What do you think?
Rate this book
奴才 • 主子 #1
ทาสหัวใจ เล่มต้น
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
June 26, 2017
พระเอก : องค์ชายเก้า หรือองค์ชายเล็ก (เซิงเอ๋อร์) นิสัยเอาแต่ใจ (เหมือนบรรดาราชวงศ์ทั่วไป) รักพี่รักน้อง ขาโหด
นายเอก : คุณชายเฮ่ออวี้หลาง หลานชายคนเดียวของสกุลเฮ่อ ซึ่งเป็นตระกูลข้ารับใช้เก่าแก่ของราชสำนัก นิสัยรักอิสระ เป็นจอมวายป่วง ยอมหักไม่ยอมงอ แถมยังดื้อด้าน (นายเอกเรื่องนี้เจ็บตัวบ่อยมาก แถมทนมือทนเท้าเหลือเกิน) ไม่กลัวใครหน้าไหนทั้งสิ้น แถมเป็นนักสิทธิมนุษยชนเรียกร้องความเท่าเทียม
(แต่ต้องยอมทนรำคาญนางในเล่มแรกหน่อยนะ กับไอ้ความบ้าๆ บอๆ แบบบอกไม่ถูก)
พระรอง (ตัวร้าย) : องค์ชายรอง (เจิงเอ๋อร์) ว่าที่จักรพรรดิองค์ต่อไปของอาณาจักรเทียนเฉา เก่งครบเครื่อง ยโส เอาแต่ใจ (บ้าอำนาจ) ขี้เหงา+ขี้อิจฉา
เรื่องย่อคร่าว ๆ :
องค์ชายเล็กซึ่งไปถูกใจอวี้หลาง เลยขอเอาตัวเข้าไปรับใช้ในวัง ในตำแหน่งข้ารับใช้ซึ่งไม่มี job description ด้วยบุคลิกที่ค่อนข้างแปลกประหลาดของอวี้หลางที่พอเอามารวม ๆ กันแล้ว กลับทำให้เป็นคนน่าสนใจและมีเพียงหนึ่งเดียวที่ไม่มีใครเหมือน ด้วยความเป็นคนตรงไปตรงมาและไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ทำให้กลายเป็นยอดปรารถนาของทั้งสององค์ชายผู้โดดเดี่ยว ที่ต่างพากันตกหลุมรักเพราะชอบของแปลก จากเดิมที่อยากได้แค่ตัว กลายเป็นอยากได้ทั้งตัวและหัวใจ
ในเล่ม 1 จุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ขององค์ชายเก้าที่เป็นฝ่ายเล่นเล่ห์ หาทางต้อนกระต่ายเข้ากรง ส่วนลูกล่อลูกชนใครแน่กว่าใครขอไม่เอ่ยถึง เอารวม ๆ ว่า พี่ท่านเล่นทั้งไม้อ่อนไม้แข็ง อวี้หลางก็สู้สุดฤทธิ์ ผลัดกันแพ้ ผลัดกันชนะไปแบบยับเยิน คนนึงเจ็บตัว อีกคนเจ็บใจ จบเล่ม 1 ไปที่ คนสองคนในที่สุดก็หาจุดร่วมอยู่กันได้อย่างมีความสุขและรักกัน
เข้าเล่ม 2 ถึงคราวซวยของอวี้หลาง ดันไปเป็นที่ถูกตาต้องใจขององค์ชายรอง พี่ชายผู้เคร่งขรึม เก่งกาจ เจ้าเล่ห์ ชอบเอาชนะ แถมยังมีจักรพรรดิหนุนหลัง องค์ชายเก้ารู้ว่าพี่ชายที่ตัวเองเคารพจ้องจะตะครุบคนรักของตัวเอง ต่อให้จะพยายามป้องกันเพียงไร แต่ในที่สุดก็เสียท่า โดนพี่ชายขี้อิจฉามาฉกเอาตัวอวี้หลางไปขังไว้ในตำหนัก ใช้ทุกวิถีทางเพื่อบังคับให้หันมารักตัวเองให้ได้ แต่ดันหลวมตัวไปสัญญาว่าจะไม่บังคับขืนใจ งานนี้นายเอกเจ็บตัวอีก โดนทั้งไม้อ่อนไม้แข็งก็ยังไม่ใจอ่อน แต่ไม่ว่าทั้งสองฝ่ายจะต่อสู้ทุ่มเทขนาดไหน ก็เหมือนวิ่งเอาหัวไปโขกหิน เจ็บกันทั้งคู่ เพราะต่างมีจุดยืนของตนเอง ผลสุดท้ายคู่รักพลัดพราก จะได้กลับมาอยู่ด้วยกันไหม รักสามเส้าจะลงเอยยังไง...ใครอยากรู้ไปติดตามอ่านกันเอาเองนะ ไม่กล้าสปอยล์
*****
บทวิจารณ์ :
โดยส่วนตัว เรื่องทาสหัวใจจะได้ใจเราไปมากกว่า เพราะความหนักแน่นของเนื้อหาซึ่งที่มีที่ไป และความเป็นเหตุเป็นผลมารองรับนิสัยใจคอและพฤติกรรมของตัวละครหลักทั้งสามคนได้สมจริง แบ็คกราวน์ชีวิตตัวละครชัดเจน ทำให้เข้าใจว่าทำไมต่างคนถึงมีพฤติกรรมแบบนี้ อ่านแล้วต่อให้อยากเกลียด ก็ยังเกลียดแบบเข้าใจ
ฉากเรียกน้ำตาเป็นระยะ ๆ ในเรื่องทาสหัวใจคือ ความทุกข์ของการถูกพลัดพราก การต่อสู้ยืนหยัดและดิ้นรนเพื่อให้ได้คนรักคืน ความพยายามของคนที่อยากได้ครอบครองความรักบ้าง ตัวละครทั้งสามตัวโดดเด่นในแบบของตัวเอง ที่ถึงแม้ว่าร้าย แต่เราก็เกลียดไม่ลง เรื่องนี้จึงได้คะแนนส่วนของ INNER ไปเต็ม ๆ และเรียกน้ำตาเราไปได้หลายบ่อเหมือนกัน
ในขณะที่จ้าวหัวใจ อ่านแล้วเกิดความรู้สึกเห็นใจ สะท้อนใจ สงสาร และมีแอบสมน้ำหน้า แต่ไม่ได้ทำให้รู้สึกซาบซึ้งอิ่มเอิบกับอารมณ์รักเหมือนเรื่องทาสหัวใจ เพราะแบ็คกราวน์ที่มาที่ไปว่า พระเอกมารักนายเอกขนาดนั้นได้ยังไง สำหรับเราแล้วยังไม่แน่นพอ ส่วนทางด้านฮ่องเต้นั้น ตลอดเรื่องเรียกได้ว่า เหตุเกิดเพราะอารมณ์สถานเดียว
พล็อตของทั้งสองเรื่องไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่หรือพิเศษ ตลอดทั้งเรื่องเป็นการชูโรงเรื่องอารมณ์และความรัก พฤติกรรมมนุษย์ในแบบเสมือนจริง ตัวเอกทั้งสองเรื่องไม่ได้เน้นด้านรูปสมบัติหรือคุณสมบัติ แต่จะมุ่งไปที่บุคลิกภาพและตัวตนเป็นแก่นแท้ ทำให้เวลาอ่านเราจะโฟกัสไปที่อารมณ์ความรู้สึกนึกคิดของตัวละคร และที่มาที่ไปของเนื้อหาอย่างเต็มที่
ทั้งสองเรื่องเป็นนิยายรักล้วน ๆ ที่ไม่มีประเด็นการชิงไหวชิงพริบแก่งแย่งราชบัลลังก์ หรือการตบตีของพวกตำหนักในแบบนิยายจักรๆ วงศ์ๆ จีนส่วนใหญ่ เป็นดราม่าเต็มรูปแบบ แต่ไม่ได้หนักจนเครียด
ทางด้านการใช้ภาษา อ่านง่าย แต่ไม่ห้วน ผู้แปลทำได้สละสลวยไม่สะดุด ยังคงรูปแบบงานเขียนสไตล์นิยายจีนไว้ครบถ้วน แม้ไม่มีกลอนแปดหรือกวีโวหาร ซึ่งเหมาะอดีตนักเรียนเกรด 1 วิชาภาษาไทยแบบเรา
เนื้อหาที่ค่อย ๆ บิวด์อารมณ์ สร้างความผูกพัน ในแต่ละบทจะมีเหตุการณ์ใหม่ ๆ เกิดขึ้น ดึงดูดให้เราติดตาม เรียกได้ว่าไม่อยากละสายตา การเดินเรื่องไปสู่จุดไคลแม็กซ์ทำได้ดีและลื่นไหล ไม่กระชากขึ้นลงหรือสะดุดให้เสียอารมณ์
*****
คหสต. & คำแนะนำสำหรับทั้งสองเรื่อง :
ไม่เหมาะกับคนที่จะมองหาเรื่องรักมุ้งมิ้ง
ไม่เหมาะกับคนต้องการเรื่องรักเบาๆ สมอง และไม่ชอบดราม่าบีบหัวใจ
ไม่เหมาะกับสาวกนิยายสายยุงชุมทุกพันธุ์
ไม่เหมาะกับคนที่ไม่ชอบอ่านแล้วต้องคิดเยอะคิดตาม
เหมาะกับคนที่เบื่อพระเอกนางเอกผู้สุดแสนเพอร์เฟค หล่อ สวย รวย เก่ง ครบเครื่อง หรือมนุษย์ผู้แสนดี เพราะเรื่องนี้ตัวเอกล้วนมีด้านมืดด้านสว่าง บุคลิกตัวละครมีความสมจริง มีความคิดและการกระทำเหมาะสมแก่สถานภาพและบทบาท
โดยปกติสิ่งที่ทำให้เราไม่ค่อยอินกับนิยายวายคือ ทำไมนายเอกต้องอ้อนแอ้น (แล้วสวยกว่าเราด้วยฟระ) ทำให้เวลาอ่านแล้วหากจะรู้สึกฟินร่วมกับนายเอก มันก็อิหลักอิเหลื่อยังไงพิกล เพราะเวลาเราอ่านนิยายรัก ซาบซึ้งชวนฝัน เรามักฟิน เกิดอารมณ์ร่วม หรือไม่ก็อิจฉานางเอก (อยากมีมั่ง) เพราะฉะนั้น หากจะอ่านนิยายวาย จุดที่เรามองหาคืออรรถรสและความสนุกของเนื้อเรื่องเน้น ๆ ซึ่งสองเรื่องนี้ค่อนข้างตอบโจทย์ของเราในจุดนี้ได้ชัดเจน
ในความเห็นส่วนตัวเมื่อพูดถึงนิยายวาย เรามักจะนึกถึงคำว่า อิโรติก ก่อนความสละสลวยหรือละมุนละไมของอารมณ์รักใคร่ นิยายวายน้อยเรื่องจริง ๆ ที่เรียกอารมณ์ให้เราเชื่อในความรักที่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเซ็กส์เป็นหลัก
แต่สำหรับเรื่องนี้ ถือเป็นนิยายวายที่ไม่ได้เน้นขายฉากอีโรติกหรือบทอัศจรรย์ แต่ในส่วนที่มี (พอสมควร) ก็สามารถบรรยายให้ดูโอเค ไม่ได้ทำให้รู้สึกว่าเป็นเรื่องน่าตะขิดตะขวงใจสำหรับหญิงแท้แบบเรา ๆ
*****
ข้อสรุปของเนื้อหาทั้งสองเรื่อง :
เหมาะสำหรับคนที่อยากทำวิทยานิพนธ์เรื่องความรักได้ลองไปศึกษาดู เพราะทั้งรูปแบบของความรัก ที่มาที่ไป การตอบสนอง สัญชาตญาณ และสารพัดปัจจัยเมื่อเอามาเป็นตัวประกอบในเรื่องความรักแล้ว เกิดมุมมองที่หลากหลายมากมาย จนทำให้เห็นสัมผัสได้ถึงความสวยงามของความรักโดยไม่ได้นึกไปถึงเพศ
หลังจากอ่านเรื่องนี้จบ หากหยุดคิดสักแป๊บนึง น่าจะได้เห็นมุมมอ��ของอะไรบางอย่าง และความจริงที่ว่า เงิน ทรัพย์สิน อำนาจ ฐานะ คือสิ่งที่ทุกคนไขว่คว้า
แต่ที่สุดของการแสวงหา ล้วนแต่ปรารถนารักแท���มากกว่าอะไรทั้งหมด
นายเอก : คุณชายเฮ่ออวี้หลาง หลานชายคนเดียวของสกุลเฮ่อ ซึ่งเป็นตระกูลข้ารับใช้เก่าแก่ของราชสำนัก นิสัยรักอิสระ เป็นจอมวายป่วง ยอมหักไม่ยอมงอ แถมยังดื้อด้าน (นายเอกเรื่องนี้เจ็บตัวบ่อยมาก แถมทนมือทนเท้าเหลือเกิน) ไม่กลัวใครหน้าไหนทั้งสิ้น แถมเป็นนักสิทธิมนุษยชนเรียกร้องความเท่าเทียม
(แต่ต้องยอมทนรำคาญนางในเล่มแรกหน่อยนะ กับไอ้ความบ้าๆ บอๆ แบบบอกไม่ถูก)
พระรอง (ตัวร้าย) : องค์ชายรอง (เจิงเอ๋อร์) ว่าที่จักรพรรดิองค์ต่อไปของอาณาจักรเทียนเฉา เก่งครบเครื่อง ยโส เอาแต่ใจ (บ้าอำนาจ) ขี้เหงา+ขี้อิจฉา
เรื่องย่อคร่าว ๆ :
องค์ชายเล็กซึ่งไปถูกใจอวี้หลาง เลยขอเอาตัวเข้าไปรับใช้ในวัง ในตำแหน่งข้ารับใช้ซึ่งไม่มี job description ด้วยบุคลิกที่ค่อนข้างแปลกประหลาดของอวี้หลางที่พอเอามารวม ๆ กันแล้ว กลับทำให้เป็นคนน่าสนใจและมีเพียงหนึ่งเดียวที่ไม่มีใครเหมือน ด้วยความเป็นคนตรงไปตรงมาและไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ทำให้กลายเป็นยอดปรารถนาของทั้งสององค์ชายผู้โดดเดี่ยว ที่ต่างพากันตกหลุมรักเพราะชอบของแปลก จากเดิมที่อยากได้แค่ตัว กลายเป็นอยากได้ทั้งตัวและหัวใจ
ในเล่ม 1 จุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ขององค์ชายเก้าที่เป็นฝ่ายเล่นเล่ห์ หาทางต้อนกระต่ายเข้ากรง ส่วนลูกล่อลูกชนใครแน่กว่าใครขอไม่เอ่ยถึง เอารวม ๆ ว่า พี่ท่านเล่นทั้งไม้อ่อนไม้แข็ง อวี้หลางก็สู้สุดฤทธิ์ ผลัดกันแพ้ ผลัดกันชนะไปแบบยับเยิน คนนึงเจ็บตัว อีกคนเจ็บใจ จบเล่ม 1 ไปที่ คนสองคนในที่สุดก็หาจุดร่วมอยู่กันได้อย่างมีความสุขและรักกัน
เข้าเล่ม 2 ถึงคราวซวยของอวี้หลาง ดันไปเป็นที่ถูกตาต้องใจขององค์ชายรอง พี่ชายผู้เคร่งขรึม เก่งกาจ เจ้าเล่ห์ ชอบเอาชนะ แถมยังมีจักรพรรดิหนุนหลัง องค์ชายเก้ารู้ว่าพี่ชายที่ตัวเองเคารพจ้องจะตะครุบคนรักของตัวเอง ต่อให้จะพยายามป้องกันเพียงไร แต่ในที่สุดก็เสียท่า โดนพี่ชายขี้อิจฉามาฉกเอาตัวอวี้หลางไปขังไว้ในตำหนัก ใช้ทุกวิถีทางเพื่อบังคับให้หันมารักตัวเองให้ได้ แต่ดันหลวมตัวไปสัญญาว่าจะไม่บังคับขืนใจ งานนี้นายเอกเจ็บตัวอีก โดนทั้งไม้อ่อนไม้แข็งก็ยังไม่ใจอ่อน แต่ไม่ว่าทั้งสองฝ่ายจะต่อสู้ทุ่มเทขนาดไหน ก็เหมือนวิ่งเอาหัวไปโขกหิน เจ็บกันทั้งคู่ เพราะต่างมีจุดยืนของตนเอง ผลสุดท้ายคู่รักพลัดพราก จะได้กลับมาอยู่ด้วยกันไหม รักสามเส้าจะลงเอยยังไง...ใครอยากรู้ไปติดตามอ่านกันเอาเองนะ ไม่กล้าสปอยล์
*****
บทวิจารณ์ :
โดยส่วนตัว เรื่องทาสหัวใจจะได้ใจเราไปมากกว่า เพราะความหนักแน่นของเนื้อหาซึ่งที่มีที่ไป และความเป็นเหตุเป็นผลมารองรับนิสัยใจคอและพฤติกรรมของตัวละครหลักทั้งสามคนได้สมจริง แบ็คกราวน์ชีวิตตัวละครชัดเจน ทำให้เข้าใจว่าทำไมต่างคนถึงมีพฤติกรรมแบบนี้ อ่านแล้วต่อให้อยากเกลียด ก็ยังเกลียดแบบเข้าใจ
ฉากเรียกน้ำตาเป็นระยะ ๆ ในเรื่องทาสหัวใจคือ ความทุกข์ของการถูกพลัดพราก การต่อสู้ยืนหยัดและดิ้นรนเพื่อให้ได้คนรักคืน ความพยายามของคนที่อยากได้ครอบครองความรักบ้าง ตัวละครทั้งสามตัวโดดเด่นในแบบของตัวเอง ที่ถึงแม้ว่าร้าย แต่เราก็เกลียดไม่ลง เรื่องนี้จึงได้คะแนนส่วนของ INNER ไปเต็ม ๆ และเรียกน้ำตาเราไปได้หลายบ่อเหมือนกัน
ในขณะที่จ้าวหัวใจ อ่านแล้วเกิดความรู้สึกเห็นใจ สะท้อนใจ สงสาร และมีแอบสมน้ำหน้า แต่ไม่ได้ทำให้รู้สึกซาบซึ้งอิ่มเอิบกับอารมณ์รักเหมือนเรื่องทาสหัวใจ เพราะแบ็คกราวน์ที่มาที่ไปว่า พระเอกมารักนายเอกขนาดนั้นได้ยังไง สำหรับเราแล้วยังไม่แน่นพอ ส่วนทางด้านฮ่องเต้นั้น ตลอดเรื่องเรียกได้ว่า เหตุเกิดเพราะอารมณ์สถานเดียว
พล็อตของทั้งสองเรื่องไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่หรือพิเศษ ตลอดทั้งเรื่องเป็นการชูโรงเรื่องอารมณ์และความรัก พฤติกรรมมนุษย์ในแบบเสมือนจริง ตัวเอกทั้งสองเรื่องไม่ได้เน้นด้านรูปสมบัติหรือคุณสมบัติ แต่จะมุ่งไปที่บุคลิกภาพและตัวตนเป็นแก่นแท้ ทำให้เวลาอ่านเราจะโฟกัสไปที่อารมณ์ความรู้สึกนึกคิดของตัวละคร และที่มาที่ไปของเนื้อหาอย่างเต็มที่
ทั้งสองเรื่องเป็นนิยายรักล้วน ๆ ที่ไม่มีประเด็นการชิงไหวชิงพริบแก่งแย่งราชบัลลังก์ หรือการตบตีของพวกตำหนักในแบบนิยายจักรๆ วงศ์ๆ จีนส่วนใหญ่ เป็นดราม่าเต็มรูปแบบ แต่ไม่ได้หนักจนเครียด
ทางด้านการใช้ภาษา อ่านง่าย แต่ไม่ห้วน ผู้แปลทำได้สละสลวยไม่สะดุด ยังคงรูปแบบงานเขียนสไตล์นิยายจีนไว้ครบถ้วน แม้ไม่มีกลอนแปดหรือกวีโวหาร ซึ่งเหมาะอดีตนักเรียนเกรด 1 วิชาภาษาไทยแบบเรา
เนื้อหาที่ค่อย ๆ บิวด์อารมณ์ สร้างความผูกพัน ในแต่ละบทจะมีเหตุการณ์ใหม่ ๆ เกิดขึ้น ดึงดูดให้เราติดตาม เรียกได้ว่าไม่อยากละสายตา การเดินเรื่องไปสู่จุดไคลแม็กซ์ทำได้ดีและลื่นไหล ไม่กระชากขึ้นลงหรือสะดุดให้เสียอารมณ์
*****
คหสต. & คำแนะนำสำหรับทั้งสองเรื่อง :
ไม่เหมาะกับคนที่จะมองหาเรื่องรักมุ้งมิ้ง
ไม่เหมาะกับคนต้องการเรื่องรักเบาๆ สมอง และไม่ชอบดราม่าบีบหัวใจ
ไม่เหมาะกับสาวกนิยายสายยุงชุมทุกพันธุ์
ไม่เหมาะกับคนที่ไม่ชอบอ่านแล้วต้องคิดเยอะคิดตาม
เหมาะกับคนที่เบื่อพระเอกนางเอกผู้สุดแสนเพอร์เฟค หล่อ สวย รวย เก่ง ครบเครื่อง หรือมนุษย์ผู้แสนดี เพราะเรื่องนี้ตัวเอกล้วนมีด้านมืดด้านสว่าง บุคลิกตัวละครมีความสมจริง มีความคิดและการกระทำเหมาะสมแก่สถานภาพและบทบาท
โดยปกติสิ่งที่ทำให้เราไม่ค่อยอินกับนิยายวายคือ ทำไมนายเอกต้องอ้อนแอ้น (แล้วสวยกว่าเราด้วยฟระ) ทำให้เวลาอ่านแล้วหากจะรู้สึกฟินร่วมกับนายเอก มันก็อิหลักอิเหลื่อยังไงพิกล เพราะเวลาเราอ่านนิยายรัก ซาบซึ้งชวนฝัน เรามักฟิน เกิดอารมณ์ร่วม หรือไม่ก็อิจฉานางเอก (อยากมีมั่ง) เพราะฉะนั้น หากจะอ่านนิยายวาย จุดที่เรามองหาคืออรรถรสและความสนุกของเนื้อเรื่องเน้น ๆ ซึ่งสองเรื่องนี้ค่อนข้างตอบโจทย์ของเราในจุดนี้ได้ชัดเจน
ในความเห็นส่วนตัวเมื่อพูดถึงนิยายวาย เรามักจะนึกถึงคำว่า อิโรติก ก่อนความสละสลวยหรือละมุนละไมของอารมณ์รักใคร่ นิยายวายน้อยเรื่องจริง ๆ ที่เรียกอารมณ์ให้เราเชื่อในความรักที่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเซ็กส์เป็นหลัก
แต่สำหรับเรื่องนี้ ถือเป็นนิยายวายที่ไม่ได้เน้นขายฉากอีโรติกหรือบทอัศจรรย์ แต่ในส่วนที่มี (พอสมควร) ก็สามารถบรรยายให้ดูโอเค ไม่ได้ทำให้รู้สึกว่าเป็นเรื่องน่าตะขิดตะขวงใจสำหรับหญิงแท้แบบเรา ๆ
*****
ข้อสรุปของเนื้อหาทั้งสองเรื่อง :
เหมาะสำหรับคนที่อยากทำวิทยานิพนธ์เรื่องความรักได้ลองไปศึกษาดู เพราะทั้งรูปแบบของความรัก ที่มาที่ไป การตอบสนอง สัญชาตญาณ และสารพัดปัจจัยเมื่อเอามาเป็นตัวประกอบในเรื่องความรักแล้ว เกิดมุมมองที่หลากหลายมากมาย จนทำให้เห็นสัมผัสได้ถึงความสวยงามของความรักโดยไม่ได้นึกไปถึงเพศ
หลังจากอ่านเรื่องนี้จบ หากหยุดคิดสักแป๊บนึง น่าจะได้เห็นมุมมอ��ของอะไรบางอย่าง และความจริงที่ว่า เงิน ทรัพย์สิน อำนาจ ฐานะ คือสิ่งที่ทุกคนไขว่คว้า
แต่ที่สุดของการแสวงหา ล้วนแต่ปรารถนารักแท���มากกว่าอะไรทั้งหมด
May 26, 2023
อ๋า นักเขียนเขียนเรื่องศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ซินะ แต่เนื้อเรื่องมันไม่สนุกอ่าา 🫣
August 20, 2017
พล็อตแปลกดี ความคิดตัวละครก็แปลกด้วย นายเอกเป็นข้ารับใช้ที่ไม่เคยรู้ตัวมาก่อนว่าตัวเองคือข้ารับใช้! เมื่อเขาถูกเลี้ยงดูมาอย่างคุณชายมีสกุลวงศ์ตระกูล ก็ใครจะไปคิดว่าที่แท้แล้วกลับเป็นตระกูลของข้ารับใช้ ปู่เคยเป็นข้ารับใช้ พ่อและแม่ก็เคยเป็นข้ารับใช้ แล้วเหตุใดตัวเองจะไม่กลายเป็น...ข้ารับใช้! คนที่ใช้ชีวิตสุขสบาย เที่ยวเล่นเกเรมาทั้งชีวิต อยู่มาวันหนึ่งต้องกลายเป็น 'ขี้ข้า' ให้กับองค์ชายองค์หนึ่ง
นายเอกเหมือนคนหลงยุค เกิดผิดที่ผิดเวลา ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ไม่เข้าใจความหมายของการเป็น 'ข้ารับใช้' ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องคุกเข่าโขกหัวให้กับคนที่ถูกเรียกว่าฝ่าบาท ไม่เข้าใจว่าเอะอะอะไรก็ลากคนออกไปโบยตีตามใจชอบ ชอบการดื้อดึงเหมือนคนยุคสมัยใหม่นั้น 55+ หากเขาเป็นคนที่มีตัวตนจริง คงถูกจารึกในประว้ติศาสตร์การเลิกทาสไปแล้ว 55+ บางครั้งเขาเหมือนคนฉลาดในคราบคนโง่ ถูกหลอกง่าย มองโลกไม่ออก ชอบตรงเนื้อหาที่ค่อยๆไล่ตัวละครให้ถูกล่อหลอกกลับไปเป็น 'นาย' อีกครั้ง ก่อนจะผลักให้จมดิน สอนให้เรียนรู้ว่ายังไงก็หนีไม่พ้นจากการเป็นข้าทาสอยู่วันยังค่ำ อยากให้เนื้อเรื่องย้ำอยู่จุดนี้ เล่นกับประเด็นนี้ไปเรื่อยๆ
อยากให้เนื้อหาขยี้ไปทางดราม่า ถ้าไปทางนั้นน่าจะดี เสียดายที่ดราม่ามาช่วงกลางเล่มพอประมาณ แล้วจากนั้นก็ไม่มี... (หรือจะมี เดี๋ยวรอดูเล่ม 2)
เนื้อหาไม่ได้เดินด้วยความคิดจากทางด้านตัวละครอีกฝ่ายเลย เราจึงไม่รู้ว่าลึกๆแล้วองค์ชายคิดยังไง เท่าที่ดูในตอนนี้ เขาก็นับว่าเป็นคนเลวคนหนึ่ง! เป็นที่คนฉลาด เจ้าเล่ห์อย่างมาก หลอกล่อนายเอกได้เก่งๆมาก เป็นองค์ชายเล็ก หรือก็คือลูกคนเล็กที่สนุกกับการ 'เล่น' ข้ารับใช้ ท้ายเล่มคล้ายว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับเขา ถ้าเล่มสองลองเล่าในมุมเขาบ้าง เราอาจนับเขาเป็นพระเอกได้บ้างกระมัง 55+
นายเอกเหมือนคนหลงยุค เกิดผิดที่ผิดเวลา ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ไม่เข้าใจความหมายของการเป็น 'ข้ารับใช้' ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องคุกเข่าโขกหัวให้กับคนที่ถูกเรียกว่าฝ่าบาท ไม่เข้าใจว่าเอะอะอะไรก็ลากคนออกไปโบยตีตามใจชอบ ชอบการดื้อดึงเหมือนคนยุคสมัยใหม่นั้น 55+ หากเขาเป็นคนที่มีตัวตนจริง คงถูกจารึกในประว้ติศาสตร์การเลิกทาสไปแล้ว 55+ บางครั้งเขาเหมือนคนฉลาดในคราบคนโง่ ถูกหลอกง่าย มองโลกไม่ออก ชอบตรงเนื้อหาที่ค่อยๆไล่ตัวละครให้ถูกล่อหลอกกลับไปเป็น 'นาย' อีกครั้ง ก่อนจะผลักให้จมดิน สอนให้เรียนรู้ว่ายังไงก็หนีไม่พ้นจากการเป็นข้าทาสอยู่วันยังค่ำ อยากให้เนื้อเรื่องย้ำอยู่จุดนี้ เล่นกับประเด็นนี้ไปเรื่อยๆ
อยากให้เนื้อหาขยี้ไปทางดราม่า ถ้าไปทางนั้นน่าจะดี เสียดายที่ดราม่ามาช่วงกลางเล่มพอประมาณ แล้วจากนั้นก็ไม่มี... (หรือจะมี เดี๋ยวรอดูเล่ม 2)
เนื้อหาไม่ได้เดินด้วยความคิดจากทางด้านตัวละครอีกฝ่ายเลย เราจึงไม่รู้ว่าลึกๆแล้วองค์ชายคิดยังไง เท่าที่ดูในตอนนี้ เขาก็นับว่าเป็นคนเลวคนหนึ่ง! เป็นที่คนฉลาด เจ้าเล่ห์อย่างมาก หลอกล่อนายเอกได้เก่งๆมาก เป็นองค์ชายเล็ก หรือก็คือลูกคนเล็กที่สนุกกับการ 'เล่น' ข้ารับใช้ ท้ายเล่มคล้ายว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับเขา ถ้าเล่มสองลองเล่าในมุมเขาบ้าง เราอาจนับเขาเป็นพระเอกได้บ้างกระมัง 55+
October 4, 2019
ตัวละครน่ารำคาญทั้งพระทังนาย
คู่พี่ชายเขียนได้กินใจกว่ามาก
ข้ามไปอ่านคู่พี่ชาย(จ้าวหัวใจ)เลย ก็ไม่นับว่าพลาดอะไรไป
คู่พี่ชายเขียนได้กินใจกว่ามาก
ข้ามไปอ่านคู่พี่ชาย(จ้าวหัวใจ)เลย ก็ไม่นับว่าพลาดอะไรไป
May 15, 2021
พูดถึงเฉพาะเล่มนี้นะ
รู้สึกว่าอ่านอะไรไปไม่รู้อะ เหมือนไม่มีแก่นสารอะไร
รู้สึกว่าอ่านอะไรไปไม่รู้อะ เหมือนไม่มีแก่นสารอะไร
Displaying 1 - 5 of 5 reviews