Mieke van Zonneveld debuteert met een klassiek aandoende bundel over liefde en vriendschap, over ziekte en geloof. Haar poëzie wekt de indruk van volledige helderheid, maar ze versluiert tegelijk. De eenvoud van woorden roept een grootsheid van beelden op waaronder telkens het risico sluimert uit het volle leven geknipt te worden. Slechts in dromen bestaat de mogelijkheid barrières te beslechten. Leger is een gemystificeerd en genadeloos zelfonderzoek van een jonge dichter die de dood in de ogen heeft gekeken.
Hoewel ik eerst nog wel gecharmeerd was van het ritme en het klankspel in deze bundel, ergerde ik me al snel aan de overhaast aanvoelende gedichten. Vaak dacht ik bij gebruikte metaforen dat er vooral veel associaties met het Hogere en het Mystieke werden opgeroepen, en maar weinig betekenis. Steeds opnieuw begonnen gedichten zo zwaar, met zoveel belofte tot diep door te dringen, en dan steeds een soort tongue-in-cheek light verse grapjes. Vooral het gedicht 'It's a fine line' had ik liever overgeslagen. Ik kon geen lijn vinden, alleen overeenkomsten in Grote Thema's (ziekte, overspel, verlies) die de poëzie mijns inziens interessanter moesten maken. Ik heb dat liever andersom.
Hoewel sommige gedichten mij helemaal niet aanspreken, kan ik niet anders dan deze bundel toch 5 sterren geven. Mijn favoriete gedicht staat hierin, en raakt mij al jaren meer dan enige andere combinatie woorden ooit heeft gedaan