What do you think?
Rate this book
Kunsten å bli glad i seg selv
Helt fra hun er liten drømmer Linde om vennskap og samhørighet, om noen å kunne dele gledene ved livet med. Hun er 3, 16, 28, 34, 47 og 63 år ... full av motsetninger og en smittende optimisme. Hun krangler og stikker piggene ut, kaster seg entusiastisk over nye utfordringer og fryder seg over hverdagens små øyeblikk. Men valgene hun tar, fører oftere til ensomhet enn til nærhet. Gapet mellom henne selv og andre kolliderer stadig med ideen om den perfekte lykken.
Kunsten å bli glad i seg selv er en underfundig og sterk roman om søken etter mening og fortrolighet, om hvor lett det er å såre hverandre uten å mene det, og om hvor viktig det er å kunne like seg selv. Den gir et engasjerende blikk inn i en annerledes, men likevel gjenkjennelig virkelighet, der en strøm av noe underlig flyter under det vanlige livet og der håpet aldri er langt unna, selv ikke på siste side.
For Kunsten å bli glad i seg selv vant Yukiko Motoya den prestisjetunge Yukio Mishima-prisen. Dette er første bok på norsk fra en ung japansk forfatter ved begynnelsen av sin internasjonale karriere.
Kunsten å bli glad i seg selv er en underfundig og sterk roman om søken etter mening og fortrolighet, om hvor lett det er å såre hverandre uten å mene det, og om hvor viktig det er å kunne like seg selv. Den gir et engasjerende blikk inn i en annerledes, men likevel gjenkjennelig virkelighet, der en strøm av noe underlig flyter under det vanlige livet og der håpet aldri er langt unna, selv ikke på siste side.
For Kunsten å bli glad i seg selv vant Yukiko Motoya den prestisjetunge Yukio Mishima-prisen. Dette er første bok på norsk fra en ung japansk forfatter ved begynnelsen av sin internasjonale karriere.
175 pages, Hardcover
First published July 1, 2013
8 people are currently reading
128 people want to read
About the author
Yukiko Motoya
22 books236 followersYukiko Motoya (本谷 有希子) is a seasoned Japanese author, playwright, voice actress and theatre director. She has won prestigious awards in most of those fields including the Kenzaburo Oe Prize, Mishima Yukio Prize, and the Akutagawa Prize.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 29 of 29 reviews
January 20, 2019
Après succès fulgurant avec Mariage contre nature, et tandis que son recueil The Lonesome Bodybuilder: Stories rencontre un franc succès au Etats-Unis, Yukiko Motoya est devenue l'une des auteures les plus en vogue de ces dernière années. L'occasion idéale de se replonger dans sa première publication francophone, désormais disponible au format poche.
Au fil de ses apprentissages, de ses déceptions et de ses joies, Linde – femme imparfaite, on voudrait dire normale –découvre le fossé qui nous sépare irrémédiablement d’autrui et se heurte aux illusions d’un amour idéal.
Autant de moments qui invitent le lecteur à repenser l’ordinaire, et le guident sur le chemin d’une vie plus légère, à travers les formes et les gestes du bonheur : faire griller du lard, respirer l’odeur du thé fumé ou porter un gilet à grosses mailles. Car le bonheur peut s’apprendre et « pour quelqu’un qui avait raté sa vie, il lui semblait qu’elle ne s’en sortait pas trop mal. »
En quête du bonheur
Si Yukiko Motoya bénéfice d'une bibliographie prolifique dans son pays natal, il en est tout autrement sur le vieux continent où seuls deux de ses romans furent publiés aux éditions Picquier: Comment apprendre à s'aimer, en 2016, et Mariage contre nature, paru l'année suivante. Si ce dernier fut celui qui remporta le plus grand succès, il ne faudrait pas pour autant oublier que Comment apprendre à s'aimer à quant à lui bénéficié du célèbre prix Mishima. Ajoutez à cela un coût dérisoire, édition de poche oblige, ainsi qu'une couverture des plus esthétiques, et tous les ingrédients sont réunis pour s'y plonger sans l'ombre d'une hésitation.
Que l'on ne s'y trompe pas. Il n'est à aucun moment question de transmettre au lecteur la recette du bonheur, mais d'observer le cas unique de l’héroïne. C'est que le roman a pour lui une narration tout a fait originale, responsable de son immense succès. On y découvre Linde à différents moments de sa vie (6, 28, 34, 47, 3 et 63 ans), dans une situation précise. Un bref instant durant lequel elle partagera ses émotions avec le lecteur. Inutile de vous attendre à quelques notions philosophiques ou d'éventuelles recettes miracles. L'objectif de Yukiko Motoyo est de décrire une vie dans ce quelle a de plus réaliste. Ni plus, ni moins.
Mon avis
Il est difficile de passer à côté d'un Yukiko Motoya en 2019, tant l'auteure a gagné en renommée ces dernières années. Si l'originalité du récit et son réalisme implacable auraient pu susciter l'hésitation, son prix dérisoire devrait finir de vous convaincre. Il ne s'agira peut-être pas du roman de l'année, mais bel et bien d'une expérience littéraire à découvrir. Pourquoi ne pas se laisser tenter ?
Au fil de ses apprentissages, de ses déceptions et de ses joies, Linde – femme imparfaite, on voudrait dire normale –découvre le fossé qui nous sépare irrémédiablement d’autrui et se heurte aux illusions d’un amour idéal.
Autant de moments qui invitent le lecteur à repenser l’ordinaire, et le guident sur le chemin d’une vie plus légère, à travers les formes et les gestes du bonheur : faire griller du lard, respirer l’odeur du thé fumé ou porter un gilet à grosses mailles. Car le bonheur peut s’apprendre et « pour quelqu’un qui avait raté sa vie, il lui semblait qu’elle ne s’en sortait pas trop mal. »
En quête du bonheur
Si Yukiko Motoya bénéfice d'une bibliographie prolifique dans son pays natal, il en est tout autrement sur le vieux continent où seuls deux de ses romans furent publiés aux éditions Picquier: Comment apprendre à s'aimer, en 2016, et Mariage contre nature, paru l'année suivante. Si ce dernier fut celui qui remporta le plus grand succès, il ne faudrait pas pour autant oublier que Comment apprendre à s'aimer à quant à lui bénéficié du célèbre prix Mishima. Ajoutez à cela un coût dérisoire, édition de poche oblige, ainsi qu'une couverture des plus esthétiques, et tous les ingrédients sont réunis pour s'y plonger sans l'ombre d'une hésitation.
Que l'on ne s'y trompe pas. Il n'est à aucun moment question de transmettre au lecteur la recette du bonheur, mais d'observer le cas unique de l’héroïne. C'est que le roman a pour lui une narration tout a fait originale, responsable de son immense succès. On y découvre Linde à différents moments de sa vie (6, 28, 34, 47, 3 et 63 ans), dans une situation précise. Un bref instant durant lequel elle partagera ses émotions avec le lecteur. Inutile de vous attendre à quelques notions philosophiques ou d'éventuelles recettes miracles. L'objectif de Yukiko Motoyo est de décrire une vie dans ce quelle a de plus réaliste. Ni plus, ni moins.
Mon avis
Il est difficile de passer à côté d'un Yukiko Motoya en 2019, tant l'auteure a gagné en renommée ces dernières années. Si l'originalité du récit et son réalisme implacable auraient pu susciter l'hésitation, son prix dérisoire devrait finir de vous convaincre. Il ne s'agira peut-être pas du roman de l'année, mais bel et bien d'une expérience littéraire à découvrir. Pourquoi ne pas se laisser tenter ?
October 28, 2017
Un roman qui me tentait beaucoup et qui m’a intéressé – mais que jusqu’à la moitié. On suit une femme qui a, au final, du mal à trouver son bonheur au fil des ans, et qui va essayer de trouver un moyen pour commencer à enfin s’aimer.
Article : https://comaujapon.wordpress.com/2017...
Article : https://comaujapon.wordpress.com/2017...
March 11, 2018
正直具体的に何を伝えたかったのかが分からなかったです…
リンデの人生が章ごとに分けられているという構成自体は面白く、読みやすかったです。でも、そこからこの作品の題名とリンクする部分が見られなかったように感じます。
リンデの人生が章ごとに分けられているという構成自体は面白く、読みやすかったです。でも、そこからこの作品の題名とリンクする部分が見られなかったように感じます。
October 6, 2023
Yukiko Motoya in questo romanzo ripercorre vari passaggi e fasi della vita di questa donna Linde, apparentemente viene raccontata la vita quotidiana, ma in profondità si racconta di come spesso la propria insicurezza e la scarsa autostima compromettano la propria esistenza e i rapporti sentimentali. Tutto quello che viene taciuto per non fare rimanere male l' altro, per paura delle conseguenze si ripercuote inesorabilmente nel rapporto, fino a che non si giunge a una frattura definitiva. Mi è piaciuta molto la parte dettagliata in cui viene spiegata la lite fra i due fidanzati, e poi successivamente coniugi che nella loro incomunicabilità ripetono alla fine entrambi gli stessi errori fino a giungere alla rottura. Credo che quella parte sia stata resa molto realistica nelle sue dinamiche, da immedesimarsi perfettamente in Linde nei suoi desideri taciuti e incompresi dal fidanzato.
Tuttavia, il seguito mi è parso un po' piatto, noioso, evasivo e inconcludente, non mi è sembrato che raccontasse nulla di introspettivo ed eccezionale, o magari sono io che non ho colto il vero significato del finale.
Tuttavia, il seguito mi è parso un po' piatto, noioso, evasivo e inconcludente, non mi è sembrato che raccontasse nulla di introspettivo ed eccezionale, o magari sono io che non ho colto il vero significato del finale.
January 9, 2021
Attachant mais monotone.
December 6, 2024
Le titre est trompeur par rapport au contenu du livre.
May 4, 2018
Ei lita, lettlest bok som formidler mye mer enn hva de 175 sidene skulle tilsi. Denne boka er original i sin oppbygning - ett kapittel er tilegnet én bestemt alder. Altså følger vi hovedpersonen, Linde, i ulike tidspunkt i livet. Vi treffer henne som sekstenåring, tjueåtteåring, trettifire, førtisju, treåring og til slutt som seksitognoe.
Vi møter henne som skoleelev, som kjæreste, kone, som skilt, som ung og som gammel.
Hadde boka vært lengre ville jeg ikke likt den så godt. Denne historien kan jeg nok fint finne på å lese igjen for det står mye mellom linjene her. Jeg synes stemningen og følelsene kommer godt frem uten at de på noe tidspunkt blir direkte formidlet av forfatteren. Show don't tell, satt ut i praksis.
Temamessig sitter jeg igjen med følgende tanker - for det første at det ikke finnes noe fasit her og at ulike folk definitivt vil gi ulike svar avhengig av sin egen livssituasjon og humør. Anyhow... Tema:: Om å slå seg til ro, ta ting for det de er, ikke alltid lete etter noe bedre, noe nytt. Det handler om tilhørighet og ensomhet i harmoni og disharmoni. Om å trives alene, å like vest å være alene og samtidig lengte etter den man aldri fant.
Jeg tror at alle vil oppleve og tolke denne litt ulikt og nettop av den grunn ville det være interessant å diskutere den med andre. Dessverre virker dette til å være en ganske ukjent bok for de fleste. Ikke minst er den også ganske undervurdert mtp stjerner 🌟 jeg står foreløpig å vingler mellom tre veldig sterke og fire litt svake... Ikke fordi bok ikke er leseverdig, for det er den så absolutt! Men heller fordi jeg ikke ble helt ferdig med den... Følte meg litt snytt for en slags endelig avslutning. Det finnes helt klart en rød tråd her, men den er tynn og slitt og i fare for å rakne flere steder i teksten.. Likevel. Les denne! Også språket trekker opp... Kort, presist, underholdende.
Perfekt bok å sluke på én og samme økt. Passer fint som "mellombok" - altså noe å lese mellom to litt tyngre og lengre bøker.
Boka likte jeg forresten godt nok til at jeg vil lese mer av forfatteren, men da må jeg enten lære meg japansk eller håpe at flere av hennes bøker oversettes.
Vi møter henne som skoleelev, som kjæreste, kone, som skilt, som ung og som gammel.
Hadde boka vært lengre ville jeg ikke likt den så godt. Denne historien kan jeg nok fint finne på å lese igjen for det står mye mellom linjene her. Jeg synes stemningen og følelsene kommer godt frem uten at de på noe tidspunkt blir direkte formidlet av forfatteren. Show don't tell, satt ut i praksis.
Temamessig sitter jeg igjen med følgende tanker - for det første at det ikke finnes noe fasit her og at ulike folk definitivt vil gi ulike svar avhengig av sin egen livssituasjon og humør. Anyhow... Tema:: Om å slå seg til ro, ta ting for det de er, ikke alltid lete etter noe bedre, noe nytt. Det handler om tilhørighet og ensomhet i harmoni og disharmoni. Om å trives alene, å like vest å være alene og samtidig lengte etter den man aldri fant.
Jeg tror at alle vil oppleve og tolke denne litt ulikt og nettop av den grunn ville det være interessant å diskutere den med andre. Dessverre virker dette til å være en ganske ukjent bok for de fleste. Ikke minst er den også ganske undervurdert mtp stjerner 🌟 jeg står foreløpig å vingler mellom tre veldig sterke og fire litt svake... Ikke fordi bok ikke er leseverdig, for det er den så absolutt! Men heller fordi jeg ikke ble helt ferdig med den... Følte meg litt snytt for en slags endelig avslutning. Det finnes helt klart en rød tråd her, men den er tynn og slitt og i fare for å rakne flere steder i teksten.. Likevel. Les denne! Også språket trekker opp... Kort, presist, underholdende.
Perfekt bok å sluke på én og samme økt. Passer fint som "mellombok" - altså noe å lese mellom to litt tyngre og lengre bøker.
Boka likte jeg forresten godt nok til at jeg vil lese mer av forfatteren, men da må jeg enten lære meg japansk eller håpe at flere av hennes bøker oversettes.
August 28, 2017
"Ting blir ikke alltid slik du planlegger dem, vet du."
'Kunsten å bli glad i seg selv' består av historier fra forskjellige faser i livet til Linde. Hovedpersonen strever, gjennom flere livsfaser, med å finne balansen mellom å tilpasse seg andres behov og å følge sine egne drømmer og ønsker. De dagligdagse situasjonene føles som små identitetskriser som det er lett å kjenne seg igjen i. Lindes drømmende forventninger til omverdenen resulterer ofte i større eller mindre skuffelser. Hun drømmer om møter med andre personer, men kjeder seg ofte når møtene blir en realitet, der andre ikke virker å forstå henne (og vice-versa), og undres over deres reaksjoner på måten hun oppfører seg på.
'Kunsten å bli glad i seg selv' består av historier fra forskjellige faser i livet til Linde. Hovedpersonen strever, gjennom flere livsfaser, med å finne balansen mellom å tilpasse seg andres behov og å følge sine egne drømmer og ønsker. De dagligdagse situasjonene føles som små identitetskriser som det er lett å kjenne seg igjen i. Lindes drømmende forventninger til omverdenen resulterer ofte i større eller mindre skuffelser. Hun drømmer om møter med andre personer, men kjeder seg ofte når møtene blir en realitet, der andre ikke virker å forstå henne (og vice-versa), og undres over deres reaksjoner på måten hun oppfører seg på.
May 17, 2019
Bof... L'idée est originale (titre, structure, un thème universel : l'humain a du mal à s'aimer soi -même, étape pourtant fondamentale pour vivre en harmonie avec les autres et être heureux), mais on se perd dans des détails sans queue ni tête qui au final nous donnent l'impression que Linde est plus zinzin que seule/victime de mal-être... Je me demande quelle influence porte la traduction dans ce ressenti ?
September 13, 2019
Je ne sais pas comment dire, ce livre parle d'amour mais est infiniment triste quelque part avec ses descriptions hyper détaillées d'une vie ultra ordinaire, tellement qu'il peut sembler sans intérêt. En même temps le genre humai est bien cerné. Si vous voulez vous changer des idées ce n'est peut-être pas la lecture idéale.
March 5, 2019
Malheureusement pas une lecture qui me restera. Pas mal écrit du tout mais je n'ai pas compris la réflexion de ce livre.
Nous suivons Linde à plusieurs moments de sa vie, vie finalement "comme tout le monde" avec des questionnements dans lesquels on peut se retrouver.
Mais bon...
Nous suivons Linde à plusieurs moments de sa vie, vie finalement "comme tout le monde" avec des questionnements dans lesquels on peut se retrouver.
Mais bon...
August 24, 2016
L'idée d'avoir quelques moments choisis dans la vie de cette femme est super. Par contre certaines longueur... difficulté à se plonger dans le livre.
May 6, 2017
Merkelig bok
February 28, 2025
Ta krótka, prawie niepozorna powieść mocno we mnie rezonuje. Poznajemy Lindę, której towarzyszymy w kilku - znów - niepozornych momentach w jej życiu. Kiedy jako młoda dziewczyna spędza czas z koleżankami z liceum i zdaje sobie sprawę, że tak naprawdę nie chce z nimi spędzać czasu. Kiedy jako młoda kobieta wyjeżdża w podróż ze swoim chłopakiem, ten zachowuje się, w moim odczuciu skandalicznie, i nawet jeśli Linda jest nieco marudna, bo więcej czasu spędza w swoich marzeniach o tym wyjeździe niż prawdziwie go przeżywa … a wiadomo, jak się ma wielkie oczekiwania co do czegoś, to zdarzają się wielkie rozczarowania … to podoba mi się, w jaki sposób tłumaczy głośno swoją wizję świata.
Z zaskoczeniem odkrywam ją kilka lat później, w tej samej miejscowości, z tym chłopakiem, który stał się jej mężem. Tutaj, w moim odczuciu, dzieje się przełamanie, Linda jakby postanawia oddać się innym tylko częściowo, i odpływa bardziej w świat, w którym pewne rzeczy zostawi tylko dla siebie.
Następnie odnajdujemy Lindę, kobietę przed 50-tką, po rozwodzie, ma właśnie spędzić Boże Narodzenie z grupą przyjaciół. Na kolacji pojawia się nowa postać w gronie znajomych, rozwodnik Joe. Wszyscy myślą, że Linda i Joe staną się parą, ale Linda tym razem wie, że ten facet jej nie interesuje, ba, nawet mu to otwarcie pokazuje. W pewnym momencie Joe mówi dość niedelikatnie Lindzie, że przypomina mu ona jego byłą żonę. Na pożegnanie, po rozprawie rozwodowej ta kobieta powiedziała mu, że zgasił w niej płomień. Ale on stwierdził, że wcale tego ognia nie miała, tak jej się tylko wydawało, że tworzyła ona wokół siebie atmosferę kogoś, kto ma bogate wnętrze i wiele zainteresowań a tak naprawdę była dość przeciętna. Linda czuje się bardzo dotknięta tym porównaniem. Zdecydowanie nie chce nawet dać szansy Joe. Dokonuje wyboru, nie chce w ogóle zajmować się mężczyznami. W tym momencie wydaje mi się, że w końcu o siebie zadbała, że już się zna, że pokochała się i będzie o siebie w końcu dbać, wybierając tylko to co dla niej dobre.
Przez kilka stron spotykamy 3-letnią Lindę w przedszkolu, gdy wcale nie chce się jej spać, ale jest do drzemki zmuszana przez przedszkolankę. Aby zmusić ją do posłuszeństwa, pani mówi jej bardzo przykre rzeczy „ponieważ kłamiesz i jesteś niedobrą dziewczynką w przyszłości na pewno zostaniesz złodziejką”. Jest to dość szokujące, ale bardzo prawdopodobne jest że gdzieś na świecie wciąż „socjalizuje się” dziewczynki w upokarzający sposób, by dostosowały się do grupy, by się nie wyłamywały.
I najbardziej wstrząsająca część - spotykamy Lindę 63-letnią. Zestarzała się, jest bardzo samotna, przez cały czas opowiada sobie różne historie, tak, jakby chciała ludziom udowodnić, że wcale nie jest dziwaczna i że wszystko w jej życiu ma sens. Na przykład : wstaje bardzo późno, kurierzy, którzy przynoszą jej paczki zostawiają tylko kolejne awizo, bo nie mogą czekać, aż ona wstanie i otworzy im drzwi. Później ona dzwoni do kuriera i prosi, żeby szybko przyjechał dostarczyć jej paczkę. Wymyśla sobie całe listy rzeczy do zrobienia, żeby pokazać, że ona też jest bardzo zajęta. Opowiada mu, że za chwilę wychodzi więc prosi żeby szybko przyjechał. Idzie się przebrać (zakłada płaszcz na podomowe ubrania), żeby jej historie były bardziej rzeczywiste. Kurier przesuwa w końcu godzinę przyjęcia, Linda wychodzi załatwiać swoje sprawy. Do każdej interakcji z drugim człowiekiem dopowiada sobie cały wszechświat, prowadzi zmyślone konwersacje, oczekuje, że rzeczywiści ludzie będą zachowywać się tak, jak ona sobie to wyobraża. Te konfabulacje sprawiają oczywiście, że każda interakcja przynosi ze sobą rozczarowanie.
Ta część jest naprawdę smutna.
Starsza, zaniedbana kobieta, w zaniedbanym domu w tzw gorszej dzielnicy, jedyni ludzie z którymi ma częsty kontakt to kurierzy, którzy nie mogą jej nawet poświęcić więcej czasu. To dość bulwersujące, spędzić życie na dopasowaniu się do innych, na przeżywaniu niedopasowania do innych, i nawet te chwile, w których robi to, co chce, są nasiąknięte nieprzystawaniem.
Trudno było mi wejść w tę lekturę, a teraz trudno mi z niej wyjść.
Ps. Szkoda, że powoli zanika zawód listonosza, zastępowany jest kurierami z ich szybkimi dostawami.
Kiedyś, kiedy byłam mała (lata 70/80) listonosze nie tylko przynosili listy, emerytury czy renty, byli też oczekiwani przez starszych ludzi, zgłasza na wsi, kiedy czasem byli jedynymi osobami, z którymi babcia czy dziadek mogli porozmawiać w ciągu dnia. Dziś, przynajmniej we Francji, nie da się zamienić słowa ani z listonoszem ani z kurierem, taki mają oni zapier*ol, inwigilowani przez technologię i poganiani przez dziesiątki a mowę i setki paczek, które mają dostarczyć.
Czy mieszkają wśród nas Lindy, które wypełniają swój samotny świat wyimaginowanymi interakcjami ? Niestety, jestem pewna, że tak.
Z zaskoczeniem odkrywam ją kilka lat później, w tej samej miejscowości, z tym chłopakiem, który stał się jej mężem. Tutaj, w moim odczuciu, dzieje się przełamanie, Linda jakby postanawia oddać się innym tylko częściowo, i odpływa bardziej w świat, w którym pewne rzeczy zostawi tylko dla siebie.
Następnie odnajdujemy Lindę, kobietę przed 50-tką, po rozwodzie, ma właśnie spędzić Boże Narodzenie z grupą przyjaciół. Na kolacji pojawia się nowa postać w gronie znajomych, rozwodnik Joe. Wszyscy myślą, że Linda i Joe staną się parą, ale Linda tym razem wie, że ten facet jej nie interesuje, ba, nawet mu to otwarcie pokazuje. W pewnym momencie Joe mówi dość niedelikatnie Lindzie, że przypomina mu ona jego byłą żonę. Na pożegnanie, po rozprawie rozwodowej ta kobieta powiedziała mu, że zgasił w niej płomień. Ale on stwierdził, że wcale tego ognia nie miała, tak jej się tylko wydawało, że tworzyła ona wokół siebie atmosferę kogoś, kto ma bogate wnętrze i wiele zainteresowań a tak naprawdę była dość przeciętna. Linda czuje się bardzo dotknięta tym porównaniem. Zdecydowanie nie chce nawet dać szansy Joe. Dokonuje wyboru, nie chce w ogóle zajmować się mężczyznami. W tym momencie wydaje mi się, że w końcu o siebie zadbała, że już się zna, że pokochała się i będzie o siebie w końcu dbać, wybierając tylko to co dla niej dobre.
Przez kilka stron spotykamy 3-letnią Lindę w przedszkolu, gdy wcale nie chce się jej spać, ale jest do drzemki zmuszana przez przedszkolankę. Aby zmusić ją do posłuszeństwa, pani mówi jej bardzo przykre rzeczy „ponieważ kłamiesz i jesteś niedobrą dziewczynką w przyszłości na pewno zostaniesz złodziejką”. Jest to dość szokujące, ale bardzo prawdopodobne jest że gdzieś na świecie wciąż „socjalizuje się” dziewczynki w upokarzający sposób, by dostosowały się do grupy, by się nie wyłamywały.
I najbardziej wstrząsająca część - spotykamy Lindę 63-letnią. Zestarzała się, jest bardzo samotna, przez cały czas opowiada sobie różne historie, tak, jakby chciała ludziom udowodnić, że wcale nie jest dziwaczna i że wszystko w jej życiu ma sens. Na przykład : wstaje bardzo późno, kurierzy, którzy przynoszą jej paczki zostawiają tylko kolejne awizo, bo nie mogą czekać, aż ona wstanie i otworzy im drzwi. Później ona dzwoni do kuriera i prosi, żeby szybko przyjechał dostarczyć jej paczkę. Wymyśla sobie całe listy rzeczy do zrobienia, żeby pokazać, że ona też jest bardzo zajęta. Opowiada mu, że za chwilę wychodzi więc prosi żeby szybko przyjechał. Idzie się przebrać (zakłada płaszcz na podomowe ubrania), żeby jej historie były bardziej rzeczywiste. Kurier przesuwa w końcu godzinę przyjęcia, Linda wychodzi załatwiać swoje sprawy. Do każdej interakcji z drugim człowiekiem dopowiada sobie cały wszechświat, prowadzi zmyślone konwersacje, oczekuje, że rzeczywiści ludzie będą zachowywać się tak, jak ona sobie to wyobraża. Te konfabulacje sprawiają oczywiście, że każda interakcja przynosi ze sobą rozczarowanie.
Ta część jest naprawdę smutna.
Starsza, zaniedbana kobieta, w zaniedbanym domu w tzw gorszej dzielnicy, jedyni ludzie z którymi ma częsty kontakt to kurierzy, którzy nie mogą jej nawet poświęcić więcej czasu. To dość bulwersujące, spędzić życie na dopasowaniu się do innych, na przeżywaniu niedopasowania do innych, i nawet te chwile, w których robi to, co chce, są nasiąknięte nieprzystawaniem.
Trudno było mi wejść w tę lekturę, a teraz trudno mi z niej wyjść.
Ps. Szkoda, że powoli zanika zawód listonosza, zastępowany jest kurierami z ich szybkimi dostawami.
Kiedyś, kiedy byłam mała (lata 70/80) listonosze nie tylko przynosili listy, emerytury czy renty, byli też oczekiwani przez starszych ludzi, zgłasza na wsi, kiedy czasem byli jedynymi osobami, z którymi babcia czy dziadek mogli porozmawiać w ciągu dnia. Dziś, przynajmniej we Francji, nie da się zamienić słowa ani z listonoszem ani z kurierem, taki mają oni zapier*ol, inwigilowani przez technologię i poganiani przez dziesiątki a mowę i setki paczek, które mają dostarczyć.
Czy mieszkają wśród nas Lindy, które wypełniają swój samotny świat wyimaginowanymi interakcjami ? Niestety, jestem pewna, że tak.
This entire review has been hidden because of spoilers.
June 21, 2023
La protagonista della storia, Linde, è una donna insicura, che per tutta la vita si tira si auto-sabota cercando di essere accomodante, di farsi amare da persone che detesta, alla ricerca disperata di trovare almeno un essere umano con cui poter vivere in sintonia, schiettezza e affetto reciproco. Divisa tra il desiderio di farsi amare e il bisogno di mantenere il "quieto vivere" con chi la circonda, in verità non fa altro che annullare se stessa. Le uniche decisioni giuste della sua vita sono quelle di mettere fine a relazioni insoddisfacenti e tossiche che ha sopportato fin troppo a lungo.
Per tutto il corso della sua vita, è incapace di prendersi cura di se stessa, sia per colpa delle sue insicurezze, sia per il suo carattere infantile, sciatto e asociale. Linde è una protagonista "atipica", ma non per questo ha un carattere poco comune, anzi, credo incarni molto bene una grande fetta di umanità che, schiacciata dalla paura di rimanere sola e dalla sensazione di non valere granché, si piega nei cunicoli di vite noiose e frequentazioni asfissianti, finendo con il perdere se stesso.
Per tutto il corso della sua vita, è incapace di prendersi cura di se stessa, sia per colpa delle sue insicurezze, sia per il suo carattere infantile, sciatto e asociale. Linde è una protagonista "atipica", ma non per questo ha un carattere poco comune, anzi, credo incarni molto bene una grande fetta di umanità che, schiacciata dalla paura di rimanere sola e dalla sensazione di non valere granché, si piega nei cunicoli di vite noiose e frequentazioni asfissianti, finendo con il perdere se stesso.
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 12, 2020
Le roman contient des brides de vie du personnage de Linde à différents moments de sa vie.
Il ne s'agit pas de conseils ni de recettes miracles pour apprendre à s'aimer.
Linde est terriblement agaçante ! Malheureusement je me suis reconnue dans certaines de ses réactions (seulement quelques une heureusement !!!)
Ce roman m'invite à prendre du recul, me rappeler une nouvelle fois que la vie est trop précieuse et passe trop vite pour la gâcher pour des futilités, je vais essayer d'arrêter de râler (je ne veux surtout pas ressembler à Linde !)
Il ne s'agit pas de conseils ni de recettes miracles pour apprendre à s'aimer.
Linde est terriblement agaçante ! Malheureusement je me suis reconnue dans certaines de ses réactions (seulement quelques une heureusement !!!)
Ce roman m'invite à prendre du recul, me rappeler une nouvelle fois que la vie est trop précieuse et passe trop vite pour la gâcher pour des futilités, je vais essayer d'arrêter de râler (je ne veux surtout pas ressembler à Linde !)
November 12, 2023
Linde è una bambina, ragazza e infine signora che impariamo a conoscere piano piano pagina dopo pagina. Da sempre alla ricerca di un'ideale di felicità che non raggiunge, motivo? La delusione la attende, dietro l'angolo, ogni maledetta volta. Vado controcorrente, questo romanzo breve mi è piaciuto. Una Motoya che è stata un po' un salto nel vuoto ma che non mi ha deluso, ne ho tratto piccoli ma interessanti elementi, qualcosa insomma l'ho rubato.
"Sfogliò il taccuino ad anelli posato sul tavolo. Aprì una nuova pagina color marrone chiaro con disegnato un cammello e fece scorrere la penna per scrivere il titolo "Che cosa voglio fare oggi". Quand'ebbe finito la lista fissò il foglio e si disse che se entro fine giornata fosse riuscita a portare a termine ogni impegno allora si sarebbe davvero piaciuta. Ma un attimo dopo si corresse e pensò che fosse già molto importante il fatto stesso di avere nutrito delle aspettative nei propri confronti. Quindi non si sarebbe abbattuta troppo se non fosse riuscita a combinare un bel niente. Darsi degli obiettivi era un'attività che richiedeva coraggio ed energia di per sè."
"Sfogliò il taccuino ad anelli posato sul tavolo. Aprì una nuova pagina color marrone chiaro con disegnato un cammello e fece scorrere la penna per scrivere il titolo "Che cosa voglio fare oggi". Quand'ebbe finito la lista fissò il foglio e si disse che se entro fine giornata fosse riuscita a portare a termine ogni impegno allora si sarebbe davvero piaciuta. Ma un attimo dopo si corresse e pensò che fosse già molto importante il fatto stesso di avere nutrito delle aspettative nei propri confronti. Quindi non si sarebbe abbattuta troppo se non fosse riuscita a combinare un bel niente. Darsi degli obiettivi era un'attività che richiedeva coraggio ed energia di per sè."
March 21, 2022
Par tranches de vie, ce livre propose quelques instantanés du quotidien de la vie de Linde, qui se cherche jeune, qui se marie dans le conflit, qui se sépare, s’apaise et qui vieilli.
Quelques fines observations et pas mal de longueurs pour un livre pas très épais
https://www.noid.ch/comment-apprendre...
Quelques fines observations et pas mal de longueurs pour un livre pas très épais
https://www.noid.ch/comment-apprendre...
April 12, 2023
Sembra scritto tanto per scrivere qualcosa. Titolo che promette grandi cose ma che personalmente si è rivelato una grossa delusione. Non c’è nulla, non trasmette nulla, non accade nulla. L’unica cosa che ho capito è che in fin dei conti ci facciamo tutti gli stessi problemi e pensieri (pippe mentali). Sarà stato quello il messaggio? Poteva essere fatto meglio.
August 6, 2023
Déstabilisant dans la manière dont il est écrit et construit, on ne découvre que certains moments de la vie, mais il fait réfléchir au comportement qu'on adopte dans certaines situations de la vie quotidienne
June 17, 2023
si poteva fare sicuramente di più
January 10, 2025
This book didn’t do what it needed to do for me. I didn’t really understand what the takeaway was…
May 9, 2025
le titre est accrocheur mais je trouve le contenu tres plat et monotone, ça se lit vite et bien mais pas vraiment fan
April 29, 2023
Veloce ma tedioso...
March 28, 2020
At the beginning, this book was a 3 stars read for me because I really liked the writing style and I didn’t mind not knowing what was the author’s goal. But the chapter about the main character Linde in her forties dragged too much. I didn’t want to pick up the book because of this while I had 40 pages left in order to finish the book.
April 29, 2024
japan<3
August 31, 2022
On suit Linde à plusieurs âges et on apprend avec elle à s'écouter, s'imposer mais aussi à s'aimer telle que l'on est.
Displaying 1 - 29 of 29 reviews