Goed volk

by Teun van de Keuken

Amsterdam, eind jaren zeventig. Teuns ouders hebben het beste voor met de wereld. De schrijnende ongelijkheid in de maatschappij moet aan de kaak worden gesteld. Vooral voor Teuns vader is de juiste, linkse politieke opvatting allesoverheersend: het bepaalt wat hij leest, wat hij eet en wie zijn vrienden zijn. Eén verkeerde opmerking over ontwikkelingshulp, werklozen of krakers en het kan zomaar het einde van de vriendschap betekenen.
Teuns ouders mogen zich dan omringen met vrienden die allemaal hetzelfde zijn als zij - links, wit, artistiek en enigszins intellectueel - Teun sturen ze naar De Brug, een 'volkse' lagere school, zoals Teuns vader dat noemt. Een school vol plat pratende Jordanezen en migrantenkinderen, waar overleven belangrijker is dan een goed rapport. Op De Brug zal de jonge Teun meer leren over het leven dan zijn ouders lief is. Maar het biedt hun wel een uitgelezen kans om een duidelijk ideologisch statement te maken tegen de tweedeling in de samenleving. Dat statement was Teun.

Goed volk toont hoe het leven van een kind bepaald wordt door de ideologie van zijn ouders. Het is een persoonlijk en indringend verhaal van een niet zo typische Amsterdamse jeugd.

Genres: Memoir

232 pages, Paperback

Published January 18, 2017

About the author

Teun Gerrit (Teun) van de Keuken is a Dutch journalist and television and radio program maker.

In 2015 Van de Keuken wrote the book Puur en Eerlijk (Pure and Fair) about misleading consumers. Goed Volk, a novel based on Van de Keuken's youth, followed in 2017. De

Supermarktsurvivalgids (The Supermarketsurvival guide) was published in the autumn of 2018. In it, Van de Keuken dissects the world of the supermarket and gives tips for conscious shopping.

Reviews

[Catharina Hart · Rating 2 out of 5]

**Warning: this text may contain spoilers** Teun is kwaad. Teun is kwaad over zijn opvoeding, over hoe het thuis was. En daarover heeft hij een boek geschreven volgens het stramien: "toen was het zo" + "nou en nu is het zo". Dus iets als: "wij speelden gewoon buiten tot 's avonds laat zonder dat onze ouders naar ons omkeken en nu hebben kinderen mobieltjes en weten we we waar ze zijn" Daardoor laat hij niets te raden over en is het vooral TELL en nauwelijks SHOW. Er zit een hard oordeel over zijn ouders in elke zin, de lezer krijgt geen ruimte om te ademen en om zelf te beschouwen en te reflecteren.
De ik-persoon is alleen maar bezig met erbij horen en zich tekort gedaan voelen, zelfs als een klasgenote wordt aangerand.... 🙄

[Hannie · Rating 3 out of 5]

Bepaalde zaken die de schrijver benoemt van zijn jeugd vind ik erg herkenbaar. Wat waarschijnlijk komt omdat hij maar een aantal jaar ouder is dan ik. Al had ik in sommige aspecten wel weer een heel andere jeugd, omdat ik uit een ander soort gezin kom. Ook vind ik het knap dat hij bepaalde zaken niet mooier maakt dan ze zijn. Zo vertelt hij hoe hij een jongen uit zijn klas pest om zelf populairder te worden. Wat werkt. En hoe hij niets doet als een aantal populaire jongens tijdens een feestje een klasgenote verkrachten. Het boek leest ook vlot. Toch kon het boek mij niet altijd dusdanig boeien dat ik niet kon stoppen met lezen. Ik had soms zelfs dat ik midden in een hoofdstuk stopte om iets anders te doen. Dat heb ik bijna nooit. Vandaar dat ik toch een iets lagere rating heb gegeven. Desondanks is het een interessant boek en geeft het een goede inkijk in het leven van een jongen uit een kunstenaarsgezin dat opgroeit in een volksbuurt van Amsterdam in je jaren zeventig/tachtig.

[Bram · Rating 2 out of 5]

Onsympathiek verslag van een saaie jeugd.

[Janneke · Rating 3 out of 5]

Een leuk (autobiografisch?) boek over de basisschooljaren van Teun van de Keuken. Het speelt zich af eind jaren 1970. Ouders zijn druk met zichzelf en het redden van de maatschappij en de wereld. Hierdoor hebben ze weinig tijd voor de kinderen die zichzelf maar een beetje moeten opvoeden.
Heel herkenbaar voor diegenen die deze woelige jaren bewust mee gemaakt hebben.

[Gabrielle Terpstra · Rating 5 out of 5]

Eerlijke en open inkijk in hoe kinderen denken en hoe hun gedrag soms heel naar kan zijn. En een leuke inkijk in de jaren 80 ook.

[Lauri van Oosterom · Rating 3 out of 5]

Best een heftig boek, zeker de stukken over het voortdurend pesten van klasgenoten vond ik erg naar. Misschien ben ik wat naïef, maar ik kan me ook amper voorstellen dat kinderen van 10/11 jaar hun schooltijd doorbrengen met blowen en vechten.

Pluspunt: Teun van de Keuken leest zijn verhaal op een vlot tempo voor. Daardoor blijf je wel luisteren, ook gedurende de pijnlijke momenten.

[Max van Tongeren · Rating 2 out of 5]

Het boek begint veelbelovend. Maar al kort na het begin wordt het een en-toen-en-toen-verhaal. Het is een verslag van een jeugd waarbij het punt dat gemaakt moest worden onherkenbaar wordt. Vakantieboek #14

[Nienke Witteveen · Rating 5 out of 5]

Teun schrijft heerlijk, en het mooie is dat je het boek kunt lezen in zijn stem als je de Keuringsdienst van voor naar achteren gekeken hebt (which I did). Bijzonder hoe je op deze manier een beeld krijgt van zijn jeugd.

Teun groeide in een links, kunstzinnig gezin op, om daarna op een Amsterdamse (rechtse?) school vol migranten en aggressieve jongens en meisjes gestopt te worden. Als een soort linkse vaccinatie moest hij daar de normen en waarden van zijn ouders en gezin uitdragen. Dat dat allemaal niet echt van harte gaat, moge duidelijk zijn. Het is herkenbaar hoe de schooltijd soms één grote overlevingsstrijd is, al gaat het op De Brug, waar Teun zijn tijd doorbracht, nog wel wat harder aan toe dan de meeste andere scholen. Toch waren de dillema's waar Teun voor stond in die zin wel herkenbaar. Ga je met de groep mee, draag je je normen en waarden uit die je ouders je aanpraten en wat vind je daar zelf eigenlijk van?

Een boek vol humor, waarin Teun zichzelf totaal niet schuwt. Groot respect voor deze man. En voor mij persoonlijk weer een bevestiging dat vroeger niet alles beter was en de meeste mensen ook door schade, schande en vooral niet zelfgekozen omstandigheden, gelukkig vaak toch wijs worden.

[Rita · Rating 2 out of 5]

c 2017. read for leeskring

It calls itself a novel, but reads like memoirs of the I-person's childhood, attending primary school in a low-income neighborhood of Amsterdam.

The short book begins and ends with his father, and indeed seems to focus on the father. The author tries to be humorous, or perhaps sarcastic, but it didn't make me laugh or even smile.

You can read it as one of the genre of 'white kid goes to minorities school' or 'black kid goes to white school', and it gives some useful impressions of this kind of situation.

The author does not seem to have gotten as far as he needs in coming to terms with his father and the relationship with him. The I-character does not go far in self-reflection, and I miss an exploration of how his growing up affected him in his adult life, and how his experiences and friendships [and enemy-ships] made him into a different kind of adult than peers who attended ordinary middle-class schools.

So I guess I feel the book is superficial, though the subject matter is interesting.

[Attila · Rating 4 out of 5]

Enorm herkenbaar al ben ik een aantal jaren jonger dan Teun. Hetzelfde milieu maar vooral kennissen van mijn ouders konden erg op Teuns vader lijken. Ik heb een zekere afstand genomen van deze linkse dram ideologieën. Mijn ene broer zit er nog lekker middenin met zijn gezin. Wat ik miste in het boek zijn misschien persoonlijke bespiegelingen en beschouwingen. Wat wijze woorden en hoe Teun er nu instaat. Het lijkt nu meer op een ietwat kil verslag van gebeurtenissen in een bepaalde tijdsperiode. Hij lijkt het “bezeten” van zich afgeschreven te hebben. Ik kan me ook voorstellen dat een hele hoop gebeurtenissen lang nadenken nodig hebben. Dingen zoals de relatie met zijn aanvankelijke klasse vriendje en wat een van de meisjes uit zijn klas overkomt . Ook het slaafs volgen van de schurk in de klas om zijn positie te verbeteren in de jungle van tieners is geen kattenpis om te verwerken later. Ook deze ervaringen en verhalen hebben we allemaal uit onze tienerjaren

[Joke Kolthoff · Rating 2 out of 5]

vond het matig. vooral de toon.

[Matthijs Mk · Rating 5 out of 5]

Hilarisch, realistisch, eerlijk geschreven. Snap niks van de zure recensies

[wout · Rating 4 out of 5]

Knowing more about a person's upbringing helps you better understand their personalities and traits. As an avid watcher of the programs that the author presents on Dutch television; 'Keuringsdienst van Waarde' and 'De monitor', I would like to know more about the presenter's personal views. in the former program the goal is mostly to discover the truth behind all the promises that the food packages make, while in the latter, a more broader and idealistic goal is pursued, with the help of the stories from everyday people that write in. All in all, I was surprised at how well it was written, from a linguistic perspective, which makes sense knowing that he read a lot when he grew up, you pick up on a thing or two while you do so, I like to believe. The main topic of the book was the relationship with his ambitious and artistic father, which differs hugely from my own upbringing, as are the time and place of course. I found it to be a worthwhile read, with plenty of funny and recognizable examples. The only thing that was missing for me, was a bridge between his early past at primary school and how this affected his bond with his dad. For example, when he became a father himself and how this might have changed his relationship with his own dad. I doubt there will be a sequel.

[Linda · Rating 3 out of 5]

[2,5/5]. Als je het boek als tijdsdocument leest, is het een aardig en vlot geschreven verslag. Het is best interessant om het linkse milieu en de 'vrije opvoeding' door verhalen uit de eerste hand te ervaren.

Als roman, en dat is het toch echt volgens de kaft, is het boek echter echt wat minder geslaagd. Ik kan er geen roman in ontdekken, er is geen verhaallijn, er ontwikkelt zich niks. De opening en sluiting van het boek met de dood van de vader staan ook inhoudelijk volledig los van de rest van het verhaal; een geheel is er dus niet in te ontdekken. Jammer, want schrijven kan van de Keuken best, en interessant materiaal heeft hij ook.

[Wieneke · Rating 2 out of 5]

Kinderen kunnen elkaar voor het leven tekenen op en buiten het schoolplein. Dat de hoofdpersoon in dit boek (de meeloper, Van der Keuken zelf) dat zomaar laat gebeuren, trok ik slecht. Niet alleen omdat ik het akelig vond om te lezen, maar ook omdat ik denk dat het niet nodig is om deze bestaande personages (ik heb begrepen dat dit een autobiografische roman is) nog een keer literair met de grond gelijk te maken zonder enige reflectie van de meeloper zelf...

[Petra · Rating 2 out of 5]

Een autobiografisch boek over de jeugd van Teun op De Brug, een 'volkse' lagere school. Fijne schrijfstijl, dus het leest lekker weg. Maar hoe de schrijnende ongelijkheid in de maatschappij door dit boek aan de kaak gesteld wordt? Het gaat meer over de dagelijkse sores van een jongen die er bij wil horen, die opgroeit, zich af zet tegen zijn ouders, de klassiekers van een jongen op de basisschool waar die dan ook zou staan.

[Mirjam · Rating 3 out of 5]

Een boek over kind zijn in de jaren 70 en 80. Heel anders dan jong zijn tegenwoordig. Het scherpe contrast dat Teun schetst, maakt dat je fronst. Sommige dingen waren beter vroeger, maar sommige dingen ook absoluut niet.

[Katie deHaan · Rating 5 out of 5]

Genoten! Vol zwarte comedie, zelfspot, ironie - en ook gewoon veel liefde. Tegen heug en meug. Heerlijk boek om het jaar mee af te sluiten. En niet alleen hebben Johan van der Keuken en Teun van de Keuken mij veel te vertellen gehad - maar gaandeweg besef ik dat ook Opa van der Keuken mij veel te vertellen heeft gehad!!!! Verrassing! Hem en zijn levenswerk ben ik ook nooit vergeten! Hilarisch!

[Manon Nederstigt · Rating 3 out of 5]

Aardig boek, maar ik had iets anders verwacht. Zoals kwajongensstreken of verhalen van Amsterdam in de jaren '60. Het verhaal speelde zich vooral af in het linkse gezin waar hij opgroeide.

[Mary · Rating 2 out of 5]

It was easy to read but I just don't get it. It feels unfinished, like my copy is missing some chapters.

[Aimee Van · Rating 2 out of 5]

Zo'n vaag einde heeft voor mij het hele boek verpest :( Terwijl het mij juist zo goed greep vanaf het begin.

[Sophia · Rating 5 out of 5]

Vooral vijf sterren omdat het mij zo bekend voorkomt maar verder ook gewoon goed geschreven.

[Eva Rosa · Rating 3 out of 5]

De hoofdpersoon heeft twee linkse zeer ideologische ouders, die vooral met de ongelijkheid in de wereld bezig zijn. Of zoals hij zelf aangeeft: "Samen reisden ze de wereld over om al dat leed en al die ongelijkheid op te zoeken."
Ze zetten hun jongste spruit op de plaatselijke basisschool, geheel passend bij hun ideologieën oftewel: "Mijn vaders politieke opvattingen brachten mij naar de brug. Een lagere school gespeend van pretenties, met kinderen van laagopgeleide ouders, veel immigranten en uiterst magere resultaten. Een school die weinig te bieden had voor ouders die hun kinderen vooruit wilden helpen in het leven, maar die zich voor een gerespecteerd lid van de linkse witte culturele elite wel uitstekend leende voor een statement tegen segregatie. Dat statement was ik." Wat volgt is een serie anekdotes over Amsterdamse straatschoffies op Vans, de hoeren op de wallen, onbedoeld racisme (De auteur verontschuldigd zich meerdere malen voor zijn jeugdige ondoordachtheid) en macrobiotische zuurdesem boterhammen met tahin.

De auteur is sterk in het neerzetten van het jaren zeventig Amsterdam met zijn junks, hoeren en krakers. Zijn beschrijvingen van het groepsgedrag van kinderen en de wreedheid ervan zeer herkenbaar:
" Je kunt maar het beste normaal zijn, er hetzelfde uitzien als ieder ander, in dezelfde merkkleren rondlopen en vooral geen gebrek hebben: niet in je broek poepen, geen hazentanden, geen eczeem."

Het boek krijgt van mij slechts drie sterren omdat de auteur er met hangen en wurgen een 'spannend, cruciaal moment' in wil stoppen, iets dat hem blijkbaar heeft gevormd. Alleen weet hij dit cruciale moment uit te stellen tot het laatste moment en weet hij op geen enkele manier uit te leggen waarom dit nou zo cruciaal is. Alsof hij een stapel leuke anekdotes had en er perse iets samenhangends van moest maken en dit banale plot erbij gesleept heeft.