What do you think?
Rate this book
奴才 • 主子 #4
จ้าวหัวใจ เล่มจบ
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
August 30, 2017
อ่านจบแล้วก็ว่าน่าเห็นใจฮ่องเต้เขาจริงๆล่ะนะ จากที่เคยเบื่อความลำไยของฮีมาตลอดตั้งแต่ทาสหัวใจ จนเรื่องจ้าวหัวใจดำเนินมาถึงตอนจบ เขาก็น่าสงสารจริงๆ
ถ้าทาสหัวใจ คือการเล่าถึงบุคคลหนึ่ง ที่จะไม่ยินยอมเป็นข้ารับใช้
จ้าวหัวใจ ก็คงเป็นเรื่องของชายคนหนึ่งที่เรียนรู้การเป็น 'จ้าว' เหนือผู้อื่นมาทั้งชีวิต แต่ไม่เคยได้เป็น 'จ้าวหัวใจ' ของตัวเอง
มันน่าเศร้าที่คนคนหนึ่ง เป็นเจ้าของสิ่งของรอบกาย แต่ไม่เคยได้เป็นเจ้าของร่างกายหรือแม้แต่หัวใจของตัวเอง จะอยู่เหนือผู้อื่นไปทำไมถ้าไม่อาจสามารถทำอะไรเพื่อตัวเองได้เลย ชีวิตคงไม่อาจเป็นชีวิต
เนื้อหาจะเล่นประเด็นของภาระหน้าที่ขององค์เหนือหัว กรอกหูเราจนเอียน แล้วไอ้คนที่ต้องอยู่ ณ จุดนั้นเองจะไม่สะอิดเอียดแค่ไหน คนเขียนค่อยๆถ่ายทอดออกมา ให้เราค่อยๆซึมซับเข้าใจตัวละครนี้ได้มากขึ้นเรื่อยๆ
พัฒนาการรักจัดว่าทำได้ดีทีเดียว ใครคนหนึ่งเข้ามา ใช่ว่าคนทิฐิมานะสูงส่งจะยอมลดระดับลงมาง่ายๆ เนื้อหาจะค่อยๆสั่งสอนให้ฮ่องเต้ได้เรียนรู้ว่า จะเห็นคนรัก เพื่อน พี่น้อง เป็นแค่ข้าทาสบริบารคนหนึ่งไม่ได้ ถ้าจะยืนอยู่บนยอดเขาก็ทนหนาวไปแต่เพียงผู้เดียวเถอะ! จริงๆบริบทนี้สอนกันมาตั้งแต่ในเรื่องทาสหัวใจแล้ว เฮียแกยังไม่เก็ท หลังจากแยกแยะออกระหว่างการถูกปรนนิบัติด้วยหน้าที่ กับการปรนนิบัติด้วยความจริงใจต่างกันอย่างไร ก็ใช่ว่าตัวละครจะสามารถทำตามใจ ยังคงต้องเป็นองค์ฮ่องเต้อยู่เช่นเดิม ทิฐิยังสูงส่งอยู่ เลยต้องใช้ความดันทุรังของอีกฝ่าย ทำตัวหลบๆหายๆให้พอคิดถึง ทำตัวขี้งอนบ้างให้พอหงุดหงิดคำนึง บทจะอ่อนหวานก็ลึกซึ้ง โรแมนติกดีทีเดียว
ชอบฉากเล่นว่าวมาก
อ๊ะ ! อย่าคิดไกล ฉากนี้ดีมากนะ ลึกซึ้งดี อ่านแล้วจะรู้
เสียดายที่ช่วงท้ายดูรวบไปนิด พอปมใจของฮ่องเต้คลายออก เรื่องก็จบทันที
ถ้าทาสหัวใจ คือการเล่าถึงบุคคลหนึ่ง ที่จะไม่ยินยอมเป็นข้ารับใช้
จ้าวหัวใจ ก็คงเป็นเรื่องของชายคนหนึ่งที่เรียนรู้การเป็น 'จ้าว' เหนือผู้อื่นมาทั้งชีวิต แต่ไม่เคยได้เป็น 'จ้าวหัวใจ' ของตัวเอง
มันน่าเศร้าที่คนคนหนึ่ง เป็นเจ้าของสิ่งของรอบกาย แต่ไม่เคยได้เป็นเจ้าของร่างกายหรือแม้แต่หัวใจของตัวเอง จะอยู่เหนือผู้อื่นไปทำไมถ้าไม่อาจสามารถทำอะไรเพื่อตัวเองได้เลย ชีวิตคงไม่อาจเป็นชีวิต
เนื้อหาจะเล่นประเด็นของภาระหน้าที่ขององค์เหนือหัว กรอกหูเราจนเอียน แล้วไอ้คนที่ต้องอยู่ ณ จุดนั้นเองจะไม่สะอิดเอียดแค่ไหน คนเขียนค่อยๆถ่ายทอดออกมา ให้เราค่อยๆซึมซับเข้าใจตัวละครนี้ได้มากขึ้นเรื่อยๆ
พัฒนาการรักจัดว่าทำได้ดีทีเดียว ใครคนหนึ่งเข้ามา ใช่ว่าคนทิฐิมานะสูงส่งจะยอมลดระดับลงมาง่ายๆ เนื้อหาจะค่อยๆสั่งสอนให้ฮ่องเต้ได้เรียนรู้ว่า จะเห็นคนรัก เพื่อน พี่น้อง เป็นแค่ข้าทาสบริบารคนหนึ่งไม่ได้ ถ้าจะยืนอยู่บนยอดเขาก็ทนหนาวไปแต่เพียงผู้เดียวเถอะ! จริงๆบริบทนี้สอนกันมาตั้งแต่ในเรื่องทาสหัวใจแล้ว เฮียแกยังไม่เก็ท หลังจากแยกแยะออกระหว่างการถูกปรนนิบัติด้วยหน้าที่ กับการปรนนิบัติด้วยความจริงใจต่างกันอย่างไร ก็ใช่ว่าตัวละครจะสามารถทำตามใจ ยังคงต้องเป็นองค์ฮ่องเต้อยู่เช่นเดิม ทิฐิยังสูงส่งอยู่ เลยต้องใช้ความดันทุรังของอีกฝ่าย ทำตัวหลบๆหายๆให้พอคิดถึง ทำตัวขี้งอนบ้างให้พอหงุดหงิดคำนึง บทจะอ่อนหวานก็ลึกซึ้ง โรแมนติกดีทีเดียว
ชอบฉากเล่นว่าวมาก
อ๊ะ ! อย่าคิดไกล ฉากนี้ดีมากนะ ลึกซึ้งดี อ่านแล้วจะรู้
เสียดายที่ช่วงท้ายดูรวบไปนิด พอปมใจของฮ่องเต้คลายออก เรื่องก็จบทันที
Displaying 1 of 1 review