Έχουν περάσει περί τα 30 χρόνια, από τότε που για πρώτη φορά «συνάντησα» τον Wilbur Smith. Η γνωριμία μας έγινε μέσω ενός χιλιοδιαβασμένου και στραπατσαρισμένου Bell, με τίτλο "Το γεράκι της ερήμου", που μου χάρισε ο πατέρας μου, με ιδιόχειρη αφιέρωσή του. Με δεδομένο ότι ο μπαμπάς μου δεν ήταν ιδιαίτερα εκδηλωτικός άνθρωπος, η αφιέρωση αυτή σημαίνει πάρα πολλά για μένα. Ωστόσο, δεν είναι μόνο η αφιέρωση που έχω να θυμάμαι, αλλά και το βιβλίο αυτό καθ’ αυτό. Μια υπέροχη περιπέτεια, που ακόμα και σήμερα έχω στο μυαλό κάθε μικρή ή μεγάλη της λεπτομέρεια...
Η αμέσως επόμενη επαφή μου, με τον εξαιρετικό αυτό συγγραφέα, ήταν η σειρά των βιβλίων με τον ευφυέστατο σκλάβο Τάϊτα ("Ο έβδομος πάπυρος", "Ο Θεός Ποταμός" κτλ). Όσοι τα έχετε διαβάσει, είμαι σίγουρη ότι έχετε την άποψη ότι μιλάμε για άλλο επίπεδο συγγραφής. Τεκμηριωμένη έρευνα, ιστορία και πλοκή που δεν μπάζουν από πουθενά, αληθοφανείς ήρωες, ανατροπές, εξέλιξη, διανόηση κτλ, κτλ, κτλ.
Τριάντα χρόνια μετά, εξακολουθώ και διαβάζω τον αγαπημένο συγγραφέα, με αμείωτο ενδιαφέρον πάντα. Κι οι αρχές του 2020 με βρήκαν να διαβάζω το νέο του βιβλίο, με τίτλο "Κραυγή πολέμου". Ακόμα μια συγκλονιστική περιπέτεια, η οποία λαμβάνει χώρα στις αχανείς κι άγριες εκτάσεις της Κένυα. Πρόκειται για το επόμενο επεισόδιο της ιστορίας της «δυναστείας» των Κόρτνεϊ και μας συστήνει το νεότερο μέλος της, τη Σάφρον Κόρτνεϊ.
Λίγα λόγια για την ιστορία: Η Σάφρον λοιπόν, είναι ένα κορίτσι που μεγάλωσε σε ένα υπέροχο κτήμα στην Κένυα, μέχρι τη στιγμή που βρήκε την οικογένειά της μεγάλο κακό. Η τραγωδία αυτή, σε συνδυασμό με το ασίγαστο πνεύμα και την εκρηκτική της προσωπικότητα, τη φέρνουν στην Αγγλία, παραμονές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ούσα στην Γηραιά Αλβιώνα η Σάφρον θα γνωριστεί με τον ιδεαλιστή και πολέμιο του Ναζισμού Γκέρχαρτ φον Μέερμπαχ. Ωστόσο, καθώς ο προπολεμικός πυρετός ανεβαίνει μέρα με τη μέρα, οι δυο νέοι ανακαλύπτουν μια σύνδεση η οποία θα συνταράξει και θα διχάσει τις οικογένειές τους. Σύντομα όμως, θα διαπιστώσουν ότι, αυτά που τους ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που τους χωρίζουν.
Το "Κραυγή πολέμου" είναι μια καταιγιστική κατασκοπευτική/πολεμική περιπέτεια, η οποία εξυφαίνεται στα χρόνια μεταξύ των δύο Παγκοσμίων Πολέμων. Φυσικά, όπως σε όλα του τα βιβλία, ο συγγραφέας ενσωμάτωσε και το ερωτικό στοιχείο, ίσως λιγάκι περισσότερο από τις προηγούμενες φορές, χωρίς όμως να το κουράσει ή να γίνει βαρετό. Αντίθετα, πρόσθεσε μια πικάντικη νότα, που εξισορρόπησε την ιστορία του. Όσον αφορά στην αφήγηση και τις περιγραφές, για ακόμη μια φορά ο Σμιθ ξεπέρασε τον εαυτό του. Θεωρώ ότι είναι από τους λίγους συγγραφείς που έχουν τόσο μεγάλο ταλέντο στη δημιουργία εικόνας μέσα από τις λέξεις. Ιδίως όταν περιγράφει τόπους από την αγαπημένη του ήπειρο, την Αφρική, εκεί δίνει ρεσιτάλ. Ο αναγνώστης άνετα μπορεί να διακρίνει τους τόνους του πράσινου στις φυλλωσιές ή να ξεχωρίσει το μπεζ της άμμου από το μπεζ του άνυδρου εδάφους. Καταφέρνει να μας ταξιδέψει με τον τρόπο που μόνο αυτός ξέρει, από τις παρθένες εκτάσεις της εξωτικής Κένυας, μέχρι τα υγρά λιθόστρωτα δρομάκια του Λονδίνου.
Σε σχέση δε με τα προηγούμενα της σειράς δε, φαίνεται ότι ο συγγραφέας ασχολήθηκε πολύ πιο βαθιά. Η ιστορία που δημιούργησε η φαντασία του, είναι πολύ καλογραμμένη, με εμπεριστατωμένη κι ενδελεχή έρευνα και μελέτη, πράγμα που λίγο μου έλειψε στα δύο προηγούμενα. Κάτι πολύ θετικό επίσης είναι ότι, ακόμα κι αν κάποιος δεν έχει διαβάσει τα προηγούμενα βιβλία του "Έπους των Κόρτνεϊ", δεν θα δυσκολευτεί καθόλου να παρακολουθήσει την ιστορία αυτή. Κι αυτό γιατί ο συγγραφέας έχει προσθέσει μέσα στο κείμενό του, στοιχεία που τη συνδέουν όμορφα, γεμίζοντας τα όποια κενά μπορεί να δημιουργηθούν στην πορεία της ανάγνωσης.
Οι χαρακτήρες που ζωγράφισε με την πένα του ο Σμιθ είναι τόσο δυναμικοί, εύπλαστοι κι αληθοφανείς, που θα έλεγες ότι διαβάζει τα απομνημονεύματα της οικογένειας κι όχι μια φανταστική ιστορία. Οι προσωπικότητες των ηρώων βοηθούν πάρα πολύ τον αναγνώστη να ταυτιστεί μαζί τους. Άλλες φορές θα θυμώσεις, άλλες φορές θα στενοχωρηθείς, άλλες θα γελάσεις και κάποιες άλλες θα δακρύσεις. Το σίγουρο όμως είναι ότι δεν πρόκειται να βαρεθείς ποτέ.
Για να ολοκληρώσω, το "Κραυγή πολέμου" ήταν για μένα η απόλυτα συναρπαστική και διασκεδαστική περιπέτεια. Ο ορισμός του page turner. Ξενύχτησα δυο βραδιές για πάρτη του αλλά το άξιζε! Αναμένω με αγωνία τη συνέχεια... γιατί -απ’ ότι φαίνεται- υπάρχει και θα είναι συγκλονιστική.
Και μια παράκληση προς τις εκδόσεις Bell: Λίγο πιο μεγάλα γράμματα βρε παιδιά, λυπηθείτε μας!!!