What do you think?
Rate this book
Τα δεδουλευμένα
"Οι πρώτες πέντε συλλογές διηγημάτων μου, που είχαν από χρόνια εξαντληθεί, επανεκδίδονται - περιέχονται μέσα στο καβούκι αυτού του τόμου.
Καταγράφεται έτσι η αρχική διαδρομή, οι διακυμάνσεις, οι σταθερές και οι μεταβλητές μιας πεζογραφικής πορείας - χελώνα που πασχίζει διαρκώς να επιταχύνει και να εκπτερωθεί".
Γιώργος Σκαμπαρδώνης
Καταγράφεται έτσι η αρχική διαδρομή, οι διακυμάνσεις, οι σταθερές και οι μεταβλητές μιας πεζογραφικής πορείας - χελώνα που πασχίζει διαρκώς να επιταχύνει και να εκπτερωθεί".
Γιώργος Σκαμπαρδώνης
416 pages, Paperback
First published January 1, 1996
4 people are currently reading
42 people want to read
About the author
Giorgos Skampardonis
22 books49 followers(Greek: Γιώργος Σκαμπαρδώνης)
Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1953. Σπούδασε Γαλλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Εντευκτήριο, Ο Παρατηρητής, Παραφυάδα και Τραμ. Διηύθυνε την εφημερίδα Θεσσαλονίκη και τα περιοδικά Θ'97 (βραβείο Ιπεκτσί), Τάμαριξ και Χίλια Δέντρα. Επίσης, διετέλεσε διευθυντής του καλλιτεχνικού ενθέτου "Πανσέληνος" της εφημερίδας Κυριακάτικη Μακεδονία, το οποίο το 2000 τιμήθηκε με το ευρωπαϊκό βραβείο "European Newspaperdesign Awards". Υπήρξε επί δύο χρόνια συνεργάτης της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας.
Ακόμη, έγραψε σενάρια για τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ, όπως "Το θέατρο στη Θεσσαλονίκη 1912-1985", "Ο Τσιτσάνης της Θεσσαλονίκης" κ.ά., ενώ σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη, έγραψε το σενάριο για την ταινία του δεύτερου "Όλα είναι δρόμος". Έγραψε ακόμη το κείμενο για τη μουσικοθεατρική παράσταση «Σαν τραγούδι μαγεμένο» που ανέβηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη. Διετέλεσε πρόεδρος του Δ.Σ. της ΕΡΤ-3 και διευθυντής της καλλιτεχνικής ζώνης του 102 Fm της ΕΡΤ-3. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΜΘ και του Δ.Σ του Μορφωτικού της Ιδρύματος. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων Αθηνών.
Τα μυθιστορήματά του Γερνάω Επιτυχώς και Ουζερί Τσιτσάνης έχουν μεταφερθεί στο θέατρο (Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, 2002 και 2005 αντίστοιχα). Το 2015 το Ουζερί Τσιτσάνης μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο, σε σκηνοθεσία Μανούσου Μανουσάκη. Για τη συλλογή διηγημάτων του Η στενωπός των υφασμάτων, τιμήθηκε το 1993 με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος. Τιμήθηκε επίσης με το Βραβείο Διηγήματος του περιοδικού Διαβάζω το 2004 για τη συλλογή διηγημάτων Επί ψύλλου κρεμάμενος. Το 2010 έλαβε το Βραβείο Ιδρύματος Μπότση και το 2012 το Βραβείο "Πέτρος Χάρης" της Ακαδημίας Αθηνών για το βιβλίο του Περιπολών περί πολλών τυρβάζω. Διηγήματά του έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά, τα αγγλικά, τα γαλλικά, τα ολλανδικά, τα τσέχικα, τα εβραϊκά, τα ουγγρικά και τα ιταλικά.
Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1953. Σπούδασε Γαλλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Εντευκτήριο, Ο Παρατηρητής, Παραφυάδα και Τραμ. Διηύθυνε την εφημερίδα Θεσσαλονίκη και τα περιοδικά Θ'97 (βραβείο Ιπεκτσί), Τάμαριξ και Χίλια Δέντρα. Επίσης, διετέλεσε διευθυντής του καλλιτεχνικού ενθέτου "Πανσέληνος" της εφημερίδας Κυριακάτικη Μακεδονία, το οποίο το 2000 τιμήθηκε με το ευρωπαϊκό βραβείο "European Newspaperdesign Awards". Υπήρξε επί δύο χρόνια συνεργάτης της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας.
Ακόμη, έγραψε σενάρια για τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ, όπως "Το θέατρο στη Θεσσαλονίκη 1912-1985", "Ο Τσιτσάνης της Θεσσαλονίκης" κ.ά., ενώ σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη, έγραψε το σενάριο για την ταινία του δεύτερου "Όλα είναι δρόμος". Έγραψε ακόμη το κείμενο για τη μουσικοθεατρική παράσταση «Σαν τραγούδι μαγεμένο» που ανέβηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη. Διετέλεσε πρόεδρος του Δ.Σ. της ΕΡΤ-3 και διευθυντής της καλλιτεχνικής ζώνης του 102 Fm της ΕΡΤ-3. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΜΘ και του Δ.Σ του Μορφωτικού της Ιδρύματος. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων Αθηνών.
Τα μυθιστορήματά του Γερνάω Επιτυχώς και Ουζερί Τσιτσάνης έχουν μεταφερθεί στο θέατρο (Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, 2002 και 2005 αντίστοιχα). Το 2015 το Ουζερί Τσιτσάνης μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο, σε σκηνοθεσία Μανούσου Μανουσάκη. Για τη συλλογή διηγημάτων του Η στενωπός των υφασμάτων, τιμήθηκε το 1993 με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος. Τιμήθηκε επίσης με το Βραβείο Διηγήματος του περιοδικού Διαβάζω το 2004 για τη συλλογή διηγημάτων Επί ψύλλου κρεμάμενος. Το 2010 έλαβε το Βραβείο Ιδρύματος Μπότση και το 2012 το Βραβείο "Πέτρος Χάρης" της Ακαδημίας Αθηνών για το βιβλίο του Περιπολών περί πολλών τυρβάζω. Διηγήματά του έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά, τα αγγλικά, τα γαλλικά, τα ολλανδικά, τα τσέχικα, τα εβραϊκά, τα ουγγρικά και τα ιταλικά.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
April 3, 2018
Γράφει ο Σκαμπαρδώνης σε μια πρόσφατη συνέντευξή του στο Lifo:
Η συγκέντρωση των πρώτων συλλογών με διηγήματα του Σκαμπαρδώνη αποδεικνύει και καταδεικνύει τη σταθερότητα της πεζογραφικής του πορείας αλλά και φωνής, τη λογοτεχνική του στράτευση στο ρεύμα του ρεαλισμού. Ο συγγραφέας σε κάθε διήγημά του ανατέμνει την αστική πραγματικότητα, παρουσιάζει την εντύπωση του πραγματικού και την ομορφιά η οποία συνίσταται στο παρόν που αναπαρίσταται στις ιστορίες, φέρνοντας σε διάλογο τις παραδοσιακές τεχνικές και θεματολογίες του ρεαλισμού, και το μοντέρνο.
Συγκεκριμένα, η λογοτεχνία του Σκαμπαρδώνη είναι η λογοτεχνία του πραγματικού· με την τέχνη να επιτυγχάνει τη μίμηση της πραγματικότητας, κι αυτή ακριβώς η αναπαράσταση είναι που προσφέρει αισθητική απόλαυση, που ικανοποιεί την τάση του ανθρώπινου μυαλού να καταλαβαίνει. Ο ρεαλισμός βέβαια του συγγραφέα αποτελεί μια σύμβαση, σύμφωνα με την οποία η πραγματικότητα δεν αναπαράγεται στην ολότητά της, η ιδέα της αληθοφάνειας υπηρετείται έτσι ώστε ο αναγνώστης να γνωρίζει μεν πως πρόκειται για κατασκευασμένη ιστορία να πείθεται δε πως θα υπήρχε μια δυνατότητα να συμβούν όσα διαβάζει. Αυτό το στοιχείο δεν είναι αποκλειστικά αποτέλεσμα του ατέρμονου χαρακτήρα των ιστοριών των διηγημάτων (οι ιστορίες πράγματι φαινομενικά δεν τελειώνουν ποτέ, ή τουλάχιστον όχι ουσιαστικά στο κλείσιμο των διηγημάτων), αλλά προκύπτει από τους ίδιους τους ήρωες του Σκαμπαρδώνη· άνθρωποι στα μαρτζινάλια της Ιστορίας, απλοί χαρακτήρες με βάσανα σύνθετα αλλά συνηθισμένα, και, κατά βάσιν, όχι καρικατούρες, ο ρεαλισμός προσεγγίζεται με θεμελιώδη αρχή την απουσία στοιχείων εμφατικού ηρωισμού ή τραγωδίας, εντούτοις ο συγγραφέας οδηγεί τον αναγνώστη να νιώσει αγωνία μόνο και μόνο για να του δείξει ότι οι προσδοκίες του ήταν ψεύτικες, απατηλές.
Η λογοτεχνία λειτουργεί ως μια βαθύτερη ανάγκη να βυθιστείς, να κατανοήσεις και να αποδόσεις με νέους τρόπους την ανθρώπινη κατάσταση: τη φαιδρότητα, το μεγαλείο, την τραγωδία, την χθαμαλότητα, το θεϊκό στοιχείο και την ποταπότητα, το κωμικό, το απρόβλεπτο, την ποίηση, το θάμβος. (Πηγή: www.lifo.gr)
Η συγκέντρωση των πρώτων συλλογών με διηγήματα του Σκαμπαρδώνη αποδεικνύει και καταδεικνύει τη σταθερότητα της πεζογραφικής του πορείας αλλά και φωνής, τη λογοτεχνική του στράτευση στο ρεύμα του ρεαλισμού. Ο συγγραφέας σε κάθε διήγημά του ανατέμνει την αστική πραγματικότητα, παρουσιάζει την εντύπωση του πραγματικού και την ομορφιά η οποία συνίσταται στο παρόν που αναπαρίσταται στις ιστορίες, φέρνοντας σε διάλογο τις παραδοσιακές τεχνικές και θεματολογίες του ρεαλισμού, και το μοντέρνο.
Και τώρα, σήμερα, σας βλέπω όλους, σιωπηλός, αθέατος, απ' το τελευταίο πάτωμα, μέσα από μια μαύρη, σκοτεινή πολεμίστρα. Είναι νύχτα υγρή, Φεβρουαρίου.Συνήθως στα διηγήματα του πεζογράφου και δημοσιογράφου υπάρχει μια πλοκή με συγκεκριμένα δεδομένα τα οποία μοιάζουν ακλόνητα εξαρχής, ένα ασήμαντο κι ίσως τετριμμένο ωστόσο επεισόδιο ή συμβάν ή στοιχείο της ιστορίας έρχεται να ανατρέψει τον ορίζοντα προσδοκιών του αναγνώστη στην τελευταία παράγραφο. Θεματολογικά, με τις αναφορές στην εξωτερική πραγματικότητα και την κοινωνική κατάσταση, η λογοτεχνική πένα του Σκαμπαρδώνη υπάγεται στο ρεαλιστικό ρεύμα, ταυτόχρονα με τη ρητορική που αναπτύσσεται, εκείνη της ιδέας της αληθοφάνειας.
Βλέπω και κείνον, τον άλλο, εμένα, που στέκει εκεί κάτω, ακίνητος, μπροστά στον Πύργο, κρυμμένος μες στην καμπαρντίνα του, με το ένα χέρι στην τσέπη και το άλλο έξω. Καπνίζει. Κάτω στα πλακάκια της προκυμαίας, δίπλα στο φωτισμένο περίπτερο. Στέκεται, προχωράει, λίγο με άγχος, ξαναγυρίζει. Καπνίζει νευρικός. Είναι ανήσυχος. Κοιτάζει συνέχεια ψηλά, προς τα δω, προς τις επάλξεις. Με κοιτάζει, τώρα, μ' αυτό το υγρό φεγγαρόφωτο, και τον ακούω μέσα μου, κάτω, μακρινά, ψιθυριστά, κάθε τόσο, να ρωτάει: "Πότε;" και ύστερα ν' απαντάει, χαμηλόφωνα, μόνος του:
"Όταν θ' αστράψει η σκοτεινή πολεμίστρα".
Συγκεκριμένα, η λογοτεχνία του Σκαμπαρδώνη είναι η λογοτεχνία του πραγματικού· με την τέχνη να επιτυγχάνει τη μίμηση της πραγματικότητας, κι αυτή ακριβώς η αναπαράσταση είναι που προσφέρει αισθητική απόλαυση, που ικανοποιεί την τάση του ανθρώπινου μυαλού να καταλαβαίνει. Ο ρεαλισμός βέβαια του συγγραφέα αποτελεί μια σύμβαση, σύμφωνα με την οποία η πραγματικότητα δεν αναπαράγεται στην ολότητά της, η ιδέα της αληθοφάνειας υπηρετείται έτσι ώστε ο αναγνώστης να γνωρίζει μεν πως πρόκειται για κατασκευασμένη ιστορία να πείθεται δε πως θα υπήρχε μια δυνατότητα να συμβούν όσα διαβάζει. Αυτό το στοιχείο δεν είναι αποκλειστικά αποτέλεσμα του ατέρμονου χαρακτήρα των ιστοριών των διηγημάτων (οι ιστορίες πράγματι φαινομενικά δεν τελειώνουν ποτέ, ή τουλάχιστον όχι ουσιαστικά στο κλείσιμο των διηγημάτων), αλλά προκύπτει από τους ίδιους τους ήρωες του Σκαμπαρδώνη· άνθρωποι στα μαρτζινάλια της Ιστορίας, απλοί χαρακτήρες με βάσανα σύνθετα αλλά συνηθισμένα, και, κατά βάσιν, όχι καρικατούρες, ο ρεαλισμός προσεγγίζεται με θεμελιώδη αρχή την απουσία στοιχείων εμφατικού ηρωισμού ή τραγωδίας, εντούτοις ο συγγραφέας οδηγεί τον αναγνώστη να νιώσει αγωνία μόνο και μόνο για να του δείξει ότι οι προσδοκίες του ήταν ψεύτικες, απατηλές.
Πήρα τη νεκρή χελωνίτσα και την έθαψα στο χώμα μιας μεγάλης γλάστρας στο μπαλκόνι. Ύστερα από τρεις μήνες, σήμερα, την ξέθαψα - έχει μείνει ανέγγιχτο το καύκαλό της, κούφιο από μέσα, αδειανό σαν κενή αίθουσα κινηματογράφου. Πήρα το καύκαλο και το 'βαλα στη λεκάνη όπου ζούσε, μόνη της πια, η άλλη χελώνα, η οποία έτρεξε αμέσως και ακούμπησε το δικό της καύκαλο σε κείνο της νεκρής. Στέκεται προσηλωμένη εκεί, ακίνητη - της έριξα φαγητό, αλλά δεν εννοεί να κουνηθεί απ' τη θέση της. Θυμήθηκα τον μυστηριώδη άνθρωπο, στο σινεμά, που ήρθε και κάθισε δίπλα μου. Ύστερα πήγα αργά στο κρεβάτι και ξάπλωσα ανάσκελα...
July 2, 2018
Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, τρεις και το λαδόξιδο
Όπως και σε όλες τις συλλογές διηγημάτων, κάποια καλά διηγήματα, κάποια μέτρια, κάποια wtf
Σαφώς κατώτερο του πολύ πιο ώριμου Ντεπό, η ουσιαστικά επανέκδοση των πρώτων πέντε συλλογών διηγημάτων του Σκαμπαρδώνη έχει πολύ λίγα διηγήματα (στο σύνολο) που λάμπουν, αλλά έχει μια τέτοια ζωντανή ελληνικότητα που του συγχωρείς τα πάντα
Ακτιουαλ ΜΟ διηγημάτων 2,49, ε για 0,02 (δηλαδή αν είχε 2,51) κρίμα είναι να μη πάρει το 3αρι
Όπως και σε όλες τις συλλογές διηγημάτων, κάποια καλά διηγήματα, κάποια μέτρια, κάποια wtf
Σαφώς κατώτερο του πολύ πιο ώριμου Ντεπό, η ουσιαστικά επανέκδοση των πρώτων πέντε συλλογών διηγημάτων του Σκαμπαρδώνη έχει πολύ λίγα διηγήματα (στο σύνολο) που λάμπουν, αλλά έχει μια τέτοια ζωντανή ελληνικότητα που του συγχωρείς τα πάντα
Ακτιουαλ ΜΟ διηγημάτων 2,49, ε για 0,02 (δηλαδή αν είχε 2,51) κρίμα είναι να μη πάρει το 3αρι
Read
November 9, 2020Δεν περιμένετε εμένα φυσικά να πω αν ο Σκαμπαρδώνης είναι καλός διηγηματογράφος. Αυτό που εγώ έχω να πω μόνο για τέτοιου τύπου εκδόσεις είναι μια συμβουλή. Διαβάστε το με διαλείμματα. Το να διαβάσεις 5 συλλογές διηγημάτων μονοκοπανια είναι λάθος. Κάπου μπουκωνεις. και αυτό αδικεί τον συγγραφέα και τελικά το αποτέλεσμα. Δεν βάζω αστεράκια γιατί είναι 5 βιβλία. Με τις καλές και τις άνισες στιγμές τους μετά την ένωσή τους.
October 5, 2019
Οι πέντε πρώτες συλλογές διηγημάτων του Σκαμπαρδώνη επανακυκλοφορούν. Ο τίτλος «Τα δεδουλευμένα» και στο εξώφυλο μία χελώνα η οποία «πασκίζει διαρκώς να επιταχύνει και να εκπτερωθεί». Η φράση αυτή του συγγραφέα δεν είναι τυχαία: μέσω της γραφής του, ο Σκαμπαρδώνης επιλέγει να ρίξει φως στα καθημερινά, πράγματα και γεγονότα- στις χελώνες, για παράδειγμα, που συντηρούμε σε μικρές πλαστικές πισίνες- αποδίδοντάς τους, μέσω της ματιάς του, φτερά που τους επιτρέπουν να πετάξουν.
Κάπως έτσι καταλήγει να εμφυσά ζωή - ξορκίζοντας ή εξευμενίζοντας το θάνατο- ακόμη και στις παρακμιακές ή αποκρουστικές εκφάνσεις του καιρού μας, όπως τα σκουπίδια ή το απορριματοφόρο, την ιδιότητα του οποίου εκθειάζει με τον δικό του, μοναδικό, τρόπο: «Ρίχνει τα πάντα στο στόμα του απορριματοφόρου, που όλα τα καταπίνει, όλα τ’αλέθει- κινούμενος Καιάδας που ρουφάει τον χρόνο που σωρεύτηκε κι αχρηστεύτηκε μέσα στα σκουπίδια, τις διαλυμένες μέρες, τα υπολείμματα της απληστίας, τη χωνεμένη τρέλα των πολυκατοικιών, τα απομεινάρια των κεντρικών και συνοικιακών εικοσιτετραώρων» («Νυχτερινοί οδοκαθαριστές»).
Άνθρωποι απλοί που αναμετριούνται με τις δυνάμεις τους, το χρόνο που περνά αλλά και το θείο, φτάνοντας πολλές φορές στα όρια της τρέλας ή και ξεπερνώντας τα («Ο Ταραμάς ζυγίζεται», «Η λεχωνιά είναι κρύσταλλο»). Οι ανθρώπινες αδυναμίες - μαγιά στη γραφή του- εξαίρονται («Χερούλι ομπρέλας»), οι πρωταγωνιστές του φλερτάρουν με το παράλογο, και οι υπαινιγμοί του, διαρκείς, αντανακλούν τις ενδογενείς συγκρούσεις της ανθρώπινης συνθήκης.
Τα θέματά του ποικίλα, αλλά πάντα, βαθειά ανθρώπινα: η νοσταλγία όσων δικών μας έχουν φύγει («Μάτι πρόσφορο, κουμάντο γερό», «Η μάνα λυπημένη»), τα ψέματα που λέμε στους άλλους θέλοντας να τα πιστέψουμε κάπου κάπου και εμείς οι ίδιοι («Μύδια στο ανθοδοχείο») η συνεχής πάλη μεταξύ των ενήλικών «πρέπει» μας και των (άραγε μόνο παιδικών;) καταχωνιασμένων «θέλω» μας («Οι πέτρες- δοκάρια»). Και οι ματαιωμένες προσδοκίες, οι οποίες, καμιά φορά, ποτίζουν σαν λαδιές τον ψυχισμό μας («Η λεχωνιά είναι κρύσταλλο»).
Ο συγγραφέας παρατηρεί και θαυμάζει τη φύση, καθιστώντας τη μέτοχο των διαδραματιζόμενων γεγονότων. Η καταιγίδια («άλλη μια γυναίκα που έγινε δέντρο»), η βροχή («Ιδανική στροφή»), η ομίχλη («Ο εισαγγελέας εν ομίχλη»), η παγωνιά και το κρύο («Κρεμαστό μπαλαντέρ»), συμμετέχουν στη διήγηση, ως απρόσωποι πρωταγωνιστές, αλληλεπιδρώντας με τους ανθρώπους και συνδιαμορφώνοντας την τύχη τους.
Καμία ιστορία δεν τελειώνει στην τελευταία πρόταση ή παράγραφο: το τέλος της διήγησης παραμένει ανοιχτό- όπως και η ζωή.
Κάπως έτσι καταλήγει να εμφυσά ζωή - ξορκίζοντας ή εξευμενίζοντας το θάνατο- ακόμη και στις παρακμιακές ή αποκρουστικές εκφάνσεις του καιρού μας, όπως τα σκουπίδια ή το απορριματοφόρο, την ιδιότητα του οποίου εκθειάζει με τον δικό του, μοναδικό, τρόπο: «Ρίχνει τα πάντα στο στόμα του απορριματοφόρου, που όλα τα καταπίνει, όλα τ’αλέθει- κινούμενος Καιάδας που ρουφάει τον χρόνο που σωρεύτηκε κι αχρηστεύτηκε μέσα στα σκουπίδια, τις διαλυμένες μέρες, τα υπολείμματα της απληστίας, τη χωνεμένη τρέλα των πολυκατοικιών, τα απομεινάρια των κεντρικών και συνοικιακών εικοσιτετραώρων» («Νυχτερινοί οδοκαθαριστές»).
Άνθρωποι απλοί που αναμετριούνται με τις δυνάμεις τους, το χρόνο που περνά αλλά και το θείο, φτάνοντας πολλές φορές στα όρια της τρέλας ή και ξεπερνώντας τα («Ο Ταραμάς ζυγίζεται», «Η λεχωνιά είναι κρύσταλλο»). Οι ανθρώπινες αδυναμίες - μαγιά στη γραφή του- εξαίρονται («Χερούλι ομπρέλας»), οι πρωταγωνιστές του φλερτάρουν με το παράλογο, και οι υπαινιγμοί του, διαρκείς, αντανακλούν τις ενδογενείς συγκρούσεις της ανθρώπινης συνθήκης.
Τα θέματά του ποικίλα, αλλά πάντα, βαθειά ανθρώπινα: η νοσταλγία όσων δικών μας έχουν φύγει («Μάτι πρόσφορο, κουμάντο γερό», «Η μάνα λυπημένη»), τα ψέματα που λέμε στους άλλους θέλοντας να τα πιστέψουμε κάπου κάπου και εμείς οι ίδιοι («Μύδια στο ανθοδοχείο») η συνεχής πάλη μεταξύ των ενήλικών «πρέπει» μας και των (άραγε μόνο παιδικών;) καταχωνιασμένων «θέλω» μας («Οι πέτρες- δοκάρια»). Και οι ματαιωμένες προσδοκίες, οι οποίες, καμιά φορά, ποτίζουν σαν λαδιές τον ψυχισμό μας («Η λεχωνιά είναι κρύσταλλο»).
Ο συγγραφέας παρατηρεί και θαυμάζει τη φύση, καθιστώντας τη μέτοχο των διαδραματιζόμενων γεγονότων. Η καταιγίδια («άλλη μια γυναίκα που έγινε δέντρο»), η βροχή («Ιδανική στροφή»), η ομίχλη («Ο εισαγγελέας εν ομίχλη»), η παγωνιά και το κρύο («Κρεμαστό μπαλαντέρ»), συμμετέχουν στη διήγηση, ως απρόσωποι πρωταγωνιστές, αλληλεπιδρώντας με τους ανθρώπους και συνδιαμορφώνοντας την τύχη τους.
Καμία ιστορία δεν τελειώνει στην τελευταία πρόταση ή παράγραφο: το τέλος της διήγησης παραμένει ανοιχτό- όπως και η ζωή.
December 26, 2019
Αποτελείται απο τις πέντε πρώτες του συλλογές διηγημάτων που δημοσιεύθηκαν από το 1989 μεχρι το 1998. Και όμως, τα διηγήματα είναι εξαρχης ώριμα!
Ξεχώρισα πέντε: Μια χελώνα ανάποδα, Άλλη μια γυναίκα που έγινε δέντρο, Ιδανική στροφή, "Μόσμπεργκ" τ��ν έξι, και το γριβάδι.
Ξεχώρισα πέντε: Μια χελώνα ανάποδα, Άλλη μια γυναίκα που έγινε δέντρο, Ιδανική στροφή, "Μόσμπεργκ" τ��ν έξι, και το γριβάδι.
September 25, 2019
τα πρώτα πολύτιμα γραπτά ενός πολύ σπουδαίου Έλληνα συγγραφέα
August 30, 2018
Ό,τι και να πω θα είναι λίγο. Διαβάστε το.
July 19, 2021
Ίσως επειδή είναι οι πρώτες του ιστορίες, κάποιες απλά δε μου λένε κάτι. Άνιση η σύγκριση με τον Σουρούνη, του οποίου τα μικρά διηγήματα μου αρέσουν πολύ παραπάνω;
September 2, 2017
Το βιβλίο αυτό ήταν μαγευτικο, όπως και κάθε πόνημα του Σκαμπαρδώνη. Μυεί τον αναγνώστει στα πιο παράξενα σύμπαντα που μπορεί να φανταστεί σαν να βλέπω όνειρο. Ένα όνειρο αριστοτεχνικα΄πλασμένο, που απομυθοποιεί όμως και τον εαυτό του ταυτοχρόνως. Το λάτρεψα. Α, και επιτέλους κατάφερα να βρω όλα αυτά τα βιβλία του, που όντας παλιά, ήταν εξαντλημένα!
Displaying 1 - 9 of 9 reviews