What do you think?
Rate this book
奴才 • 主子 #3
จ้าวหัวใจ เล่มต้น
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
June 26, 2017
(พระเอก นายเอกเรื่องนี้ ตัวใหญ่พอกัน ต่างก็หล่อเหลา สง่างาม สมชายเหมือนกัน)
พระเอก : องค์ชายรอง ชางนั่ว เดินทางมากับคณะฑูตรัฐชี่ตันเพื่อเจริญสัมพันธไมตรีกับอาณาจักรเทียนเฉา เป็นยอดฝีมือมีวิทยายุทธ
นายเอก : จักรพรรดิอาณาจักรเทียนเฉา อดีตองค์ชายรอง (เจิงเอ๋อร์) (ในเรื่องดันเรียกว่าฮ่องเต้ งง!!) ที่เป็นพระรอง (ตัวร้าย) จากเรื่องทาสหัวใจ
เรื่องย่อคร่าว ๆ :
ต่อจากเรื่องทาสหัวใจ องค์ชายรองที่อกหักรักคุด ตอนนี้ได้กลายเป็นจักรพรรดิผู้โดดเดี่ยว ยิ่งเห็นคนอื่นมีความรัก ทำให้ตัวเองยิ่งไขว่คว้า ยิ่งอยากได้ ก็ยิ่งหาไม่เจอ เจ็บซ้ำเจ็บซากจากคนรอบข้าง เพราะฐานะอันสูงส่งของโอรสสวรรค์ จนมาเจอองค์ชายชางนั่ว ซึ่งแอบตกหลุมรักจักรพรรดิ (แต่ฮีเรียกว่า เจิงเอ๋อร์) ใช้เล่ห์กลจนสามารถจับฮ่องเต้ไปกิน เรียกความโมโหโกรธา ตามล้างแค้นกันเลือดตกยางออก ด้วยความที่หยิ่งในศักดิ์ศรีฆ่าได้หยามไม่ได้
โดยรวมในเล่ม 1 เป็นเรื่องที่องค์ชายชางนั่วพยายามทุ่มเทความรักเพื่อเอาชนะใจเจิงเอ๋อร์ด้วยสารพัดวิธี ส่วนอิคุณฮ่องเต้ก็ปากไม่ตรงกับใจ ใจรัก แต่ปากไล่
พอเล่ม 2 เพราะองค์ชายชางนั่วไม่ใช่สีทนได้ TOA คราวนี้ฮีก็เลยไปจริง ส่วนคนปากเก่งก็ช้ำรักของจริง กว่าจะรู้ตัวก็สายเสียแล้ว ส่วนจะลงเอยยังไงนั้น ใครอยากรู้ลองไปหาอ่านดู
*****
บทวิจารณ์ :
โดยส่วนตัว เรื่องทาสหัวใจจะได้ใจเราไปมากกว่า เพราะความหนักแน่นของเนื้อหาซึ่งที่มีที่ไป และความเป็นเหตุเป็นผลมารองรับนิสัยใจคอและพฤติกรรมของตัวละครหลักทั้งสามคนได้สมจริง แบ็คกราวน์ชีวิตตัวละครชัดเจน ทำให้เข้าใจว่าทำไมต่างคนถึงมีพฤติกรรมแบบนี้ อ่านแล้วต่อให้อยากเกลียด ก็ยังเกลียดแบบเข้าใจ
ฉากเรียกน้ำตาเป็นระยะ ๆ ในเรื่องทาสหัวใจคือ ความทุกข์ของการถูกพลัดพราก การต่อสู้ยืนหยัดและดิ้นรนเพื่อให้ได้คนรักคืน ความพยายามของคนที่อยากได้ครอบครองความรักบ้าง ตัวละครทั้งสามตัวโดดเด่นในแบบของตัวเอง ที่ถึงแม้ว่าร้าย แต่เราก็เกลียดไม่ลง เรื่องนี้จึงได้คะแนนส่วนของ INNER ไปเต็ม ๆ และเรียกน้ำตาเราไปได้หลายบ่อเหมือนกัน
ในขณะที่จ้าวหัวใจ อ่านแล้วเกิดความรู้สึกเห็นใจ สะท้อนใจ สงสาร และมีแอบสมน้ำหน้า แต่ไม่ได้ทำให้รู้สึกซาบซึ้งอิ่มเอิบกับอารมณ์รักเหมือนเรื่องทาสหัวใจ เพราะแบ็คกราวน์ที่มาที่ไปว่า พระเอกมารักนายเอกขนาดนั้นได้ยังไง สำหรับเราแล้วยังไม่แน่นพอ ส่วนทางด้านฮ่องเต้นั้น ตลอดเรื่องเรียกได้ว่า เหตุเกิดเพราะอารมณ์สถานเดียว
พล็อตของทั้งสองเรื่องไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่หรือพิเศษ ตลอดทั้งเรื่องเป็นการชูโรงเรื่องอารมณ์และความรัก พฤติกรรมมนุษย์ในแบบเสมือนจริง ตัวเอกทั้งสองเรื่องไม่ได้เน้นด้านรูปสมบัติหรือคุณสมบัติ แต่จะมุ่งไปที่บุคลิกภาพและตัวตนเป็นแก่นแท้ ทำให้เวลาอ่านเราจะโฟกัสไปที่อารมณ์ความรู้สึกนึกคิดของตัวละคร และที่มาที่ไปของเนื้อหาอย่างเต็มที่
ทั้งสองเรื่องเป็นนิยายรักล้วน ๆ ที่ไม่มีประเด็นการชิงไหวชิงพริบแก่งแย่งราชบัลลังก์ หรือการตบตีของพวกตำหนักในแบบนิยายจักรๆ วงศ์ๆ จีนส่วนใหญ่ เป็นดราม่าเต็มรูปแบบ แต่ไม่ได้หนักจนเครียด
ทางด้านการใช้ภาษา อ่านง่าย แต่ไม่ห้วน ผู้แปลทำได้สละสลวยไม่สะดุด ยังคงรูปแบบงานเขียนสไตล์นิยายจีนไว้ครบถ้วน แม้ไม่มีกลอนแปดหรือกวีโวหาร ซึ่งเหมาะอดีตนักเรียนเกรด 1 วิชาภาษาไทยแบบเรา
เนื้อหาที่ค่อย ๆ บิวด์อารมณ์ สร้างความผูกพัน ในแต่ละบทจะมีเหตุการณ์ใหม่ ๆ เกิดขึ้น ดึงดูดให้เราติดตาม เรียกได้ว่าไม่อยากละสายตา การเดินเรื่องไปสู่จุดไคลแม็กซ์ทำได้ดีและลื่นไหล ไม่กระชากขึ้นลงหรือสะดุดให้เสียอารมณ์
*****
คหสต. & คำแนะนำสำหรับทั้งสองเรื่อง :
ไม่เหมาะกับคนที่จะมองหาเรื่องรักมุ้งมิ้ง
ไม่เหมาะกับคนต้องการเรื่องรักเบาๆ สมอง และไม่ชอบดราม่าบีบหัวใจ
ไม่เหมาะกับสาวกนิยายสายยุงชุมทุกพันธุ์
ไม่เหมาะกับคนที่ไม่ชอบอ่านแล้วต้องคิดเยอะคิดตาม
เหมาะกับคนที่เบื่อพระเอกนางเอกผู้สุดแสนเพอร์เฟค หล่อ สวย รวย เก่ง ครบเครื่อง หรือมนุษย์ผู้แสนดี เพราะเรื่องนี้ตัวเอกล้วนมีด้านมืดด้านสว่าง บุคลิกตัวละครมีความสมจริง มีความคิดและการกระทำเหมาะสมแก่สถานภาพและบทบาท
โดยปกติสิ่งที่ทำให้เราไม่ค่อยอินกับนิยายวายคือ ทำไมนายเอกต้องอ้อนแอ้น (แล้วสวยกว่าเราด้วยฟระ) ทำให้เวลาอ่านแล้วหากจะรู้สึกฟินร่วมกับนายเอก มันก็อิหลักอิเหลื่อยังไงพิกล เพราะเวลาเราอ่านนิยายรัก ซาบซึ้งชวนฝัน เรามักฟิน เกิดอารมณ์ร่วม หรือไม่ก็อิจฉานางเอก (อยากมีมั่ง) เพราะฉะนั้น หากจะอ่านนิยายวาย จุดที่เรามองหาคืออรรถรสและความสนุกของเนื้อเรื่องเน้น ๆ ซึ่งสองเรื่องนี้ค่อนข้างตอบโจทย์ของเราในจุดนี้ได้ชัดเจน
ในความเห็นส่วนตัวเมื่อพูดถึงนิยายวาย เรามักจะนึกถึงคำว่า อิโรติก ก่อนความสละสลวยหรือละมุนละไมของอารมณ์รักใคร่ นิยายวายน้อยเรื่องจริง ๆ ที่เรียกอารมณ์ให้เราเชื่อในความรักที่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเซ็กส์เป็นหลัก
แต่สำหรับเรื่องนี้ ถือเป็นนิยายวายที่ไม่ได้เน้นขายฉากอีโรติกหรือบทอัศจรรย์ แต่ในส่วนที่มี (พอสมควร) ก็สามารถบรรยายให้ดูโอเค ไม่ได้ทำให้รู้สึกว่าเป็นเรื่องน่าตะขิดตะขวงใจสำหรับหญิงแท้แบบเรา ๆ
*****
ข้อสรุปของเนื้อหาทั้งสองเรื่อง :
เหมาะสำหรับคนที่อยากทำวิทยานิพนธ์เรื่องความรักได้ลองไปศึกษาดู เพราะทั้งรูปแบบของความรัก ที่มาที่ไป การตอบสนอง สัญชาตญาณ และสารพัดปัจจัยเมื่อเอามาเป็นตัวประกอบในเรื่องความรักแล้ว เกิดมุมมองที่หลากหลายมากมาย จนทำให้เห็นสัมผัสได้ถึงความสวยงามของความรักโดยไม่ได้นึกไปถึงเพศ
หลังจากอ่านเรื่องนี้จบ หากหยุดคิดสักแป๊บนึง น่าจะได้เห็นมุมมองของอะไรบางอย่าง และความจริงที่ว่า เงิน ทรัพย์สิน อำนาจ ฐานะ คือสิ่งที่ทุกคนไขว่คว้า
แต่ที่สุดของการแสวงหา ล้วนแต่ปรารถนารักแท้มากกว่าอะไรทั้งหมด
พระเอก : องค์ชายรอง ชางนั่ว เดินทางมากับคณะฑูตรัฐชี่ตันเพื่อเจริญสัมพันธไมตรีกับอาณาจักรเทียนเฉา เป็นยอดฝีมือมีวิทยายุทธ
นายเอก : จักรพรรดิอาณาจักรเทียนเฉา อดีตองค์ชายรอง (เจิงเอ๋อร์) (ในเรื่องดันเรียกว่าฮ่องเต้ งง!!) ที่เป็นพระรอง (ตัวร้าย) จากเรื่องทาสหัวใจ
เรื่องย่อคร่าว ๆ :
ต่อจากเรื่องทาสหัวใจ องค์ชายรองที่อกหักรักคุด ตอนนี้ได้กลายเป็นจักรพรรดิผู้โดดเดี่ยว ยิ่งเห็นคนอื่นมีความรัก ทำให้ตัวเองยิ่งไขว่คว้า ยิ่งอยากได้ ก็ยิ่งหาไม่เจอ เจ็บซ้ำเจ็บซากจากคนรอบข้าง เพราะฐานะอันสูงส่งของโอรสสวรรค์ จนมาเจอองค์ชายชางนั่ว ซึ่งแอบตกหลุมรักจักรพรรดิ (แต่ฮีเรียกว่า เจิงเอ๋อร์) ใช้เล่ห์กลจนสามารถจับฮ่องเต้ไปกิน เรียกความโมโหโกรธา ตามล้างแค้นกันเลือดตกยางออก ด้วยความที่หยิ่งในศักดิ์ศรีฆ่าได้หยามไม่ได้
โดยรวมในเล่ม 1 เป็นเรื่องที่องค์ชายชางนั่วพยายามทุ่มเทความรักเพื่อเอาชนะใจเจิงเอ๋อร์ด้วยสารพัดวิธี ส่วนอิคุณฮ่องเต้ก็ปากไม่ตรงกับใจ ใจรัก แต่ปากไล่
พอเล่ม 2 เพราะองค์ชายชางนั่วไม่ใช่สีทนได้ TOA คราวนี้ฮีก็เลยไปจริง ส่วนคนปากเก่งก็ช้ำรักของจริง กว่าจะรู้ตัวก็สายเสียแล้ว ส่วนจะลงเอยยังไงนั้น ใครอยากรู้ลองไปหาอ่านดู
*****
บทวิจารณ์ :
โดยส่วนตัว เรื่องทาสหัวใจจะได้ใจเราไปมากกว่า เพราะความหนักแน่นของเนื้อหาซึ่งที่มีที่ไป และความเป็นเหตุเป็นผลมารองรับนิสัยใจคอและพฤติกรรมของตัวละครหลักทั้งสามคนได้สมจริง แบ็คกราวน์ชีวิตตัวละครชัดเจน ทำให้เข้าใจว่าทำไมต่างคนถึงมีพฤติกรรมแบบนี้ อ่านแล้วต่อให้อยากเกลียด ก็ยังเกลียดแบบเข้าใจ
ฉากเรียกน้ำตาเป็นระยะ ๆ ในเรื่องทาสหัวใจคือ ความทุกข์ของการถูกพลัดพราก การต่อสู้ยืนหยัดและดิ้นรนเพื่อให้ได้คนรักคืน ความพยายามของคนที่อยากได้ครอบครองความรักบ้าง ตัวละครทั้งสามตัวโดดเด่นในแบบของตัวเอง ที่ถึงแม้ว่าร้าย แต่เราก็เกลียดไม่ลง เรื่องนี้จึงได้คะแนนส่วนของ INNER ไปเต็ม ๆ และเรียกน้ำตาเราไปได้หลายบ่อเหมือนกัน
ในขณะที่จ้าวหัวใจ อ่านแล้วเกิดความรู้สึกเห็นใจ สะท้อนใจ สงสาร และมีแอบสมน้ำหน้า แต่ไม่ได้ทำให้รู้สึกซาบซึ้งอิ่มเอิบกับอารมณ์รักเหมือนเรื่องทาสหัวใจ เพราะแบ็คกราวน์ที่มาที่ไปว่า พระเอกมารักนายเอกขนาดนั้นได้ยังไง สำหรับเราแล้วยังไม่แน่นพอ ส่วนทางด้านฮ่องเต้นั้น ตลอดเรื่องเรียกได้ว่า เหตุเกิดเพราะอารมณ์สถานเดียว
พล็อตของทั้งสองเรื่องไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่หรือพิเศษ ตลอดทั้งเรื่องเป็นการชูโรงเรื่องอารมณ์และความรัก พฤติกรรมมนุษย์ในแบบเสมือนจริง ตัวเอกทั้งสองเรื่องไม่ได้เน้นด้านรูปสมบัติหรือคุณสมบัติ แต่จะมุ่งไปที่บุคลิกภาพและตัวตนเป็นแก่นแท้ ทำให้เวลาอ่านเราจะโฟกัสไปที่อารมณ์ความรู้สึกนึกคิดของตัวละคร และที่มาที่ไปของเนื้อหาอย่างเต็มที่
ทั้งสองเรื่องเป็นนิยายรักล้วน ๆ ที่ไม่มีประเด็นการชิงไหวชิงพริบแก่งแย่งราชบัลลังก์ หรือการตบตีของพวกตำหนักในแบบนิยายจักรๆ วงศ์ๆ จีนส่วนใหญ่ เป็นดราม่าเต็มรูปแบบ แต่ไม่ได้หนักจนเครียด
ทางด้านการใช้ภาษา อ่านง่าย แต่ไม่ห้วน ผู้แปลทำได้สละสลวยไม่สะดุด ยังคงรูปแบบงานเขียนสไตล์นิยายจีนไว้ครบถ้วน แม้ไม่มีกลอนแปดหรือกวีโวหาร ซึ่งเหมาะอดีตนักเรียนเกรด 1 วิชาภาษาไทยแบบเรา
เนื้อหาที่ค่อย ๆ บิวด์อารมณ์ สร้างความผูกพัน ในแต่ละบทจะมีเหตุการณ์ใหม่ ๆ เกิดขึ้น ดึงดูดให้เราติดตาม เรียกได้ว่าไม่อยากละสายตา การเดินเรื่องไปสู่จุดไคลแม็กซ์ทำได้ดีและลื่นไหล ไม่กระชากขึ้นลงหรือสะดุดให้เสียอารมณ์
*****
คหสต. & คำแนะนำสำหรับทั้งสองเรื่อง :
ไม่เหมาะกับคนที่จะมองหาเรื่องรักมุ้งมิ้ง
ไม่เหมาะกับคนต้องการเรื่องรักเบาๆ สมอง และไม่ชอบดราม่าบีบหัวใจ
ไม่เหมาะกับสาวกนิยายสายยุงชุมทุกพันธุ์
ไม่เหมาะกับคนที่ไม่ชอบอ่านแล้วต้องคิดเยอะคิดตาม
เหมาะกับคนที่เบื่อพระเอกนางเอกผู้สุดแสนเพอร์เฟค หล่อ สวย รวย เก่ง ครบเครื่อง หรือมนุษย์ผู้แสนดี เพราะเรื่องนี้ตัวเอกล้วนมีด้านมืดด้านสว่าง บุคลิกตัวละครมีความสมจริง มีความคิดและการกระทำเหมาะสมแก่สถานภาพและบทบาท
โดยปกติสิ่งที่ทำให้เราไม่ค่อยอินกับนิยายวายคือ ทำไมนายเอกต้องอ้อนแอ้น (แล้วสวยกว่าเราด้วยฟระ) ทำให้เวลาอ่านแล้วหากจะรู้สึกฟินร่วมกับนายเอก มันก็อิหลักอิเหลื่อยังไงพิกล เพราะเวลาเราอ่านนิยายรัก ซาบซึ้งชวนฝัน เรามักฟิน เกิดอารมณ์ร่วม หรือไม่ก็อิจฉานางเอก (อยากมีมั่ง) เพราะฉะนั้น หากจะอ่านนิยายวาย จุดที่เรามองหาคืออรรถรสและความสนุกของเนื้อเรื่องเน้น ๆ ซึ่งสองเรื่องนี้ค่อนข้างตอบโจทย์ของเราในจุดนี้ได้ชัดเจน
ในความเห็นส่วนตัวเมื่อพูดถึงนิยายวาย เรามักจะนึกถึงคำว่า อิโรติก ก่อนความสละสลวยหรือละมุนละไมของอารมณ์รักใคร่ นิยายวายน้อยเรื่องจริง ๆ ที่เรียกอารมณ์ให้เราเชื่อในความรักที่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเซ็กส์เป็นหลัก
แต่สำหรับเรื่องนี้ ถือเป็นนิยายวายที่ไม่ได้เน้นขายฉากอีโรติกหรือบทอัศจรรย์ แต่ในส่วนที่มี (พอสมควร) ก็สามารถบรรยายให้ดูโอเค ไม่ได้ทำให้รู้สึกว่าเป็นเรื่องน่าตะขิดตะขวงใจสำหรับหญิงแท้แบบเรา ๆ
*****
ข้อสรุปของเนื้อหาทั้งสองเรื่อง :
เหมาะสำหรับคนที่อยากทำวิทยานิพนธ์เรื่องความรักได้ลองไปศึกษาดู เพราะทั้งรูปแบบของความรัก ที่มาที่ไป การตอบสนอง สัญชาตญาณ และสารพัดปัจจัยเมื่อเอามาเป็นตัวประกอบในเรื่องความรักแล้ว เกิดมุมมองที่หลากหลายมากมาย จนทำให้เห็นสัมผัสได้ถึงความสวยงามของความรักโดยไม่ได้นึกไปถึงเพศ
หลังจากอ่านเรื่องนี้จบ หากหยุดคิดสักแป๊บนึง น่าจะได้เห็นมุมมองของอะไรบางอย่าง และความจริงที่ว่า เงิน ทรัพย์สิน อำนาจ ฐานะ คือสิ่งที่ทุกคนไขว่คว้า
แต่ที่สุดของการแสวงหา ล้วนแต่ปรารถนารักแท้มากกว่าอะไรทั้งหมด
August 29, 2017
เนื่องจากร่ำร้องหาคนจริงใจ อยากมีคนอยู่เคียงข้าง มาเรื่องนี้ ฟ้าจึงประทาน 'คนจริงใจ' มาให้กับองค์ฮ่องเต้ของเราจริงๆ สมน้ำหน้า ...เอ๊ย สมดั่งใจจริงๆ 55
ราวกับคนเขียนต้องการประชดประชัน เมิงอยากได้ใช่ไหมคนจริงใจ จากเรื่องที่แล้ว ถึงขนาดคิดแย่งคนรักของน้อง ได้ๆ เค้าจัดให้เลย เมื่อเป็นจักรพรรดิมันเดียวดายนัก ว้าเหว่เหงาจัด เอาไปเลย คนดีๆ ที่คุณต้องการ จู่ๆก็มีคนแปลกหน้าโผล่มา คนที่ห่วงหาอาทรคุณอย่างใจจริงในฐานะของ 'เจิงเอ๋อร์' มิใช่ในฐานะฝ่าบาท จัดให้เลยเร่าร้อนถึงในวัง 555
เลิฟซีนจัดว่าเติมเต็มจากส่วนที่ขาดหายไปจากทาสหัวใจ ฉากคืนเดียวก็หนักๆยาวๆไป เนื้อเรื่องในเล่มต้นดำเนินเป็นเส้นตรงไปตามเวลา จากค่ำคืนแรกที่พบหน้า จบเล่มยังเพิ่งจบวันใหม่ไปเพียงวันเดียว (มิใช่เขายิงเลิฟซีนทั้งเล่มนะก๊ะ อย่าเข้าใจผิด)
แต่เราจะได้เห็นว่าหลังพบหน้า เหตุการณ์นับจากนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง เกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรในตัวฮ่องเต้ผู้นี้บ้าง เราจะได้เห็นว่าการเป็นฮ่องเต้ของเขาต้องพบเจอกับอะไร สิ่งที่ต้องอัดอั้นตันใจอยู่ภายในมันเป็นยังไง ผู้เขียนค่อยๆถ่ายทอดสิ่งเหล่านี้ออกมาได้ดี แม้เมื่อมองเหตุการณ์ประจวบเหมาะต่างๆที่ใส่เข้ามามันจะอ่อนง่ายไปสักหน่อย หากไม่คิดอะไร ก็เพลิดเพลินได้อยู่ อีฮ่องเต้ยังคงลำไยไปบ้าง(ลากมาจากทาสหัวใจ) แต่เห็นแก่ภาระหน้าที่ที่ต้องแบกรับล่ะนะ ด้วยภาษาแปลดีด้วย เลยพอจะให้อภัยได้อยู่
ราวกับคนเขียนต้องการประชดประชัน เมิงอยากได้ใช่ไหมคนจริงใจ จากเรื่องที่แล้ว ถึงขนาดคิดแย่งคนรักของน้อง ได้ๆ เค้าจัดให้เลย เมื่อเป็นจักรพรรดิมันเดียวดายนัก ว้าเหว่เหงาจัด เอาไปเลย คนดีๆ ที่คุณต้องการ จู่ๆก็มีคนแปลกหน้าโผล่มา คนที่ห่วงหาอาทรคุณอย่างใจจริงในฐานะของ 'เจิงเอ๋อร์' มิใช่ในฐานะฝ่าบาท จัดให้เลยเร่าร้อนถึงในวัง 555
เลิฟซีนจัดว่าเติมเต็มจากส่วนที่ขาดหายไปจากทาสหัวใจ ฉากคืนเดียวก็หนักๆยาวๆไป เนื้อเรื่องในเล่มต้นดำเนินเป็นเส้นตรงไปตามเวลา จากค่ำคืนแรกที่พบหน้า จบเล่มยังเพิ่งจบวันใหม่ไปเพียงวันเดียว (มิใช่เขายิงเลิฟซีนทั้งเล่มนะก๊ะ อย่าเข้าใจผิด)
แต่เราจะได้เห็นว่าหลังพบหน้า เหตุการณ์นับจากนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง เกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรในตัวฮ่องเต้ผู้นี้บ้าง เราจะได้เห็นว่าการเป็นฮ่องเต้ของเขาต้องพบเจอกับอะไร สิ่งที่ต้องอัดอั้นตันใจอยู่ภายในมันเป็นยังไง ผู้เขียนค่อยๆถ่ายทอดสิ่งเหล่านี้ออกมาได้ดี แม้เมื่อมองเหตุการณ์ประจวบเหมาะต่างๆที่ใส่เข้ามามันจะอ่อนง่ายไปสักหน่อย หากไม่คิดอะไร ก็เพลิดเพลินได้อยู่ อีฮ่องเต้ยังคงลำไยไปบ้าง(ลากมาจากทาสหัวใจ) แต่เห็นแก่ภาระหน้าที่ที่ต้องแบกรับล่ะนะ ด้วยภาษาแปลดีด้วย เลยพอจะให้อภัยได้อยู่
Displaying 1 - 2 of 2 reviews