Κάτι χαμογελάει στις σκιές

by Ηλίας Φουντούλης

Δεκαεπτά παράξενες, ατμοσφαιρικές, χιουμοριστικές, ενοχλητικές, σκοτεινές ιστορίες για όσους και όσα χαμογελούν στις σκιές.

Ο Ηλίας Φουντούλης κατάγεται από την Ικαρία και την Αρκαδία, αλλά μεγάλωσε στα Πατήσια, Σπούδασε γεωπονία και παγκόσμια ζωική παραγωγή, αλλά κατέληξε να εργάζεται ως δημοσιογράφος με ειδικότητα τα ταξίδια και τη γαστρονομία, Κάνει περιστασιακά stand up comedy με τεράστια αποτυχία.

Genres: Horror, Fiction, Short Stories, Thriller, Humor

192 pages, Paperback

First published October 1, 2016

Reviews

[Athena ღ · Rating 4 out of 5]

Δεκαεπτά άκρως διασκεδαστικές ιστορίες. Αλλες spooky, άλλες περίεργες, άλλες αηδιαστικές. Μα όλες με μπόλικη δόση μαύρου χιούμορ.

[George K. · Rating 4 out of 5]

Πολύ καλή και άκρως ψυχαγωγική συλλογή διηγημάτων, που κινούνται ανάμεσα στον τρόμο, το αστυνομικό και τον σουρεαλισμό, με την μαύρη αίσθηση του χιούμορ να αποτελεί κοινό παρονομαστή και των δεκαεπτά διηγημάτων που περιέχει το βιβλίο αυτό. Ουσιαστικά η κριτική του Μιχάλη (aka Nihilio) με έπεισε ώστε να αγοράσω το βιβλίο, μιας και για να είμαι ειλικρινής, δεν ήξερα και πολλά πράγματα για τον Ηλία Φουντούλη (καλώς ή κακώς). Τελικά, άξιζε τα λεφτά του και τον χρόνο που ξόδεψα για να το διαβάσω, μιας και πέρασα πολύ ωραία.

Διάβασα κάποιες πολύ καλές ιστορίες, άλλες πιο αστείες και άλλες πιο σοβαρές, όλες κάπως σκοτεινές και παράξενες, με τις ιδέες του Φουντούλη να είναι αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσες και ικανοποιητικά δοσμένες. Το μεγαλύτερο ατού του βιβλίου, όμως, είναι η ιδιαίτερα ευκολοδιάβαστη και ξεκούραστη γραφή, με το μαύρο χιούμορ, τις γλαφυρές περιγραφές και τον απλό και καθημερινό τρόπο του συγγραφέα να λέει αυτά που θέλει να πει.

Όλες οι ιστορίες μου άρεσαν έστω και λίγο, αλλά αν ήταν να επιλέξω έξι από αυτές, θα ήταν μάλλον οι εξής: "Η κατσαριδομάνα" (επική ιστορία...), "Μόνα Λασέλ", "Φθορά", "Η τελευταία εικόνα που είδα", "Στον ηλεκτρικό" και "Μαϊκόις". Αν θέλετε να διαβάσετε μια συλλογή διηγημάτων γεμάτη φαντασία, τρόμο, μπόλικο μαύρο χιούμορ και χαλαρή διάθεση, τότε η συγκεκριμένη είναι ό,τι πρέπει. Χάρηκα που την διάβασα.

[Λίνα Θωμάρεη · Rating 3 out of 5]

Readathon 2017 8/26: Ένα βιβλίο Διηγημάτων...

Διηγήματα και μικρές ιστοριούλες δεν μου αρέσει να διαβάζω για τον απλό λόγο ότι ποτέ δεν μου είναι αρκετό οι 2-3-5-10 σελίδες που μπορεί να αποτελείτε η κάθε ιστορία. Θέλω αυτό που να διαβάζω να έχει αρχή μέση τέλος, να έχουν βάθος και ουσία...
Το βιβλίο ήταν δώρο και αποφάσισα να του δώσω μια ευκαιρία... Μεγαλώνω και μαθαίνω και έτσι καταφέρνω και δίνω ευκαιρίες σε βιβλία που παλιότερα απλά δεν θα ασχολούμουν μαζί τους.

Για να μην μηρυκάζω όμως ... διότι εδώ είναι κριτική για το βιβλίο και όχι για τις προτιμήσεις μου θα πω ότι ήταν σχετικό καλό. Οι ιστορίες, οι περισσότερες τουλάχιστον, ήταν ενδιαφέρουσες. Κάποιες ήταν σουρεαλιστικές (ο Γάτος), (Ελικώνος), (Θάλαττα, θάλαττα) (Απαγορευμένη Αγάπη) κάποιες ρεαλιστικές (Πας μη ντόπιος ξένος), (Ρουτίνα), (Στο Ηλεκτρικό) (Μόνα Ρασελ) (Η τελευταία εικόνα που είδα) άλλες πάλι αηδιαστικές (Η Κατσαριδομάνα), (Φθορά) και άλλες λίγο σοκαρίστηκες (Επεισοδιακή Ακρόαση), (Του χρόνου όμως θα πάω), (το Στοίχημα), (Μαϊκόις).
Και άλλες απλά αδιάφορες... όπως πχ Σπάζοντας τα δεσμά και στο Νεραιδοχώρι... αλλά να σας πω κάτι από τις 17 ιστορίες να μην μου προκαλούν ενδιαφέρουν οι δύο αυτό κάτι λέει έτσι;...
Μήπως λέει ότι ήρθε η ώρα να διαβώ και γω το δρόμο των διηγημάτων;

3,5 σκιερά χαμογελαστά αστέρια....

[Agapi · Rating 3 out of 5]

Κάποιες ιστορίες είναι αλλόκοτες, άλλες αηδιαστικές και κάποιες πιο… λάιτ, σίγουρα όμως όλες έχουν το ιδιαίτερο ύφος του Ηλία Φουντούλη. Άλλα διηγήματα μου άρεσαν πολύ, άλλα όχι και τόσο (για την ακρίβεια μερικά εξ αυτών θα ήθελα να μην τα είχα διαβάσει ποτέ – ειδικά την Κατσαριδομάνα). Αυτό που μου άρεσε πολύ και με εξέπληξε ευχάριστα είναι ότι στο τέλος του βιβλίου ο συγγραφέας παραθέτει ένα παράρτημα στο οποίο αφιερώνει 4-5 γραμμές μιλώντας μας για το πώς εμπνεύστηκε το κάθε διήγημα. Αυτές οι μικρές “behind the scenes” ιστορίες μερικές φορές ήταν πιο ενδιαφέρουσες απ’ τα ίδια τα διηγήματα.

Πρόκειται για ένα βιβλίο που θα ήθελα πολύ να γίνει audiobook, γιατί θεωρώ ότι ο Φουντούλης έχει το χάρισμα της καθηλωτικής αφήγησης και σε συνδυασμό με την ηρεμία της χροιάς της φωνής του, οι ιστορίες θα ακούγονταν ακόμη πιο τρομακτικές και περίεργες.

Βαθμολογία: ★★★☆☆ (3/5)

[Γιώργος Μεσολογγίτης · Rating 5 out of 5]

Στην καρδιά μου είναι 4/5 αλλά του βάζω 5/5 γιατί έχω την εντύπωση ότι λόγω της δημοφιλίας του, ο Ηλίας και το βιβλίο του, έχουν δεχτεί πιο σκληρές (αλλά όχι άδικες) κριτικές σε σχέση με βιβλία που είναι στο ίδιο επίπεδο.

Και εξηγούμαι, αφού αναφέρω ότι δεν είναι άδικες, απλώς σκληρές. Το βιβλίο το κατάπια στην ουσία σε δύο μέρες, ασχέτως τις ημερομηνίες που φαίνονται εδώ. Είναι διασκεδαστικό και ρέει σα νεράκι μέσα σε υπόνομο, καθώς μετά από κάποιες ιστορίες, αισθάνεσαι βρώμικος, επειδή απόλαυσες την Κατσαριδομανα, ένοχος επειδή γέλασες με τις γάτες και άδειος επειδή ταυτίστηκες με τον ηλεκτρικό ή το χρόνου όμως θα πάω.

Είναι όλες οι ιστορίες στο ίδιο επίπεδο; Όχι... Θέλανε κάποιες λίγο ψωμάκι ακόμα; Ναι (καρβέλια). Δημιούργησε όμως εικόνες και μπήκε στο πετσί μου, έστω σε κάποια σημεία; Το απάντησα ήδη νομίζω αλλά προσθέτω πως, στην ιστορία με τον βάκυλο, παράτησα το βιβλίο για να κάνω ένα απολαυστικό μπάνιο με μπεταντίν, σαν τον Κατακουζηνό και να μην νηστικός δύο μέρες.

Το μόνο που φοβόμουν ήταν το ποσό θα χρησιμοποιήσει το διάσημο όπλο του ο Ηλίας, δηλαδή το χιούμορ του και με χαρά διαπίστωσα ότι το έκανε όσο χρειαζόταν και το επέτρεπαν κάποιες ιστορίες, χωρίς να σε πετάει έξω από τον κόσμο που έφτιαχνε.

Έχουν υπάρξει και καλύτερα βιβλία ως ντεμπούτο συγγραφέων (εκτός αν ο Ηλίας μετράει και το βιβλίο με το γιαούρτι), αλλά και πάρα πολλοί θα θέλανε/θέλαμε να έχουμε το Κάτι Χαμογελάει στο Σκιές ως δικό μας.

Το αν κάποιος απογοητεύτηκε που η συλλογή δεν είναι αυτούσια τρόμου, είναι ξεκάθαρα υποκείμενο θέμα. Εγώ το βρήκα αναζωογονητικό.

[Θανάσης · Rating 4 out of 5]

8,5/10

[Nikos Gaitanopoulos · Rating 4 out of 5]

Σε αντίθεση με τον περισσότερο κόσμο δε γνωρίζω τον Ηλία Φουντούλη από το χώρο του διαδικτύου και του standup (αν και τον είχα ακουστά) αλλά τον γνώρισα από κοντά στο fantasticon.gr 2016, από όπου πήρα το βιβλίο του και από τον ίδιο.

Δεν ξέρω τι προσδοκίες είχα αλλά ίσως η ατμόσφαιρα ενός λεωφορείου που ταξιδεύει προς τις σκιές της βόρειας Αγγλίας ήταν αυτή που με έκανε να διαβάσω το βιβλίο του μονορούφι και να με αφήσει με πολύ καλές εντυπώσεις. Ίσως αυτό που απόλαυσα πιο πολύ στο "Κάτι χαμογελάει στις σκιές" ήταν η απρόσμενη εναλλαγή χιούμορ και τρόμου. Τη στιγμή που βρίσκεσαι παγιδευμένος σε ένα κόσμο με σκιές και πράγματα απόκοσμα μια πρόταση ή μια αναπάντεχη κατάληξη γυρνάει την ιστορία τούμπα και ξαφνικά ξεσπάς σε γέλια. Κάτι ακόμα που απόλαυσα ήταν η γραφή. Οι χαρακτήρες είχα τη δική τους φωνή, η ροή ήταν εύκολη και αβίαστη και οι περιγραφές απλές και περιεκτικές χωρίς να γίνονται υπερβολικές με επιτηδευμένη χρήση περίπλοκου λεξιλογίου, όταν δεν υπήρχε ανάγκη για αυτό. Ίσως, ωστόσο, το πιο σημαντικό στο βιβλίο του Ηλία ήταν με κάποιον τρόπο με έκανε να ενδιαφερθώ για τους χαρακτήρες του. Όταν το τέλος δεν τους καταδίκαζε ήθελα να δω πώς συνέχιζαν ή πώς εξελίσσονταν στο μέλλον τα μυστήρια με τα οποία είχαν εμπλακεί.

Αυτό που ίσως μπορούσε να βελτιωθεί στο βιβλίο ήταν η ομοιομορφία του. Δεν ήταν όλες οι ιστορίες εξίσου δυνατες, αλλά είναι κάτι κατανοητό, καθώς πρόκειται για συλλογή από κείμενα γραμμένα σε διαφορετικές περιστάσεις. Ωστόσο, θα ήθελα να δω περισσότερες φορές δυνατά δείγματα όπως "Ο Γάτος" ή "Ελικώνος". Το σημαντικότερο μου, όμως, παράπονο ήταν η εικονογράφηση. Δεν ήταν κακή ούτε αταίριαστη, αλλά πολλές φορές η εικόνα στην αρχή (επειδή έχω διαβάσει ιστορίες τρόμου και στο παρελθόν) μου μαρτυρούσε αμέσως πολύ σημαντικά κομμάτια της πλοκής.

Το "Κάτι χαμογελάει στις σκιές" ήταν ένα πολύ δυνατό και ευχάριστο (όσο ο τρόμος το επιτρέπει) ανάγνωσμα. Περιμένω και άλλες ιστορίες από τον Ηλία Φουντούλη και του εύχομαι ό,τι καλύτερο.

[BookitoCat · Rating 2 out of 5]

Είναι ένα σχετικά ωραίο βιβλίο. Ο συγγραφέας αναφέρει ότι προσπάθησε να βάλει ένα μέρος τους εαυτού του στο βιβλίο μπλέκοντας τα τρία πράγματα που τον εκφράζουν λογοτεχνικά: ανατριχιαστικό, τρομακτικό, χιουμοριστικό.
Εμένα προσωπικά δεν μου έδωσε τίποτα από αυτά. Έβλεπα τι προσπαθούσε να κάνει αλλά το έχανε στο ενδιάμεσο. Ήταν απλά κάτι στο περίεργο ενδιάμεσο.
Δεν μπορώ να πω τίποτα πιο συγκεκριμένο καθώς είναι ένα βιβλίο με διηγήματα. Κάποιες ιστορίες του μου άρεσαν αρκετά όπως "Ο Γάτος", "Ελικώνος", "Στο Νεραϊδοχώρι", "Μαϊκόις", κάποιες άλλες όχι.
Μπορείς να διακρίνεις τον πειραματισμό του συγγραφέα και στο τέλος διάβασα ότι τα περισσότερα ήταν διηγήματα για διαγωνισμούς, πράγμα που τα ανυψώνει στα μάτια μου λίγο περισσότερο.
Πραγματικά αξίζει κάποιος να το διαβάσει, γιατί είναι ωραίο να διαβάζεις τα πρώτα βήματα κάποιου πάνω στην συγγραφή, μέχρι να ανακαλύψει τον εαυτό του και τι θέλει!

[Nasia · Rating 3 out of 5]

Ενδιαφέρουσα συλλογή διηγημάτων από τον Ηλία Φουντούλη, με πολύ χαρακρητιστικό στυλ - σε στιγμές απλά περίμενα να διαβάσω κάποιο λογοπαίγνιο. :P Ξεχωρίζω ιδιαίτερα την "Μόνα Λασέλ", από τις πιο ωραίες ιστορίες έχω διαβάσει, όπως και την "Πας μη ντόπιος, ξένος", την "Φθορά", την "στο Νεραϊδοχώρι" και την "Θάλαττα, θάλαττα".

Η "κατσαριδομάνα" θα με ακολουθεί πολύ καιρό και για αυτό ενώ θα του έβαζα 4/5, του βάζω 3.5/5!

[Maritina Mela · Rating 4 out of 5]

Ίσως να έπρεπε να το βαθμολογήσω με 3.75/5 γιατί κάποιες ιστορίες μου φάνηκαν πιο αδύναμες και μια συγκεκριμένη με έκανε να βαρεθώ, παρά το αποκρουστικό και αρκετά συνταρακτικό της τέλος (ναι, για το "Η τελευταία εικόνα που είδα" λέω.)

Έξυπνος τρόπος γραφής, πρωτότυπες ιδέες και γρήγορη δράση, ένα μείγμα τρόμου και χιούμορ που σε κρατάει σε αγωνία να μάθεις τι θα γίνει στο τέλος.

Τι μπορεί να πάει στραβά κατά τη διάρκεια της αυτοϊκανοποίησης όταν στο ίδιο δωμάτιο βρίσκεται ένα έντομο που έχει τον απέθαντο; Πως τιμωρούνται σε μια δυστοπική κοινωνία όσοι τολμάνε να νιώσουν; Ποια είναι η αληθινή μορφή του σατανά; Ποια μπορεί να είναι τα αισθήματα ενός ιού που ταξιδεύει από την Λατινική Αμερική στη Σκωτία; Τι είναι αυτή η παράξενη δύναμη που μπορεί να προστατέψει ένα χωριό από έναν παιδεραστή; Σε αυτά και σε άλλα πολλά απαντά αυτό το βιβλίο. Το συστήνω για όποιον θέλει να τρομάξει, να 'σιχαθεί' και να νιώσει άβολα χωρίς να βαρεθεί.

If you made it this far, congratulations!
'Till next time, take care :) :)

Υ.Γ. Όπως είχα γράψει και πιο πριν που το διάβαζα, όποιος μπορεί να μού πει τι παίχτηκε στην ιστορία με την κούκλα στον ηλεκτρικό, θα το εκτιμήσω πολύ!

[Ελενη Ηλιαδου · Rating 4 out of 5]

📕📕📕📕 Η άποψη μου 📕📕📕📕

Τίτλος: Κάτι χαμογελάει στις σκιές
Συγγραφέας: Φουντούλης Ηλίας
Ημερ/νία έκδοσης: 6/10/2016
Εκδότης: Χρονικό
Σελίδες: 192

Πόσο λεπτή είναι αυτή η γραμμή που χωρίζει το γέλιο από τον τρόμο...Η αλήθεια είναι ότι ήμουν λίγο επιφυλακτική όταν πήρα αυτό το βιβλιο και ο λόγος είναι ότι τα διήγημα τα φοβάμαι εάν δεν γνωρίζω καλά έναν συγγραφέα...και είναι από αυτές τις φορές που διάλεξα ένα βιβλιο από το τρελό εξώφυλλο του και διαβάζοντας την περίληψη μου κέντρισε το ενδιαφέρων...και τελικά ανταμείφθηκα από το ένστικτο μου και διάβασα δεκαεπτά διηγήματα που περιείχαν όλα όσα ηθελα...τρόμο δοσμένο με μαύρο χιούμορ και σύγχρονος απίστευτη φαντασία...υπερβολική σε κάποιο βαθμό όπως το διήγημα " Η κατσαριδομάνα" που με έκανε σύγχρονος να γελάσω και να ζήσω αυτήν την τρελή σκέψη που μπόρεσε και συνδύασε ο συγγραφέας...την λάτρεψα αυτήν την ιστορία εξού και η εμφάνιση από το βιντεάκι...άλλες ιστορίες αφήνουν παραδόξος και διδαχές όπως το διήγημα "πας μη ντόπιος ξένος" που το συνδύασε και αυτό με χιούμορ..Μου άρεσε παρά πολύ,οι ιστορίες είναι μικρές οι περισσότερες και γρήγορες..Για εμένα είναι ένα ξεχωριστό είδος βιβλίου τρόμου που καταφέρει να το συνδιασει με μαύρο χιούμορ και το απέδωσε σωστά..Το απόλαυσα και το συστήνω στους λάτρεις του είδους.Ο τίτλος πραγματικά τα λέει όλα για το περιεχόμενο...χαμόγελο = μαύρο χιούμορ...Σκιές= τρόμος και φαντασία. Του βάζω 4/5
⭐️⭐️⭐️⭐️👻

Σύνοψη του βιβλίου "Κάτι χαμογελάει στις σκιές"

Ένας κόσμος στον οποίο απαγορεύεται να αγαπάς, και τιμωρείσαι αυστηρά για αυτό.
Πόσο βάθος μπορεί να έχει μια σπηλιά ανάμεσα στην Κυψέλη και τα Πατήσια;
Η περιπέτεια ενός γευσιγνώστη ντετέκτιβ στο αστυνομικό τμήμα Σάμου.
Τι συνέπειες έχουν η φθορά στο σώμα και η τρέλα στο μυαλό;
Μια ιστορία εκδίκησης στη ζούγκλα του Αμαζονίου.
Πόσο πολύ μπορεί να απεχθάνεται τη θάλασσα ένας δισεκατομμυριούχος;
Ένας δημοσιογράφος, που η αναζήτηση για το μεγάλο θέμα τον πάει πιο μακριά από όσο φαντάζεται.
Τι θα συμβεί ύστερα από ένα χαζό στοίχημα;
Μία διανυκτέρευση σε μοναστήρι προσφέρει περισσότερα από όσα ζητάς.

Δεκαεπτά παράξενες, ατμοσφαιρικές, χιουμοριστικές, ενοχλητικές, σκοτεινές ιστορίες για όσους και όσα χαμογελούν στις σκιές.

[Μιχάλης · Rating 4 out of 5]

Τον Ηλία Φουντούλη ίσως κάποιοι να τον ξέρετε ως κωμικό ή youtuber, είχε όμως το μεράκι να γράφει ιστορίες τρόμου (είχαμε συμμετάσχει μαζί και σε κάποιες ανθολογίες πριν 10 χρόνια). Το βιβλίο αυτό είναι μία συλλογή από ιστορίες που έχει γράψει όλα αυτά τα χρόνια, που κινούνται κάπου μεταξύ τρόμου, αστυνομικού, σουρεαλισμού, έχουν όμως όλες τους ως κοινό στοιχείο το μαύρο χιούμορ, κάτι που θα με έκανε να χαρακτηρίσω το βιβλίο ως σκοτεινή κωμωδία.

Το μεγάλο πλεονέκτημα του βιβλίου είναι αυτή η αίσθηση του χιούμορ και οι γλαφυρές περιγραφές που συχνά-πυκνά βρίσκουν το δρόμο τους στις ιστορίες, ανεξάρτητα με το πόσο σκοτεινές είναι. Και υπάρχουν μερικά διαμάντια εδώ μέσα (κασταριδομάνα, Φθορά, Μαικόις, Στον Ηλεκτρικό).

Το μείον είναι κάτι κοινό σε πολλά πρώτα βιβλία-συλλογές ιστοριών: ο συγγραφέας μαζεύει κάποιες ιστορίες του που θεωρεί καλές και κάποιες ίσως να μην ταιριάζουν με τις υπόλοιπες, ή να είναι κάπως αφελείς ή inside jokes. Εδώ υπάρχουν και τα τρία και χωρίς να χαλάνε τόσο το σύνολο γίνονται αισθητές.

Σίγουρα ενδιαφέρουσα πρώτη προσπάθεια και ελπίζουμε να δούμε σύντομα και άλλες δουλείες από τον Ηλία Φουντούλη, έχει ιδιαίτερη φωνή και ενδιαφέρουσες ιδέες.

[A.handful.of. books · Rating 4 out of 5]

17 μικρές και πολύ παράξενες ιστορίες από τον Ηλία Φουντούλη. Ένα βιβλίο με φαντασία και μαύρο χιούμορ. Κάθε ιστορία και διαφορετική, κάποιες αστείες, κάποιες αδηαστικες και κάποιες σκοτεινές. Ξεκινάς να διαβάζεις και με τίποτα δεν μπορείς να προβλέψεις την εξέλιξη.. Ωραία γραφή που σε κάνει να μην μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου και όταν τελειώσει να θέλεις και άλλο!

[Ευαγγελία Τσουκαλά · Rating 4 out of 5]

Μια πολύ ωραία συλλογή 17 διηγημάτων που διαβάζετε ευχάριστα από το πρώτο μέχρι το τελευταίο διήγημα. Ξεχώρισα τα : " Πας μη ντόπιος ξένος", "Η κατσαριδομάνα", "Μόνα Λασέλ", "Φθορά", " Στον ηλεκτρικό" και "Μαϊκόις"

[Eleni Ouzouni (Life is Art) · Rating 3 out of 5]

Δεκαεπτά μικρά διηγήματα με το καυστικό και μαύρο χιούμορ του Ηλία Φουντούλη. Ήταν ένα βιβλίο που διάλεξα απο την βιβλιοθήκη του αδερφού μου και πιθανότατα μόνη μου δεν θα το είχα αγοράσει ποτέ. Μ'αρέσει όμως που και που να δίνω ευκαιρίες και να δοκιμάζω και άλλου είδους συγγράμματα. Κατά ομολογία ήταν αρκετά καλό. Είχε κάποιες ιστορίες αδιάφορες και κάποιες που ξεχώριζαν, αυτές που μου άρεσαν προσωπικά πιο πολύ ήταν "Στο ηλεκτρικό", "Η τελευταία εικόνα που είδα", "Μόνα Λασέλ", "Το Στοίχημα", "Μαικόις", "Ο γάτος" και η "Απαγορευμένη αγάπη". Αυτήν που άκουγα απο τους περισσότερους ως η καλύτερη ιστορία του βιβλίου "Η κατσαριδομάνα" έκτος ότι με φρίκαρε εντελώς (εκανα μέρες να συνεχίσω μετά το βιβλίο γιατί σκεφτόμουν τι με περιμένει στην συνέχεια) δεν μου έβγαζε και πολύ νόημα. Σαν σύνολο ήταν αρκετά ενδιαφέρον θα το πρότεινα στους λάτρεις του είδους ή σε όποιον θέλει να διαβάσει κάτι το διαφορετικό!

[Γιώργος Κωστόπουλος · Rating 4 out of 5]

All in all, αρκετά διασκεδαστικό και με μερικές αξιομνημόνευτες ιστορίες

[Marie Ah · Rating 3 out of 5]

1η : 2/5 , προβλέψιμο
2η : 1/5 , δεν έβγαζε και πολύ νόημα
3η : 3/5 , πολύ σύντομη , κόπηκε απότομα
4η : 3,5/5 , αρκετά καλή , τίποτα το ιδιαίτερο
5η : 4,5/5 , μου άρεσε πολύ η ιδέα , θα μπορούσα άνετα να διαβάσω ολόκληρο βιβλίο
6η: 2/5 , και πάλι απλά μέτρια ιστορία
7η: 2,5/5, πρωτότυπη ιδέα , με κούρασε λίγο
8η: 3/5 , περίεργη αλλά κάπως αστείο τέλος
9η: 4/5 , αυτή μου άρεσε αρκετά , είχε φαντασία
10η: 5/5 , μου αρέσουν οι σκοτεινές ιστορίες και αυτή ήταν έξυπνη ιδέα
11η: 4/5 , είχε πλάκα
12η: 3/5 , κάτι δεν μου άρεσε στο πώς ήταν γραμμένη
13η: 3/5, ωραία αλλά από ιστορία το πήγε σε ανέκδοτο
14η: 4/5, καμία συγκεκριμένη παρατήρηση , μου άρεσε γενικά
15η: 2/5 , νννννναι....
16η: 3/5, καλή , νιώθω πως έχω ακούσει αρκετές παρόμοιες
17η: 3/5, καλό plot twist

[Maria · Rating 4 out of 5]

Έμεινα πολύ ικανοποιημένη με τα περισσότερα διηγήματα. Είναι αλήθεια πως μια λεπτή γραμμή χωρίζει το γέλιο από τον τρόμο κάποιες φορές, κι εδώ ο Ηλίας Φουντούλης το χειρίζεται με αρκετή δεξιοτεχνία.

Πολύ ενδιαφέρον επίσης έχουν και οι ιστορίες πίσω από κάθε διήγημα, όπως πχ το ότι κάποια από τα κείμενα ήταν αποτέλεσμα σεμιναρίων ή λογοτεχνικών διαγωνισμών.

Μέσα σε αυτά που ξεχώρισα ήταν τα:
Απαγορευμένη αγάπη
Ο γάτος
Ελικώνος
Φθορά
Στον ηλεκτρικό
Μαϊκόις

[George Ant · Rating 4 out of 5]

Διασκεδαστικό και γρήγορο. Οι ιστορίες ευφάνταστες, με δόσεις τρόμου και χιούμορ, σε κρατάνε χωρίς να βαρεθείς στιγμή. Πολύ καλό!

[doyoulikepineapple? · Rating 4 out of 5]

Στην εκπνοή αλλά το κατάφερα το reading challenge της χρονιάς, ουφ!

Από τα πολύ καλά βιβλία που διάβασα φέτος. Ευκολοδιάβαστο, με πετυχημένο χιούμορ αλλά τρομακτικό όταν του πρέπει. Δεν υπήρχε ιστορία που να μην μου άρεσε, με δυσκόλεψε ο «Μαϊκόις», το «Στον ηλεκτρικό» το ξεκίνησα περιμένοντας κάτι πολύ βαρετό αλλά με άφησε μαλάκα αν και ήταν τόσο μικρή ιστορία. Θα ξεχωρίσω όμως την «Κατσαριδομάνα» που ήταν ίσως η καλύτερη μικρή ιστορία που έχω διαβάσει εδώ και πολυυυ καιρό.

Μπράβο Φουντουλέιρος, εύχομαι και άλλα πολλά τρομαχτικά βιβλία!

[Arxontia Moustaka · Rating 3 out of 5]

O Ηλίας Φουντούλης μου είναι πολύ συμπαθής. Έτσι περίμενα να αγοράσω το βιβλίο του σε κάποια περίσταση όπου θα μπορούσα να ανταλλάξω και δύο λόγια μαζί του. Έτσι κι έγινε. Μιλώντας μαζί του ήταν πολύ έντονο το συναίσθημα ότι είχε βάλει ένα κομμάτι από την ψυχή του σε αυτή τη συλλογή διηγημάτων.
Στο δια ταύτα. Είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται πολύ εύκολα και πολύ γρήγορα. Οι ιστορίες τελειώνουν μέσα σε λίγες σελίδες. Για να είμαι ειλικρινής οι μισές μου ήταν αδιάφορες. Οι άλλες μισές όμως ήταν πολύ ενδιαφέρουσες. Σαν ιδέες, σαν γραφή, σου έδιναν κάποιες την αίσθηση ότι είσαι παρόν στο όνειρο κάποιου άλλου και βλέπεις όλα αυτά να διαδραματίζονται μπροστά σου. Για κάποιες ιστορίες θα ήθελα να έχει δοθεί μεγαλύτερη έκταση, ήταν βασισμένες σε ωραία ιδέα που θα μπορούσε να αναπτυχθεί περισσότερο και να σε βάλει πιο πολύ στο κλίμα. Όσον αφορά το περιεχόμενο, θα το χαρακτήριζα περισσότερο βιβλίο φαντασίας κι όχι τόσο τρόμου. Το χιούμορ του Ηλία βρίσκεται παντού μέσα στις ιστορίες του.
Τέλος ιδιαίτερα ενδιαφέρον για εμένα ήταν το γεγονός ότι στο πίσω μέρος του βιβλίου υπάρχει ένα παράρτημα όπου ο συγγραφέας μας λέει λίγα λόγια για την κάθε ιστορία.

[Sophia · Rating 4 out of 5]

Για την ακρίβεια 3,5 ⭐ αλλά σε αυτή την περίπτωση θέλω να βάλω και "το μισό υπέρ του μαθητή". Έμαθα για αυτό το βιβλίο από τα βραβεία Public και μου κίνησε το ενδιαφέρον. Η επιλογή μου να το αγοράσω και να το διαβάσω με δικαίωσε.
Είναι διασκεδαστικό μέσα στον τρόμο που προσφέρει και κάποιες από τις ιστορίες "τριγυρίζουν" στο μυαλό μου και συνεχίζω να τις σκέφτομαι.
Θέλω να σταματήσω να τις σκέφτομαι αλλά σε άσχετες στιγμές, επιστρέφουν και με στοιχειώνουν. Άρα ο συγγραφέας πέτυχε τον σκοπό του. Υπάρχει κάτι που χαμογελάει στις σκιές και με κοιτάει. Και οι σκιές παίζουν παιχνίδια με το μυαλό μου.
Μου θυμίζει λίγο Neil Gaiman ( M Is for Magic ). Για την κατηγορία B.R.A.CE. 2017 ένα βιβλίο Έλληνα συγγραφέα

[Νίκη Μουσούλη · Rating 5 out of 5]

Καταπληκτικό βιβλίο! Το προτείνω ανεπιφύλακτα. Σε κάποιες από τις ιστορίες μαθαίνεις και πραγματάκια. Όπως στο "πας μη ντόπιος ξένος" και στο "Μόνα Λάσελ". Αγάπησα περισσότερο το "ο γάτος" (για την ακρίβεια τον λάτρεψα), το "του χρόνου όμως θα πάω" (κυρίως το τέλος του), το "Νεραϊδοχώρι" και την γλυκιά ιστορία του, το "Μόνα Λάσελ", "το θάλαττα, θάλαττα", το "στον ηλεκτρικό", το "απαγορευμένη αγάπη", το
"μοϊκοις" και το "σπάζοντας τα δεσμά" όπου για κάποιο λόγο είχα την αίσθηση πως την ήξερα την ιστορία.

[Χαράλαμπος Δρουκόπουλος · Rating 5 out of 5]

Ένα όμορφο βιβλιαράκι τσέπης με αρκετά διηγήματα κυρίως μικρού μεγέθους. Για τον συγγραφέα δεν έχει νόημα να μιλήσω, καθότι είναι μια «διασημότητα». Για τα διηγήματά του όμως μπορώ να πω ότι είναι καλογραμμένα, με αγάπη για το είδος, με χιούμορ και με εκφάνσεις τρόμου και ατμοσφαιρικότητας. Όποιος το διαβάσει, θα περάσει καλά, θα προβληματιστεί, θα σκεφτεί μα και θα γελάσει. Σχεδόν σε κάθε διήγημα μπορεί ο αναγνώστης να συναντήσει μία δική του πλευρά. Μια πλευρά ανομολόγητη που γνωρίζει μόνο ο ίδιος. Πρόκειται για μια αξιόλογη προσπάθεια στον χώρο του Φανταστικού και ιδιαίτερα θα έλεγα σε αυτόν του τρόμου. Νομίζω δεν κρύβεται πίσω από γλυκανάλατες περιγραφές, αντιθέτως διαθέτει μια ωμότητα που ταρακουνά τον αναγνώστη. Σε μένα προσωπικά έπιασε και πολύ μου άρεσε.
Έχει ατέλειες; Σίγουρα. Κάποια διηγήματα ίσως είναι λιγότερο καλά από κάποια άλλα, αλλά αυτό είναι και θέμα προσωπικού γούστου. Ίσως το πιο «δύσκολο» σε κάποια διηγήματα είναι ότι το τέλος τους είναι λίγο μετέωρο, σαν να πρόκειται για εσωτερικό αστείο-κλείσιμο ματιού του συγγραφέα με τον εαυτό του;
Πάντως, αν το βρείτε προτιμήστε το, καθώς διατίθεται και σε αξιοπρεπή τιμή καθότι ελαφρώς παλιό.
Στην προσωπική μου 17βάθμια κλίμακα έχουμε 7,5/11 όσον αφορά το πόσο μου άρεσε υποκειμενικά. 0,5/3 η απήχηση στον μέσο αναγνώστη καθώς και το πόσο προσφέρει στη λογοτεχνία γενιά. 1,5/3 το λεγόμενο value for money καθώς και η επαναγνωσιμότητα του συγκεκριμένου βιβλίου.
9,5/17, όχι και άσχημα!
ΥΓ: Λάτρεψα «Το νεραϊδοχώρι»

[Tati · Rating 3 out of 5]

Οι επιρροές από τους αγαπημένους του συγγραφείς είναι εμφανείς σε αυτό το βιβλίο του Ηλία Φουντούλη. Οι ιστορίες του σε κρατάνε και πραγματικά καταφέρνει αυτό που λέει ο τίτλος: χαμογελάς στις σκιές διαβάζοντάς το! Ξεχώρισα τις ιστορίες "Πας μη ντόπιος ξένος" γιατί συνδυάζει το αστυνομικό διήγημα με τη μαγειρική, "Ελικώνος" γιατί με έκανε να ψάχνω στο Google βραδιάτικα, η "Κατσαριδομάνα" με αηδίασε και με φόβισε τρομερά, η " Φθορά" που θύμισε κάτι από "Seven" και την "Μόνα Λασέλ" που ίσως είναι η αγαπημένη μου του βιβλίου! Συνολικά, ένα πολύ ευχάριστο ανάγνωσμα που το συστήνω για τους λάτρεις του είδους, αλλά και στους αμύητους! Στα συν, οι τελευταίες σελίδες που αναφέρει πως τις εμπνεύστηκε, είχα απορία για μερικές! Ελπίζω να συνεχίσει να γράφει κι εμείς να διαβάζουμε!

[Έλενα Παπαδοπούλου · Rating 4 out of 5]

Μια συλλογή διηγημάτων με έντονα στοιχεία τρόμου που διάβασα σε δύο απογεύματα και απόλαυσα πραγματικά! Μου άρεσε και το σημείωμα συγγραφέα που έλεγε δύο λόγια για κάθε διήγημα.

[Giorgos Batikas · Rating 3 out of 5]

Μια ομορφη συλλογή απο ιστοριες διαφόρων ειδών. Οι περισσοτερες ιστοριες ειναι μικρες και σε βοηθανε να διαβασεις γρηγορα και ξεκούραστα το βιβλιο. Περιμένουμε τα επόμενα βήματα του αγαπημένου μας κρύου μάγειρα Φουντούλη

[Jordi Sigal · Rating 5 out of 5]

Δεν περίμενα τίποτα λιγότερο από τον εμπνευστή της "εξωλέμβιου"! 🤣

[Βαγγέλης Ιωσηφίδης · Rating 5 out of 5]

Πέρασαν τρία και κάτι χρόνια που το διάβασα, οπότε ωρίμασε ο καιρός για κριτική. Συνολικά μου άρεσε πολύ: ελαφρύ ανάγνωσμα, πρωτότυπο, με ποικιλία. Ας τα πάρουμε ένα ένα :
1) Πας μη ντόπιος ξένος: Ωραίο για πρώτο. Απλό, μυστηριώδες, με εξωτικά μπαχαρικά.
2) Κατσαριδομάνα. Το παράτησα στη μέση, μόλις πήρα μυρωδιά ότι θα είναι αηδιαστικό.
3) Ρουτίνα : να πω την αλήθεια, δε μου έμεινε καθόλου. Δεν τη θυμάμαι την ιστορία.
4) Επεισοδιακή ακρόαση: πολύ ωραίο σουρεάλ σκηνικό, που με άφησε άφωνο στο τέλος. Όχι από τις αγαπημένες ιστορίες του βιβλίου, αλλά σίγουρα κάτι αναπάντεχο.
5) Απαγορευμένη αγάπη: πάλι σουρεάλ σκηνικό, πολύ διαφορετικό από το προηγούμενο. Ωραία ιστορία, εξιταρε τη φαντασία μου. Όχι από τις πολύ αγαπημένες.
6) Του χρόνου, όμως, θα πάω: Αυτή ήταν το νούμερο 5. Πολύ ωραία, νοσταλγική, βγάζει έντονη επιθυμία και στηνει σκηνικό φαντασίας.
7) Μόνα Λασέλ: πρωτότυπη, αληθινή, με ιδιαίτερο αφηγητή. Μου έμεινε.
8) Ο γάτος: Νούμερο 3 αγαπημένη. Μυστήριο, παράδοξο, αίνιγμα, φαντασία και ξερό ψωμί!
9) Ελικώνος: νούμερο 1! Ταξιδιάρικη, μυστήρια, αλλοκοσμη και ταυτόχρονα λιτή. Μου έχει μείνει για χρονια στο μυαλό. Ακόμα κι ο τίτλος μου αρέσει πολύ.
10) Φθορά: πρωτότυπη, αλλά δε μου έκανε καμία εντύπωση. Κάπως άχρωμη /ανούσια τη βρήκα. Ίσως απλά να μην την ένιωσα όπως έπρεπε.
11) Θαλαττα, θαλαττα: δε μου έμεινε στο μυαλό.
12) Η τελευταία εικόνα που είδα : δε με τραβάει η βία και το γκάνγκστερ στυλ, οπότε λιγάκι αδιάφορη.
13) Σπάζοντας τα δεσμά : δε μου είχε μείνει στο μυαλό αλλά ξαναβλέποντάς την είναι γλυκουτσικη και με αρκετά ωραία έκφραση και στυλ.
14) Στο Νεραϊδοχώρι: φαντασία, λαογραφία, τρόμος, πρωτοτυπία. Νούμερο 4!
15) Στον ηλεκτρικό: μικρή, καλή, δε μου τράβηξε πολύ το ενδιαφέρον.
16) Το στοίχημα: Νούμερο 2! Πολύ καλό! Ατμοσφαιρική ιστορία κι αναπάντεχος τρόμος. Μου έχει μείνει στη μνήμη και σαν ιστορία και σαν εικόνα!
17) Μαϊκόις: πολύ ωραία για τελείωμα! Πάλι λαογραφία, εξωτικό σκηνικό, είναι αυτή που θα μπορούσε να μπει στην πεντάδα.

[George Giotsas · Rating 4 out of 5]

Το πρώτο λογοτεχνικό εγχείρημα του Ηλία Φουντούλη αποτελείται από δεκαεπτά μικρές, αυτοτελείς ιστορίες τρόμου. Δεν υπάρχει ξεκάθαρο μοτίβο στις ιστορίες, κάποιες είναι τρομακτικές, άλλες αηδιαστικές, άλλες αγωνιώδεις, με τις περισσότερες να είναι μπολιασμένες και με μια δόση χιούμορ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι χάνουν τον τρομακτικό τους χαρακτήρα. Κάποιες ιστορίες, η αλήθεια είναι, ήταν λιγότερο δυνατές από κάποιες άλλες, αλλά σε μια συλλογή με δεκαεπτά ιστορίες αυτό είναι λογικό να συμβεί. Όλες τους, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, είναι απολαυστικές.

Το βιβλίο διαβάζεται νεράκι, λόγω της μικρής έκτασης των ιστοριών, του χαρακτήρα τους, αλλά και της λιτής και περιεκτικής γραφής που ενδείκνυται για διηγήματα. Έξτρα μπόνους η "προέλευση" της κάθε ιστορίας που δίνει ο συγγραφέας στο τέλος του βιβλίου. Όποιος γνωρίζει τον Ηλία Φουντούλη μέσα από το stand up και το YouTube μπορεί να δει στοιχεία του εαυτού του στις ιστορίες, όπως το πάθος του με τη μαγειρική ή η περίοδος που πέρασε στη Σκωτία.

Προσωπική αγαπημένη ήταν η ιστορία «Η Τελευταία Εικόνα που Είδα» για τον απλό λόγο ότι με έκανε να οπτικοποιήσω αυτά που συνέβαιναν στον πρωταγωνιστή και ανατρίχιαζα όλο και περισσότερο όσο διάβαζα. Οριακά δεύτερη η «Κατσαριδομάνα».

Θα μπορούσε να γίνει υπέροχη σειρά μικρού μήκους επεισοδίων τύπου Love, Death + Robots.