این گلو تاریک از صدای دنیاست

by یارمحمد اسدپور

112 pages

Published January 1, 2015

Reviews

[Behzad]

من مانده ام این جا
با برگ های تقویمی
که هیچ صبح اش سفر نداشت

[سپید]

دلی که از مناجات گیاه می‌آید، با دانشی از گل و نور

[مهسا]

این کتاب یادآوری‌ای حیاتی در خود داشت؛ اینکه هیچ‌کس بهرام علفی نمی‌شود.

امشب/ به نشان دل می‌بوسمت/ ای برهنه‌ی تبدار
نشسته‌ام/ رو به تاریکی‌هام/ نه نسیمی می‌وزد/ تا نفسی تازه کنم/ و نه دیگر/ هیچ/ از من رها می‌شود/ تا یادگارش باشم
غزل از اندوه می‌گیرم/ و/ دانش از شرم
و به هر چیز/ که چرخشم دهد/ لبخند می‌زنم/ دیگر رمقی نمانده که کمین‌گاه عشقی باشم
امشب/ بر پیشانی تو/ که هزار آهوی نایافته‌ست/ بوسه می‌زنم/ و چون از نای خروس برخیزم/ نفرین می‌کنم/ به تو ای ماه/ که چه زود رفتی