De tweeling Toffee en Gum vertelt samen over hun waanzinnige avonturen in de Zomp. Want het zal je maar gebeuren dat je ouders - die altijd een wedstrijdje doen wie het meeste geld verdient - opeens een brief krijgen waarin staat dat je moeder de wettige erfgename is van haar bet-bet-bet-betoverachter-achter-achter-achterneef en dus aanspraak mag maken op de Zomp en het Waterwaackhuis. Die ouders ruiken natuurlijk meteen geld: zo'n zomp kun je mooi volbouwen. Dus Toffee en Gum én hun au pairs Limona en Vanilia worden meegesleept naar het Waterwaackhuis. Maar daar blijken ze niet de enigen te zijn die denken dat ze de Zomp kunnen erven. En die Zomp wil niet zomaar worden volgebouwd. In de vochtige, zompige omgeving vinden vreemde gebeurtenissen plaats - en Toffee en Gum gaan op onderzoek uit om erachter te komen wat er nu precies aan de hand is. Maar steken ze hun neus niet in zaken die hun niet aangaan?
schrijft fantastische (maar ook waargebeurde) verhalen in alle genres voor kinderen en jongeren. Onlangs verscheen 'De macht van Algas' een toekomstverhaal dat zich op Walcheren afspeelt in de tijd dat de zeespiegel gestegen is. Eerder verschenen 'Offline', 'Patroon', 'Het touw en de waarheid' en 'Het verlangen van de prins'.
Marco Kunst is via De Schrijverscentrale te boeken voor schoolbezoeken - een van zijn favoriete bezigheden.
'Offline' is dit jaar thematitel bij de Kinderboekenweek!
Ooit studeerde Marco Kunst filosofie en dat lees je terug in zijn verhalen, net als zijn liefde voor de zee, lekker eten, fantasie, geschiedenis, andere werelden, natuur, mensen in alle soorten en maten, weidse vergezichten en taal. Hij vertelt graag op scholen over zijn boeken, maar ook over wat verhalen eigenlijk zijn, wat fantasie is en waarom die zaken zo belangrijk zijn. Daarnaast laat hij de kinderen hun eigen (talige) fantasie verkennen.
Origineel verhaal. Ik heb genoten van het mooie, creatieve en zorgvuldige taalgebruik. De buitenissige personages waren goed bedacht en uitgewerkt. De plot is onverwacht. De verhaallijnen waren alleen zo uitgesponnen dat mijn dochters soms hun aandacht verloren bij het voorlezen. Dat maakte het boek iets minder krachtig.
Een fantasierijk verhaal waar het taalplezier vanaf spat. Ik vond het wel erg jolig van toon, een beetje minder was de spanning ten goede gekomen, denk ik. Ook was het wat te lang uitgesponnen, en ondanks dat kwam de in het begin beloofde uitleg van de namen van Gum, Toffee en Karl Friedrich er niet. Het boek is mooi verzorgd en de illustraties zijn prachtig.
De eerste 10 hoofdstukken ongeveer vond ik het een leuk boek om te lezen. De afwisseling tussen Toffee en Gum die om de beurt een hoofdstuk schreven en de prachtige tekeningen die zo af en toe een hele pagina in beslag namen vond ik geweldig. Maar daarna werd het verhaal me langzaam maar zeker iets te gek en onzinnig en moest ik moeite doen om het boek uit te lezen. Helaas niet een van mijn favorieten, maar er zullen vast voldoende lezers zijn die juist wel kunnen genieten van dit verhaal.
Een fantasierijk boek met een leuk verhaal! In het begin vond ik het wat traag op gang komen, maar rond pagina 150 kwam de vaart er in. De schrijfstijl van het boek is origineel, leuk bedacht en een leuke afwisseling vanuit Gum en Toffee, de twee hoofdpersonen. Het duurde even voor ik goed doorhad hoe de Waterwaack werkte, maar zelfs dit is goed uitgewerkt. Uiteindelijk wilde ik alleen maar verder lezen, omdat ik graag wilde weten hoe het af zou lopen.
De namen van de verschillende personen in het boek zijn leuk en treffend gekozen, zoals mevrouw Thé Water. Bij de ouders van Gum en Toffee draait alles om geld en ondanks dat ze ontzettend goed in het verhaal pasten op deze manier, irriteerde mij dat toch af en toe. Aan het begin van het boek schrijven Gum en Toffee dat ze later wel vertellen waarom ze zo heten, eerlijk gezegd ben ik na de laatste bladzijde hier nog steeds benieuwd naar..
Dit boek lijkt mij, gezien bepaalde woorden in het boek, voor een gevorderde jonge lezer. En bovenal complimenten voor illustrator Marieke Nelissen: de platen zijn prachtig en passend bij het boek!
De tweeling Gum en Toffee vertellen om de beurt het avontuur dat zij beleven in Natterlande als ze verhuizen naar het grote Waterwaackhuis. Hun ouders hebben maar één doel in het leven, zoveel mogelijk geld verdienen. En ze zien een mooie kans als ze aanspraak kunnen maken op de erfenis van bet-bet-bet-betover-achterachterachterachterneef W. Tobbe die het Waterwaackhuis inclusief moeras De Zomp en de omringende dijken nalaat. Plannen worden gesmeed om het hele moeras te dempen en vol te bouwen met huizen. Maar... Er zijn meerdere kandidaten voor deze erfenis en het moeras en het huis lijken ook nog eens een eigen stem te hebben. Het verhaal zit prachtig in elkaar, de illustraties passen er goed bij, de fantasie is geweldig maar het is bijna vreemd zoveel vlees en vis als er wordt gegeten en hoe weinig (of eerlijk gezegd niet) de personen milieubewust worden. Boa constrictor als cadeautje? prachtige krokodillenleren schoenen? Amazonerivier volbouwen? Het is mij niet helemaal duidelijk waar die laatste aanvullingen goed voor zijn. Voor iedereen vanaf ca 10 jaar die wel van flink lezen houdt (417 p)
Zalig boek! Allerlei absurde toestanden, spitsvondige zinnen. Is een boek dat zeker zou moeten verfilmd worden, ik zag bij het lezen de beelden zo levendig voor mij. Alleen het einde had iets origineler gemogen, maar dat is een detail. En oh ja, ik ben nog altijd nieuwsgierig vanwaar de namen Toffee en Gum komen.
Toffe en Gum zijn broer en zus. Hun ouders zijn rijk en hebben het heel druk met nog rijker worden. Dan komt er een brief waarin staat dat hun moeder een erfenis krijgt. Een huis bij Natterlande en daarbij de baan van Waterwaack. Hun ouders zijn niet geïnteresseerd in het Waterwaackgebeuren, maar zien wel mogelijkheden voor het bouwen van huizen in de Zomp. Dat het verboden is, boeit ze niet echt, en dus besluiten ze toch een jaar in het Waterwaackhuis te gaan wonen bij Natterlande.
“Het huis zag er Groezelig, Grauw en Gruwelijk uit. Eenzaam en Geheimzinnig stond op de dijk. Niks geen gerestaureerd kasteeltje, maar een Spookhuis, zoals een Spookhuis eruit hort te zien.”
Het blijkt een bijzonder huis te zijn. Een huis met een eigen wil, dat niet verbouwd wil worden. Bovendien blijken er nog twee erfgenamen te zijn gevonden: Ome Trees en Tante Thé. Hun ouders trekken zich er niks van aan en beginnen met bouwen. Als eerst leggen ze een asfaltweg aan over de modderige dijk. Maar dat blijft nog niet zo makkelijk…
“Dat water wíl niet! Dat was de eerste gedachte die bij ons opkwam. Dat water had er helemaal geen zin in om dat hete asfalt af te koelen. Het ging er gewoon zo snel mogelijk vandaar. Hup, de Zomp in.”
Niet alleen het huis heeft een eigen wil, maar ook de dijk en de hele Zomp. Wat is er toch aan de hand daar? En wat houdt het hele Waterwaack gebeuren eigenlijk in? Toffee en Gum gaan op onderzoek uit….
Een heerlijk gek boek vol rare fratsen en gebeurtenissen. Ik heb er van genoten! Prachtige illustraties ook. Echt een aanrader!
een leuk, avontuurlijk verhaal dat zich nergens mee laat vergelijken. pluspunten: *mooie vondsten qua namen en taalgrapjes. heel erg leuk bedacht. *origineel idee, en ook leuk dat gum en toffee het samen schrijven. (waarom heten ze nou gum en toffee, dat zouden ze nog uitleggen) *een echte Marco Kunst: ik heb het idee dat hier een moraal in zit, maar heb maar een vaag idee wat hij wil zeggen. net als bij z'n andere boeken. *de illustraties zijn prachtig! *de personages waren allemaal tof. ja zelfs de op geld beluste ouders. niemand was puur goed of puur slecht. minpunten: *het verhaal was erg traag. genoeg details om mij ervan te weerhouden om te gaan snellezen, maar pffff. *ik kreeg de kriebels van de schimmelige, zompige omgeving haha. *ik raakte soms compleet de draad kwijt. wat een hoop verhaallijnen en personages, sjonge.
al met al een leuk, raar boek. en ik hou van raar.
3.2 sterren Ik dacht dat dit boek een snelle ging zijn, was het dus niet. Ik had veel zin om dit boek te lezen toen ik startte omdat het zo lang geleden was dat ik een echt kinderboek heb gelezen. Op een of andere manier kon ik moeilijk begrijpen waarom dit boek een kinderboek was. Oké ik begrijp het wel met al de tekeningen en het verhaal. Maar ik vond wel dat het boek zeer lang duurde iets te lang naar mijn goesting. Wat wel heel leuk was de manier waarop het verteld werden. De tweeling was een heel leuk paar om op avontuur mee te gaan. En het avontuur zelf was natuurlijk ook geweldig. Ik raad dit boek aan als je zin hebt in een groots avontuur
Een behoorlijk bizar verhaal. Heel fantasierijk, maar mij af en toe te onwerkelijk. Er zitten wel heel creatieve vondsten in. De hoofdstukken worden om te beurt 'geschreven' door Toffee en Gum, broer en zus, (hoe ze aan die namen komen vergeten ze uit te leggen). De manier waarop ze aan het begin van elk hoofdstuk eerst reageren op wat de ander in het vorige hoofdstuk schreef, vond ik na een tijdje wel irritant worden. Een paar fraaie bijpersonages met fijne namen en exentrieke karakters zoals ome Trees en tante Thé (met haar Thé Water Theater).
Een bijzonder boek met een bijzonder verhaal. Eerlijk gezegd weet ik niet zo heel goed wat ik ervan vind. Ik hou normaal gesproken niet zo van dit soort 'fantasieverhalen', maar dit verhaal kon me toch wel boeien. Wellicht komt dat doordat ik dol ben op alles wat met zee te maken heeft en de anatomie van een mossel best goed ken ;). Het boek is afwisselend door de twee hoofdpersonen geschreven en dat geeft een leuke perspectiefwisseling en het leest lekker weg.
Volgens mij is dit helemaal geen boek van Marco Kunst, of is "Marco Kunst" een pseudoniem. :-) Ik vond dit grappige, kolderieke verhaal erg leuk! Met mooie illustraties in kleur, die de kolder van het verhaal mee tonen zonder het nog aan te dikken. Mee door de illustraties is het verhaal niet "over the top" en had ik steeds zin om door te lezen. Hoe zou het intussen nog zijn met die arme bronbaas?
Ondergedompeld heb ik in dit avontuur meegezwommen. Grappig, sappig, drappig. Wat een creatieve manier om dingen te zeggen. Ik houd van de nieuwe woorden die Marco verzint. Ze spreken tot de verbeelding of toch minstens tot de mijne.
Toffee en Gum zijn broer en zus. Hun ouders zijn eigenlijk alleen maar bezig met geld. Op een dag blijkt uit een brief dat de moeder van Toffee en Gum erfgenaam is van de Waterwaack. Vader ziet er wel business in en het gezin verhuist naar de Zomp.
Ze hebben geen idee waar ze aan beginnen. Voor Toffee en Gum wordt het één groot avontuur. Zeker als ze erachter komen dat het water in het gebied waar ze wonen lijkt te leven. En een eigen wil lijkt te hebben.
De tekeningen zijn echt mooi, een meerwaarde voor het boek. Ik vond het verhaal niet echt heel pakkend. Pas toen duidelijk werd wat de rol van Natterlande was qua locatie, vond ik het interessant worden.
Ze spreken wel van een avontuur maar ik vind het tot aan het einde allemaal wat flauw en niet echt spannend beschreven. De vele hoofdletters in het begin vond ik wat onnodig maar dat zegt denk ik meer over mij en het feit dat ik niet de doelgroep ben van dit kinderboek.
Toffee en Gum wonen in Natterlande. Ze vertellen om de beurt over wat voor ramp zich daar heeft afgespeeld. Maatschappelijk thema wordt aangesneden doordat het over het milieu en zorgen voor de aarde gaat. Verder gaat het over aandacht voor elkaar. Leuk dat er veel aandacht is voor leuke taalspelinkjes als klontenderrie, breedgeschouderde of doorbuffelen. Toch vind ik het een verwarrend boek. Ik kon er niet goed inkomen doordat het verhaal langdradig wordt gemaakt met gedachten en dagboek achtige regels waarin broer en zus naar elkaar en de lezer schrijven. Veelvuldig wordt er tussen haakjes nog iets extra's bij vertelt. Ook de vele karakters die komen en gaan in het boek maakt het verhaal voor mij verwarrend. Wie weet is dit anders voor vlotte lezers uit groep 7 en 8. (7e boek voor boekenbingo 2018)
Doldwaas en origineel avontuur, met veel leuke taalgrappen, rake verhaspelingen, grappige personages e.d. Maar... het duurt naar mijn mening echt te lang, de laatste hoofdstuktitels die hier de draak mee steken vond ik al lang niet meer grappig. Er gebeurt zó ontzettend veel en dat houdt maar niet op. De illustraties van Marieke Nelissen zijn prachtig!
Gelezen met de kinderen. Hilarisch begin (bijna Roald Dahl), toffe eerste hoofdstukken. Daarna wordt het erg langdradig en zelfs vermoeiend. Laatste delen er doorheen gejaagd om het uit te krijgen en aan wat anders te beginnen.
Het boek is rijk aan taal, maar het verhaal zelf zorgt ervoor dat je na een tijdje afhaakt. Ik heb er moeite mee gehad, laat staan een kind. Er gebeurt zoveel maar ook wordt er ontzettend veel herhaald. Ik ben geen fan