Bescheiden verzameling van merkbaar steeds actueler wordend werk - niet in de zin van tijdloosheid, maar in de zin van tijdgebondenheid. "Brief" (pp. 31-33), "Van der Lubbe" (pp. 34-35) en "Borms" (pp. 40-41) tonen een in toenemende mate angry old man, die de mensen op alle denkbare manieren beterschap toewenst.
Zoals altijd bij Elsschot is menselijk het eerste bijvoegelijke naamwoord wat in me opkomt om zijn werk te beschrijven. In deze qua vorm eenvoudige gedichten weet hij rouw, verwantschap en afstand weer te geven zodat ze voor iedereen te herkennen zijn. Misschien is dat zijn kracht, de juiste woorden vinden voor een universeel gevoel. Daarnaast is het interessant om te zien hoe zijn politieke oriëntatie naar voren komt in deze bundel. Klasseverschillen en oorlogsnasleep komen meerdere keren terug. In de inleiding word genoemd dat Elsschot geen dichter is maar toch sterke gedichten heeft geproduceerd, en daar kan ik me wel in vinden
Erg wisselvallig omwille van de lange periode waarin deze geschreven zijn (1902 tot 1947). Sommige zijn erg sterk, andere snel te vergeten. Vandaar over het algemeen drie sterren.