Op de dag van de verhuizing besluit ze dat ze toch niet gaat. Dat ze wil blijven. Dat er niets mag veranderen. Ze sluit haar vriend op zolder op en praat tegen hem. Hij kan niet bewegen. Ze heeft hem dat onmogelijk gemaakt. Hij kan niet praten. Ook dat heeft ze hem onmogelijk gemaakt. Ze wil hem niet beter leren kennen dan ze al doet. Ze wil hem opnieuw zien. Als vreemde. En ze wil niet verder. Ze wil dat het stopt op het hoogtepunt.
Esther Gerritsen (1972) is a Dutch novelist, columnist and screenwriter. Since her 2000 debut with Bevoorrecht bewustzijn (Privileged Consciousness), Gerritsen has been considered one of the best authors in the Netherlands and makes regular appearances on radio programs and at international literary festivals such as Litquake and Wordfest.
Her novels Superduif (Superdove, 2010), Dorst (Craving, 2012), Roxy (2014) and De Trooster (The Comforter, 2018) were all shortlisted for the Libris Literature Prize. In 2005 she was awarded the BNG prize for her second novel Normale dagen (Ordinary Days, 2005) and in 2014 she was awarded the Frans Kellendonk prize for her body of work. Gerritsen writes a popular weekly column in the VPRO TV guide and she had the honour of writing the Dutch Book Week gift in 2016 with a print run of 700,000 copies.
She is currently making a name for herself as a screenwriter for film and TV. She wrote the scenario for Instinct (Halina Reijn, 2019), which was the opening film at the Dutch National Film Festival, was praised and lauded at international filmfestivals such as Locarno, Toronto and London and is the Dutch entry for the 2019 Oscars. She is a co-writer of the new TV series Red Light, which will premiere in 2020 featuring Maaike Neuville, Halina Reijn and Carice van Houten (Game of Thrones).
Dit. Is. Het. Beste. Boek. Dat. Ik. Ooit. Gelezen. Heb.! Absurditeit verheven, het tot in de details uitwerken van één thema en daar een heel boek over schrijven zonder te vervelen. Kleinmenselijkheid in zijn grootste licht. Ik heb ontzag.
Een intrigerende titel 'Tussen Een Persoon', één van de eerste boeken van Esther Gerritsen: een titel met een soort tegenstrijdigheid erin. Toch eigenlijk heel logisch: het boek gaat over 'identiteit' die ontstaat door de ogen van de ander, het inleven in de ander en het je eigen maken van 'het verhaal' van de ander en het samenvallen van 'ik' en 'wij'. Een prachtig geschreven verhaal over de verhouding van de hoofdpersoon tot haar geliefde en het leven. Een boek om te hebben en te herlezen.
Indringend bij momenten maar in het algemeen deed het me weinig. Een inkijk in psychotische mechanismen, maar de emotionaliteit wordt slechts gesuggereerd en het boek blijft daardoor afstandelijk.
"Je leven speelt zich af tussen één persoon en dezelfde persoon. Hoe hard jij ook tegen jezelf zegt dat dat niet waar is."
Een bold claim om een boek mee te openen. Je hebt me zo zeker te pakken. De psychotische - zo kun je het gerust noemen - schrijfstijl en eigenschappen van het hoofdpersonage zijn aanvankelijk misselijkmakend. Het is warrig en door het gebrek aan dialoog ontstaat er een soort waanbeeld waar je moeilijk uit komt. Niet bepaald prettig om te lezen maar als je even doorzet gaat het wennen en begrijp je steeds meer hoe de vork in de steel zit. Voor echt leesplezier zou ik dit boek niet aanraden maar als je zin hebt in een inkijkje in de geest van iemand die niet helemaal lekker is maar soms iets verontrustend herkenbaars beschrijft dan zou ik dit boek zeker een kans geven.
"Met de pessimisten, die het onmogelijke eisen, hebben wij gemeen dat we de dingen niet mooier maken dan ze zijn. Met de romantici, die allea een prachtige reden geven, hebben wij gemeen dat we ons niet verzetten tegen hoe het is."
Er is nauwelijks handeling en het verhaal speelt zich voornamelijk in het hoofd van de hoofdpersoon af. Soms is er een mooie gedachte maar over het algemeen kabbelt het verhaal. Het boek lijkt geen noodzaak te hebben en dwingt me ook niet om te blijven lezen.
Knap boek, waarin de verteller de lezer (en zichzelf) in de val lokt van een eigen logica. Alles draait in deze roman om verhalen: om de omvorming en toe-eigening van verhalen, om de vraag wie het verhaal vertelt en wie in welk verhaal terecht komt. Als lezer zitten we in het hoofd van de hoofdpersoon, alles zien we door haar ogen, inclusief de vertekeningen.
"we kunnen niet voorkomen dat de mensen van wie we houden ons op een dag omverlopen. Het is geen kwaadwillendheid. Het is omdat je denkt dat ik onderdeel van je lichaam ben, dat ik daarom wel meebeweeg."
Het is het derde boek van Gerritsen dat ik lees. Gebied 19 vond ik geweldig. Roxy was heel goed. Maar dit boeide me niet. Ik geraakte er niet in, voelde geen affiniteit met de personages. Kan gebeuren.
Two people, one room, some flashbacks. It could be a play. In fact, I saw a modern dance based on it ("Nude"). Intriguing title ("Between a person"?) and intriguing story.