Guggenheimer koopt een neger

Guggenheimer #5

by Herman Brusselmans

Guggenheimer heeft 82 miljard euro in z'n bezit, maar veel doet hij er niet mee. Hij woont in een eenvoudige loft, gaat onberispelijk maar niet per se duur gekleed, bezoekt niet al te exclusieve cafés, restaurants en clubs, en heeft pakweg noch een boot noch een vliegtuig. Oké, hij koopt een nieuwe auto, zit wel 'ns op een bank van Portugees ossenleer, en geeft redelijk grote fooien, maar veel stelt dat allemaal niet voor. Hij renteniert op z'n gemakje, en hij houdt alles, van z'n eigen brein tot de hele wereld, goed in de gaten. Hij bezoekt zomaar een psychiater, vindt zomaar een nieuwe vriendin en engageert zomaar de chauffeur die z'n vorige chauffeur moet vervangen. Hij oordeelt dat hij z'n nieuwe vriendin moet helpen en bijstaan, want volgens hem zou het kunnen dat de liefde dat vereist. Hij staat haar bij en helpt haar, gaat daarin behoorlijk ver, zo ver dat hij zelfs via haar problemen een voetbalclub in handen neemt. En als Guggenheimer iets in handen neemt, heeft dat allerlei gevolgen.

Genres: Fiction

320 pages, Paperback

Published January 1, 2017

About the author

Herman Brusselmans is een Vlaamse schrijver, dichter en columnist. Hij debuteerde in de jaren tachtig en groeide uit tot een van de meest productieve en herkenbare stemmen in de Nederlandstalige literatuur. Brusselmans schrijft romans, verhalen, poëzie en columns, waarin autobiografische elementen, satire en maatschappijkritiek regelmatig samenkomen. Hij schuwt controverse niet en was meermaals onderwerp van publieke discussies en rechtszaken, wat zijn imago als polemisch auteur versterkte. Tegelijkertijd wordt hij geprezen om zijn taalgevoel, timing en vermogen om banaliteit en existentiële vervreemding te combineren. Hij geldt als een eigenzinnige, invloedrijke figuur binnen de Vlaamse literatuur, die bewust buiten het literaire establishment opereert.

Reviews

[Dimitri · Rating 1 out of 5]

De Guggenheimer trilogie behoorde tot het inhoudelijk sterkste werk van Brusselmans, maar hier is hij definitief verworden tot het oeverloos mysantropische gelul dat zijn critici hem al 40 jaar aanschrijven. Wat is er gebeurd met de cliffhanger waarbij Guggenheimer zich lanceert in de Belgische politiek ? Hij koopt pas een neger aan het einde van het boek.

Voetbalmanager was nochtans een ludieke variant geweest op zijn vorige amateuristische ondernemingen. Een rentenierende Guggenheimer mist de vitaliteit die hij ontleent aan de onmetelijke rijkdom waarmee hij zich kan onttrekken aan elke verantwoording tegenover sociale conventies. Hij monologeert alsof hij doet wat hem behaagt, maar hij onderneemt niets. Hij wil een sinistere Candide zijn, die de vele zwakheden en wanhopige overtuigingen van de gemiddelde mens tentoon spreidt, maar komt nooit toe aan een killing joke

Wat we hier ook missen is het (niet tijdloze) karikatureren van BV's en de kleurrijke nevenpersonages die Guggenheimer's luimen (niet altijd gewillig) ondergaan. Met name pijpsecretaresse Debbie is de afwezige tegenpool. Een breakout character zonder straight men is als een tooghanger zonder publiek: een eenzaat opgebouwd uit kleurloze monologen.

[Tim F. Mensbrugghe · Rating 4 out of 5]

De meest autobiografische Guggenheimer. En de minst jolige.

De vorige afleveringen zaten vol dolle fratsen, vaak ten koste van BV's en politici, terwijl dit boek erg traag op gang komt. De eerste honderd pagina's denk je vooral: pfff, is dit de Guggenheimer te veel?

Neen, dat is het niet.

Voorbij de onnozele gedachtegangen van het hoofdpersonage duiken beschouwingen op over de zinlooosheid van alles. Het zijn mooie beschouwingen.

Beschouwingen van een denker die in zijn eenzaamheid boeken vol zinloze kolder schrijft.

Misschien wel de beste Guggenheimer?

[Loes Meijer · Rating 3 out of 5]

Een ervaring rijker.

[Karel Alleene · Rating 3 out of 5]

In de vorige delen was Guggenheimer actief in de televisie, reclame- en modewereld. Hij publiceerde zelfs boeken (die hij natuurlijk nooit las). Hier spendeert hij zijn dagen al wandelend door Gent. Jules (zijn hondstrouwe chauffeur uit vorige delen) is terechtgekomen in een verzorgingshuis, waar Guggenheimer hem geregeld bezoekt.

De formule van vorige Guggenheimers blijft desodanks intact: op het einde vindt alweer een wrede moordpartij plaats.

Je leest dit boek (net zoals de vorige delen) niet omwille van de nuances, maar om te kunnen afdalen in de groteske gedachtenwereld van Guggenheimer. En passant zoekt hij de merkwaardigste zaken (bijvoorbeeld: in welke oceaan zijn er meer sardienen dan zeeanemonen aanwezig) op via zijn Iphone, om op de laatste bladzijde op te zoeken wat de zin is van alles, werkelijk van alles ('Het scherm bleef leeg').

Het lijkt mij dat Marnix Peeters stevig leentjebuur beging bij de figuur van Guggenheimer, maar het zijn niet de wreedheden die deze man interessant maken. Het zijn het hoofd waaraan ze ontspringen.

Guggenheimer lezen lijkt nog het meest aan een bezoek aan een café dat je al jaren niet meer bezocht: alles in nog hetzelfde en je bent daar zeer blij mee.

[BjornDExelle · Rating 3 out of 5]

Het was het eerste boek dat ik las van Herman Brusselmans. Wanneer je zijn schrijfstijl niet gewoon bent is het wel even aanpassen. Ik ben blij dat ik eindelijk eens gekozen heb voor een boek van hem. Het is niet alleen een verrijking op vlak van taal, het is als toekomstig leerkracht ook een must om van één van Vlaanderen bekendste schrijvers een boek te lezen. Ik denk wel dat het bij dit ene boek zal blijven. Niet omdat ik het niet goed vond maar omdat de schrijfstijl me niet aanspreekt om meerdere boeken van te lezen. Toch zou ik het boek zeker aanraden aan anderen. Het is een boek dat direct is en zeker een humoristische wenk heeft.

[Pieter De vroe · Rating 3 out of 5]

Classic Guggenheimer! Paar keer hartelijk gelachen... Waar HB het toch allemaal blijft halen ook. Graag gelezen alweer.

[Arvid · Rating 4 out of 5]

spannend boek... de bladzijdes tikken meedogenloos weg: zal guggenheimer nog wel bijtijds een neger kopen?
spoiler alert!: hij koopt dieumerci mboccasie op bladzijde 317 (van de 320)

[Kristof Verbeke · Rating 1 out of 5]

Shit. No content. Just writing down bullshit. I read the one about Guggenheimer in the Design business and somehow that one I remembered being a lot better. Dont buy it, you will regret it.

[Jonathan Van dijk · Rating 3 out of 5]

Wederom weer een heerlijke Brusselmans. Heb vele malen smakelijk moeten lachen. Uiteraard zijn de verhaallijn, personages en titel er enkel zodat Brusselmans zij brein kan legen en fantastische en vooral onwaarschijnlijke zinnen op papier kan zetten. Vele malen er hartelijk om moeten lachen. Wel te genieten danwel gebruiken met mate.

[Jiwan Beth · Rating 1 out of 5]

Not my cup of tea...

[Guido Bergmans · Rating 3 out of 5]

Herman Brusselmans: Guggenheimer koopt een neger

Zoals ongeveer alle boeken van Brusselmans komt ook deze neer op het vastleggen van de min of meer doorlopende gedachtegang van een ietwat autistische, heterosexuele man met bijzonder weinig empathie, die zich enkel beweegt in en rond Gent. Zijn autisme uit zich in dwangmatige gewoontes en gebrek aan empathie, niet in contactstoornissen, want hij houdt zijn oren en ogen goed open, heeft over alles een uitgesproken mening, en connecteert zeer gemakkelijk met toevallige passanten. Deze man heeft ongetwijfeld trekjes van de schrijver (en eigenlijk ook een beetje van mezelf, waardoor ik de boeken van Brusselmans toch vrijwel steeds kan pruimen, hoewel ze alle 70 ongeveer hetzelfde zijn; nou ja dat laatste is wat kort door de bocht, maar toch). Er gebeurt van alles, er vallen doden en er worden relaties aangeknoopt, geconsumeerd en afgebroken, maar niets van dit alles schijnt veel invloed te hebben op de inzichten of de gemoedstoestand van de hoofdpersoon. Het gaat hem dus niet om het plot, dat alle kanten op schiet en waarbij zelfs geen poging tot geloofwaardigheid wordt gedaan. Het gaat hem om stijl, taalvirtuositeit, woordkeuze, van de pot gerukte vergelijkingen, en absurde humor. Deze laatste in enige variaties rond het grondthema van cynisme en misantropie.
Handig dat ik deze recensie vanaf nu grosso modo kan hergebruiken voor alle volgende en vorige boeken van Brusselmans, waarvan ik er toch elk jaar eentje moet ter hand nemen.

[Tjibbe Wubbels · Rating 4 out of 5]

Volgens dezelfde formule heeft Herman Brusselmans weer een prima Guggenheimer boek afgeleverd. Guggerheimer is wel wat milder geworden. meer van de auteur lijkt door te sijpelen naar het karakter. Dat is niet per se slecht en er blijft nog genoeg onkuisheid over van deze narcistische opperheld van de Nelderlandstalige literatuur.