Alexander Grin or Green is the pen name of Aleksandr Stepanovich Grinevskiĭ (Russian: Александр Степанович Грин (настоящее имя — Алексaндр Степaнович Гринeвский)), August 23, 1880 – July 8, 1932) , a Russian writer, notable for his romantic novels and short stories, mostly set in an unnamed fantasy land with a European or Latin American flavor. He was a sailor, gold miner and construction worker, but generally lived a life of a vagabond.
Συλλογή 7 διηγημάτων. Οι ιστορίες εξελίσσονται σε ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις ή εξωτικά επινοημένα νησιά. Έχουν πάντα πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή με αναπάντεχη ανατροπή ενώ διατηρούν μια εσωτερικότητα, μια διερεύνηση της ανθρώπινης ψυχής όταν αυτή φτάνει σε οριακές καταστάσεις.
Πολύ διαφορετικό από τα Πορφυρά Πανιά, εξίσου μαγευτικό. Οι σύντομες (και μερικές όχι τόσο) ιστορίες του τόμου εκτυλίσσονται τόσο σε υπαρκτά αστικά τοπία –Πετρούπολη, Λονδίνο, Μόσχα– αλλά και στην Γκρινλανδία, την επινοημένη χώρα του Γκριν, με τα άγνωστα παραδεισένια νησιά της, την ύπαρξη των οποίων οι περισσότεροι αγνοούν. Οι ιστορίες του Γκριν εδώ είναι ιστορίες ανθρώπων που βασανίζονται, όχι τόσο από τις εξωτερικές συνθήκες και από εξωτερικούς εχθρούς αλλά από τον ίδιο τους τον εαυτό, από τον χαρακτήρα και την κοινή τους αδυναμία να υποταχθούν στις κοινωνικές συμβάσεις και κανόνες, να υιοθετήσουν τον ρόλο που θα έπρεπε και να φερθούν σύμφωνα με τις αρχές τις κοινής λογικής. Άνθρωποι με φαντασία, επαναστατικό πνεύμα, ανάγκη εξερεύνησης του έξω και το έσω κόσμου τους, υποφέρουν και συχνά οδηγούνται στην καταστροφή γιατί ακολούθησαν τον αληθινό τους εαυτό. Η γραφή του Γκριν είναι κι εδώ συμβολική, λυρική, με αλληγορίες, μεταφορές και απίστευτα ζωντανές εικόνες και περιγραφές. Από τα λίγα διηγήματα που θα χαρακτήριζα σχεδόν αριστουργηματικά.
Συλλογή διηγημάτων του Ρώσου συγγραφέα που διανθίζει το ρεαλιστικό με το φανταστικό στοιχείο. Παραδόξως θεωρώ ότι τα τελευταία διηγήματα του βιβλίου είναι και τα πιο ενδιαφέροντα, τα οποία μάλιστα είναι και πιο ευσύνοπτα, με κάποιες φιλοσοφικές προεκτάσεις, σε αντίθεση με τα αρχικά και μεγαλύτερα σε έκταση που τα βρήκα πιο κοινότοπα. Σε κάθε περίπτωση, ανεξαρτήτως περιεχομένου, υπάρχει λογοτεχνικότητα εδώ κι αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Αν εξαιρέσω το ομώνυμο διήγημα, το νησί Ρενό, με όμορφη λυρική και αινιγματική γραφή, τα υπόλοιπα δεν έχουν κάτι σπουδαίο να προσδώσουν. Παρόλα αυτά πρέπει να δώσω τα εύσημα στο πολύ καλοδουλεμένο επίμετρο.