What do you think?
Rate this book
De markiezin
De markiezin gaat over onstuimige liefde en lotsverbondenheid.
127 pages, Hardcover
First published January 1, 1988
3 people are currently reading
50 people want to read
About the author
Charlotte Mutsaers
29 books45 followersCharlotte Mutsaers (1942) is schrijfster en beeldend kunstenaar, maar ook dierenliefhebber en forever young. Voor haar oeuvre kreeg zij in 2010 de P.C. Hooft-prijs. Ze woont afwisselend in Amsterdam, Oostende en Frankrijk.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
December 12, 2022
Dit boek is als een dichtbundel met samenhang. De korte hoofdstukken van 1, 2 à 3, 4 pagina's zijn wonderlijk genoeg op zichzelf. Ze doen denken en wegdromen. Alleen de oneliners al...Maar dan haken de deeltjes in elkaar en ontspint zich zoiets als een geheel. Een roman. Een sprookje dat de absurditeit van het bestaan recht in de ogen kijkt.
Een kind wordt geboren en wapent zich tegen de wereld zonder ongevoelig te willen worden. Ze wil zo vlug mogelijk kapitein worden en zo vaak mogelijk zelf aan het roer van haar leven gaan staan. Maar het lukt niet altijd. Soms ontglippen de dingen je. Dan valt de fles olijfolie zomaar op de keukenvloer en kan je geen kant meer uit om je voeten te gaan wassen.
Meisjesherinneringen wisselen af met passages op vrouwenleeftijd waar een vriendin elk moment met de deur (of de telefoon) in huis kan vallen. Er duikt in 'De markiezin' ook al een kerstboom op (zie 'Zeepijn') maar dan wel een van wit porselein - 'zo heb je tenminste geen naalden'. Er is seks met zelfzuchtige mannen. Nee, de prins op het witte paard komt vooralsnog niet aanwaaien. Gelukkig geven paarden troost, lieve meisjes en jongens. Net als dit boek, waar beide vriendinnen aan het slot in elkaars armen in slaap vallen.
Zoals het weer, het geluk of het wereldgebeuren kan het in 'De markiezin' voortdurend omslaan. De schrijfster neuriet 'Tout va très bien, Madame la Marquise'. Er valt alleen iets kleins te betreuren, mevrouw: 'uw grijze merrie is dood.' Charlotte Mutsaers doet er een schep kleurig ijs bovenop. 'Alles goed, behalve dat uw hele kasteel in vlammen is opgegaan, al uw stallen zijn uitgebrand en de paarden opgefikt? Wat zegt u, maakt u het uitstekend? Bravo mijn engel, zó hoort het, want HOE anders?' '
'Tout passe et nous passons,' zegt Pappa, terwijl hij afscheid neemt van de tuin. Evergreens zetten ons op het verkeerde been. Ook zij hebben niet het eeuwige leven.
In tussentijd is het zaak de moed erin te houden, niet teveel lafhartig te gaan schipperen of ontzet soep op je kleren te morsen maar er volledig voor te gaan. 'Als je iets doet, doe het dan niet approximatief, maar helemaal,' klinkt de ouderlijke raad. Charlotte Mutsaers heeft dat met dit boek radicaal gedaan. Je ziet haar zoeken en vinden. Het zijn de boeken, platen en kunstwerken die me het allerliefst zijn, daar waar de maker een sprong waagt en zichzelf al doende vindt of heruitvindt. Er valt nog niet in herhaling te vallen.
En nu, als een goede dichtbundel of plaat, 'De markiezin' opnieuw lezen/spelen.
Een kind wordt geboren en wapent zich tegen de wereld zonder ongevoelig te willen worden. Ze wil zo vlug mogelijk kapitein worden en zo vaak mogelijk zelf aan het roer van haar leven gaan staan. Maar het lukt niet altijd. Soms ontglippen de dingen je. Dan valt de fles olijfolie zomaar op de keukenvloer en kan je geen kant meer uit om je voeten te gaan wassen.
Meisjesherinneringen wisselen af met passages op vrouwenleeftijd waar een vriendin elk moment met de deur (of de telefoon) in huis kan vallen. Er duikt in 'De markiezin' ook al een kerstboom op (zie 'Zeepijn') maar dan wel een van wit porselein - 'zo heb je tenminste geen naalden'. Er is seks met zelfzuchtige mannen. Nee, de prins op het witte paard komt vooralsnog niet aanwaaien. Gelukkig geven paarden troost, lieve meisjes en jongens. Net als dit boek, waar beide vriendinnen aan het slot in elkaars armen in slaap vallen.
Zoals het weer, het geluk of het wereldgebeuren kan het in 'De markiezin' voortdurend omslaan. De schrijfster neuriet 'Tout va très bien, Madame la Marquise'. Er valt alleen iets kleins te betreuren, mevrouw: 'uw grijze merrie is dood.' Charlotte Mutsaers doet er een schep kleurig ijs bovenop. 'Alles goed, behalve dat uw hele kasteel in vlammen is opgegaan, al uw stallen zijn uitgebrand en de paarden opgefikt? Wat zegt u, maakt u het uitstekend? Bravo mijn engel, zó hoort het, want HOE anders?' '
'Tout passe et nous passons,' zegt Pappa, terwijl hij afscheid neemt van de tuin. Evergreens zetten ons op het verkeerde been. Ook zij hebben niet het eeuwige leven.
In tussentijd is het zaak de moed erin te houden, niet teveel lafhartig te gaan schipperen of ontzet soep op je kleren te morsen maar er volledig voor te gaan. 'Als je iets doet, doe het dan niet approximatief, maar helemaal,' klinkt de ouderlijke raad. Charlotte Mutsaers heeft dat met dit boek radicaal gedaan. Je ziet haar zoeken en vinden. Het zijn de boeken, platen en kunstwerken die me het allerliefst zijn, daar waar de maker een sprong waagt en zichzelf al doende vindt of heruitvindt. Er valt nog niet in herhaling te vallen.
En nu, als een goede dichtbundel of plaat, 'De markiezin' opnieuw lezen/spelen.
April 15, 2025
Het boek de Markiezin bestaat uit korte, op zichzelf staande verhalen, wat het lastig maakt om direct een duidelijke verhaallijn te ontdekken. Er is wel sprake van een overkoepelend verhaal dat de losse fragmenten met elkaar verbindt. De verhalen wisselen tussen jeugdherinneringen en het volwassen leven van de ik-figuur, een muzikale begrip Skatsjok – een grillige sprong tussen vrolijk en somber.
Centrale figuur is een meisje (vermoedelijk de jongere versie van de ik-figuur) dat opgroeit binnen een gezin met een warme, maar ook complexe sfeer. Vooral de band met haar vader, een excentrieke man met sterke opvattingen over kunst en het leven, staat centraal. Hij is een bron van inspiratie en bevestiging voor het meisje. De moeder is strenger en komt minder sterk naar voren. Naarmate het boek vordert, wordt duidelijk dat de vader ziek is en uiteindelijk sterft. Het afscheid is teder en poëtisch beschreven.
Naast jeugdherinneringen zijn er ook verhalen over het alledaagse, vaak eenzaam aandoende leven van de volwassen ik-figuur. Ze houdt zich bezig met huishoudelijke taken en voert veel telefoongesprekken met haar vriendin Engel. Deze gesprekken benadrukken haar behoefte aan contact, maar ook haar gevoel van verlies en leegte, vooral na het overlijden van dierbaren. Uiteindelijk zoekt ze haar vriendin op, wat leidt tot een teder moment van verbondenheid. Het boek wisselt tussen licht en zwaar, luchtig en melancholiek, en reflecteert op thema’s als verlies, herinnering, kunst en verbondenheid. Is wel een lastige leeservaring.
Centrale figuur is een meisje (vermoedelijk de jongere versie van de ik-figuur) dat opgroeit binnen een gezin met een warme, maar ook complexe sfeer. Vooral de band met haar vader, een excentrieke man met sterke opvattingen over kunst en het leven, staat centraal. Hij is een bron van inspiratie en bevestiging voor het meisje. De moeder is strenger en komt minder sterk naar voren. Naarmate het boek vordert, wordt duidelijk dat de vader ziek is en uiteindelijk sterft. Het afscheid is teder en poëtisch beschreven.
Naast jeugdherinneringen zijn er ook verhalen over het alledaagse, vaak eenzaam aandoende leven van de volwassen ik-figuur. Ze houdt zich bezig met huishoudelijke taken en voert veel telefoongesprekken met haar vriendin Engel. Deze gesprekken benadrukken haar behoefte aan contact, maar ook haar gevoel van verlies en leegte, vooral na het overlijden van dierbaren. Uiteindelijk zoekt ze haar vriendin op, wat leidt tot een teder moment van verbondenheid. Het boek wisselt tussen licht en zwaar, luchtig en melancholiek, en reflecteert op thema’s als verlies, herinnering, kunst en verbondenheid. Is wel een lastige leeservaring.
August 23, 2021
Dit boek bevat zo’n vijfenzeventig mini-verhaaltjes. Naast de tekst is er ook erg veel wit in het boekje omdat veel verhaaltjes net iets langer dan een pagina zijn en de rest van de pagina dan leeg blijft. Stilistisch en qua origineel taalgebruik is Charlotte Mutsaers een uitblinker. Ze weet beelden op te roepen zonder ze expliciet te benoemen, bijvoorbeeld over haar jeugd in de jaren vijftig in Utrecht.
‘Als de vuilnisauto langs is geweest, komt de gemeente-afwasser met zijn grote afwasborstel alle vuilnisbakken van binnen schoon schrobben. Op het heel, het half en het kwart klinken lieflijke carillonklanken uit de Domtoren.’
Ook ik heb de jaren vijftig in Utrecht meegemaakt, al ben ik vijf jaar jonger dan Charlotte Mutsaers die in 1942 werd geboren.
Drie sterren omdat de verhaaltjes letterlijk en figuurlijk toch wat dun zijn.
‘Als de vuilnisauto langs is geweest, komt de gemeente-afwasser met zijn grote afwasborstel alle vuilnisbakken van binnen schoon schrobben. Op het heel, het half en het kwart klinken lieflijke carillonklanken uit de Domtoren.’
Ook ik heb de jaren vijftig in Utrecht meegemaakt, al ben ik vijf jaar jonger dan Charlotte Mutsaers die in 1942 werd geboren.
Drie sterren omdat de verhaaltjes letterlijk en figuurlijk toch wat dun zijn.
March 5, 2023
Allereerst wil ik zeggen dat ik niet enorm bekend ben met poëzie en proza. Om eerlijk te zijn snap ik niet wat ik heb gelezen. De verhalen voelden voor mij totaal random en ik begreep vaak de samenhang van de zinnen niet. Het deed me zelfs een beetje denken aan de voorbeelden van ‘disorganized speech’ of delusies uit mijn studie Psychologie. De beschrijvingen vond ik vaak ook erg grof. Het stukje ‘Duistere wetten’ kon ik dan wel weer waarderen.
May 4, 2025
ach, ik hou van haar
June 4, 2017
een boekje korte verhalen, grappig, absurd, leuk, mooi, bijzoender.
March 23, 2015
Een bundle charmante en intrigerende verhaaltjes waar je soms even over na moet denken.
Displaying 1 - 8 of 8 reviews