Paria

by August Strindberg

Paria är ett drama skrivet 1888–89, som löst bygger på en novell av Strindbergs litterära exilfrände Ola Hansson. Om två herrar med varsitt brott dolt i det förflutna. När sanningarna uppdagas blir en av frågorna om någon av dem verkligen sonat sin missgärning under tiden som gått. August Strindberg [1849–1912] är sin egen litteraturhistoria, som en av de mest ryktbara, innovativa och mest produktiva svenskspråkiga författarna någonsin. Internationellt betraktas han som en av de största dramatikerna i modern tid, och ett flertal av hans prosaverk, i olika genrer, räknas till de viktigaste i vår klassiska kanon.

Genres: Plays, Drama

44 pages, ebook

First published January 1, 1889

About the author

Johan August Strindberg, a Swede, wrote psychological realism of noted novels and plays, including Miss Julie (1888) and The Dance of Death (1901).

Johan August Strindberg painted. He alongside Henrik Ibsen, Søren Kierkegaard, Selma Lagerlöf, Hans Christian Andersen, and Snorri Sturluson arguably most influenced of all famous Scandinavian authors. People know this father of modern theatre. His work falls into major literary movements of naturalism and expressionism. People widely read him internationally to this day.

https://en.wikipedia.org/wiki/August_...

Reviews

[Teolinda Stark · Rating 3 out of 5]

Har nog inte läst ett drama på tjugo år och tänkte att en enaktare skulle vara en smidig början men se det var det inte. Medan herr X och herr Y samtalar gäller det att gå djupare in i vad det är de säger.
Jag vet inte om det beror på språket men ibland förväxlar jag de två och hur kan det vara möjligt när det bara är två karaktärer och sidorna i boken är så få som de är.
Denna kräver en extra läsning eller någon att analysera ihop med.

Betyg: 3 fängelsestraff av 5

[Floris Meertens]

Dit boek was geweldig intrigerend. Het is een geleidelijk verval in keihard, onomwonden racisme.
Strindberg raakte in deze periode beïnvloed door Nietzsches denkbeelden over de übermensch, en dat blijkt. Als je begint met lezen denk je: "Ah oké de rentmeester is een wat aparte man, en tevens zigeuner, dat kan ook toeval zijn". Maar langzamerhand komt de imaginaire strijd tussen über- en untermensch naar boven, en raakt Strindberg opgehitst door zijn eigen denkbeelden.

Het is vanzelfsprekend dat de übermensch wint, maar fascinerend is het feit dat hij zijn toevlucht moet zoeken naar de "lage" middelen om zich te kunnen verweren tegen de zigeuner. Dat is een verrassend gegeven, aangezien je zou verwachten dat ze op een nobele wijze zouden kunnen zegevieren.

Voor mensen met een interesse in de opkomst van racisme eind 19e eeuw, lees vooral dit boek. Het is onthutsend.

EDIT: Ik heb dit niet eens nog een keer gelezen, maar het blijft een van de boeken waar ik nog het meest over nadenk. Zeker niet omdat het goed is; het proza is adequaat maar niet denderend, de plot is niet echt origineel en de moraal is natuurlijk verwerpelijk. Wat me fascineert is het denkproces en de ontwikkeling ervan naarmate het boek vordert. Waar begint de haat? En kunnen we de haat preventief stoppen?

De basisaanname van moraliteit is dat mensen van nature gelijk zijn. Dit is bijvoorbeeld artikel 1 van de Universele verklaring van de rechten van de mens. Bij Strindberg is het precies andersom: mensen zijn van nature ongelijk, ook wat betreft moraal, en dit onderscheid begint bij etniciteit. Het gaat echter niet alleen om ras: in Inferno, een andere koortsdroom vermomd als boek, blijkt dat deze ongelijke verdeling op vele manieren zich uit. In de Paria begint dit """relatief""" onschuldig, tot het volledig ontspoort.

Niet om te vervallen tot drogredenen over hellende schalen, maar voor mij geldt boek als een voorbeeld dat het basisprincipe van gelijkheid onvervreemdbaar is. Het is misschien rationeel wat lastig te verdedigen: sommige mensen zijn sterker, sommige zijn slimmer, kunnen sommige dan niet van nature beter zijn? En zijn er dan ook niet noodzakelijkerwijs slechtere mensen? Maar hoe klein het gevoel van superioriteit ook kan zijn, het is een kiem voor een kwaad dat een mens op kan vreten.

Om het wat minder zwaar en prekerig te maken: Het is echt hilarisch en fascinerend hoe paranoïde Strindberg is. Bijvoorbeeld deze passage uit Inferno: "Op straat vind ik een stukje papier met het woord marter, in een andere straat één met het woord aasgier. Beide zijn door dezelfde hand geschreven. Popoffsky lijkt precies op een marter, zijn vrouw op een aasgier. Zijn zij naar Parijs gekomen om mij te doden? Gewetenloos moordenaar die hij is- want heeft hij niet vrouw en kinderen vergiftigd - is hij tot alles in staat."

Hij zou vandaag de dag echt de poëtischere versie van Alex Jones zijn geweest. Het verbaast me dat Baudet niet een paar verwijzinkjes heeft gemaakt naar hem, maar wellicht overschat ik dan diens literaire kennis.

[Mohanna · Rating 3 out of 5]

به نظرم به عنوان یک نمایشنامه‌ی ۴۰ ۵۰ صفحه‌ای کار خودش رو انجام داد. مکالمه‌ی بین ۲ فرد ، آقای ایکس و ایگرگ، که در گفتگو باهم سرنوشتشون رو تعریف می‌کنن. اما تعلیق و تشکیک وجود داره همونطور که با هر فردی صحبت کنی، نمی‌شه مطمئن بود که حرف‌ها رو صدق در نظر بگیریم یا کذب. در این نمایشنامه هم همینه.

[Karltheplaya · Rating 2 out of 5]

Saw it live, don’t know how close to the original it was but I honestly almost didn’t understand a thing.

[Oliver Castro · Rating 4 out of 5]

interesante, corto pero Interesante. me gusta el conflicto entre los dos personajes que parecen jugar una enrevesada partida de ajedrez