Näiliselt tähtsusetu sündmus, alasti naistelaiba leidmine rannas laste poolt, toimib vedruna, mis paneb käima kõlbelise protsessi «Suvise äikese» peategelase hinges. Tegevuspaigaks on rikka rahva, rikaste madriidlaste suvekoloonia, mille on kavandanud ja ehitanud Javier, teose peategelane. Laiba nägemine, ülekuulamised, koloonia laste küsimused ja ärevus ühenduses vahejuhtumiga, mis nendele selle vihmase suve tähtsaimaks sündmuseks muutub, teated, mis Javier juhuslikult ühe armuseikluse kestel surmajuhtumi tõeliste asjaolude kohta saab, kutsuvad temas esile südametunnistuse kriisi. Tülgastusega tunneb ta end kuuluvat ülekohtuselt privilegeeritud sotsiaalsesse gruppi, mis küüniliselt passiivsena elab oma elu keset ümberringi laiuvat rahutuks tegevat maailma. Javier otsustab oma elu ümber seada, üritab loobuda oma mugavaist valedest, siiralt pürgida ohtliku ja ausama tuleviku poole. Ent niipea kui vahejuhtum, mis temas kogu selle sisemise rahutuse tekitas, leiab lihtsa lahenduse, pöördub Javier otsekohe ja suurima loomulikkusega tagasi sellesse seltskonda, keda ta näis vihkavat, ent kellega teda köidavad sidemed, mis on tugevamad tema südametunnistusest.
An example of reading a book from a foreign time and place and learning more about it than I expected. The plot is the kind of shaggy dog crime story that Patricia Highsmith made her own, but what's really going on is a sad satire of Franco's Spain and the social aftermath of the Civil War. It's written from the point of view of the victors, but there's a Marxist critique hidden under the surface as these decadent former Falangists go about their profitable yet empty business. An outstanding gimmick is the way the "hero" introduces every female character by describing the state of her legs. Comparisons to Brett Easton Ellis would be justified. Much better than it looks, or perhaps seems, I'm still thinking about this book.
Está bien, sin más. Al principio se hace un poco bola porque es mucho lío y hay muchos personajes y no consigues ubicarlos bien. Luego se va centrando más el personaje principal (que me ha gustado 0) y el hecho de no conectar con el protagonista supongo que ha hecho que me guste menos. Hay partes que son entretenidas y están bien.
Un libro con un ritmo perezoso, como su protagonista, un aristócrata aburrido que entra en contacto con el mundo de la clase obrera al ver un cadáver. El diálogo interno de un hombre borracho, inmaduro y machista me ha hecho algunas veces asomarme a la portada por si acaso este libro lo había escrito Hemingway
Setting: holiday community in Spain, 60's Lots of smoking, drinking, some lovemaking. The story is build up around the death of a girl, washed on shore. De vacation community starts to speculate about her death and in the end get obsessed. I found the story too dull to find out exactly what happened.
Se detiene mucho en las escenas cotidianas. Podría haber más elipsis y aumentar la intensidad del nudo dramático, si es que lo hay. Mucho diálogo. ☀️☀️☀️
Grande parte da denominada geração da pós guerra ou geração de 36, da literatura espanhola, principalmente os escritores alinhados à ideia estética de retorno de um realismo crítico/social, com o tempo ficaram um tanto antiquados. Envelheceram sem muito brilhantismo, principalmente se comparamos sua resistência a modernizar a língua espanhola, com o cheiro agradável e refrescante dos literatos hispanoamericanos, que, naquele momento, metade do século XX, mostraram com muita destreza que a estética literária devia e podia ser muito mais do que os espanhóis propunham naquela época.
Tormenta de verano, mesmo tendo alguns acertos, é um livro morno, com uma narrativa atraente (que em momentos me lembrou a uma predecessor de Arrecife, de Juan Villoro), mas nada que faça a obra, hoje, interessar ao leitor. O foco quase desmedido no narrador e personagem principal, que, por sinal, é muito fodão, muito comedor de mulheres, muito racional, adiciona à experiência de leitura uma sensação claustrofóbica, que, caso intencional, carece de recursos estilisticos atrativos. Personagens femininos fracos, à mercê dos homens; diálogos pouco impactantes, pouco sugestivos, não interessam porque pouco têm de interessante.
Em definitivo, Tormenta de verano poderia ter sido mais nas mãos de um escritor talentoso, só que Juan García Hortelano não o foi; daí seu esquecimento nos anais da literatura espanhola do século pretérito.
El vacío de la vida de la alta sociedad engulle cualquier tipo de acontecimiento que se salga de sus rígidos límites, incluso si se trata de la aparición de un cadáver. Las mentiras, los silencios cómplices, las dobles caras y el alcohol van inundando la novela hasta resultar insoportable al narrador. Hay que leer entre líneas: este libro no va de un asesinato ni de un adulterio, ni si quiera de una crisis de conciencia, sino de la falta de escrúpulos de un grupo social hipócrita y falso, la clase alta de la sociedad española de los años 60.
La aparición de una muchacha desnuda muerta en la playa trastoca las vacaciones de Javier, promotor de la urbanización donde veranean "Velas blancas". Son los niños, su mirada inocente, los que la encuentran y su discurrir está trenzado de forma muy interesante con la historia. Javier, enredado entre sus amantes y la vida superficial que lleva, representa a la burguesía poderosa que salió de la Guerra Civil, en la que él mismo batalló. Los otros, los que viven en día a día, los del pueblo cuyo esfuerzo va encaminado a seguir comiendo, lo admiran y respetan. Pero no se podrá quitar a la muchacha muerta, hará que se pongan en la piel del otro. Es fácil pensar que esa muerte simboliza las esperanzas de un país libre. Destacan sus diálogos, vamos pasando por ellos como con un vaso de whisky en la mano. Son diálogos de días de sol y descanso, pero tienen un fondo de descontento. Leyéndola, uno se siente metido de lleno en la época de finales de los cincuenta y principios de los 60.