What do you think?
Rate this book
Damage
Eve Ainsworth's powerful third novel. Outwardly confident, skater girl Gabi cannot move past a traumatic incident - and turns to self harm to take away the pain.
288 pages, Paperback
First published March 2, 2017
30 people are currently reading
722 people want to read
About the author
Eve Ainsworth
32 books181 followersAuthor of Seven Days & Crush
Scholastic
www.eveainsworth.com
http://www.curtisbrown.co.uk/eve-ains...
I have also self published an adult comedy - The Blog of Maisy Malone.
http://www.amazon.co.uk/Blog-Maisy-Ma...
I love reading, long walks, hot baths, eighties music and tea.
Please follow me on Twitter
https://twitter.com/EveAinsworth
Or find me on Facebook
http://www.facebook.com/eveainsworthn...
Scholastic
www.eveainsworth.com
http://www.curtisbrown.co.uk/eve-ains...
I have also self published an adult comedy - The Blog of Maisy Malone.
http://www.amazon.co.uk/Blog-Maisy-Ma...
I love reading, long walks, hot baths, eighties music and tea.
Please follow me on Twitter
https://twitter.com/EveAinsworth
Or find me on Facebook
http://www.facebook.com/eveainsworthn...
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 137 reviews
October 10, 2017
„Krzywda. Historia moich blizn” to opowieść dla młodzieży z ważnym przesłaniem – nikt nigdy nie jest samotny w swoim bólu i nigdy nie można wstydzić się, czy bać reakcji innych, kiedy cierpimy tak, że nie potrafimy sobie ze sobą poradzić. Być może wydaje się to trywialne, być może dla dojrzałego, dorosłego czytelnika o stoickim spojrzeniu na życie takie opowieści nie mają większego znaczenia, jednak dla wszystkich, którzy chociaż raz poczuli przeszywający ból, którego nawet łzy nie potrafiły ukoić, być może odnajdą w powieści Eve Ainswoirth chociaż częściową odpowiedź, rodzaj pocieszenia, który może nieść wyłącznie literatura.
UWAGA! Jeśli jesteście nastoletnimi wrażliwcami, to bądźcie ostrożni sięgając po tę powieść. I pamiętajcie, że nigdy nie jesteście sami.
UWAGA! Jeśli jesteście nastoletnimi wrażliwcami, to bądźcie ostrożni sięgając po tę powieść. I pamiętajcie, że nigdy nie jesteście sami.
September 26, 2017
Trigger warning: Self-harm. Uh, a lot of self-harm. Almost every chapter has some explicit scene about self-harm, I'm not even kidding here.
This book was terrible. I've read Eve Ainworth's Seven Days, and that was bad too, but this one manages to be worse. I mean, when I saw that the book would be talking about self-harm and stuff, I was really excited to see how it would handle it. I thought it might actually turn out to be interesting to read.
Which it was, yes - the self-harm itself is dealt with appropriately and I can appreciate that. The author certainly did her research in that regards. However, most of the book is unreadable due to one fatal oversight, and it is this.
The main character has an atrocious personality, bitches at everyone, is judgmental, a complete hypocrite, treats her entire family like shit, is selfish to no end, and is overall a really shitty person and I really didn't care about her life.
I mean come on. To start off with, the book was just depressing. Really depressing, even before any mention of self-harm came into it. I could not STAND Gabi and started skim-reading parts where she started doing her internal monologuing (which she did a LOT) because she was just moping about and whining about her grandpa.
Everytime her mum turned up, I would tense up, because Gabi spends most of the book screaming at her mum or fighting with her, even though it's obvious that her mum is actually trying to help or repair the rift between them. Does Gabi notice this? Oh, no. She just continues to be this really shitty daughter and I cannot believe that the author would expect us to root for her.
The blurb on the back of the book says something like "Confident, popular Gabi has a a secret, a secret so terrible she can't her family, or her best friend" - okay let me just stop you there. I never got the feeling that Gabi confident or popular. She's constantly depressed all the time and I never got the impression that she was a "popular girl" or anything...but whatever.
The actual self-harm scenes were done well and conveyed a lot of emotion. Gabi started cutting herself every other chapter and going on similar self-harm websites, and then she remembers that there was this other girl she used to know who was always cutting herself. What does she do? Oh, she goes up to her and calls her "a stupid bitch"...yeah, thanks Gabi, you're really increasing my respect for you here.
At the end of every chapter, you get a flashback of Gabi's memories with her grandfather. Actually, I started to warm to him. I enjoyed reading about him. He was a character that seemed well-thought out and didn't make me want to throw up everytime he spoke. Unfortunately, he starts to become pretty shitty towards the end of the book, so that's that part gone and wasted.
I really didn't like any of the characters. Gabi's friends didn't appeal to me. There's a guy who she ends up with and he made no impact on me whatsoever. Oh, and there's a fucking love triangle between two guys, neither of whom I care about. I cared a little about her best friend, with whom she almost never opens up at all.
Oh, and near the end, one of Gabi's friends mentions to her that yes, we knows you've been self-harming, we can SEE the marks on your skin whilst you're skating. So she's completely failed in covering it up, too.
If I was a bit younger, I might have said that Gabi acts like a total shithead because she's a "typical teenager" - well, that's not quite true. She's a bit TOO stereotypical. I know that not all teenagers act like this, but she just whines and bitches at her mum and is just so negative all the time! It was intolerable.
Now, the book actually improves in the last couple of chapters or so. We learn that the real reason why Gabi is like this is because she feels responsible for the death of a loved one. Okay, thanks for clearing that up, because before then it literally felt like she was just really really sad about her grandpa.
It was actually readable in that last chapter because her mother opens up to her, and for once Gabi isn't screaming her head off at her and they're actually having a proper conversation. No idea if that will last. It almost felt out of character because she'd spent the entire book hating her mother. Her mum would notice her scars and be concerned about her but no, our protag just throws it back in her face and even does her physical arm in one chapter.
Although it did improve at the last second, it's really not enough to save this book. Yes, it told us quite a bit about self-harm, but our protag was such an awful person that I honestly felt dissuaded from reading this at all. There are better ways to do this. Focus on the tragedy as well as the mentality of the individual. The love triangle was half-assed too.
All in all, I can't give this more than a 2/5. God, this was a trainwreck.
This book was terrible. I've read Eve Ainworth's Seven Days, and that was bad too, but this one manages to be worse. I mean, when I saw that the book would be talking about self-harm and stuff, I was really excited to see how it would handle it. I thought it might actually turn out to be interesting to read.
Which it was, yes - the self-harm itself is dealt with appropriately and I can appreciate that. The author certainly did her research in that regards. However, most of the book is unreadable due to one fatal oversight, and it is this.
The main character has an atrocious personality, bitches at everyone, is judgmental, a complete hypocrite, treats her entire family like shit, is selfish to no end, and is overall a really shitty person and I really didn't care about her life.
I mean come on. To start off with, the book was just depressing. Really depressing, even before any mention of self-harm came into it. I could not STAND Gabi and started skim-reading parts where she started doing her internal monologuing (which she did a LOT) because she was just moping about and whining about her grandpa.
Everytime her mum turned up, I would tense up, because Gabi spends most of the book screaming at her mum or fighting with her, even though it's obvious that her mum is actually trying to help or repair the rift between them. Does Gabi notice this? Oh, no. She just continues to be this really shitty daughter and I cannot believe that the author would expect us to root for her.
The blurb on the back of the book says something like "Confident, popular Gabi has a a secret, a secret so terrible she can't her family, or her best friend" - okay let me just stop you there. I never got the feeling that Gabi confident or popular. She's constantly depressed all the time and I never got the impression that she was a "popular girl" or anything...but whatever.
The actual self-harm scenes were done well and conveyed a lot of emotion. Gabi started cutting herself every other chapter and going on similar self-harm websites, and then she remembers that there was this other girl she used to know who was always cutting herself. What does she do? Oh, she goes up to her and calls her "a stupid bitch"...yeah, thanks Gabi, you're really increasing my respect for you here.
At the end of every chapter, you get a flashback of Gabi's memories with her grandfather. Actually, I started to warm to him. I enjoyed reading about him. He was a character that seemed well-thought out and didn't make me want to throw up everytime he spoke. Unfortunately, he starts to become pretty shitty towards the end of the book, so that's that part gone and wasted.
I really didn't like any of the characters. Gabi's friends didn't appeal to me. There's a guy who she ends up with and he made no impact on me whatsoever. Oh, and there's a fucking love triangle between two guys, neither of whom I care about. I cared a little about her best friend, with whom she almost never opens up at all.
Oh, and near the end, one of Gabi's friends mentions to her that yes, we knows you've been self-harming, we can SEE the marks on your skin whilst you're skating. So she's completely failed in covering it up, too.
If I was a bit younger, I might have said that Gabi acts like a total shithead because she's a "typical teenager" - well, that's not quite true. She's a bit TOO stereotypical. I know that not all teenagers act like this, but she just whines and bitches at her mum and is just so negative all the time! It was intolerable.
Now, the book actually improves in the last couple of chapters or so. We learn that the real reason why Gabi is like this is because she feels responsible for the death of a loved one. Okay, thanks for clearing that up, because before then it literally felt like she was just really really sad about her grandpa.
It was actually readable in that last chapter because her mother opens up to her, and for once Gabi isn't screaming her head off at her and they're actually having a proper conversation. No idea if that will last. It almost felt out of character because she'd spent the entire book hating her mother. Her mum would notice her scars and be concerned about her but no, our protag just throws it back in her face and even does her physical arm in one chapter.
Although it did improve at the last second, it's really not enough to save this book. Yes, it told us quite a bit about self-harm, but our protag was such an awful person that I honestly felt dissuaded from reading this at all. There are better ways to do this. Focus on the tragedy as well as the mentality of the individual. The love triangle was half-assed too.
All in all, I can't give this more than a 2/5. God, this was a trainwreck.
May 30, 2018
Nothing special here.
Just a story about self-harm that tries to wrap everything up in a tidy little bow. But self-harm doesn't work like that. It doesn't start, get noticed by loved ones, and stop again over the course of a few weeks. And I hated how every person that found out about Gabi's self-harm immediately thought she was attention-seeking - and that this reaction wasn't properly called out. This is a gross misconception that stops a lot of people struggling with self-harm from seeking help. Given the information in the afterword, I'd have thought Ainsworth knew better.
Other issues I had included feeling the storyline with Alfie was pointless. And I think Fliss should've been a more important character. I really didn't like that Amira's anxiety issues were never properly addressed. And I hated how the mother's emotional abuse was never called out or addressed.
I just wish there were more books out there about self-harm written by people who've actually gone through it as a long-term mental health issue because I'm yet to find a book about it (aside from Girl in Pieces) that feels genuine. Damage certainly isn't.
Warnings for self-harm, alcoholic relative, emotionally abusive parent.
Just a story about self-harm that tries to wrap everything up in a tidy little bow. But self-harm doesn't work like that. It doesn't start, get noticed by loved ones, and stop again over the course of a few weeks. And I hated how every person that found out about Gabi's self-harm immediately thought she was attention-seeking - and that this reaction wasn't properly called out. This is a gross misconception that stops a lot of people struggling with self-harm from seeking help. Given the information in the afterword, I'd have thought Ainsworth knew better.
Other issues I had included feeling the storyline with Alfie was pointless. And I think Fliss should've been a more important character. I really didn't like that Amira's anxiety issues were never properly addressed. And I hated how the mother's emotional abuse was never called out or addressed.
I just wish there were more books out there about self-harm written by people who've actually gone through it as a long-term mental health issue because I'm yet to find a book about it (aside from Girl in Pieces) that feels genuine. Damage certainly isn't.
Warnings for self-harm, alcoholic relative, emotionally abusive parent.
March 26, 2020
Poprzednie książki tej autorki średnio mi się podobały, jednak ta była inna. Bardziej dopracowana właściwie pod każdym względem. Wciąż autorka mogła trochę bardziej do niej przysiąść, ale wszytsko idzie w dobrym kierunku.
Temat jest poruszony w taki sposób, że naprawde jesteśmy w stanie zrozumieć bohaterkę. Trochę szkoda, że wątki poboczne nie były już tak bardzo opisane. Trochę mi brakowało takiego rozwinięcia, bo niektóre miały naprawdę duży potencjał.
To nie jest jeszcze wybitna młodzieżówka, ale książki tej autorki idą w dobrym kierunku.
Temat jest poruszony w taki sposób, że naprawde jesteśmy w stanie zrozumieć bohaterkę. Trochę szkoda, że wątki poboczne nie były już tak bardzo opisane. Trochę mi brakowało takiego rozwinięcia, bo niektóre miały naprawdę duży potencjał.
To nie jest jeszcze wybitna młodzieżówka, ale książki tej autorki idą w dobrym kierunku.
April 27, 2024
jeśli można tak w ogóle powiedzieć, książka mi nie przypadła :/ o wiele bardziej rozwinięty i lepiej napisany wątek alkoh0lizmu niż to, o czym książka miała być faktycznie, jednak dobrze było to przeczytać, bo książka była na moim TBR od kilku lat, ale styl pisania autorki i sama historia do mnie nie przemówiła
September 25, 2021
Nie podoba mi się, jak zostały tu przedstawione problemy z samookaleczeniem głównej bohaterki. Ta historia jest zbyt krótka, zbyt prosta wręcz, żeby to wszystko porządnie rozwinąć.
I to jest właśnie drugi problem - żadna z postaci nie jest porządnie rozwinięta. Praktycznie nie widzimy ich charakterów, oni po prostu tam są. Niby mają jakieś problemy, ale są tylko pobieżnie wspomniane, najczęściej parę zdań na całą książkę i tyle. No i Alfie - po co on tu w ogóle był? Nie jestem w stanie wymienić jego żadnej cechy charakteru, bo po prostu istniał, tak jak wszyscy, byle nie wydawało się pusto.
Dodatkowo, fabuła tu nie istniała. Przed imprezą, impreza, w międzyczasie retrospekcje, koniec. Naprawdę taki poważny temat jak samookaleczenie sprowadzamy do akcji dziejącej się na przestrzeni paru dni? No nie.
Nie polecam, lepiej znaleźć czas na coś bardziej wartościowego. Uważam, że autorka ma słaby warsztat i nie potrafiła przekazać tego, co chciała. Mimo że intencja była dobra, to bez fabuły i porządnych bohaterów z krwi i kości, nie powstanie nic sensownego.
I to jest właśnie drugi problem - żadna z postaci nie jest porządnie rozwinięta. Praktycznie nie widzimy ich charakterów, oni po prostu tam są. Niby mają jakieś problemy, ale są tylko pobieżnie wspomniane, najczęściej parę zdań na całą książkę i tyle. No i Alfie - po co on tu w ogóle był? Nie jestem w stanie wymienić jego żadnej cechy charakteru, bo po prostu istniał, tak jak wszyscy, byle nie wydawało się pusto.
Dodatkowo, fabuła tu nie istniała. Przed imprezą, impreza, w międzyczasie retrospekcje, koniec. Naprawdę taki poważny temat jak samookaleczenie sprowadzamy do akcji dziejącej się na przestrzeni paru dni? No nie.
Nie polecam, lepiej znaleźć czas na coś bardziej wartościowego. Uważam, że autorka ma słaby warsztat i nie potrafiła przekazać tego, co chciała. Mimo że intencja była dobra, to bez fabuły i porządnych bohaterów z krwi i kości, nie powstanie nic sensownego.
February 24, 2018
I think that every student should be able to find themselves in a book. Sadly there are some that do self harm. Eve Ainsworth also works as a school counsellor so has tackled this sensitive subject responsibly. There are details of organisations that you can turn to for help in the back of this book.
Gabi is the main character in this book. She has a difficult relationship with her mum and her dad works all hours in the family pub. She has a special bond with her grandad who sadly is an alcoholic. It is following his death that she starts to self harm.
Gabi is the main character in this book. She has a difficult relationship with her mum and her dad works all hours in the family pub. She has a special bond with her grandad who sadly is an alcoholic. It is following his death that she starts to self harm.
December 3, 2023
Gabrielle jest dziewczyną, która ma wspierających bliskich i z pozoru wydaje się być szczęśliwa, beztroska. Jednak po śmierci dziadka przychodzi ból, poczucie winy i żal. To wszystko jest zakorzenione głęboko w niej, a ona nie chce podzielić się problemami z innymi, obawiając się że to ich zdołuje albo zostanie przyklejona do niej łatka "szukającej atencji" wśród rówieśników.
Ta powieść otworzyła mi oczy na pewien sposób. Przybliżyła sytuację w jakiej znajdują się osoby samookaleczające się. Czasami nie widzimy z czym ktoś się mierzy, dlatego właśnie nie powinniśmy oceniać książki po okładce.
Czytając, czułam ból głównej bohaterki, która coraz bardziej tonęła w dylematach i skrywanych tajemnicach swojej rodziny. Ostatecznie jednak okazało się, że osoba, z którą wydawało się nie miała dobrej relacji - jej matka, rozumiała ją najbardziej.
Zakończenie zostawia nam pole do rozważań. Retrospekcje umieszczone przed każdym z rozdziałów pokazywały chwile Gabrielle spędzone z jej dziadkiem - te dobre i te złe. Cała historia była opisana wyjątkowo, choć nastawienie Gabi do jej matki wydawało się być dość nienaturalne. Rozumiem, że ludzie tacy jak główna bohaterka mogą nie radzić sobie z emocjami, ponadto Gabrielle po każdej kłótni z matką miała wyrzuty sumienia, ale nie zmienia to tego, że córka była strasznie uprzedzona w stosunku do swojej rodzicielki.
"Krzywdę" oceniam 4/5. Wielu ma jakieś blizny, które nie zasklepiają się pod wpływem czasu.
Ta powieść otworzyła mi oczy na pewien sposób. Przybliżyła sytuację w jakiej znajdują się osoby samookaleczające się. Czasami nie widzimy z czym ktoś się mierzy, dlatego właśnie nie powinniśmy oceniać książki po okładce.
Czytając, czułam ból głównej bohaterki, która coraz bardziej tonęła w dylematach i skrywanych tajemnicach swojej rodziny. Ostatecznie jednak okazało się, że osoba, z którą wydawało się nie miała dobrej relacji - jej matka, rozumiała ją najbardziej.
Zakończenie zostawia nam pole do rozważań. Retrospekcje umieszczone przed każdym z rozdziałów pokazywały chwile Gabrielle spędzone z jej dziadkiem - te dobre i te złe. Cała historia była opisana wyjątkowo, choć nastawienie Gabi do jej matki wydawało się być dość nienaturalne. Rozumiem, że ludzie tacy jak główna bohaterka mogą nie radzić sobie z emocjami, ponadto Gabrielle po każdej kłótni z matką miała wyrzuty sumienia, ale nie zmienia to tego, że córka była strasznie uprzedzona w stosunku do swojej rodzicielki.
"Krzywdę" oceniam 4/5. Wielu ma jakieś blizny, które nie zasklepiają się pod wpływem czasu.
This entire review has been hidden because of spoilers.
September 14, 2018
I have mixed feelings about this book, so hopefully I can work through them in my review.
Firstly, can we all just give a massive round of applause for the positive female friendships in this novel. Especially when it came to Alfie’s ex. When she first made her appearance, I physically tensed up, expecting the classic trope of bitchy ex; but she was nowhere in sight.
The portrayal of the grandfather was also beautifully done and I truly felt that I was going along with Gabi through all her ups and downs where he was concerned.
Ainsworth also captures self harm in such a digestible, yet still harrowing, way, that I think anyone coming away from this book can understand its complexities a little more.
I did find, however, that at times Gabi was rather unsympathetic when it came to the treatment of her. Other. Then again, teenagers can be horrible, so perhaps it fits after all.
Unfortunately for me, there were so many typos and mistakes that editors must have missed, that it pulled me out of the story far too much.
That being said, I think this is a wonderful read, and like many other books about Mental Health, a very important one.
Firstly, can we all just give a massive round of applause for the positive female friendships in this novel. Especially when it came to Alfie’s ex. When she first made her appearance, I physically tensed up, expecting the classic trope of bitchy ex; but she was nowhere in sight.
The portrayal of the grandfather was also beautifully done and I truly felt that I was going along with Gabi through all her ups and downs where he was concerned.
Ainsworth also captures self harm in such a digestible, yet still harrowing, way, that I think anyone coming away from this book can understand its complexities a little more.
I did find, however, that at times Gabi was rather unsympathetic when it came to the treatment of her. Other. Then again, teenagers can be horrible, so perhaps it fits after all.
Unfortunately for me, there were so many typos and mistakes that editors must have missed, that it pulled me out of the story far too much.
That being said, I think this is a wonderful read, and like many other books about Mental Health, a very important one.
March 5, 2017
Just a quick review for this fab read. I really enjoy Eve's books because they are thoughtful and don't shy away from covering the hard hitting stuff that teens today face. I thought the way in which Gabi's life was written about was really well done and I liked seeing how Eve covered self harm in a thoughtful way really helping you understand why Gabi was doing what she was doing especially because it's an issue that's so easily dismissed by some as attention seeking whereas actually when you read this you clearly can see that there's so much more to it. A really interesting read from a UKYA author whose releases I am always excited to get my hands on because they are guaranteed to be thought provoking and powerful.
August 9, 2018
Gabi is struggling to come to terms with the death of her grandfather. She feels she’s slipping away from her parents, and nothing seems to make her feel better.
When she starts cutting herself it seems to help. But, too soon, she feels intense guilt at what she’s done. Who can she turn to when she feels the one person she might have spoken to is the one causing these feelings?
Like Eve Ainsworth’s other books this is a hard-hitter. We get an unflinching look at a topic that immediately creates a sense of discomfort. This is not an easy read by any means, but the characters are sympathetically portrayed and you quickly get caught up in the story.
When she starts cutting herself it seems to help. But, too soon, she feels intense guilt at what she’s done. Who can she turn to when she feels the one person she might have spoken to is the one causing these feelings?
Like Eve Ainsworth’s other books this is a hard-hitter. We get an unflinching look at a topic that immediately creates a sense of discomfort. This is not an easy read by any means, but the characters are sympathetically portrayed and you quickly get caught up in the story.
January 16, 2020
Not my usual kind of book however I did enjoy it.
Gabi is a strong and unhappy girl. I feel every women and girl can identify with her during parts of this book.
I remember being 15 and feeling like no one understood me. So dealing with everything she has going on as well must have been horrific.
It’s good that authors are now taking these taboo subjects such as self harm and discussing them. Hopefully this will help people that need support to reach out and take it.
Gabi is a strong and unhappy girl. I feel every women and girl can identify with her during parts of this book.
I remember being 15 and feeling like no one understood me. So dealing with everything she has going on as well must have been horrific.
It’s good that authors are now taking these taboo subjects such as self harm and discussing them. Hopefully this will help people that need support to reach out and take it.
April 3, 2022
Książka zdumiewająca. Zaskakująco szybko się ją czyta. Bardzo się zżyłam z główną bohaterką. Ostatnie rozdziały przepłakałam. Skoro już zaczęłam mówić o rozdziałach to muszę przyznać że autorka nieźle to rozplanowała najpierw jest historia bieżąca dziewczyny a na koniec jest zapisane inną czcionką historia z przeszłości przybliżając główny problem. Bardzo książkę polecam no chyba że ktoś naprawdę ma słabe nerwy. Samą książkę oceniam na więcej niż 4☆ ale mniej niż 5☆.
April 24, 2022
Książka porusza problem samookaleczenia i trudnością z poradzeniem sobie z utratą bliskiej osoby. Przedstawiony problem, ukazany jest w prostym, zrozumiałym języku, dobrze ukazana jest tutaj perspektywa nastolatka - osoby okaleczającej się i jej motywy, dlaczego to robi. Brakuje osobowości bohaterów pobocznych, których potencjał został niewykorzystany. Książka przeciętna, dobra na przeczytanie w jeden wieczór
May 31, 2022
rtc because i need to recover
July 6, 2022
przeczytałam tę książkę w dobrym momencie swojego życia i mimo trochę żenujących slangów młodzieżowych bardzo podoba mi sir podejście i przedstawienie problemów przez autorkę
November 6, 2022
2.5⭐://
June 18, 2023
3.0
TW: samookaleczanie, blizny, depresja, alkoholizm, traumy, śmierć i żałoba
Mam dość nietypowe dla mnie odczucia odnośnie książki. Jest napisana językiem dostosowanym/odpowiednim dla czytelników z podstawówki (11-14lat), ale jej treść już nie (moim zdaniem zbyt ciężki temat dla młodszych). Niby na okładce pisze "12+", ale czy ja wiem czy to odpowiednia kategoria wiekowa?
Jasne, ważne jest edukowanie na temat zdrowia psychicznego i związanego z nimi problemami, lecz tutaj potrzeba pewnej dojrzałości...
Rozważam również, że poruszona przez autorkę główna tematyka została przedstawiona w przygaszonym świetle, na dodatek spłaszczona. Myśli głównej bohaterki ukazują trudną postać problemu, ale reakcja i postępowanie rodziców są w większość pominięte, wyrzute i wyplute, wyprane z kolorów - nijakie.
Czytając miałam wrażenie, że cała problematyka został przestawiona tak:
- Tniesz się?
- Nie. Może. Nie wiem. Tak..
- Oj, przykro mi. Nie rób tego bo mamusi smutno. A teraz posłuchaj jak bardzo mam przesrane życie....
I na tym kończy się jakiekolwiek działanie w sprawie zaistniałego zagrożenia dla zdrowia i życia.
Fabuła typowa i idealna dla dojrzewających czytelników. Grupa dobrych znajomych, których łączy pasja (zjeżdżanie na desce), poznaje swoje uczucia, zarówno odnośnie siebie, ale również innych. Zakochują się i tworzą pary, imprezują jak rodziców nie ma w domu, kłócą się ze znajomymi i opiekunami, przeżywają rozterki życiowe...
Po prostu powoli poznają smak życia.
Myślę, że gdyby dodać do tej książki odrobinę więcej wyczucia i empatii, wyszła by z tego świetna edukująca i doinformująca lektura.
Ig. @gosia.reads
TW: samookaleczanie, blizny, depresja, alkoholizm, traumy, śmierć i żałoba
Mam dość nietypowe dla mnie odczucia odnośnie książki. Jest napisana językiem dostosowanym/odpowiednim dla czytelników z podstawówki (11-14lat), ale jej treść już nie (moim zdaniem zbyt ciężki temat dla młodszych). Niby na okładce pisze "12+", ale czy ja wiem czy to odpowiednia kategoria wiekowa?
Jasne, ważne jest edukowanie na temat zdrowia psychicznego i związanego z nimi problemami, lecz tutaj potrzeba pewnej dojrzałości...
Rozważam również, że poruszona przez autorkę główna tematyka została przedstawiona w przygaszonym świetle, na dodatek spłaszczona. Myśli głównej bohaterki ukazują trudną postać problemu, ale reakcja i postępowanie rodziców są w większość pominięte, wyrzute i wyplute, wyprane z kolorów - nijakie.
Czytając miałam wrażenie, że cała problematyka został przestawiona tak:
- Tniesz się?
- Nie. Może. Nie wiem. Tak..
- Oj, przykro mi. Nie rób tego bo mamusi smutno. A teraz posłuchaj jak bardzo mam przesrane życie....
I na tym kończy się jakiekolwiek działanie w sprawie zaistniałego zagrożenia dla zdrowia i życia.
Fabuła typowa i idealna dla dojrzewających czytelników. Grupa dobrych znajomych, których łączy pasja (zjeżdżanie na desce), poznaje swoje uczucia, zarówno odnośnie siebie, ale również innych. Zakochują się i tworzą pary, imprezują jak rodziców nie ma w domu, kłócą się ze znajomymi i opiekunami, przeżywają rozterki życiowe...
Po prostu powoli poznają smak życia.
Myślę, że gdyby dodać do tej książki odrobinę więcej wyczucia i empatii, wyszła by z tego świetna edukująca i doinformująca lektura.
Ig. @gosia.reads
February 23, 2023
Książka jest napisana bardzo ładnym językiem, a sam aspekt sh przedstawiony został dość rzetelnie, choć nie podoba mi się, że akcja rozciągnięta jest na przestrzeni zaledwie tygodnia, czy coś koło tego. Dwie gwiazdki, bo główna bohaterka jest nie do przejścia w kwestii tego, jak traktuje swoją mamę, a autorka nigdy nie pokazuje, że tego rodzaju zachowania są złe. Obwinianie jej o alkoholizm ojca i idealizowanie dziadka do poziomu absolutnego absurdu doprowadzało mnie do szału. Jestem ostatnią osobą, która powiedziałaby, że rodzicom należy się respekt tylko dlatego że są rodzicami, ale naucz się odrobiny szacunku typiaro. Twoja matka się stara.
Poza tym wątek romantyczny, którego nawet nie powinno tu być zakończył się koszmarnie toksycznie.
Bardzo średnio, ale tragedii nie ma.
Poza tym wątek romantyczny, którego nawet nie powinno tu być zakończył się koszmarnie toksycznie.
Bardzo średnio, ale tragedii nie ma.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Read
February 5, 2017I have to put this as a DNF for now because apparently I can't even read about blood without getting faint and sick. Which is so pathetic! But so true. Apparently watching really bloody TV shows or films is 10x easier than actually reading about blood. So, yes, I have to come back to this when I am better prepared.
August 5, 2020
pointless.
August 6, 2022
co prawda czytałam ją na początku tego roku, ale postanowiłam zmienić jej ocenę, za mocno mnie wkurzyła
March 6, 2022
Czytałam to kilka miesięcy temu, ale ostatnio stwierdziłam, że o wiele bardziej by na mnie wpłynęła, gdybym ją przeczytała mając 13-14 lat
January 25, 2023
3.8 ⭐
Na ten moment to "Krzywda" była najlepszą książką tej autorki jaką czytałam.
Na ten moment to "Krzywda" była najlepszą książką tej autorki jaką czytałam.
August 28, 2025
Nagyon jó volt, elgondolkodtató és váratlan volt a vége,
September 29, 2019
Mam co do tej książki pewien dysonans.
Podobał mi się ciąg emocjonalny i pokazanie sprzeczności w ramach niego. Nie często w popkulturze uwzględnia się poczucie obrzydzenia sobą. Depresja, zaburzenia odżywiania czy właśnie self-harm się pojawiają, ale trudno o dobre oddanie myśli, które przewijają się przez głowę takiej osoby.
Książkę można uznać za dość ciężką, lecz tu pojawia się jej główny problem- jest napisana dość infantylnie. Tematyka jest ważna i trudna, a język wskazuje na skierowanie jej do raczej młodszego czytelnika (coś miedzy książką dziecięcą a YA, ale chyba dla trochę starszych niż middle grade). I nie mam tu na myśli tego, że dzieci nie powinny czytać o trudnych tematach, a raczej to, że nie jest to książka czysto pouczająca i w złych rękach obawiam się, że mogłaby pogorszyć sprawę.
Jednocześnie fakt, że nie jest książka robiąca za broszurę o pomocy, nadaje jej realizmu.
Nie do końca polubiłam główną bohaterkę, ale bardzo sobie cenię, że jest pewnym odejściem od szablonów. Wierzę, że jest dobrym przedstawieniem "popularnej" osoby i cieszę się, że nie jest demonizowana. Mam nadzieję, że wątek wstawiania zdjęć na Facebooka pomoże choć kilku osobą otworzyć oczy- zarówno tym wzdychającym do cudzych "perfekcyjnych" żyć, jak i tym, którzy mają poczucie, że życie na pokaz pomoże im w jakiś sposób.
Kolejną ogromną wadą było beznadziejne łamanie tekstu. Ale nie sensu stricto łamanie, ale rozdzielanie tekstu, gdy przeskakujemy w czasie, a raczej jego brak. W książce nie ma zupełnie żadnego podziału między przeskokami w czasie. W jednym akapicie czytamy jak bohaterka siedzi w pubie i rozmyśla, a w następnym jest 3 dni później i jest w parku. Bardzo mi to utrudniło czytanie, bo co chwilę gubiłam się w czasoprzestrzeni, musiałam sprawdzać czy nie pominęłam strony, a i tak jakoś nie mogłam się połapać w treści. Szkoda, że nic z tym nie zrobili, bo wystarczyło dodać 3 gwiazdki czy coś i byłoby jasne, a tak to ciągle wybijało mnie to z czytania.
Jeszcze jedna językowa sprawa, która nie wyszła- slang. Tak jak cenie sobie tłumaczenia pana Mortki, tak tu postarał się chyba za bardzo. Slang młodzieżowy użyty w książce był po prostu przestarzały, i ja wiem, że to się non stop zmienia, a książka była wydana w 2017, ale od dawna nikt nie mówi wporzo. Dało to efekt starego dziada, który myśli, że jest fajny. Później nie jest tak źle, ale początek był straszny.
A propos początku. Cóż... Nie wyszedł. Był dość nudny i monotonny, aż chciałam zDNF-ować. Na szczęście z racji, że całość jest krótka to i to przeszło szybko.
Ogólnie gdyby nie problemy literackie byłoby ekstra. Sporo tego zwalam na tłumacza i edytora (panie edytorze po co tyle pustych stron? Wrrrr). Sama książka była dobra, trochę za mało pouczająca, ale przyjemna. Dobra psychologicznie.
3++ na 4 nie zasłużyło, ale było blisko
Podobał mi się ciąg emocjonalny i pokazanie sprzeczności w ramach niego. Nie często w popkulturze uwzględnia się poczucie obrzydzenia sobą. Depresja, zaburzenia odżywiania czy właśnie self-harm się pojawiają, ale trudno o dobre oddanie myśli, które przewijają się przez głowę takiej osoby.
Książkę można uznać za dość ciężką, lecz tu pojawia się jej główny problem- jest napisana dość infantylnie. Tematyka jest ważna i trudna, a język wskazuje na skierowanie jej do raczej młodszego czytelnika (coś miedzy książką dziecięcą a YA, ale chyba dla trochę starszych niż middle grade). I nie mam tu na myśli tego, że dzieci nie powinny czytać o trudnych tematach, a raczej to, że nie jest to książka czysto pouczająca i w złych rękach obawiam się, że mogłaby pogorszyć sprawę.
Jednocześnie fakt, że nie jest książka robiąca za broszurę o pomocy, nadaje jej realizmu.
Nie do końca polubiłam główną bohaterkę, ale bardzo sobie cenię, że jest pewnym odejściem od szablonów. Wierzę, że jest dobrym przedstawieniem "popularnej" osoby i cieszę się, że nie jest demonizowana. Mam nadzieję, że wątek wstawiania zdjęć na Facebooka pomoże choć kilku osobą otworzyć oczy- zarówno tym wzdychającym do cudzych "perfekcyjnych" żyć, jak i tym, którzy mają poczucie, że życie na pokaz pomoże im w jakiś sposób.
Kolejną ogromną wadą było beznadziejne łamanie tekstu. Ale nie sensu stricto łamanie, ale rozdzielanie tekstu, gdy przeskakujemy w czasie, a raczej jego brak. W książce nie ma zupełnie żadnego podziału między przeskokami w czasie. W jednym akapicie czytamy jak bohaterka siedzi w pubie i rozmyśla, a w następnym jest 3 dni później i jest w parku. Bardzo mi to utrudniło czytanie, bo co chwilę gubiłam się w czasoprzestrzeni, musiałam sprawdzać czy nie pominęłam strony, a i tak jakoś nie mogłam się połapać w treści. Szkoda, że nic z tym nie zrobili, bo wystarczyło dodać 3 gwiazdki czy coś i byłoby jasne, a tak to ciągle wybijało mnie to z czytania.
Jeszcze jedna językowa sprawa, która nie wyszła- slang. Tak jak cenie sobie tłumaczenia pana Mortki, tak tu postarał się chyba za bardzo. Slang młodzieżowy użyty w książce był po prostu przestarzały, i ja wiem, że to się non stop zmienia, a książka była wydana w 2017, ale od dawna nikt nie mówi wporzo. Dało to efekt starego dziada, który myśli, że jest fajny. Później nie jest tak źle, ale początek był straszny.
A propos początku. Cóż... Nie wyszedł. Był dość nudny i monotonny, aż chciałam zDNF-ować. Na szczęście z racji, że całość jest krótka to i to przeszło szybko.
Ogólnie gdyby nie problemy literackie byłoby ekstra. Sporo tego zwalam na tłumacza i edytora (panie edytorze po co tyle pustych stron? Wrrrr). Sama książka była dobra, trochę za mało pouczająca, ale przyjemna. Dobra psychologicznie.
3++ na 4 nie zasłużyło, ale było blisko
January 7, 2018
Reviewed at: http://www.queenofteenfiction.co.uk/
Please Note: This review discusses self harm and addiction.
Damage is a book that features a protagonist who finds herself starting to self harm. From the moment I realised the subject this book was about, I knew I wanted to read it. Self harm is something that I don't see discussed openly and honestly in YA very often, so I was keen to read a story that focused on it. As someone who has seen what self harm can do to a person and how it can turn someone's life upside down, I wanted to see how this book portrayed the issue.
Gabbie is grieving the death of her grandfather, who had been an important figure in her life. But his relationship with her parents was a turbulent one, so Gabbie found herself feeling torn between them. After his death, she feels like she is the only one who is hurting over his loss and she has no one she feels she can truly express her feelings to. When she discovers that physical pain can press a temporary pause button on her emotions, Gabbie starts to self harm, and she finds herself losing more and more control.
I can't applaud this book enough for it's portrayal of self harm. It is different for every person who goes through it, but Damage provides an insight as to how something like this can take over a person's life, and for what it's like for someone to struggle with this every day. This story is also a great way to educate young people about self harm because as the characters in this book show, it's easy for a person who doesn't understand the issue to jump to conclusions and make assumptions about people who cut themselves.
Another thing that really upped my level of respect for this story is how it dealt with alcoholism. There are a lot of stereotypes that come with alcohol addiction, so I was pleased to see that Gabbie's grandfather wasn't painted as a bad man or a lesser person, he was simply someone who'd had his life overshadowed by his addiction to alcohol. Ainsworth perfectly presented the range of emotions and situations that surround a family who have to deal with that.
Damage is a short read and it's easy to get through in a couple of days. Gabbie struggles but develops so much throughout the story, and there are some heartfelt scenes towards the end. I was also very pleased to see that there were some helplines and useful links at the back of the book for anyone struggling with self harm and grief. It's so important that books like this are out there for young people to access.
Please Note: This review discusses self harm and addiction.
Damage is a book that features a protagonist who finds herself starting to self harm. From the moment I realised the subject this book was about, I knew I wanted to read it. Self harm is something that I don't see discussed openly and honestly in YA very often, so I was keen to read a story that focused on it. As someone who has seen what self harm can do to a person and how it can turn someone's life upside down, I wanted to see how this book portrayed the issue.
Gabbie is grieving the death of her grandfather, who had been an important figure in her life. But his relationship with her parents was a turbulent one, so Gabbie found herself feeling torn between them. After his death, she feels like she is the only one who is hurting over his loss and she has no one she feels she can truly express her feelings to. When she discovers that physical pain can press a temporary pause button on her emotions, Gabbie starts to self harm, and she finds herself losing more and more control.
I can't applaud this book enough for it's portrayal of self harm. It is different for every person who goes through it, but Damage provides an insight as to how something like this can take over a person's life, and for what it's like for someone to struggle with this every day. This story is also a great way to educate young people about self harm because as the characters in this book show, it's easy for a person who doesn't understand the issue to jump to conclusions and make assumptions about people who cut themselves.
Another thing that really upped my level of respect for this story is how it dealt with alcoholism. There are a lot of stereotypes that come with alcohol addiction, so I was pleased to see that Gabbie's grandfather wasn't painted as a bad man or a lesser person, he was simply someone who'd had his life overshadowed by his addiction to alcohol. Ainsworth perfectly presented the range of emotions and situations that surround a family who have to deal with that.
Damage is a short read and it's easy to get through in a couple of days. Gabbie struggles but develops so much throughout the story, and there are some heartfelt scenes towards the end. I was also very pleased to see that there were some helplines and useful links at the back of the book for anyone struggling with self harm and grief. It's so important that books like this are out there for young people to access.
Displaying 1 - 30 of 137 reviews