Όπου επτά αφηγήσεις νόσου σε στενό οικογενειακό κύκλο, τρεις διαφορετικοί αποχαιρετισμοί για ένα και μοναδικό αγαπημένο πρόσωπο, δύο λόγια για τον άνθρωπο που ήρθε για να μείνει, τέσσερις χρήσιμες εμπειρίες προγόνων και εννέα περιστατικά από ισάριθμες χώρες της ίδιας καρδιάς, δεν άθροισαν καμιά πείρα δεν βοήθησαν στον αποχωρισμό.
πολύ όμορφα όλα, αγάπησα ιδιαίτερα τα πεζά. - ίσως γιατί καμιά φορά μιλάω κι εγώ με κάποιον μυλωνά που ζει σε ένα όμορφο αγρόκτημα της ζαποριζίας κάπου στο 15ο αιώνα. 🌷
Θυμάμαι να θαυμάζω την Παυλίνα στις συναντήσεις στο λύκειο με τον κύριο Αρμαο - ήθελα ο καθηγητής μου κάποτε να μιλάει έτσι και για μένα. Θυμάμαι να νιώθω κοντά της γιατί έμοιαζε εμφανισιακά στην τότε πιο στενή μου φίλη. Θυμάμαι να μην μιλά πολύ και να αναρωτιέμαι. Θυμάμαι να την ζηλεύω για το τεφλον. Θυμάμαι την φιγούρα της παρούσα του τέλους της εφηβείας μου χωρίς εκείνη ούτε να το ξέρει. Μα δεν θυμάμαι ποτέ να περίμενα να νιώσω έτσι απτά γραπτά της.