DE BOODSCHAPPER is het spannende verhaal van de jonge Terrance, die midden in de Oorlog van de Grote Scheuring, terwijl er moeizaam wordt gestreden langs een betrekkelijk stabiel front, voor een welhaast onuitvoerbare taak komt te staan.
"In Midkemia krijgt Terence opdracht om naar het front te reizen en de troepen op te dragen zich terug te trekken"
Raymond E. Feist was born Raymond E. Gonzales III, but took his adoptive step-father's surname when his mother remarried Felix E. Feist. He graduated with a B.A. in Communication Arts with Honors in 1977 from the University of California at San Diego. During that year Feist had some ideas for a novel about a boy who would be a magician. He wrote the novel two years later, and it was published in 1982 by Doubleday. Feist currently lives in San Diego with his children, where he collects fine wine, DVDs, and books on a variety of topics of personal interest: wine, biographies, history, and, especially, the history of American Professional Football.
A young messenger has to deliver military orders from one commander to another. He struggles with his health thanks to the harsh environment he has to traverse. That’s it really. There’s nothing more to this short story.
Flinterdun verhaal dat zich af speelt tijdens de 'Oorlog van de Grote Scheuring', dus in de eerste boeken. Weinig over te zeggen. Ietsjes beter dan De houtjongen, maar beide hebben genoeg potentie om te groeien tot een volwaardig verhaal.
Jammer dat we de twee helden uit deze boeken niet verder in de serie tegenkomen.
Een ok verhaal over een jonge boodschapper die tijdens de oorlog van de grote scheuring boodschappen moet overbrengen terwijl zijn gezondheid steeds verder achteruit gaat. Ook zit er een eerste hoofdstuk van een ander fantasyverhaal in, maar dat vond ik niet zo veel aan. Goed genoeg voor een ritje in de trein.
Raymond Elias Feist (Los Angeles, december 1945 ) is een Amerikaans fantasyschrijver. In 1982 kwam zijn eerste boek "Magician" uit in de VS. In Nederland kwam dit boek als een van de eerste vertalingen uit onder de titel Magiër. Feist schrijft bijna al zijn boeken (in 2012 op 1 na) over de werelden van Midkemia en Kelewan. Deze werelden zijn ontstaan doordat Feist ze samen met een paar vrienden verzon voor het spelen van het rollenspel Dungeons & Dragons. Toen hij werkloos werd besloot hij een boek te schrijven over hoe de hogere magie in Midkemia was gekomen. Dit boek was "Magician". Inmiddels heeft hij ook al heel wat meer boeken geschreven over Midkemia. De beschreven werelden hebben een geheel eigen geografie, volkeren, religies, koninkrijken, etc. Doordat deze werelden in elk boek steeds verder uitgediept worden, krijgt de lezer een steeds beter beeld. De gehele verzameling boeken over Midkemia en Kelewan heeft geen officiële naam, maar Feist noemt de reeks zelf "De Cyclus van de Scheurenoorlog"
In een verre wereld die Midkemia genaamd is, is er al zeven jaar lang een oorlog aan de gang, de Oorlog van de Grote Scheuring. De Tsurani, vreemdelingen van een andere wereld, kwamen door een scheur, een magische poort door de ruimte, in de wereld van Midkemia terecht en verklaarde de oorlog aan het Koninkrijk der Eilanden. Het verhaal gaat over Terrance, een zestienjaar oude jongen uit het boodschapperskorps van de hertog. Deze wordt door de graaf Vandros, zowel de heer als verre oom van de jongen, op missie gestuurd. Terrance moet een boodschap overbrengen, die hij zelf had gekregen, aan de verschillende kampen van de baronnen Gruder, Moncrief en Summerville, ook een verre oom.
Op het moment dat de graaf Vandros de boodschap van hertogen Brucal en Borric heeft gekregen om terug te trekken naar hun winterkwartieren doordat een strenge winter op komst was, liet hij twee boodschapper laten komen. Deze langverwachte boodschap moest naar zwaardmeester Argent, dat een veilige tocht naar het binnenland was, en naar kampen van de voorste linies van het front worden gebracht, een gevaarlijke tocht waar de aangewezen boodschapper kon worden aangevallen door de Tsurani was. Dit kon gebeuren omdat de drie kampen lagen allemaal aan de frontlinies van het rijk waren, waar er nog, later in het boek, hevig werd gevochten. De angst en verbijstering overwelmde hem als hij zijn eigen neef zag komen opdagen voor zijn missie te starten en besefte dat zijn eigen neef de moeilijke taak had gekregen. De verbijstering en angst kan ik wel begrijpen als je weet dat je je familielid naar een gevaarlijk plek stuurt waar de ellende en de dood op de loer kunnen zijn, niet dat het geval is bij mij. Het komt doordat je je eigen bloed naar de dood stuurt. Je leest in het boek al zijn twijfels en ziet hem zoeken naar mogelijke alternatieven. Hij twijfelt zijn neef de veiliger missie te geven zodat hij niet zijn leefde riskeerde, maar dat ging tegenin de traditie van de booschapperskorps om elk om beurt een missie te volbrengen. In zijn plaats zou ik ook een alternatief hebben gezocht, want wie wilt zijn eigen familie naar een zekere dood sturen?
Een ander moment dat me bijgebleven is wanneer hij in het kamp van de baron van Summerville is aangekomen en hij naast de ovens ligt en nadacht. Hij dacht na over het werk dat alle bagagejongens en knapen deden, al het eten en al het materiaal zo snel mogelijk inpakken zodat ze konden vertrekken. Daardoor sliepen ze weinig maar moesten toch een uur voor zonsopgang opstaan. Hij had respect voor al het werk dat ze deden. Het is een goed initiatief van de auteur om in zijn boek de aandacht te trekken op dit en en dat het hoofdpersonage daarvoor respect toont, in dit boek en in het echte leven, moet er respect worden getoond voor mensen die een job hebben die ondergewaardeerd is terwijl die nochtans broodnodig is. In het boek worden deze jongens op hun werk gezien als onbelangrijk door de soldaten maar zonder hen zouden ze niks eten, dus uithongeren.
Wat ik het meest opmerkelijk vond in dit boek, was dat Terrance de missie aannam terwijl hij al een beetje verkouden was en de afloop daarvan . Op weg naar het eerste kamp krijgt hij een loopneus en vroeg zich al af of het een goed idee was dat hij de missie aannam maar veegde de twijfel snel weg uit zijn hoofd. Hij twijfelt daaraan de hele reis door maar is vastberaden om zijn missie te volbrengen, daarvoor heb ik respect. Op weg naar het tweede kamp begon hij koorts te krijgen en ondervond hij al een kleine druk op zijn borst, wat betekende dat hij steeds zieker werd. Op dat ogenblik moest hij ook het kamp van Moncrief waarschuwen voor een aanval van de Tsurani, waarbij hij de laatste honderden ellen, dat overeenkomt in meters in onze wereld, moest lopen zonder mantel. Daarna gaat de druk op zijn borst steeds groter worden en gaan de omstandigheden ervoor zorgen dat hij nog zieker wordt. Op zijn terugweg is hij prooi aan hallucinaties en dergelijke en weet hij dat zijn verkoudheid geëvolueerd is in een longontsteking en dat hij op sterven na dood is. Terug op het kamp redden de heelpriester en de apotheker van de ziekenboeg hem van de dood. Men ziet hier ook dat zijn vastberadenheid en moed om zijn missie te volbrengen hem de kracht hebben gegeven dit allemaal te kunnen doen. Er is wel veel doorzettingsvermogen nodig om niet direct met die missie te stoppen doordat een kleine verkoudheid, die hij opliep vóór zijn missie, verergerde door de zeer slechte weersomstandigheden tot een longontsteking. Zo was zijn terugweg het moeilijkst te lezen omdat je las dat het hem niet meer scheelde dat hij het kamp levend haalde of niet.
De kwaliteit van dit verhaal valt niet te vergelijken met de boeken die door Raymond Feist zelf geschreven werden in de serie van De Sage van de Oorlog van de Grote Scheuring (klinkt veel beter in het Engels: The Riftwar Saga).
Maar op zich is het wel een ok verhaal. Vlot leesbaar, kort en het belicht een ander aspect van de oorlog: een simpele boodschapper i.p.v. krijgers, elfen, prinsen, hertogen, soldaten, ...
Een mooie novelle, die je helemaal meeneemt in een minder bekend aspect van de oorlog: een boodschapper die gevaren en gezondheid moet overwinnen om zijn boodschap over te brengen, in dit geval van graaf naar baronnen, en weer terug natuurlijk. Ik zat zelf bij hem op het paard en rende en vluchtte mee.
Een te kort boekje om echt tot diepgang te komen in Terrance's verhaal, maar wel een interessante inkijk in de gang van zaken in het leger van het Koninkrijk. Deels ook omdat we daar niet zo veel van meekrijgen in Magiër, aangezien Arutha in Schreiborg zit en Puc al vrij snel naar Tsuranuanni gaat.
Another short story set during the Riftwar. It doesn't have as much charm as The Woodboy but still an interesting read to see what it was like on the front line during those early years.
When the focus of the story changes from the commander to his distant cousin, I get the strong feeling somebody's gonna die. probably the kid.
Let's send a 16 yr old boy to the front lines to deliver orders to retreat. Too young to legally join the Corps, but messengers are desperately needed, and he can ride so enlisted he is. Add in Winter is Coming, with a Vengeance, and a seasonal cold gone wild, and I'm positive he's gonna die. Absolutely positive. When, where, and of what, I can't tell you. But I'm sure he's gonna die.
This story takes place during the Riftwars. It follows Terrence, a member of the Messenger Corps. It is his turn when the Earl, a distant cousin, needs to let the Barons holding some forward positions know that they can retreat for the winter.
Along the way, he runs into some of the invaders, the Tsurani. They are pressing ahead to gain ground, even though winter has come early and will be hard and stay long.
Also, he has a cold, which his duties prevent him from treating properly and he barely makes it back before collapsing.
This entire review has been hidden because of spoilers.