What do you think?
Rate this book
Հավերժության օրենքը. Ես, տատիկը, Իլիկոն և Իլարիոնը
Վրացի ականավոր արձակագիր Նոդար Դումբաձեի (1928-1984) «Հավերժության օրենքը» վեպն ու «Ես, տատիկը, Իլիկոն և Իլարիոնը» վիպակը նրա լավագույն ստեղծագործություններից են: Երկուսն էլ հատկանշվում են իրականության հոգեբանական դիտարկումներով, պայծառ լավատեսությամբ, արտասովոր քնարականությամբ, հոգեպարար հումորով, ինչպես նաև ժողովրդախոսակցական լեզվի ու մտածողության հյութեղ բառ ու բանով:
452 pages, Hardcover
Published January 1, 2016
1 person is currently reading
14 people want to read
About the author
Nodar Dumbadze
46 books251 followersNodar Dumbadze (July 14, 1928 – September 4, 1984) was a Georgian writer and one of the most popular authors in the late 20th-century Georgia.
Born in Tbilisi, he graduated from the Faculty of Law at Tbilisi State University in 1950. The same year, his first poems and humorous stories appeared in the Georgian press. He edited the satirical magazine Niangi from 1967 until 1972 when he became a secretary of the Union of Georgian Writers and a member of the presidium of the Union of Soviet Writers in 1972. Most of his fame came through his novels Me, Grandma, Iliko and Ilarioni (1960), I Can See the Sun (1962), A Sunny Night (1967), Don’t Be Afraid, Mother! (1971), The White Banners (1973), and The Law of Eternity (1978). His works are remarkable for simplicity and lyricism of the prose, humor, and melancholy coupled with optimism. He was awarded the Shota Rustaveli State Prize in 1975 and the Lenin Prize in 1980. Most of his major works have been dramatized and/or filmed. He died in Tbilisi and was buried there, at the Children’s Town "Mziuri" founded by him.
Born in Tbilisi, he graduated from the Faculty of Law at Tbilisi State University in 1950. The same year, his first poems and humorous stories appeared in the Georgian press. He edited the satirical magazine Niangi from 1967 until 1972 when he became a secretary of the Union of Georgian Writers and a member of the presidium of the Union of Soviet Writers in 1972. Most of his fame came through his novels Me, Grandma, Iliko and Ilarioni (1960), I Can See the Sun (1962), A Sunny Night (1967), Don’t Be Afraid, Mother! (1971), The White Banners (1973), and The Law of Eternity (1978). His works are remarkable for simplicity and lyricism of the prose, humor, and melancholy coupled with optimism. He was awarded the Shota Rustaveli State Prize in 1975 and the Lenin Prize in 1980. Most of his major works have been dramatized and/or filmed. He died in Tbilisi and was buried there, at the Children’s Town "Mziuri" founded by him.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
October 22, 2017
Դումբաձեին մանկուց եմ սիրում ու ժամանակ առ ժամանակ վերընթերցում եմ։ Ժամանակին տարված էի վրացական գրականությամբ ու ասեմ՝ դրա շնորհիվ շատ էի սիրում վրաց ժողովրդին։ Բա, այ տենց իմ մաշկի վրա եմ զգացել գրականության ուժը :))))
November 22, 2020
Գիրքը լավն էր, վերջաբանը տխուր։
Ամենամեծ հաճույք իրականում ստանում էի "լեզվից", թարգմանիչը շատ լավ էր աշխատել ու խեսքը շատ բնական, սրտանց էր հնչում։ Հիշեցնում էր մեր գյուղը ու տատիս։ Սակայն ես կասեի, որ վրացիք իրար անսահման հաճախ էին անիծում, սրտանց չէ, բայց դե խոսքերը շատ էին հնչում ու դա զարմանալի էր։ Լավ պատմություն էր, սրտանց։ Եթե ունես մարդիկ որ հետդ կգան շուն թաղելու, իմացի, որ երջանիկ մարդ ես։
Ամենամեծ հաճույք իրականում ստանում էի "լեզվից", թարգմանիչը շատ լավ էր աշխատել ու խեսքը շատ բնական, սրտանց էր հնչում։ Հիշեցնում էր մեր գյուղը ու տատիս։ Սակայն ես կասեի, որ վրացիք իրար անսահման հաճախ էին անիծում, սրտանց չէ, բայց դե խոսքերը շատ էին հնչում ու դա զարմանալի էր։ Լավ պատմություն էր, սրտանց։ Եթե ունես մարդիկ որ հետդ կգան շուն թաղելու, իմացի, որ երջանիկ մարդ ես։
March 31, 2018
շատ հետաքրքիր գիրք է
Displaying 1 - 3 of 3 reviews