Καϊάφας

by Νίκος Αδάμ Βουδούρης

Ο Καϊάφας είναι ένα καλοκαιρινό ταξίδι στα νοτιοδυτικά παράλια της Πελοποννήσου. Ένας µοναχικός άντρας συναντά αναπάντεχα σε µια αµµουδιά µετά την Πάτρα έναν κατάµαυρο, µεγαλόσωµο, αγέρωχο σκύλο. Τον παίρνει µαζί του αδιαφορώντας για το τηλέφωνο επικοινωνίας που είναι χαραγµένο στο περιλαίµιό του. Οι δυο τους πασχίζουν να κάνουν διακοπές, να κάνουν κάµπινγκ, να κάνουν τουρισµό. Τέλος, ο άντρας αποφασίζει να δουλέψει σε εποχιακή ταβέρνα κοντά στη λίµνη Καϊάφα και να ζήσει µια όµορφη κανονική ζωή σαν εργαζόµενος, έχοντας πάντα τον σκύλο µαζί του. Αντιλαµβάνεται, ίσως για πρώτη του φορά, την ιαµατική δύναµη της αγάπης και κάνει όνειρα ανέµελης και ήρεµης συµβίωσης µε το χαρισµατικό τετράποδο. Όµως, τα όνειρά του αυτά, όπως κι άλλα όνειρα που έκανε στο παρελθόν, θα ναυαγήσουν. Με τις φαντασιώσεις του στρογγυλεύει και εξωραΐζει τα πάντα, σε µια απέλπιδα προσπάθεια να γλιτώσει απ’ τον εαυτό του και να µην παραδοθεί για άλλη µια φορά, την οριστική ίσως, στην πραγµατική του κλίση: τον σπαραγµό και την υπερβολή. Αυτοσκηνοθετούµενος και εθελοτυφλώντας, παγιδεύεται στις ίδιες του τις εµµονές και οδεύει, χρίζοντας τους γύρω του οδηγούς και κουµανταδόρους, για εκεί που είναι πραγµατικά ταµένος.

160 pages, Paperback

First published December 1, 2016

Reviews

[Αγγελική Μαρίνου · Rating 5 out of 5]

Η τρέλα. Τα παιδιαρίσματα. Τα κάνουμε όλοι σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. Μπορεί να σπάμε πράγματα ή στην ερώτηση «τι έχεις;» να απαντάμε «τίποτα». Κραυγάζουμε για προσοχή, για συντροφιά, για αποδοχή ή και για βοήθεια και ταυτόχρονα επιβάλλουμε με φανφάρα στον κόσμο τη μοναδικότητά μας, παγιδευμένοι στο δίπολο που χαρακτηρίζει την ανθρώπινη φύση.

Ο ήρωας του Καϊάφα είναι τρελός. Έχει την αίσθηση ότι το κεφάλι του ώρες ώρες γιγαντώνεται, ότι είναι όλος κεφάλι κι ελάχιστο σώμα. Θα μπορούσε να είναι ένας ενήλικος Χόλντεν Κώλφηλντ (ο ήρωας του Φύλακα στη Σίκαλη) για όσους ψάχνουν γνώριμα σημεία αναφοράς και πολλές φορές πράγματι τον θυμίζει. Λέει ψεύτικες ιστορίες για πλάκα ή για να καλύψει την ανευθυνότητα και την αβλεψία του, υιοθετεί διαφορετικά ονόματα και γραπώνεται από την αγάπη προς ένα πλάσμα, έναν σκύλο, που μπορεί να πλάσει στο μυαλό του όπως του αρέσει, να του προσδώσει ιδεατά χαρακτηριστικά και συμπεριφορές. Η μπορεί να αγαπιούνται γιατί η αρρώστια έλκεται από το όμοιό της. Η η μοναξιά από τη μοναξιά. Η γιατί ο ήρωάς μας είναι εν τέλει ένας καλός άνθρωπος που δεν αφήνει τα ανυπεράσπιστα πλάσματα στην τύχη τους. Γιατί έτσι έχουν τα πράγματα.

Ο Νίκος Αδάμ Βουδούρης αφήνει το διήγημα για να μας χαρίσει ένα εξαίσιο μυθιστόρημα δρόμου. Ο ήρωας αναφέρει σχολαστικά την παραμικρή του κίνηση και μας κάνει να κρεμόμαστε από την κάθε κίνηση αυτή. Δεν είμαι σίγουρη ότι είναι ημερολόγιο τρέλας. Είναι όμως το χρονικό μιας μεγάλης αγάπης και της αναζήτησης της ελευθερίας ή της ελπίδας. Το φως υπάρχει και το διαδέχεται το σκότος, αλλά και τι μ΄αυτό; The sun will shine again. Κι αν ακόμη δεν το κάνει, ο δρόμος είναι ο σκοπός.

[Maria Pap-A-Gian · Rating 3 out of 5]

Σε πολλά σημεία σε εκπλήσσει ευχάριστα. Και σε πολλά άλλα, όχι.

[Γιώργος Μαντάς · Rating 3 out of 5]

Ο ήρωας αυτού του βιβλίου εξωραϊζει την πραγματικότητα.
Στο τέλος καταπίνεται από αυτή.
Φυσικά δεν εννοώ με τον γνωστό τρόπο του θανάτου.
Κάποιες ζωές συνεχίζονται ενώ έχουν ήδη τελειώσει.
Πριν αρκετά χρόνια είχα γράψει το εξής: ''Μερικές φορές το απονενοημένο διάβημα είναι η συνέχιση της ζωής όχι η διακοπή της''.
Αυτή ακριβώς την αίσθηση αποκόμισα από την ανάγνωση αυτού του μικρού μυθιστορήματος.
Αρκετά σπαρακτικό, καθόλου μελοδραματικό, υπονοεί πολύ περισσότερα απ' όσα είναι γραμμένα στις σελίδες του.

[Giannis Ieremia · Rating 2 out of 5]

Αδιάφορο βιβλίο που προσπαθεί να είναι ενδοσκοπικό αλλά καταλήγει να ομφαλοσκοπεί ανούσια, μία περιήγηση στη δυτική Πελοπόννησο τόσο άσκοπη όσο και η ίδια η αφήγηση.