Η δεκαετία του '80 υπήρξε σημαντική, υπήρξε καθοριστική για αυτό που ζούμε σήμερα, γι' αυτό που είμαστε. Υπό την έννοια αυτή, αν και έχουν περάσει από το τέλος της 20 ήδη χρόνια, είναι σαν να ήταν χτες.
Έτσι, η επιχειρούμενη καλειδοσκοπική ανακατασκευή της δεκαετίας του '80, που αποτελεί το έργο αυτό, έχει ουσία και νόημα. Η αξία του προκύπτει αι από το ότι αποφεύγει να ολισθήσει σε μια νοσταλγική περιπλάνηση. Πουθενά ο αναγνώστης δεν θα έρθει αντιμέτωπος με τη διάθεση εξιδανίκευσης. Αντίθετα, έχει στα χέρια του υλικό για να αξιολογήσει, να ξαναδεί, να αποτιμήσει.
Στη δεκαετία του '80 εκδηλώθηκαν, ή πάλι καταστάλαξαν και μορφοποιήθηκαν, πράγματα και τάσεις και συμπεριφορές και μεταβολές - στην κοινωνία, στην οικονομία, στην επικοινωνία, στα μικρά και στα μεγάλα, παντού - που ήδη προκύπτει ότι επικαθόρισαν την συνέχεια βαθύτερα απ' ό,τι τα γεγονότα άλλων, θεωρούμενων σημαντικότερων, εποχών. Στη δεκαετία του '80 βρίσκονται, σαν σε ένα θολό καθρέφτη, πλήθος ίχνη του σήμερα και πρόδρομα σημάδια του αύριο.
Αυτό, μαζί με το δυσπροσδιόριστο πολλών πτυχών της δεκαετίας του '80, που νομιμοποιεί πολλαπλές οπτικές γωνίες και αναγνώσεις, καθιστά την εποχή εκείνη, την τόσο κοντινή και τόσο απόμακρη συνάμα, κάτι παραπάνω από σημαντική ή ενδιαφέρουσα ή και συναρπαστική. Την καθιστά αναπόφευκτη.
Ένα ανέλπιστα ενδιαφέρον βιβλίο - εγκυκλοπαίδεια! Αποτελείται από λήμματα που αφορούν στοιχεία και γεγονότα της δεκαετίας του -80 π.χ. βιντεοκασέτες, βιντεοκλίπ, χάρυ κλύν, Στάθης Ψάλτης κλπ. Είναι ένα άρτια φτιαγμένο ψηφιδωτό της πιο απίθανης δεκαετίας, για εμάς του παλιότερους που προλάβαμε να τη ζήσουμε...Αξίζει να υπάρχει σε κάθε βιβλιοθήκη.
Σπάνια βαθμολογώ μη λογοτεχνικά βιβλία, αλλά εδώ πρόκειται για μια πραγματική εξαιρετική συλλογική δουλειά.
Μοναδική παραφωνία, το άρθρο 'Χέβι Μέταλ' του Π. Πετρίχου, μια βαθιά υποκειμενική (δικαιολογώ την παρουσία του άρθρου μόνο λόγω του ότι αποτελεί την οπτική του συγγραφέα), συντηρητική και ατεκμηρίωτη ματιά στο μουσικό αυτό είδος. Αντιγράφω χαρακτηριστικά αποσπάσματα: "Ο αντισυμβατικός, αλλά κενός πολιτικού περιεχομένου χαρακτήρας της μέταλ κουλτούρας δείχνει ταυτόχρονα να αντιδρά στις αξίες των κυρίαρχων θεσμών της θρησκείας της οικογένειας και του σχολείου..." "Η τρυφερότητα, η προσέγγιση των δύο φύλων, η συμφιλίωση με τον άλλον, η επικοινωνία, η πολιτική αμφισβήτηση, εμφανίζονταν ως οι μεγάλοι εχθροί αυτού του νεανικού και σκληρού μουσικού κυνισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι το μέταλλο είναι ολοκληρωτικά σχεδόν ανδροκρατούμενη μουσική". Και άλλα πολλά...
Tραγούδια όπως τα Peace Sells, War Pigs, Refuse/Resist, Holy Wars κ.ά. τα παραθέτω ως απάντηση στα παραπάνω. Αδιάβαστος!