Δεκατέσσερα διηγήματα και μια νουβέλα. Μια εύθραυστη, κρυστάλλινη μινιατούρα και δεκατέσσερα κομψά μικροτεχνήματα. Κείμενα αυτάρκη και σφαιρικά, που συγκροτούν ένα τυφλό και απρόβλεπτο στις ατραπούς του αφηγηματικό σύμπαν. Όλα τους μειδιούν με μελαγχολία, φλέρτάρουν με το υπερβατικό, ερωτοτροπούν με το παράλογο, ναρκοθετούν τον ρεαλισμό, ζηλεύουν τον κινηματογράφο. Κάπου μια παρωδία αστυνομικού διηγήματος, αλλού μια χαρμόσυνη ιστορία μυστηρίου ή ένα σπάραγμα ενός ατέλειωτου συρταρωτού μυθιστορήματος...
Ο Αχιλλέας Κυριακίδης (English: Achilleas Kyriakidis) γεννήθηκε στο Κάιρο. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έχει εκδώσει δώδεκα βιβλία με διηγήματα, μικρά πεζά και δοκίμια (κινηματογραφικά και φιλολογικά), έχει γράψει τρία σενάρια που γυρίστηκαν σε ισάριθμες κινηματογραφικές ταινίες μεγάλου μήκους, και έχει σκηνοθετήσει επτά ταινίες μικρού μήκους σε δικά του σενάρια. Κυκλοφορούν πάρα πολλές μεταφράσεις του έργων συγγραφέων όπως ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες, ο Ζορζ Περέκ, ο Ρεϊμόν Κενό, ο Λουίς Σεπούλβεδα, ο Αλφρέντ Ζαρί, ο Ρολάν Τοπόρ, ο Άντριου Κρούμι, ο Ζαν Εσενόζ, ο Κάρλο Φραμπέτι κ.ά. Το 2004 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος για τις "Τεχνητές αναπνοές", το 2007 με το Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης, για τη μετάφραση των πεζογραφικών "Απάντων" του Χόρχε Λουίς Μπόρχες (στην οριστική έκδοση των "Ελληνικών Γραμμάτων") και με το Διεθνές Βραβείο Καβάφη Μετάφρασης, στο πλαίσιο των Καβαφείων 2007, και το 2009 με το Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης Γαλλόφωνης Λογοτεχνίας του ΕΚΕΜΕΛ, για τη μετάφραση του μυθιστορήματος "Στο cafe της χαμένης νιότης" του Πατρίκ Μοντιανό.
Αν το καλοσκεφτείς, όλη μας η ζωή διέπεται από ένα αμείλικτο on-off που με την τερατώδη δυαδική νευροβασία που μας φέρνει πάντα μπρος σ’ ‘ένα δίστρατο όπου τέμνονται ή αποκλίνου δύο εναλλακτικές επιλογές: δεξιά ή αριστερά; Τώρα ή μετά; Η ηθική προσθέτει και πιο κρίσιμιες, πιο μεγαλόστομες επιλογές: Την αρετή ή την κακία; Μ’ αυτούς ή με τους άλλους; Αυτές, όμως, δεν είναι παρά αθροίσματα των επιμέρους, συνέπειες των επιμέρους. Δεν ξυπνάς ένα πρωί και αποφασίζεις να διαπράξεις το κακό, η κακουργία είναι αποτέλεσμα συσσωρευμένων μικροεπιλογών που εκπιδύονται σαν από σπυρί που σπάει.
Ενδιαφέρουσα ροή και χρήση της γλώσσας με πρωτότυπο περιεχόμενο για 4 διηγήματα τα οποία προσωπικά απηλαυσα: Ανεκδιήγητο, Διαλεκτική, Ισόβια και Κουιζ. Δεν μπορώ δυστυχώς να πω το ίδιο για τα υπόλοιπα διηγήματα του βιβλίου.
Στην αρχή γοητεύεσαι από το γράψιμο του κι ας μη καταλαβαίνεις, αλλά όσο προχωράει και δεν καταλαβαίνεις κουράζεσαι. Άριστος χρήστης της γλώσσας. Αλλά δεν μου αρέσει ο Lynch. Δεν θέλω να τα φανταστώ όλα εγώ. Κάτι θέλω κι από σένα.
«Δεν τον ξαναείδα ποτέ. Δεν ξέρω τι απέγινε. Αυτό που ξέρω είναι ότι, από τότε, από εκείνη τη μία και μοναδική συνάντησή μας, nel mezzo del cammin ανάμεσα στην υστερία και την απόγνωση, ανάμεσα στον μεταφυσικό φόβο και την τρωκτική υποψία ότι όλο αυτό μπορεί και να μην ήταν μια ιδιωτική παραίσθηση, αλλά κάτι πολύ πιο βαθύ και οικουμενικό, δεν ξανάνοιξα διαβασμένο βιβλίο, δεν ξανακατέβασα βιβλίο από τη βιβλιοθήκη μου, δεν ξανακοίταξα αγαπημένο στίχο προκειμένου να επιβεβαιώσω την ακρίβεια της λήθης μου. Αν το έκανα, ίσως κατέληγα κι εγώ στη μαγική διαπίστωση πως τα κείμενα θάλλουν όσο εμείς τους εμφυσάμε την πνοή μας· πως εμείς έχουμε γράψει όλα τα κείμενα που αγαπάμε· και πως, όταν ξαναδιαβάζουμε ένα κείμενο, εμείς το ξαναγράφουμε με βάση όλες τις εμπειρίες, όλα τα όνειρα κι όλα τα θαύματα που ζήσαμε στο μεταξύ και που μπορεί να τα νομίσαμε εφήμερα.»
Νομίζω ότι μετά το εξαντλητικό επίμετρο που συνοδεύει το συγκεκριμένο τόμο, δεν μπορώ να πω πολλά που να είμαι σίγουρος ότι είναι δικά μου. Πρόκειται ωστόσο σίγουρα για έναν αληθινό μάστορα και θιασώτη της σύντομης φόρμας. Γράφει ελάχιστα και αφήνει στη φαντασία τα υπόλοιπα.Ο Κυριακίδης δίνει το θέμα, κι ο αναγνώστης πρέπει να το αναπτύξει.
Απο τον επίμετρο "Δεκαπέντε λοιπόν, και μία νουβέλα. Αλλιώς, μια εύθραυστη, κρυστάλλινη μινιατούρα και δεκαπέντε κομψά μικροτεχνήματα." ..πρώτη φορά διάβασα βιβλίο του Κυριακίδη (και σίγουρα όχι τελευταία) και κατάλαβα γιατί είναι κορυφαίος μεταφραστής.
Δαιδαλώδικα και αφαιρετικά, μπορχεσιανά σε καταγωγή και φορμάτ - αλλά με εντελώς διαφορετικό τελικά στυλ. Κάθε λέξη είναι διαλεγμένη και φαίνεται από το χιλιόμετρο ότι αυτό που διαβάζεις το έχει γράψει μάστορας, και το έκανε όχι στο ρελαντί - αλλά με ζόρι, μεράκι και ρίσκο.
Είμαι θαυμαστής του Κυριακίδη και είμαι καλά.
Το τεύχος εδώ ΔΕΝ έχει μόνο το "Τεχνητές Αναπνοές", καλά να πάθω που πάω αγοράζω βιβλία από τα ίντερνετ στο γρήγορο.
Ψάχνω πού μπορώ να δω το "Νεμπράσκα" (ψτ, εσείς του Cinobo - μη σφυράτε αδιάφορα)