In een familie waarin alles om carrière draait, komen de verhoudingen onder druk te staan door de ziekte van Eva. In de bloei van haar leven krijgt ze een hersenziekte die zich uit in dementie gecombineerd met fysieke aftakeling. Eva is een familiegeschiedenis, waarin de aftakeling van Eva en de manier waarop haar man en kinderen daarmee omgaan centraal staan. Het verhaal van Eva voert de boventoon, terwijl de dochter wanhopig worstelt om een eigen plek te verwerven binnen het gezin. In haar zoektocht naar identiteit wordt pijnlijk duidelijk dat hoe verder haar moeder aftakelt,hoe meer de dochter zichzelf kan zijn. Eva is een emotioneel, literair portret van een onmogelijke moeder-dochterverhouding.
Het levensverhaal van Eva geschreven door haar dochter Bregje. De schrijfstijl is pakkend, puur en gemakkelijk leesbaar. Om kort te gaan: Eva, die door haar familie a.h.w. gepushed werd om goed te studeren, raakt als hoogleraar rond haar 50e de grip op haar leven kwijt. Hoe het zo gekomen is, het proces van aftakeling, de mensen om haar heen; het is een schrijnend verhaal. Chapeau voor Bregje die zichzelf kwetsbaar opstelt door dit verhaal naar buiten te brengen. Maar ook chapeau voor alle mensen rondom Eva die haar gedragen hebben. Ik wens Eva zelf, 'aan de overkant' een vredig en liefdevol voortbestaan toe.
Kwetsbaar en emotioneel verhaal. Heel herkenbaar ook, ondanks dat mijn opa al ver bejaard was toen hij dement werd. Had het soms wel lastig met de schrijfstijl, veel korte zinnen en wat mij betreft onnodige interpunctie waardoor het niet lekker las.
Eerlijk, rauw en voelbaar geschreven. Je voelt de strijd die ze allemaal, ook Eva zelf, moeten leveren om de identiteit van Eva gedurende haar ziekte te kunnen behouden.
Er zitten mooie en interessante stukken in het boek, maar het geheel is rommelig, geen logisch opbouw waardoor het moeilijk weg leest.
Natuurlijk vind ik Eva een groot voorbeeld voor alle vrouwen: als je iets wil, stop niet voordat je dat doel hebt behaald. Zo heeft zij ongelooflijk veel bereikt, maar aan de andere kant ging het soms wel ten kosten van anderen. Uiteindelijk is de liefde van je naasten het enige wat echt telt en overblijft aan het einde van je leven.
“Vader en moeder, daar deden wij niet aan. Wij waren mensen met voornamen.”
Dit is geen roman maar een verslag. De schrijfster heeft het van zich afgeschreven. Ze heeft het allemaal heel goed aangepakt en haar moeder prachtig en liefdevol begeleid en daar is ze klaarblijkelijk trots op. Terecht, als ik het zo lees allemaal. Een zeer beheerste en beschaafde vrouw, zo zag ik ook bij het programma Boeken. Man wat zonde dat zo iemand zelf geen moeder is!