνη ήταν".
Τι μορφή παίρνει ο φόβος στο μυαλό του καθενός; Σκοτάδι; Θηρίο; Ερπετό; Ήχος; Αίσθηση; Όποια μορφή κι αν παίρνει, ο πυρήνας παραμένει ίδιος. Πώς φαντάζεστε μια κοινωνία φόβου; Η Λεόνα δεν χρειάζεται να τη φανταστεί. Τη βιώνει. Η άμυνα στην κοινωνία αυτή είναι το ζητούμενο. Μόνο που η Λεόνα είναι άφοβη και η άμυνα δεν είναι το χαρακτηριστικό της. Γιατί η Λεόνα γεννήθηκε για την επίθεση.

368 pages, Paperback

First published January 1, 2016

About the author

Η Λέττα Βασιλείου γεννήθηκε στη Νέα Ιωνία Αττικής και σήμερα ζει στα Μελίσσια. Μέσα από εικόνες πόλης αλλά και χωριού το παιχνίδι και η φαντασία έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της κι από μικρή άρχισε να εκφράζεται με ποιήματα και μικρά κείμενα.
Στα 11 της χρόνια δίπλα στη συγγραφή προστέθηκε και η μουσική και συγκεκριμένα η κιθάρα. Μαθήτευσε δίπλα σε διακεκριμένους σολίστ και παιδαγωγούς. Πήρε το πτυχίο και το διπλωμά της με άριστα και διακρίσεις και ακολούθησε καριέρα καθηγήτριας κιθάρας.
Εργάζεται στην πρωτοβάθμια ιδιωτική εκπαίδευση και σε γνωστά μουσικά ιδρύματα της Αθήνας. Έχει δημιουργήσει μία κιθαριστική ομάδα από νέους ταλαντούχους κιθαριστές που με μαθήματα, σεμινάρια, παιχνίδια, συναυλίες και διαγωνισμούς κατακτούν εκτός από πανελλήνια βραβεία, δημιουργική έκφραση, ευγενή άμυλα και αλληλεγγύη μέσα από την τέχνη της κιθάρας.
Είναι επίσης πτυχιούχος της σχολής Ανθρωπιστικών Σπουδών του τμήματος Ευρωπαικού Πολιτισμού του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου.
Έχει εκδόσει έως σήμερα 13 παιδικά βιβλία και 3 παιδικά cd από τις εκδόσεις Μίνωας, Κέδρος, Παπαδόπουλος, Ελλληνικά γράμματα, Νάκας και Ακρόαση.
Το 2014 κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο για ενήλικες με τον τίτλο 7 καρδιές από τις εκδόσεις Κέδρος και πρόκειται για ένα παραμύθι ενηλίκων.
Το βιβλίο Σοβόφ - Ο κινούμενος ήλιος κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πνοή το Δεκέμβρη του 2016 Είναι το πρώτο μέρος τριλογίας και πραγματεύεται μια φανταστική κοινωνία φόβου.

Reviews

[Georgia Retetakou · Rating 5 out of 5]

Μια Κοινωνία στο πολύ κοντινό ή στο πολύ μακρινό μέλλον. Μια Κοινωνία που οι ρυθμοί και οι κανόνες της έχουν σχεδιαστεί απο την συγγραφέα με πολλούς συμβολισμούς, έντονες αλληγορίες και πολλές παραλλαγές. Οδηγώντας την σκέψη σε πολλές διαφορετικές εκδοχές. Η συγγραφέας, βήμα βήμα και σιγά σιγά ξεδιπλώνει την αδιόρατη πρόσθεση της να σπείρει τον σπόρο που θα ωθήσει την σκέψη μας να διαβάσει τα σημεία των καιρών που υπάρχουν γύρω μας και τα αγνοούμε ή τα προσπερνάμε. Αλλά και να μας δείξει το πως το μυαλό μας δεν θα παγιδευτεί ποτέ σε καμία καταπιεστική και απόλυτη πραγματικότητα που μπορεί να εγκαταστήσει σε οποιοδήποτε χρόνο η εκάστοτε εξουσία. Να δείξει και να αναδείξει το πότε πραγματικά ένας άνθρωπος είναι ελεύθερος.
Στο πρώτο Μέρος της Τριλογίας Σοβόφ με τον Υπότιτλο Κινούμενος Ήλιος συναντάμε μια Κοινωνία που οι άνθρωποι της υποτάσσονται από την αρχή της ζωής τους στον φόβο. Με έναν ύπουλο τρόπο όλα μπαίνουν σε ένα καλούπι ελέγχου όπου όλα ορίζονται από συγκεκριμένους κανόνες. Δια μέσου του ελέγχου της τροφής όπου όλοι οι πολίτες τρέφονται με τροφές που εμπεριέχουν την ουσία Σοβόφ οι εμπνευστές αυτής της Κοινωνίας καταφέρνουν εδώ και χρόνια να επιφέρουν την ειρήνη παντού ύστερα απο αιώνες. Έχουν καταφέρει να καταστείλουν κάθε μορφή βίας και τα πάντα βαδίζουν σε ρυθμούς ηρεμίας. Ταυτόχρονα η ουσία Σοβόφ, παρέχει στο ανοσοποιητικό σύστημα ανοσία σε κάθε τύπου ιό. Κανείς δεν αρρωσταίνει σε όλη την διάρκεια της ζωής του, απο την οποιαδήποτε ασθένεια. Το σώμα είναι ανθεκτικό στην εργασία. Όλοι όμως ξέρουν ότι πάνω κάτω θα πεθάνουν περίπου στην ίδια ηλικία. Κανείς δεν ζει πάνω απο τα πενήντα χρόνια. Μια ζωή σε ανοσία, με ημερομηνία σχεδόν συγκεκριμένης λήξης, φτιαγμένη με υποκατάστατα. Βασισμένη σε μια φόρμουλα που δεν αλλάζει με τίποτα,.
Κάθε άνθρωπος ξέρει την θέση του και την κοινωνική του τάξη και όλοι ανεξαιρέτως προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο κράτος βάση των ικανοτήτων τους που ελέγχονται και επανελέγχονται αυστηρά. Δεν υπάρχουν φυλακές, δεν υπάρχει αταξία, δεν υπάρχουν εγκληματικές ενέργειες.
Σε μια κοινωνία που λειτουργεί σε ύπνωση, χωρίς εξάρσεις, χωρίς μεταβολές και χωρίς απαρέγκλιτες ενέργειες όλα λειτουργούν υπό το καθεστώς του φόβου. Οι σκέψεις και τα συναισθήματα σχεδόν ανύπαρκτα ή σε υποτυπώδη μορφή, Η επιστήμη καθοδηγείται δημιουργώντας συγκεκριμένους τρόπους ζωής. Οι πολυτέλειες δοσμένες σε μικρές δόσεις και με ελεγχόμενους τρόπους. Η κάθε μορφή τέχνης και γνώσης παντελώς εξαφανισμένες. Βιβλία καλά κρυμμένα σε χώρους που δεν μπορεί να πλησιάσουν παρά ελάχιστοι. Απαγορευμένες και καταχωνιασμένες γνώσεις. Έλλειψη του χρώματος και της κίνησης. Απουσία της μουσικής του χορού, του κινηματογράφου. Η τέχνη είναι απαγορευμένη παντού γιατί θεωρείται άχρηστη. Είναι άχρηστη όμως ή επικίνδυνη; Άραγε μπορούν να σπάσουν με κάποιον τρόπο οι κανόνες αυτής της τόσο αμετάβλητης πραγματικότητας; Ποιος θα τολμήσει να πάει αντίθετα στο ρεύμα όταν το τίμημα είναι ένα και μοναδικό: Ο θάνατος.
Και όμως αρκεί μόνο μια κίνηση, μια αντίδραση, μια αντίσταση για να ανάψει η σπίθα και να ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση. Γιατί μέσα σε όλους τους ανθρώπους αυτής της δυστοπικής κοινωνίας. Κάποιος από όλους δεν έχει εμποτιστεί με την ουσία του φόβου. Γιατί κάποιος,κάποια στιγμή θυσιάστηκε και επαναστάτησε για να ξεφύγει ο κόσμος απο την προδιαγεγραμμένη μοίρα του. Και ο τρόπος που το έκανε ξύπνησε την σπίθα της αντίστασης χρόνια μετά.
Μια ομάδα πέντε διαφορετικών ανθρώπων θα ενωθούν για να αποδείξουν πως όλοι μπορούν να αφήσουν το απειροελάχιστο ίχνος τους σε αυτόν τον κόσμο όσο σημαντικοί ή ασήμαντοι είναι. Αρκεί να ενώσουν την δύναμη τους για τον κοινό σκοπό. Και όταν η τόλμη και το θράσος ξυπνήσουν, μπορούν να παρασύρουν και άλλους μαζί τους. Όταν πυροδοτείς μια έκρηξη, δεν θα αργήσει να έρθει και η επόμενη.
Προσωπικά το λάτρεψα το Βιβλίο αυτό γιατί κατάφερε να βάλει σε μια πρωτότυπη κίνηση την σκέψη μου και τον τρόπο αντίληψης κάποιων πραγμάτων. Μοιάζει να είναι ένα βιβλίο φαντασίας αλλά οι προεκτάσεις του είναι αληθινές και ευδιάκριτες στο σήμερα. Ένα πολυμορφικό βιβλίο που ελίσσεται ανάμεσα στην φαντασία και στην ορατή πραγματικότητα. Ο τρόπος σκέψης μας δεν ελέγχεται σήμερα απο τις κατευθυνόμενες ειδήσεις και από τα εσκεμμένα γεγονότα που δημιουργούν μια κατάσταση φόβου και πανικού; Τα μεταλλαγμένα προϊόντα και τα υβρίδια καλλιεργειών που είναι φτιαγμένα σε χημικά εργαστήρια και αντικαθιστούν και υποκαθιστούν κάθε μορφή της φυσικής εξέλιξης δεν έχουν μπει για τα καλά στην ζωή μας; Μπόλικη τροφή για σκέψη σε κάθε λέξη και σε κάθε εικόνα. Με επιλεγμένα κομμάτια από την λογοτεχνία, την ποίηση, τον κινηματογράφο, την ζωγραφική, τον χορό που κουμπώνουν εύστοχα και αρμονικά με το υπόλοιπο κείμενο, μας φανερώνεται η δύναμη της τέχνης και πως μπορεί να αφυπνίσει έναν κόσμο που βρίσκεται σε αδράνεια.
Ο Ήλιος, το Φως του και η κίνηση του σε μια θέση άπειρων και διαφορετικών συμβολισμών. Η δύναμη του μυαλού και της σκέψης όταν παύουν να είναι δέσμιοι των αυστηρών κανόνων. Όταν αποκτούν την δικιά τους υπόσταση. Η δύναμη της φιλίας και της συνεργασίας. Η δύναμη του πολυμήχανου μυαλού που νικάει τον φόβο και αναζητά την ελευθερία. Έστω και με βήματα αργά. Ο κόσμος δεν αλλάζει απο την μια μέρα στην άλλη. Με μικρές ,αλλά καθοριστικές αλλαγές. Με βήματα αργά, αλλά σταθερά μπορεί να ανάψει το μακρύ φιτίλι της αντίστασης του. Να καταφέρει επιτέλους να πετάξει απο πάνω του αυτό που τον εμποδίζει να προχωρήσει μπροστά.
Η δύναμη της μητρότητας και της αυτοθυσίας. Η δύναμη της μνήμης, και η δύναμη της φαντασίας. Η κρυμμένη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής που απελευθερώνεται όταν αφήσουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να αποδείξει τις πραγματικές του δυνατότητες. Ο κάθε αναγνώστης θα βρεί τα δικά του κρυμμένα κομμάτια και τις δικούς του κρυμμένους συμβολισμούς σε ένα κείμενο που αναμορφώνεται σε κάθε ανάγνωση.
Τα ονόματα των ηρώων καθόλου τυχαία. Η επιλογή τους είναι μέρος των συμβολισμών του Βιβλίου. Επίσης ο τρόπος που ενώνει τις ζωές των ηρώων. Το πως ο ένας μπαίνει στην ζωή του άλλου και το πως ο απροσδιόριστος αρχικός τους ρόλος ενσωματώνεται και τακτοποιείται στην συνέχεια του βιβλίου.
Περιμένω εναγωνίως το δεύτερο μέρος της Τριλογίας που ελπίζω να μην αργήσει πολύ. Τονίζω όμως πως αυτό το βιβλίο διαβάζεται αυτόνομα μιας και σταματάει σε ένα σημείο που δεν αφήνει καμία απορία και κανένα σκοτεινό σημείο.
https://vivlionerga.blogspot.gr/2018/...

[Πάνος Τουρλής · Rating 5 out of 5]

Ένα αλληγορικό, δυνατό, ανατρεπτικό μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, αρκετά διαφορετικό από όλα όσα έχω διαβάσει ως τώρα. Ένα κείμενο-ύμνος για τη φιλία, την επανάσταση που φέρνουν στο μυαλό το διάβασμα και η ψυχαγωγία και ταυτόχρονα μια αστυνομικής υφής πλοκή που οποιαδήποτε περίληψη φαίνεται λίγη μπροστά στο περιεχόμενο του κειμένου.

«Σοβόφ είναι μια ουσία που οι ιδιότητές της ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα, προστατεύοντάς το από κάθε μορφή ιού. Με αυτόν τον τρόπο έχουν εξαλειφθεί όλες οι αρρώστιες, ακόμα και η απλή γρίπη! Από τη γέννησή τους οι άνθρωποι έπαιρναν την ουσία Σοβόφ που ήταν ο απόλυτος εμβολιασμός. Το σώμα των ανθρώπων ήταν γερό, δυνατό και ικανό να δουλεύει ασταμάτητα για δώδεκα ή και περισσότερες ώρες. Στο σχολείο μάθαιναν πως παλιότερα τα ανθρώπινα πάθη, όπως ο θυμός, είχαν οδηγήσει τους ανθρώπους σε ακραίες μορφές βίας. Πόλεμοι και επαναστάσεις είχαν οδηγήσει τον κόσμο σε αυτοεξόντωση. Η ουσία Σοβόφ έφερε μια νέα εποχή τάξης, ηρεμίας, ειρήνης» (σελ. 79). «Όταν η ουσία Σοβόφ έγινε η βάση μιας ολόκληρης κοινωνίας, η ειρήνη ήρθε για πρώτη φορά έπειτρ από αιώνες. Οι πολίτες γνώριζαν τη θέση και την τάξη τους. Κανένας δε ζητούσε και δε διεκδικούσε κάτι παραπάνω απ’ όσα ήταν προορισμένος από την τάξη του και την ικανότητά του να έχει, είτε αυτό ήταν πλούτος είτε δόξα» (σελ. 218).

Σε αυτήν την κοινωνία δρουν οι πρωταγωνιστές του μυθιστορήματος. Σε μια κοινωνία που διοικείται από ΔΣ, με μέλη αυστηρά τους πλουσίους, απογόνους των πρώτων δημιουργών αυτής της κοινωνίας, όπου η Πρώτη Κυρία, Πρόεδρος του ΔΣ και κυρίαρχος των πάντων, έχει μόνο το 50 % αλλά έχει καταφέρει να αποκτήσει κι ένα επιπλέον 5 % που της δίνει υπερψηφία. Το πώς θα το ανακαλύψετε στο μυθιστόρημα. Σε αυτήν την κοινωνία έχουν εξαφανιστεί τα βιβλία, οι Τέχνες, ο κινηματογράφος και όλοι έχουν μια ζωή ήρεμη, τρωτή, χωρίς συγκινήσεις και εξάρσεις, υπάκουοι και πιστοί στο σύστημα που τους κυβερνά. Όλοι τους όμως δε ζουν πάνω από 50 χρόνια ενώ η Πρώτη Κυρία αγγίζει πλέον τα 70. Πώς το καταφέρνει αυτό; Χμ....

Η ιστορία αρχίζει με το παρελθόν της Λεόνα, μιας κοπέλας που όλοι τη θεωρούν φρικιό γιατί είναι τρομερά αδύνατη σε έναν κόσμο ευτραφών και στρουμπουλών ανθρώπων. Τη μητέρα της δεν τη γνώρισε ποτέ ενώ ο πατέρας της είναι δάσκαλος αλλά την ημέρα που αυτός πεθαίνει η κυβέρνηση τους παίρνει το σπίτι και η Λεόνα πετιέται στους δρόμους. Μέσα από διάφορα γεγονότα οδηγείται στο Νοσοκομείο της χώρας, στο Τμήμα Απροσάρμοστων, όου θα γνωρίσει με ευρηματικούς τρόπους αφήγησης τους υπόλοιπους χαρακτήρες: τον Αίαντα, που έχει ακριβώς τα ξεσπάσματα και τη συμπεριφορά του συνονόματου ήρωα της Ιλιάδας, τον τυφλό Ορφέα που παίζει κιθάρα, κάτι που δεν αρέσει στη διοίκηση του νοσοκομείου αλλά τον αφήνουν γιατί έτσι παραμένει ήρεμος, και τον Γνωσία που έχει απομνημονεύσει όλη την κλασική λογοτεχνία πριν αυτή εξαφανιστεί για πάντα. Στο πλάι τους είναι ο γιατρός Γαληνός, μέλος του ΔΣ κι αυτός αλλά με ρηξικέλευθες ιδέες και ψυχή που διψά να επέλθει επανάσταση στη χώρα γιατί η τυραννία της Σοβόφ πρέπει πια να σταματήσει.

Τι θα καταφέρουν αυτοί οι τέσσερις άνθρωποι μαζί; Θα ρίξουν την κυβέρνηση; Ποιο είναι το σκοτεινό μυστικό της μητέρας της Λεόνα, της λεοντόκαρδης αυτής ψυχής; Και πώς θα επηρεάσει τη συμπεριφορά της όταν αποκαλυφθεί; Γιατί η μητέρα του Γνωσία, βιβλιοθηκάριος στη Βιβλιοθήκη της χώρας, κρατούσε κρυμμένο στο συρτάρι της ένα χαμένο αντίτυπο της Άννας Καρένινα του Τολστόι; Πού πήγαν όλα τα λογοτεχνικά βιβλία και γιατί θεωρήθηκαν απαγορευμένα; Τι απέγινε η μητέρα της Λεόνα και πώς θα εμφανιστεί ξανά στην ιστορία μας; Θα καταφέρει η Πρώτη Κυρία να διατηρήσει για πάντα την πρωτοκαθεδρία της; Πώς μπορεί μια απλή παράσταση χορού, ξεχασμένη για αιώνες, να αρχίσει να εγείρει συναισθήματα και άρα σκέψεις στο κοινό;

Η κυρία Λέττα Βασιλείου είναι μια συγγραφέας που τη γνώρισα ήδη από το «Επτά καρδιές», ένα εξίσου δυνατό κείμενο, μόνο που εδώ έχει προχωρήσει πάμπολλα βήματα μπροστά! Έχει γράψει ένα βιβλίο που εφάπτεται σε όλα τα είδη: κοινωνικό, αστυνομικό, περιπέτεια, επιστημονικής φαντασίας, αλληγορικό. Σε πρώτη ανάγνωση έχουμε μια ιστορία με ανατροπές, κρυμμένα μυστικά και δραματικές εξελίξεις. Ειδικά το πρώτο μέρος και ο τρόπος με τον οποίο αποκαλύφθηκε το παρελθόν της Λεόνα ήταν μια τεράστια έκπληξη για την πραγματική θέση των χαρκατήρων μέσα στο μυθιστόρημα. Από κει και πέρα που η Λεόνα ιδρυματίζεται και αρχίζουμε να γνωρίζουμε και τους άλλους τροφίμους, η αφήγηση κλιμακώνεται από μια σχεδόν επίπεδη εξέλιξη, με την παράλληλη αφήγηση των ιστοριών των ηρώων σε ένα κρεσέντο δράσης, με γλαφυρές περιγραφές, σκληρές εικόνες και μεγάλες αλήθειες.

Σε δεύτερη ανάγνωση όμως δε χόρταινα να βάζω σκέψεις στο μυαλό μου. Δεν είναι μόνο τα συναίσθηματα που πηγάζουν από την ανάγνωση του μυθιστορήματος και ο ρεαλιστικός τρόπος δράσης-αντίδρασης των γεγονότων αλλά και οι πάμπολλες μεταφορές και συμβολισμοί που ξεπηδούν από κει που δεν το περίμενα. Φανταστείτε έναν κόσμο χωρίς λογοτεχνία, ζωγραφική, χορό, κινηματογράφο και θέατρο. Δε χρειάζεται να πω άλλα, έτσι δεν είναι; Έτσι η συγγραφέας δείχνει πόσο άχρωμη, ανούσια είναι η ζωή αν δεν υπάρχει αυτή η πνευματική διέξοδος και αναζήτηση, αν σταματήσει ο κόσμος να σκέφτεται και να αντιδράει. Δε διστάζει μάλιστα να γεμίσει αυτό το υπέροχο κείμενο με σαφείς αναφορές στα κομμένα φιλιά της ταινίας «Σινεμά ο παράδεισος», στην «Ιστορία χωρίς τέλος» του Μίκαελ Έντε, σε τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι και των Queen, σε Ιάκωβο Καμπανέλλη και «Ψαλιδοχέρη». Το πώς δε μένει παρά να το ανακαλύψει ο κάθε αναγνώστης μόνος του.

Γράφει η κυρία Βασιλείου: «Αυτό ήταν η τέχνη λοιπόν. Υπέτασσε τους πάντες με τον πιο ύπουλο τρόπο. Και μετά τους έβαζε στη διαδικασία της σκέψης. Όχι, η τέχνη δεν ήταν άχρηστη. Επικίνδυνη ήταν! Κι έκανε όσους δεν κατείχαν τη δύναμή της να νιώθουν ζήλια, καθαρή, απόλυτη ζήλια» (σελ. 274).

Ωραία, ένα κείμενο επιστημονικής φαντασίας με αλληγορίες, η ίδια η ιστορία τι έχει να πει; Η ίδια η ιστορία αφορά ένα κορίτσι που μεγαλώνει χωρίς μάνα, άρα με ελλιπή ψυχολογική στήριξη σε μια κοινωνία χωρίς καθόλου στήριξη και αγωνίζεται να αντιμετωπίσει το άδικο και το κακό όταν την κλείνουν στο Ίδρυμα. Από κει και πέρα τα επεισόδια της ιστορίας θα τη βοηθήσουν να καταλάβει τον πραγματικό της εαυτό και ποια είναι τα όριά της όταν θιχτεί η ελευθερία, η αξιοπρέπειά της και όταν ανοίξουν οι κρουνοί της έμπνευσης και της δημιουργικότητάς της. Επιπλέον, η φιλία που συνδέει την κοπέλα με τους συγκρατούμενόυς της δείχνει πώς μπορεί αυτό το συναίσθημα να ενώσει διαφορετικά πλάσματα σε αντίξοες συνθήκες. Επ’ ουδενί το κείμενο δεν είναι δύσκολο, ούτε βαρετό, αντιθέτως, με έναν μοναδικό τρόπο όλα αυτά τα θετικά χαρακτηιρστικά έχουν ενσωματωθεί στην πορεία της αφήγησης, αποδίδονται εύλπητα, με ολοζώντανες σκηνές, ρεαλιστικούς διαλόγους και στρωτή αφήγηση. Ειλικρινά, το «Σοβόφ» είναι από τα πολύ καλά σύγχρονα μυθιστορήματα.

[Γιώργος Καστέλλης · Rating 5 out of 5]

Υπάρχει μια γλωσσολογικής φύσεως αντιδικία, που συναντάμε συχνά σε θεωρητικά κείμενα. Μια αντιδικία σχετικά με την ετυμολογία της λέξης «τέχνη». Πολλοι θεωρούν πως προέρχεται από το ρήμα «τίκτω» που σημαίνει γεννώ. Δεν θα μπορούσαμε να τους αδικήσουμε. Η τέχνη είναι αναμφισβήτα μια παραγωγική διαδικασία και η αντιστοιχία της με την διαδικασία του «τοκετού» προφανής. Πόσες φορές δεν ακούμε καλλιτέχνες άλλωστε, να αναφέρονται στο δημιούργημα τους ως «παιδί» τους , ή αναφερόμαστε σε αυτούς ως «γεννήτορες» των έργων τους.
Ωστόσο υπάρχει μια άλλη ρίζα που διεκδικεί σθεναρά την ετυμολογία του όρου τέχνη, το ρήμα «Τέμνω», που σημαίνει «κόβω». Προσωπικά βρίσκω πολύ πιο ενδιαφέροντες τους συνειρμούς που μπορεί να προκαλέσει αυτή η λέξη σε σχέση με την έννοια της τέχνης. «Διχάζω», «πληγώνω», «τραυματίζω» από τη μία, αν θέλουμε ν’αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο κάπως πιο δραματικά και πάντα υπό το πρίσμα της δημοφιλούς παραδοχής ότι «η ομορφιά είναι που πονάει περισσότερο, όχι η ασχήμια», και από την άλλη «λαξέυω» κι «απαλλάσω από το περιττό», αν θέλουμε να εστιάσουμε περισσότερο στην δημιουργική διαδικασία.
Κύριο μέλημα του καλλιτέχνη , νομίζω ήταν πάντα αυτό λοιπόν, να «λαξεύει» και να «κόβει» το περιττό από την πραγματικότητα με τέτοιο τρόπο, ώστε να αναδυκνείεται γυμνή η ουσία της, ή τουλάχιστον μέρος αυτής. Με λίγα λόγια να βάζει μια τάξη στο χάος που μας περιβάλλει, προσδίδοντας σε αυτό ένα νόημα.
Οι ήρωες του βιβλίου της Λέττας Βασιλείου, έχουν την τύχη η την ατυχία , να μην ζουν σε ένα χάος όμως, αλλά σε μια φαινομενικά ευνομούμενη πολιτεία που ήδη βασιλεύει η τάξη και η ηθική. Λογικό λοιπόν, σε αυτό το αποστειρωμένο πεδίο το «μικρόβιο» της τέχνης να εκλείπει. Όπως και κάθε λογής μικρόβια άλλωστε, αφού η ουσία «Σοβόφ» η οποία εμποτίζει όλα τα βρώσιμα της φανταστικής αυτής δυστοπίας, κάνει τους ανθρώπους άτρωτους στις ασθένειες, εκτός από την μία και μοναδική, την αρρώστια του τέλους.
Όλοι οι πολίτες της χώρας αυτής, που ουσιαστικά διοικείται από την πολυεθνική Σοβόφ, ζουν, εργάζονται και κυρίως καταναλώνουν μέσα σε μια αυστηρά δομημένη κοινωνική ιεραρχία, χωρίς να περιμένουν τίποτα περισσότερο από το θάνατο τους. Δεν ξέρω αν αυτό σας παραπέμπει σε μελίσσι ή σε σφαγείο, ωστόσο το από κάτω κείμενο του «Σοβόφ. Ο κινούμενος ήλιος» μοιάζει να μιλάει για κάτι ακόμα πιο ζοφερό. Την δική μας σημερινή ανθρώπινη πραγματικότητα.
Οι λεπτομέρειες με τις οποίες στήνει την παραβολή της η συγγραφέας είναι ευφυείς μέσα στην αμεσότητα τους. Σε μια κοινωνία χοντρών (το «Σοβοφ», που δεν είναι τίποτα άλλο από τον φόβο αντίστροφα, έχει την παρενέργεια να παχαίνει τους καταναλωτές του) μας εισάγει μια λιπόσαρκη ηρωίδα που αναγκάζεται να κυκλοφορεί με προσθετικά αφρολέξ κάτω από τα ρούχα της προκειμένου να περνάει απαρατήρητη. Η αρχή του κακού θα γίνει όταν αποφασίσει να απεκδυθεί το καμουφλάζ της.
Το ατομικό υπαρξιακό χάος της που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ευρυθμία και την λειτουργικότητα της κοινωνίας που την πλαισιώνει, θα βγει στην επιφάνεια και θα γίνει η κινητήριος δύναμη για να συναντήσει κι άλλα «φρικιά» σαν του λόγου της, που πιστεύουν ότι υπάρχει κάτι περισσότερο στη ζωή από την εργασία και την κατανάλωση. Όλοι μαζί θα ανακαλύψουν τότε ένα κρυμμένο θησαυρό από το παρελθόν. Την τέχνη. Κι αυτό θα γίνει αφορμή για μια μικρή επανάσταση, που, ποιος ξέρει, στην συνέχεια που έπεται στην τριλογία μπορεί να γίνει μεγαλύτερη...
Ξεκινώντας από την κλασσική φόρμουλα, που διέπει τα περισσότερα νεανικά, δυστοπικά μυθιστορήματα της ξένης λογοτεχνίας, η Λέττα Βασιλείου καταφέρνει να ξεφύγει από αυτήν πλάθοντας μια ακόμα πιο «διανοούμενη» , αλλά διόλου διανοουμενίστικη εκδοχή τους. Οι μάχες εδώ δεν δίνονται με όπλα αλλά με πινέλα, μπογιές, βιβλία και χορδές κιθάρας. Ειδικά οι τελευταίες αποδεικνύονται ιδιαίτερα αποτελεσματικές σε μια εξαιρετική σκηνή κορύφωσης που βρίθει συμβολισμών.
Με ατού της τους κινηματογραφικούς ρυθμούς και τις ακόμα κινηματογραφικότερες εικόνες που πλάθει, η συγγραφέας μας αφηγείται με γλώσσα, κατά τόπους κοφτή αλλά συχνότερα εντόνως λυρική, μια στη βάση της βίαιη και ανήσυχη ιστορία ενηλικίωσης, γεμάτη εύστοχες και ευπρόσδεκτες αναφορές σε κλασσικά έργα της μουσικής της ζωγραφικής και της λογοτεχνίας.
Έτσι παραδίδει τελικά και η ιδια ένα κομψοτέχνημα του είδ��υς, που την ίδια στιγμή που σε αφυπνίζει και σε φέρνει αντιμέτωπο με πολύ υπαρκτούς τρόμους της σύχγρονης πραγματικότητας, την ίδια στιγμή παραμένει στο πυρήνα του αβίαστα τρυφερό, αισιόδοξο και συγκινητικό.

[Αλέξανδρος Σάουκ · Rating 5 out of 5]

Τις τελευταίες μέρες βασανίζομαι προσπαθώντας να καταλάβω τελικά τι πάει να πει τέχνη.
Με το που ακούω τη λέξη, αμέσως έρχονται στο μυαλό μου άπειρες σκέψεις για την ερμηνεία της.
Σοβόφ, λοιπόν. Ένα βιβλίο που μετέτρεψε την αντίδραση των άπειρων λέξεων σε αντίδραση μίας μόνο λέξης. Ένα βιβλίο που με ταξίδεψε σε έναν άλλο κόσμο. Κόσμο, τονίζω. Η κοινωνία αυτού του κόσμου μοιάζει υπερβολικά με την δική μας. Διαβάζοντας το βιβλίο απέκτησα ένα ισχυρό κίνητρο. Ένα «θέλω» που ήταν βαθιά ριζωμένο μέσα μου, βγήκε ξαφνικά στην επιφάνεια και είναι το μόνο πράγμα που σκέφτομαι τελευταία. Αλλαγή. Αυτή είναι η λέξη. Λέττα Βασιλείου, σε ευχαριστώ για αυτό το υπέροχο βιβλίο.

[Antonis Karas · Rating 5 out of 5]

Ένα αριστοτεχνικά γραμμένο μυθιστόρημα fantasy / πολιτικής φαντασίας, με εξαιρετική πλοκή και άρτια δουλεμένους χαρακτήρες.

Το αφηγηματικό τρυκ της συγγραφέως (το πρώτο πρόσωπο εναλλάσσεται με το τρίτο πρόσωπο) εξασφαλίζει την ποικιλία και βοηθά τον αναγνώστη να αποκτά εικόνα σε διαφορετικές οπτικές γωνίες (του "ουδέτερου αφηγητή" και του "κεντρικού ήρωα").

Η θεματολογία πάντοτε επίκαιρη και εφιαλτική: η ζωή σε ένα καθεστώς "απόλυτης τάξης και σειράς". Διαφέρει από άλλα βιβλία με παρόμοια θεματολογία καθώς οι κάτοικοι αυτού του καθεστώτος έχουν χάσει την πρόσβαση στην τέχνη. Σε οποιαδήποτε μορφή τέχνης.

Και όταν ξαναβρίσκουν την πρόσβαση στην τέχνη του χορού, της μουσικής και της αφήγησης μέσα από τρεις ανατρεπτικούς και έγκλειστους χαρακτήρες, τότε είναι που ξεκινά η ανατροπή.

Το βιβλίο, αν και άνετα στέκεται και μόνο του, είναι το πρώτο από μία τριλογία. Αναμένουμε με ενδιαφέρον τη συνέχεια.

[Antonios Ktenas · Rating 5 out of 5]

Ένα εξαιρετικό βιβλίο οφείλω να πω με ιδιαίτερη πλοκή και βαθύ νόημα!
Χίλια Μπράβο στην Λέττα Βασιλείου, περιμένω το δεύτερο στην σειρά!

[Χρήστος Αναστασόπουλος · Rating 5 out of 5]

Δυστυχώς δεν έχει 55 αστέρια να του βάλω... Δυστυχώς τελείωσε... Ναι, μπορώ πλέον να γράψω και να πω με βεβαιότητα πως είναι ένα από τα καλύτερα (σημαντικότερα) βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ. Η ιστορία είναι τέτοια που θα ζήλευε κάθε συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας και όχι μόνο. Ο Όργουελ είμαι σίγουρος πως θα ήταν απίστευτα περήφανος που κυκλοφορεί τέτοιο έργο στον κόσμο. Η γραφή είναι απλά μαγική, τις περισσότερες φορές φιλοσοφική, ενώ οι εικόνες που περιγράφει η συγγραφέας είναι συγκλονιστικές. Είναι ένα βιβλίο που ενώ ήθελα να διαβάσω μονορούφι, σε μια μέρα (έχω την ικανότητα αυτή), το πήγα όσο πιο αργά γίνεται για να μη χάσω τίποτα. Σοβοφ, ανάποδα ο φόβος. Μια, όχι και τόσο μελλοντική κοινωνία, όπου ο φόβος – σοβοφ έχει εισχωρήσει σε όλους εκτός από… Εξαιρετικό!!!

[Χρήστος Νικολαϊδης · Rating 5 out of 5]

Έχω διαβάσει εκατοντάδες βιβλία αυτού του είδους και με το χέρι στην καρδιά μπορώ να πω ότι το έργο αυτό είναι αριστούργημα. Αν η συγγραφέας ζούσε στις ΗΠΑ, το βιβλίο αυτό θα είχε γίνει ήδη ταινία.

Πολλά είναι τα βασικά σημεία που με ενθουσίασαν. Για ποιο να πρωτομιλήσω: α) η ηθογραφία; Τέλεια. Ξεχωριστοί χαρακτήρες, φυσιολογικοί, ανθρώπινοι, χωρίς "τρελά χαρακτηριστικά" που κλωτσάνε τη νοημοσύνη του αναγνώστη. Θα μπορούσαν να είναι εσείς, εγώ, ο γείτονας.... β) οι περιγραφές; Μπράβο στη Λέττα Βασιλείου που δεν πέφτει στην παγίδα "λεπτομερείς περιγραφές για να γεμίσω σελίδες". Το φοβήθηκα αυτό να σας πω την αλήθεια όταν είδα πως το βιβλίο ήταν παχύ. Ωχ, είπα, γυναίκα συγγραφέας και παχύ βιβλίο; Θα περιγράφει για 2 κεφάλαια πως ήταν οι κουρτίνες στο δωμάτιο που πέρασε για μια στιγμή ο ήρωας... όπως κάνουν όλες δηλαδή. Όλες; Όχι η κα Βασιλείου. Με το ΣΟΦΟΒ ένιωσα σα να βρίσκομαι μέσα στο βιβλίο, μαζί με τους πρωταγωνιστές. Αρκεί ένα "στον διάδρομο του ιδρύματος με την
Η υπόθεση διαδραματίζεται σε μια δυστοπία. Σε ένα εφιαλτικό μέλλον που η κοινωνία ελέγχεται χάρη στον φόβο. Κυριολεκτικά. Ακόμα και στα τρόφιμα περιέχεται μια ουσία που τους προκαλεί φόβο. Έτσι όλοι είναι "ρομποτάκια" αμίλητα - ακίνητα στην εξουσία. Και όπως όλες οι ιστορίες απ' αρχής της ανθρωπότητας αρχίζει ως εξής: όλος ο κόσμος ήταν έτσι μέχρι που κάποια στιγμή...

Νομίζω ότι είναι η καλύτερη κριτική που έχω γράψει ποτέ για βιβλίο. Πρόκειται πραγματικά για αριστούργημα. Χάνετε, αν δεν το διαβάσετε.

Χρήστος Νικολαΐδης

[Μαντώ Μάκκα · Rating 5 out of 5]

Αγαπώ τις δυστοπίες . Αγαπώ τα παραμύθια του φανταστικού που γεννούν επαναστάσεις απέναντι σε κάθε είδος καταπίεσης. Μια φανταστική περιπέτεια λοιπόν με μία δόση αστυνομικού μυστηρίου , πολιτικού χαστουκιού, αβίαστης εναλλαγής αφηγητών, εξύμνησης της φιλίας, του έρωτα και των τεχνών. Δε θα γινόταν επομένως να μην αγαπήσω αυτά τα δύο βιβλία.

483 σελίδες Ο κινούμενος ήλιος & 615 σελίδες Τα κομμένα λουλούδια. 1098 σελίδες ΣΟΒΟΦ ήτοι Φόβος. Φόβος κυριολεκτικός και φόβος μεταφορικός. Μετά από επαναλαμβανόμενες πανδημίες οι οποίες έχουν αλλάξει μια ολόκληρη κοινωνία, ο φόβος είναι αυτός που κυριαρχεί σε όλες τις δομές. Η Πρώτη Κυρία είναι η κεφαλή της φαρμακευτικής που κυβερνά. Η κυβέρνηση που δε θέλουμε αλλά θα κάνει τα πάντα να μείνει στην εξουσία. Η σόλα του παπουτσιού που σου πιέζει το λαρύγγι να αναπνέεις τόσο όσο χρειάζεται για να είσαι λειτουργικός και χρήσιμος.

[ Και το μαχαίρι… το σπασμένο μαχαίρι μέσα στον πίνακα θα τον έβρισκε κατάστηθα. Θα ζωντάνευε και θα τον χτυπούσε ακριβώς επάνω στην καρδιά έτσι γκρι και σπασμένο και τρομακτικό όπως ήταν. Ίσως το ίδιο μαχαίρι να είχε σφάξει προηγουμένως το βόδι. Ίσως να είχε κόψει τα πόδια και τα κεφάλια των ανθρώπων. Κι ίσως η λάμπα που έφεγγε στον γκρίζο πίνακα να φώτιζε και τον σκοτεινό διάδρομο όπου καθόταν και όλα να αποκαλύπτονταν. ..Το λένε Guernica κι ήταν κάποτε ο πίνακας του φόβου]

Παρόλο που η κοινωνία είναι χωρισμένη σε πλουσίους, εργάτες και αγρότες, δεν υπάρχει πείνα γιατί το Σοβόφ ως θαυματουργό φάρμακο, ως βασικό συστατικό όλων των τροφίμων έχει καταστείλει τα πάντα. Ο απόλυτος εμβολιασμός αφού οι πολίτες από τη γέννησή τους παίρνουν μέσω των τροφών αυτή την ουσία η οποία μεγεθύνει τα συναισθήματα του φόβου . Δεν υπάρχουν πάθη, ασθένειες , παιδική θνησιμότητα. Υπάρχουν σώματα υπέρβαρα, δυνατά για να δουλεύουν ασταμάτητα. Δεν υπάρχει η ζωγραφική, η λογοτεχνία, η μουσική, ο κινηματογράφος, ο χορός . Υπάρχει τάξη, ηρεμία, ειρήνη, ακινησία. Πενήντα χρόνια ζωής μόνο. Πενήντα χρόνια καταναγκαστικών κάτεργων σε μια γκρι κοινωνία: ‘Στη γη της Μόρντορ όπου ζουν οι σκιές’.

Δεν υπάρχεις παρά ως ένα γρανάζι μιας καλο-λαδωμένης μηχανής. Όπου λάδι ίσον φόβος. Έχει ποτίσει τα κόκαλα σου, είναι η τροφή σου, το φάρμακο και ο θάνατος σου συνάμα. Δεν έχεις πρωτοβουλία, δεν έχεις επιλογή, δεν έχεις ελπίδα. Γιατί; Διότι δεν έχεις ζωγραφική, λογοτεχνία, μουσική, κινηματογράφο, χορό. Δεν έχεις οτιδήποτε θα μπορούσε να σε αφυπνίσει, να κάνει το γρανάζι να κλωτσήσει. Αν αυτό δεν είναι από μόνο του τρομακτικό, δε ξέρω τι άλλο είναι.

[ Ισχυρά μυαλά στην επιστήμη διαμορφώνουν πολίτες ευτυχισμένους ώστε να μπορούν να εργάζονται και να προσφέρουν. Χαρά, δημιουργία, προσφορά είναι το σύνθημα μας. Η προσφορά κάνει τον άνθρωπο χρήσιμο, ενώ η τεμπελιά άχρηστο..Η διοίκηση μελετά τον τελευταίο καιρό νέους τρόπους αξιοποίησης των ικανοτήτων των πολιτών και μέτρα εξάλειψης της νωθρότητας και της απειθαρχίας. Ο άνθρωπος έδειξε στο παρελθόν έντονα το στοιχείο της αναρχίας καθοδηγούμενος από βίαια συναισθήματα. Όσο λοιπόν η επιστήμη υπηρετεί το κράτος και την εταιρία μας, κανένα φαινόμενο αναρχίας δεν θα μας απασχολήσει στο μέλλον]

Η ομοιογένεια είναι το μεγαλύτερο αγαθό. Ομοιότητα μεταξύ των ανθρώπων που κυριαρχεί ως μία φυσιολογική κατάσταση, απορρίπτοντας καθετί διαφορετικό. Έχουμε μια κοινωνία αψεγάδιαστων χοντρών. Οποιαδήποτε διαφορά σε κιλά, χρώμα και περιέργεια για ζωή είναι απειλή. Κάθε σωματική ή διανοητική αναπηρία είναι μη αποδεκτή. Είσαι ένα φρικιό.

Είσαι σαν τη Λεόνα που προσπαθώντας να κρύψει την διαφορετικότητά της από τον έξω κόσμο αφού εκ γενετής αποβάλει το Σοβόφ, βρίσκεται κυνηγημένη και μόνη σε έναν αγώνα επιβίωσης. Δέχεται την απόρριψη και τον ρατσισμό και στην προσπάθειά της να επιζήσει θα καταλήξει σε ένα ίδρυμα απροσάρμοστων ατόμων και εκεί θα ��νακαλύψει πως δεν είναι η μόνη διαφορετική. Και όπως το παρελθόν της ξετυλίγεται , αναγεννιούνται οι τέχνες και απειλείται το φαινομενικά σταθερό οικοδόμημα μιας ολόκληρης χώρας.

[ «Περιέφερε το βλέμμα της στο σπίτι. Ένας οργασμός χρωμάτων. Έντονα κόκκινα, κίτρινα, μπλε, πράσινα, βιολετί. Παντού σχέδια και ζωγραφιές. Πρόσωπα που γελούσαν, που φώναζαν, που φιλιούνταν. Λιοντάρια που βρυχούνταν, άλογα να τρέχουν, πίθηκοι σκαρφαλωμένοι σε παχιά φυλλώματα. Πουλιά παραδείσια με ανοιχτά πολύχρωμα φτερά, ψηλά λοφία και μακριά ράμφη. Δέντρα, λουλού��ια, σπίτια, αστέρια, φεγγάρια τεράστια, ήλιοι στην ανατολή τους, ήλιοι στη δύση τους. Βουνά χιονισμένα, αγριεμένες θάλασσες, βάρκες, κύματα, αφροί, ψάρια και κοράλλια. Σε όλους τους τοίχους, σε όλο το ταβάνι. Και παντού στο πάτωμα διάσπαρτοι τενεκέδες, υφάσματα, πινέλα, χρώματα. Τόσα χρώματα. Δέκα χρόνια μοναξιάς. Δέκα χρόνια ομορφιάς. Δέκα χρόνια παρανομίας.» ]
Τ
ο σκοτάδι το απειλεί ένας ήλιος. Ένας ήλιος που επιμελώς κρυμμένος φωτίζει το δρόμο και τη ψυχή των πρωταγωνιστών. Η Μάγια που δεν ήθελε να γίνει ένα ελάφι σαν εκείνα που έβλεπε στους πίνακες να κυνηγάνε οι ευγενείς του Μεσαίωνα. Η Μάγια που θα γίνει μάνα όλων. Η Μάγια που γέννησε την πείνα για δημιουργία, για έρωτα, για φως.

[ Κι ο χρόνος σταμάτησε και κόπηκε σαν τις κόπιες από τις ασπρόμαυρες παλιές ταινίες. Σαν τα κομμένα φιλιά που έρχονται άξαφνα στο φινάλε για να πουν πως τίποτα δεν είναι τόσο δυνατό αλλά και τόσο γενναίο όσο ο έρωτας. Κι ο χρόνος έγινε γρήγορες βαριές ανάσες, υγρά φιλιά, χάδια, σκιρτήματα και γυμνά σώματα που γίνονταν ένα σε τόπο που δεν υπήρχε πουθενά. Ούτε στα φωτεινά ταβάνια του «χτες», ούτε στα σκοτεινά πατώματα του «τώρα». Ο τόπος ήταν αυτοί οι δύο. Ο χρόνος ήταν αυτοί οι δύο. Και τον είχαν φτιάξει μόνοι τους. Και το μέλλον; Το μέλλον απλά δεν είχε γεννηθεί ακόμη ]

Η Λεόνα είναι άφοβη, είναι κίνηση που παρασέρνει τα πάντα στο διάβα της. Είναι η κόλλα που θα ενώσει μια παρέα απροσάρμοστων. Είναι η κόρη του ήλιου που θα γίνει η σπίθα για την ανατροπή του φόβου. Ο Γαληνός είναι ο Βασιλιάς στο σκάκι που κινεί όλα τα πιόνια. Ο Γνωσίας είναι ο αξιωματικός που φυλά τα απαγορευμένα βιβλία. Ο Ορφέας γεμίζει τη σιωπή με τη μουσική και ξυπνάει τα κοιμισμένα πάθη. Ο Αίαντας είναι ο γίγαντας προστάτης όλων. Και ακόμη και τις στιγμές που η απελπισία έχει μαυρίσει τη σελίδα, ο αγώνας για επιβίωση δεν σταματά γιατί δεν υπάρχει εναλλακτική, γιατί δεν υπάρχει πια θέση για τον φόβο.

[Με έθαψαν εδώ μέσα. Με έθαψαν ζωντανή. Με έθαψαν πολλά χρόνια πριν γεννηθώ. Με έθαψαν πολύ πριν προσθέσω τα επιπρόσθετα βάρη μου. Και με ακινητοποίησαν με τη βία. Με έβαλαν μέσα σε ξύλινο φέρετρο που με τα νύχια μου έξυνα μέσα στο σκοτάδι. Κι έτρεμα, έκλαιγα και φώναζα. Μου έκρυψαν τον ήλιο. Τον ήλιο μου που με κινούσε. Μου έμαθαν πως είναι φυσικό να φοβάμαι, να είμαι ακίνητη, να είμαι στο σκοτάδι. Και να φουσκώνω, να φουσκώνω από τον τρόμο. Να γίνομαι τεράστια, τόσο, ώστε να μη μπορώ να κινηθώ ούτε να ανασάνω. Κι η αναπνοή λιγόστευε όλο και πιο πολύ. Όλο και πιο πολύ. Μέχρι που απόμεινε μόνο μια ανάσα, μια ύστατη μικρή ανάσα. Κι από αυτή γεννήθηκε η κραυγή της ελευθερίας μου και το ουρλιαχτό της ζωής μου. Ή θα ζήσω ή θα πεθάνω]

Παρελθόν και μέλλον τόσο όμορφα μπλεγμένα που η αποκάλυψη έρχεται με χαμόγελο. Στο δεύτερο βιβλίο , ‘Τα κομμένα λουλούδια’, οι πέντε φίλοι βρίσκονται κυνηγημένοι και απομονωμένοι έχοντας προκαλέσει σε ολόκληρη την χώρα μια τεράστια αναταραχή. Κι ενώ έχουν πια όλη την απαγορευμένη γνώση της τέχνης στα χέρια τους περιμένουν τις οδηγίες του Γαληνού προς μία επαναστατική δράση.

[ Ρουφούσε λαίμαργα τις ψυχές και τα λόγια ανθρώπων που έζησαν πριν αιώνες κι ένιωσε να ζει χίλιες ζωές.
Μια τεράστια ευτυχία τον κατέκλυσε. Ένιωσε πως μπορούσε να δαμάσει τον χρόνο. Να δημιουργήσει τον χρόνο. Να λιώσει τον χρόνο. Να μπορεί να φτιάξει μέρα και νύχτα όποτε θελήσει. Καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνα και άνοιξη. Ένας μικρός θεός που ζει και ξαναζεί. Και ο θάνατος δεν υπάρχει. Τουλάχιστον όχι με τη μορφή που ο Γνωσίας γνώριζε. Γιατί κάθε θάνατος γραμμένος στα βιβλία, ερχόταν για να δώσει ζωή]

Η Λεόνα προσπαθώντας να δεχτεί όλο το κρυμμένο παρελθόν της αρνείται να πάρει οποιαδήποτε απόφαση και στέκει για πρώτη φορά ακίνητη και αδρανής.

["Όλες οι σκέψεις αυτές θα κλειδώσουν μεν, αλλά θα μπουν και σε σειρά. Και μπροστά μου ανοίγεται πια ο μακρύς διάδρομος και οι σκάλες που θα με οδηγήσουν σε αυτό που εγώ επέλεξα. Κι έχω για οδηγό μέσα στο σκοτάδι εκείνον που έχει το χάρισμα να με κάνει καλύτερη. Να μας κάνει όλους καλύτερους. Επειδή κάποιος πριν από αυτόν έκανε εκείνον καλύτερο. Δεν έχει σημασία ποιος κάνει την αρχή και ποιος πυροδοτεί άλλωστε το φιτίλι. Σημασία έχει ποιος θα κρατήσει τη φωτιά ζωντανή μέχρι την έκρηξη."]
Και ενώ οι σχέσεις μεταξύ της παρέας αλλάζουν και δοκιμάζονται μαζί με όλη την κοινωνία της Σοβόφ όλοι θα κληθούν να αποφασίσουν αν τελικά είναι αυτό που αποφάσισαν κάποιοι πριν από αυτούς για αυτούς ή αυτό που χαράζουν οι ίδιοι.

[Δεν έχει σημασία πόσο χρόνο έζησες και πόσος χρόνος σου μένει ακόμα. Σημασία έχει τι θα κάνεις με τον χρόνο που σου δόθηκε. Άλλωστε όπως και σε μία παρτίδα σκάκι, δεν ξέρεις ποτέ πόσο θα διαρκέσει μια παρτίδα. Από την στιγμή που μπήκες, πρέπει να παίξεις.]

Αν ακόμα δεν καταλάβατε την αγάπη της συγγραφέως για τις τέχνες θα προσπαθήσω να σας δώσω μια μικρή γεύση του τι ή ποιοι ξεπήδησαν μέσα από τις σελίδες της: Άθλιοι, Κόμης Μόντε Κρίστο, τζαζ, Πάμπλο Πικάσο, Βαν Γκογκ, Matisse, Σινεμά ο Παράδεισος, Άννα Καρένινα, Queen ‘Bohemian Rhapsody’, ‘The Sound of silence’ Simon-Garfunkel, Edgar Allan Poe, Η κόλαση του Δάντη, Ρεμπό, Όμηρος, Τόλκιν, ‘Οι Βρικόλακες’ του Ίψεν, Μάνος Χατζηδάκις, Σοφοκλής, ‘O ψαλιδοχέρης’ Tim Burton, Ιάκωβος Καμπανέλης, Concierto de Aranjuez, Νίκος Γκάτσος, Το βαλς των τρελών, Ελύτης, Νερούντα, Κώστας Βάρναλης, Νίκος Καββαδίας, Ρενουάρ, Louis Armstrong, Radiohead, Σαίξπηρ, Λεονάρντο ντα Βίντσι, Όσκαρ Ουάιλντ, Αριστοτέλης, κ.α.

Αν είχα παιδί θα του έλεγα να μην αφήσει γραμμή απάτητη ούτε χρώμα αξόδευτο. Θα του έλεγα να γίνει ‘φρικιό’ που απαγγέλλει Πόε, που παίζει μουσική, που χορεύει στον αέρα. Θα το βοήθαγα να γίνει άφοβο..

ΥΓ:
1. Τα βιβλία έχουν τυπογραφικά και συντακτικά λάθη πέρα από το φάσμα ευθύνης της συγγραφέως μιας και όπως θα διαβάσει κανείς βγήκαν χωρίς διόρθωση & επιμέλεια. Αυτό κατ εμέ είναι λάθος των εκδόσεων διότι αν είναι οι συγγραφείς να γίνουν και επιμελητές των βιβλίων τους, τότε τι θα κάνουν οι επιμελητές; Ο εκάστοτε συγγραφέας είναι πολύ κοντά στο έργο του και είναι δουλειά του επιμελητή να φωτίσει αυτά που δεν βλέπει. Λυπάμαι που τα βιβλία στερήθηκαν αυτής της τόσο σημαντικής ματιάς.
2. Πέραν τούτου αν τα βιβλία αυτά είχαν εκδοθεί στην Αμερική , ειλικρινά πιστεύω ότι ήδη θα είχαν βρει τον δρόμο τους προς τη μεγάλη οθόνη!

[Elli Tsaitouridou · Rating 5 out of 5]

Υποκλείνομαι στην συλήψη της ιδέας... η πλοκή σε κρατάει μέχρι την τελευταία σελίδα και περιμένεις το επόμενο ... θα εκδοθει σύντομα... ελπίζω!!!!

[Βιβή Κανάρη · Rating 5 out of 5]

Το βιβλίο αυτό είναι μία ευχάριστη έκπληξη. Σε μία δυστοπική κοινωνία όπου τα πάντα είναι μαύρα και άσπρα, και όλοι τρέφονται με τροφές διαποτισμένες με ένα φάρμακο που καταστέλλει τα πάθη αλλά και μειώνει το προσδόκιμο ζωής, μία κοπέλα γεννιέται καλλιτέχνης και τολμάει να ταράξει τα νερά. Διοχετευει στον κόσμο λογοτεχνικά βιβλία και βάφει τα πάντα με έντονα χρώματα. Μόνο που οι καλλιτέχνες σε αυτή την κοινωνία καταλήγουν έγκλειστοι, είτε ως τρελοί είτε ως απροσάρμοστοι. Θα καταφέρουν άραγε να δραπετεύσουν; Ένα γοητευτικό παραμύθι που άξιζε τον χρόνο μου. Απλά δεν ήξερα πώς είναι το πρώτο μέρος τριλογίας και ακόμα δεν έχει κυκλοφορήσει το δεύτερο.

[Ανδρέας Συρίγος · Rating 5 out of 5]

"Μεστό, επιστημονική φαντασία αλλά και γλαφυρή μεταφορική περιγραφή μια σύγχρονης πραγματικότητας που πολλοί βιώνουμε ως κοινωνία φόβου σε όλα τα επίπεδα.Η πολυεπίπεδη προσέγγιση της συγγραφέως ιδεών και αξιών λησμονημένων στις μέρες μας, αλλά βαθύτατα διαχρονικών, κάνει το βιβλίο αυτό να ξεχωρίζει, αναζωπυρώνοντας άθελά του, ή ηθελημένα, την "επανάσταση".Αυτή που διέπει τα όνειρα και τις προσδοκίες του καθενός ,αυτή που μπορεί μέσω της τέχνης να αλλάξει σιγά σιγά τον κόσμο. Και διαβάζοντας το βιβλίο βγαίνεις κι εσύ πιο δυνατός , όπως η Λεόνα η άφοβη."

[Ευθυμία Δεσποτάκη · Rating 4 out of 5]

Είμαι πλέον σίγουρη, μετά από μόλις δύο βιβλία, ότι μπορώ να ξεχωρίσω το ιδιαίτερο στυλ της Βασιλείου. Δεν είναι ο τρόπος που χρησιμοποιεί τις λέξεις που ορίζει το στυλ αυτό, όχι. Ο τρόπος που χρησιμοποιεί τις λέξεις είναι απλός, ξεκάθαρος, οριακά λυρικός κάποιες φορές, σε καμία περίπτωση μπαρόκ.
Αυτό που κάνει τα κείμενά της αναγνωρίσιμα όμως είναι η λογική τους, η ψυχή τους. Στο πιο μαύρο σκοτάδι, ξέρεις ότι οι ήρωές της, ακόμα κι αν απελπιστούν, δε θα πάψουν ν' αγωνίζονται. Πολλές φορ��ς (όπως στις γοητευτικά παραμυθένιες 7 καρδιές ) οι ήρωές της έχουν ν' αντιπαλέψουν μόνο τον εαυτό τους. Άλλες ένα σάπιο σύστημα -και κάπου δε σε απασχολεί κιόλας να είναι στέρεα δομημένη η ιδέα του συστήματος αυτού, εξ ου και χάνει το ένα αστεράκι. Αλλά δεν σταματούν να παλεύουν.