C.G. Jung Speaking: Interviews and Encounters

by C.G. Jung, William McGuire (Editor), R.F.C. Hull (Editor)

A collection of journalistic interviews which span Jung's lifetime. This book captures his personality and spirit in more than 50 accounts of talks and meetings with him. They range from transcripts of interviews for radio, television, and film to memoirs written by notable personalities.

Genres: Psychology, Nonfiction, Philosophy, Science

520 pages, Paperback

First published December 1, 1977

About the author

Carl Gustav Jung (/jʊŋ/; German: [ˈkarl ˈɡʊstaf jʊŋ]), often referred to as C. G. Jung, was a Swiss psychiatrist and psychotherapist who founded analytical psychology. Jung proposed and developed the concepts of extraversion and introversion; archetypes, and the collective unconscious. His work has been influential in psychiatry and in the study of religion, philosophy, archeology, anthropology, literature, and related fields. He was a prolific writer, many of whose works were not published until after his death.

The central concept of analytical psychology is individuation—the psychological process of integrating the opposites, including the conscious with the unconscious, while still maintaining their relative autonomy. Jung considered individuation to be the central process of human development.

Jung created some of the best known psychological concepts, including the archetype, the collective unconscious, the complex, and synchronicity. The Myers-Briggs Type Indicator (MBTI), a popular psychometric instrument, has been developed from Jung's theory of psychological types.

Though he was a practising clinician and considered himself to be a scientist, much of his life's work was spent exploring tangential areas such as Eastern and Western philosophy, alchemy, astrology, and sociology, as well as literature and the arts. Jung's interest in philosophy and the occult led many to view him as a mystic, although his ambition was to be seen as a man of science. His influence on popular psychology, the "psychologization of religion", spirituality and the New Age movement has been immense.

Reviews

[Peter Geyer · Rating 5 out of 5]

Towards the end of this interesting, informative and uneven collection of interactions with C.G. Jung, the subject of the book cheerily explains that his main aim for his 85th birthday was to avoid visitors, particularly "highbrows" who he says have no idea what he's talking about and don't read his books. "I'm not a bit taken in by intellectuals, you know," he says. "After all, I'm one myself."

Apart from the continuing issue of whether those who critique Jung's ideas (including some Jungians) have actually read his stuff closely, or at all, this statement encapsulates a number of reasons for engaging with Jung, with its dry wit and self-deprecation. Elsewhere in this book, he's quoted as saying that "extroversion" is bad Latin (which it is) with an implication that those who use this spelling were lacking in that knowledge, or not paying attention.

Jung was apparently good company, which confused some who possibly thought that if he were an introvert he wouldn't be able to engage with people this way. Jung might reply that they should read what he said about this construct, rather than carry around their own preconceptions.

It's actually the way Jung speaks, explains himself, his references and so on that make him interesting to me; but I would never call myself a Jungian, as it implies blind followership, or, alternatively, a connection that may be tenuous. He was, after all, a man of his time, like anyone else, with all that implies.

I first read this book sometime last century, and picked it up a few days ago as preparation for a presentation and a book review. It's essentially an easy read, and you can get an idea of Jung himself and some of the opinions of his followers, who essentially appear to be in awe of him, as do some others. Some of this has to do with him being perceived as a "wise old man" notwithstanding his core ideas being presented when he was nothing of the sort as far as age went. I think this is a problem in studying Jung; he's also invariably shown as this aged person which means you mostly get photos of him in the 1950s, rather than the 1920s or earlier. The label of age is also belied by his sharp prose or conversation.

The material in this book is presented in chronological order as far as the events described go, starting with a friend's early memories. There are a number of observations on America, quite a few on Adolf Hitler, who Jung identifies as a "medicine man" and so therefore not a personality, some post-war interviews about the state of the world (according to Jung's interpretation), and observations by random visitors.

The most valuable part of the book is that it contains the Houston Films and Face-to-Face interviews, in which Jung provides his perspective on a number of issues and explains his ideas. The former appear at times to be patronising, but this may be due to the nervousness of the interviewer. Jung was a famously combative person regarding his ideas, something you also see in the two-volume Letters, which came out not long before this text.

There's also an interesting explanation of the Christmas Tree, a critique of a thesis by Ira Progoff that is informative, a brief encounter with a music therapist which was personally touching and enlightening and a piece entitled The Art of Living (where he puts the boot into intellectuals) in which Jung explains his ideas about the stages of life (for want of a better term).

Jung of course explains elsewhere here that he has no system, and here and there he provides examples that bolster this claim. To me it seems that for him a system leads to ossification, dogmatism and the like and so therefore eliminates exceptions to the rule, acausal events. That doesn't mean he doesn't want you to take his ideas seriously.

There's a section called "At The Basel Psychology Club" in which Jung responds to a number of questions from this group and genuinely fascinating, as far as the nature of the questions go, not topics I would personally have asked Jung to comment on. You get an idea of his erudition and the manner of his speaking. And he is not uncritical.

A number of these questions are theologically centred, one in particular wishing to suggest a connection between an idea called dual predestination and synchronicity. Jung, like me, had never heard of the former, and swiftly demolishes the suggestion, clearly sneering at the idea and in a follow-up response speaking of the "acrobatics of predestination" and elaborating on related theological issues. I found this refreshing and engaging, particularly as a person interested in such ideas and how they came about. Elsewhere Jung states that he is no Calvinist.

It all depends on what you want, but if you have an interest in Jung, this book can give you an essential insight into who he was and what he thought, with a minimum level of hagiography.

[Martin Sebesta · Rating 5 out of 5]

Já jsem překvapen, jak je neustále zdůrazňováno, že je Jung psycholog, když je evidentně nejvíce ze všeho myslitel a filozof v tom pravém významu slova.

S Jungem jsem se poprvé setkal, když jsem chodil na rehabilitace na Malvazinkách. Pán ve středních letech (brýle a jen trochu delší vlasy mu dodávaly vzdělané vzezření) tam při cvičení vyprávěl terapeutce, že psychologem 20. století byl Freud, ale že Jung bude psychologem 21. století. Toho pána jsem už nikdy nespatřil, ale při čtení této knihy jsem na něj často myslel.

Ve své době musel Jung působit jako exot. Není divu, že nejvíce přitahoval různé esoteriky. Když však jeho hlavní myšlenky čtu dnes, souzní s těmi nejnovějšími autory jako Taleb nebo Harari a odpovídá na problémy, které jsou rozhodně aktuálnější dnes než kdykoliv dříve!

Co jsou, stručně, Jungovy hlavní myšlenky?

V každém z nás je ukryt dva miliony let starý člověk - jsou to geny našich předků, které v sobě nesou různé představy, chování a jiné vzorce, které umožnily předkům přežít. Ty tvoří velkou část nevědomí - ne proto, že by byly potlačené, ale proto, že to jsou určité "automaty", které fungují bez našeho vědomí. Archetypy jsou zděděné pudy a zároveň jejich typické manifestace, což můžeme znázornit i tak, že se napříč kulturami nebo věky zobrazují podobně. Jung vysvětluje potřebu archetypů a obecně vnitřního, neracionálního života. Člověk bez mýtů ztrácí kontakt se svým kmenem a chová se, jako by neměl oči ani uši, nehledě na to, že patřit ke kmeni je naše bytostná potřeba. Archetypy, které jsme ztratili, nám bytostně chybí a často je projikujeme do ostatních - neúspěšně, protože s nimi musíme být sami ve vnitřním kontaktu. Přeracionalizovaná materiální doba nám nedokáže uspokojovat naše potřeby, které si pak musíme kompenzovat...

Kniha je skvělým úvodem do Jungova díla. Stručně a jasně seznamuje s jeho hlavními koncepty, představuje způsob jeho myšlení a hlavní poselství. Na rozdíl od jiných knih srozumitelnou formou, kterou ji i přes to potřeba velmi důkladně promyslet!

[Adam · Rating 5 out of 5]

By the end of this book and the related life it exhibits--for this collection of interviews and encounters is sequenced as a chronology--Jung moved into the anarchic tenement of my consciousness, beginning immediately to repair the stonemasonry and foundation after politely but efficiently removing many of the deadbeat thinkers who had been squatting mostly undetected in the stairwells.

[Merijn Kanters · Rating 5 out of 5]

A jewel for everyone who likes to read more about Jung and especially if you want to know some stuff you cannot find in his regular books.

[میثم موسوی نسیم‌آبادی · Rating 3 out of 5]

مردم همیشه از افراط به تفریط می‌روند، یا باور نمی‌کنند یا زودباورند. هر دانش یا ایمانی را می‌توان به شکل احمقانه‌ای بر اساس آنچه که اذهانِ حقیر از آن درک می‌کنند مسخره کرد (یونگ، ۱۳۹۶: ۳۱۷).

کتاب خواندنی «یونگ می‌گوید»، متشکل از پنجاه‌وپنج مصاحبه و خاطره از دیدارهای صورت گرفته با کارل گوستاو یونگ (۱۸۷۵-۱۹۶۱) است که دکتر سیروس شمیسا تقریباً نیمی از آن را ترجمه کرده و در پیشگفتار کتاب آورده است: من برخی را که بیشتر می‌پسندیدم ترجمه کردم و امیدوارم که در آینده توفیق ترجمۀ بقیه را هم بیابم (همان: ۲۴).

کارل گوستاو یونگ، که در خانه‌ای ویلایی در کوشناختِ سوئیس کنار دریاچۀ زوریخ زندگی می‌کرد، تدریس در دانشگاه را وانهاد و ضمن سفرهای بسیار به نقاط مختلف جهان، همۀ عمر خود را وقف تحقیق و تصنیف کرد (همان: ۷-۳۳۱-۳۳۲). او که تا هشتاد سالگی، پنج فرزند، نوزده نوه و هشت نبیره داشت (همان: ۲۵۲-۳۳۲) و پیپ و سیگار می‌کشید (همان: ۱۹۸)، به نخستین دیدار خود با فروید در سال ۱۹۰۷ اشاره می‌کند که سیزده ساعت بدون وقفه با یکدیگر صحبت کرده‌اند (همان: ۱۳۹).

یونگ باآن‌که اهمیت غریزۀ جنسی را انکار نمی‌کند، اما برخلاف نظر فروید معتقد است که مردم فقط تحت سیطرۀ غریزۀ جنسی نیستند و غرایز دیگری مانند غریزۀ تغذیه و قدرت نیز مهم بوده و بعضاً نسبت به غریزۀ جنسی نقش بزرگ‌تری ایفا می‌کنند (همان: ۱۶۵). چنان‌که در ادامه ضمن آن‌که فروید را آشکارا یک نابغه خوانده و متذکّر می‌شود که همیشه به عظمت و نبوغ او اذعان داشته است (همان: ۱۴۶-۱۵۶)، اما در عین حال برخی از عقاید فروید را جزمی می‌خوانَد (همان: ۱۳۹) و توضیح می‌دهد که فروید ناخودآگاه را پس‌مانده‌های دورریخته شدۀ خودآگاه می‌پنداشت و حال آن‌که من ناخودآگاه را عاملی حقیقی می‌دانستم و نوشتن کتاب «روان‌شناسی ناخودآگاه» برایم به قیمت از دست رفتن دوستیم با دکتر فروید تمام شد، زیرا او نمی‌توانست تلقیّات مرا بپذیرد (همان: ۲۳۳-۲۳۴).

آری، این دوستی‌ به سبب اصرار فروید بر پذیرفتن شور و میل جنسی به‌عنوان یک دُگم و اصل مسلّم (یونگ، ۱۳۹۰: ۲۴۶) و این‌که علّت همۀ بیماری‌های روانی تنها به سبب امیال و اختلالات جنسی است، برهم خورد و رو به فروپاشی نهاد (همان: ۲۴۲)؛ چراکه به زعم من میل جنسی در روان‌شناسی به‌عنوان یک عامل اساسی، و نه انحصاری، ایفاگر نقشی بس مهم و اساسی است (همان: ۲۷۰).

یونگ معتقد است که فروید به نوعی با نظریۀ امیال جنسیِ خود، به نفی و انکار فرهنگ می‌پرداخت و آن را نفرین طبیعت و حکمی جبری می‌پنداشت (همان: ۲۴۵). و باآن‌که مبحث پاراپسیکولوژی را پوچ و بی‌معنا می‌شمرد، اما سرانجام جدّی بودن این مبحث را تشخیص داد و بر اثر آن به وجود پدیدۀ علم غیب اعتراف کرد (همان: ۲۵۲). دکتر یونگ با مطرح کردن موضوع پیراروان‌شناسی و تا حدودی پذیرفتن برخی از امور ماوراءالطبیعی مانند اشباح و ارواح - هرچند سؤالی که در این مورد باقی می‌ماند این است که آیا شبح متعلّق به خود متوفّا است یا صرفاً نوعی فرافکنی روان‌شناختی است (همان: ۴۷۷-۴۷۸)؟ - به دفاع از علم کیمیا پرداخته است و می‌آورد:

من به علم کیمیا به‌عنوان مبحثی کهنه و مطرود و حتی ابلهانه نگاه می‌کردم... و تنها پس از کشف شیوۀ تعبیر و تفسیر صحیح آن‌هاست که شخص می‌تواند پی ببرد چه ذخایر ارزشمندی از مفاهیم بلند در لابلای آن‌ها نهفته است (همان: ۳۲۷). و چیزی نگذشت که فهمیدم روان‌شناسیِ تحلیلی به شیوه‌ای بس عجیب با کیمیا همسوئی دارد (همان: ۳۲۹).
یونگ همچنین انکار قطعی زندگی پس از مرگ را نمی‌پذیرد و بر آن باور است که پیروان نحله و مکتب خردگرائی نقادانه برحسب ظاهر، فکر و اندیشۀ زندگی پس از مرگ را همراه با بسیاری دیگر از آراء و نظریات اساطیری از بیخ و بن مردود و بی‌اعتبار اعلام داشته‌اند و این درحالی است که حتی آن‌هایی هم که علم و اطلاع بسیار ناچیزی در مبانی روان‌شناسی دارند، به خوبی واقف‌اند که درجۀ فهم و شعور ظاهر ما تا چه اندازه محدود و ناچیز است (همان: ۴۷۶). بنابراین عجالتاً شاید بهتر آن باشد که معترف شویم که در مورد مسائلی از این دست - یعنی اموری که درک و فهم آن فراتر از محدودۀ شعور عادی ماست - راهی برای رسیدن به قطعیّت نداریم (همان: ۴��۷).

این قبیل گفته‌ها و قطع رابطه با زیگموند فروید سبب شد تا دوستان و آشنایان یونگ، او را صوفی‌مسلک قلمداد کنند (همان: ۲۶۹) و یونگ در پاسخ، پس از آن‌که خود را پیرو مکتب اصالت تجربه می‌خواند (همان: ۲۳)، به علم و اطلاعات خود پیرامون قرآن اشاره می‌کند (همان: ۴۲۲) و بسیاری از روان‌شناسان و عالمان دینی را با یکدیگر برابر شمرده و اذعان می‌نماید:

در جریان این صحبت‌ها [من و پدر] تمامی پرسش‌های من همواره و بلااستثناء با همان پاسخ بی‌روح و کهنه‌ای که خاصّ علمای علوم دینی است روبه‌رو می‌گردید (همان: ۱۶۳). و گفته‌های مادّی‌گرایانه و ابلهانۀ روان‌شناسان نیز از قماش همان حرف‌ها و نظیر آموزه‌های علوم الهی بود منتها در مفهوم مخالف آن (همان: ۱۶۵).

کتاب «زندگی‌نامۀ من: خاطرات، خواب‌ها و تفکرات»، اتوبیوگرافی و بیوگرافیِ کارل گوستاو یونگ است که بخشی از آن به‌وسیلۀ گوستاو یونگ در سنّ هشتادوسه سالگی نوشته شده است (یونگ، ۱۳۹۰: ۲۹) و پاره‌ای از آن نیز حاصل مصاحبه‌های صورت گرفته با ایشان است که توسّط منشی‌اش، آنیلا یافه، گردآوری شده است. کتابی که پیش‌نویس خطّی آن را گویی دکتر یونگ از ابتدا تا انتها مطالعه کرده و تأیید نموده است (همان: ۱۵ الی۱۸).
گوستاو یونگ در این اثر خود توجه ویژه‌ای به دین (و نقد دین) دارد و به اعتباری این کتاب، دربردارندۀ تفکّرات فلسفی او پیرامون هستی و برداشت‌های شخصی‌اش از خداوند (همان: ۲۳) به‌عنوان چیزی مانند ضمیر و روان ناآگاه است (همان: ۵۴۵). یونگ مهم‌ترین بصیرت‌ها را از راه‌هایی که صرفاً منطقی نیستند و مبتنی بر شهودند قابل حصول می‌دانست (یونگ، ۱۳۹۶: ۲۸-۲۹). لذا به خدا باور داشت. هرچند خدای او نه خدای مذاهب که یک نیروی فوق مادی یا ناخودآگاه انسان است. چنان‌که احترام او به مذاهب، به مذهب خاصی محدود نشد و گویی حمایت وی از آیین‌ها به سبب بهره‌مند شدن ادیان از وهم و خیال است.

همۀ چیزهایی که من آموخته‌ام مرا گام‌به‌گام به یک عقیدۀ محکم غیرقابل تزلزل، که وجود خدا باشد، کشاند. من فقط به چیزی که می‌دانم باور دارم، بنابراین وجود خدا را به ایمان ربط نمی‌دهم و می‌دانم که هست... آنچه برخی از مردم غریزه یا کشف و شهود می‌خوانند چیزی جز خدا نیست. خدا صدای درون ماست که به ما می‌گوید چه بکنیم و چه نکنیم. به عبارت دیگر خدا وجدان ماست (همان: ۱۳۴ الی۱۳۶).

من پانزده سال به علم کیمیا پرداختم، اما دربارۀ آن با کسی سخن نگفتم. عملیات کیمیاگرانه واقعیت داشتند، اما این واقعیت بیرونی نبود بلکه روان‌شناسانه بود (همان: ۱۱۴). نقش وهم و خیال، که مذهب به آن یاری می‌رساند، کمک گران‌بهایی برای روان‌شناس است و برای همین من در کارهای روان‌کاویم فهمیده‌ام که کاتولیک‌های مؤمن کمتر از بیماری عصبی رنج می‌برند و راحت‌تر معالجه می‌شوند (همان: ۳۴-۳۵). لذا من افکار مذهبی را فوق‌العاده بااهمیت می‌دانم (همان: ۲۹).

این فیلسوف و روان‌پزشک سوئیسی، به مانند نیچه، فرزند یک کشیش بود و در خانواده‌ای مذهبی متولّد شد (یونگ، ۱۳۹۰: ۱۷۶). به‌شکلی‌که در میان افراد خانوادۀ مادری‌اش، شش نفر و در بین اعضای خانوادۀ پدری‌اش، نه‌تنها پدرش که دو تن از عموهایش نیز کشیش بودند (همان: ۸۸). گوستاو یونگ تا اوایل جوانی، فردی مذهبی و مؤمن بود که با اندیشه‌ورزی در پی عقلانی کردن آیین خود بود. لذا شک و تردید وجود او را فراگرفت. یونگ به مطالعه پرداخت و گفت‌وگوهای متعدّدی با پدرش داشت که همواره به پایانی نامطلوب ختم می‌شد؛ چراکه پدر او می‌گفت: چقدر مهمل و بی‌ربط حرف می‌زنی، مدام درحال فکر کردنی درحالی‌که به جای فکر کردن بهتر است آدم بتواند کمی ایمان پیدا کند (همان: ۹۰).

گوستاو یونگ کلیسا را عذاب و شکنجه می‌خواند و مطمأن بود که شیوۀ صحیح رسیدن به خدا دین نیست (همان: ۹۴). هرچند مسئول اصلی گناهان بشر هم کسی جز خدا نیست (همان: ۳۴۳) و اوست که می‌تواند بسیارخطرناک باشد (همان: ۹۵). چنان‌که در کتاب مشهور و جنجال‌برانگیز او یعنی «پاسخ به ایوب» نیز با سخنانی از این جنس روبه‌رو می‌شویم. یونگِ نوجوان در تنهایی و در جدال با افکار خویش نجوا می‌کرد:

من از کلیسا و پدر و ایمان و معتقدات دیگران دور و مهجور افتاده‌ام. و تا جایی که اینان نماینده و تجسّم‌بخش مسیحیّت هستند، من فردی جز یک گمراه یا مرتد به‌حساب نمی‌آیم. چنین وقوفی قلبم را آکنده و مالامال از درد و اندوه کرده است... در دل فریاد می‌کشم که محض رضای خدا مرا دریابید (همان: ۱۰۸).

تنهایی و جدال با این‌گونه افکار، کارل گوستاو یونگ را رها نکرد تا جایی که او در سنین کهولت گفته است: امروز نیز من همانند آن ایام موجودی تنها هستم، چه به چیزهایی واقفم و اشاره به چیزهایی دارم که دیگران یا از آن‌ها غافل‌اند یا برحسب معمول علاقه و تمایلی به دانستن آن‌ها از خود نشان نمی‌دهد (همان: ۸۸). هر اندازه که عقل و خرد نقّادانه بر اعمال و گفتار ما سلطه و حاکمیّت بیشتری پیدا کند به همان نسبت نیز زندگی ما دستخوش ادبار و پوچی بیشتری خواهد شد. ولی به‌عکس هر قدر که در توجه به ناخودآگاه و گوش فرادادن به اسطوره‌ها توفیق بیشتری نصیبمان گردد باید اطمینان حاصل کنیم که در پُربار کردن و حفظ تمامت حیات خویش گام‌هایی سازنده و اساسی‌تری را برداشته‌ایم. از نظر آثار و نتایج حاصله، عقل‌گرایی مفرط، در قیاس با مطلق‌گرایی سیاسی، مسیرهای مشابهی را طی می‌کند (همان: ۴۷۹-۴۸۰).

پس با توجه به آنچه گذشت، شاید بتوان کارل گوستاو یونگ را، که بر اهمیّت خواب و رؤیا تأکید دارد، در شمار آگنوستیک‌ها به حساب آورد؛ چراکه خود او نیز بر آن باور است که من نسبت به هیچ چیزی اعتقاد قطعی نداشته‌ام (همان: ۵۶۳).

این روان‌شناس نام‌آشنای جهان، که خلقت را افسانه شمرده است (یونگ، ۱۳۹۶: ۵۶) و مشکل بزرگ جهان را نه بمب اتم که ازدیاد جمعیت می‌داند (همان: ۲۷۶)، بر آن باور است که زنان از مردان محکم‌ترند و زنان را جنس ضعیف خواندن حرف مهملی است (همان: ۱۳۰). از این‌رو متذکّر می‌شود که برای من زنِ زیبا سرچشمۀ وحشت و بر طبق قاعده یک ناامیدی دهشتناک است (همان: ۱۳۲). پس از آن تیپ‌های فرشته‌سیما، که همیشه ضعیف و بیچاره به نظر می‌رسند، برحذر باش و با صدای بلند با آنان سخن بگو (همان: ۱۳۰). چنان‌که در مردان زیبایی و مغز به ندرت با هم یافت می‌شود (همان: ۱۳۲-۱۳۳).

کارل گوستاو یونگ در یکی دیگر از مصاحبه‌های خود در سال ۱۹۵۵، که در کتاب پیش‌رو ذیل عنوان مردان، زنان و خدا انتشار یافته است، ضمن تأکید بر شنیدن موسیقی در وقت و جای درست، اذعان می‌کند که جاز و همۀ این نوع چرند و پرندها احمقانه و پوچ هستند. حتی وضع بدتر هم هست وقتی که در جاهایی مثل هتل یا رستورانی موسیقی کلاسیک بنوازند. من خیلی تحت تأثیر باخ قرار می‌گیرم، اما می‌توانم مردی را که در یک محیط مبتذل باخ می‌نوازد بکشم (همان: ۱۳۴).

گوستاو یونگ کتاب‌های فریدریش نیچه را آثار خیلی خوبی می‌شمرد که در آن روان‌شناسی کاملاً متفاوت و کاملاً قابل و مبتنی بر سائقۀ قدرت دیده است (همان: ۱۶۶). چنان‌که به تمجید از آرتور شوپنهاور و فلسفۀ واقع‌بینی او پرداخته (یونگ، ۱۳۹۰: ۱۲۷) و پیوند خانوادگی پدربزرگش با گوته و فرزند نامشروع دانستنِ او را افسانه می‌خواند (همان: ۷۹)!

منابع:

_ یونگ، کارل گوستاو، ۱۳۹۶، یونگ می‌گوید: مصاحبه‌ها و دیدارها، ویراستاران ویلیام مک گوایر و ریچارد فرانسیس کرینگتون هال، ترجمه سیروس شمیسا، تهران، قطره.

_ یونگ، کارل گوستاو، ۱۳۹۰، زندگی‌نامۀ من: خاطرات، خواب‌ها و تفکرات، ترجمه بهروز ذکاء، تهران، کتاب پارسه.

[Lukáš Dzurňák · Rating 5 out of 5]

Nerodime sa ako tabula rasa. V každom z nás je ukrytý dva milióny starý človek - gény.
Rozdiely v názoroch sú prínosné ako prekážky. Človek musí vynaložiť úsilie na ich zdolanie, preto je fajn, ak nie ste s partnerom úplne rovnaký, ale dopĺňate sa. Aký zmysel bude mať diskutovať, ak bude so všetkým súhlasiť. Tam kde je zem plocha, nemôže prúdiť voda, nemá kam tiecť, stagnuje.
Intuícia je vnímanie cez medzičlánky, cez nevedomie. Je to boži hlas v nás, naše svedomie.
Človek, ktorý je sám so sebou v miery, akceptuje sa taký, aký je prispieva nekonečne malým dielikom k dobru vesmíru.
Sen je z veľkej časti varovanie pred niečim, čo môže prísť. To čo nám ukazuje, sú naše zraniteľné miesta.

[Erik Graff · Rating 3 out of 5]

If you want to learn about analytical psychology, this book is not the place to start. If you know about analytical psychology and want to learn a bit more about Carl Gustav Jung, then this might be interesting. It is, of course, the material fit for public consumption.

[Farshad Ghazanfari]

کتابی فوق العاده بود چون به زبان ساده در مورد روانشناسی نوشته شده و تمامی سوالات جالبی که می شد از عالیجناب این علم یعنی دکتر یونگ پرسید رو در این کتاب خوندم

[Pietro Crincoli · Rating 5 out of 5]

...un modo semplice e diretto di avvicinarsi a Jung. Discorsi, interviste, racconti di questo personaggio e delle sue rivoluzionarie idee, che vanno dagli argomenti apparentemente più leggeri ("La moglie non riesce a visualizzare i problemi di un uomo. Lo capisce meglio la sua segretaria") a quelli apparentemente più impegnativi ("Una parte della nostra vita psichica si svolge al di fuori dello spazio e del tempo"). Provocatorio, discutibilissimo.
Mi viene da pensare che sia un punto di vista del mondo tipicamente maschile.

[Anita Ashland · Rating 5 out of 5]

An extraordinary book that contains interviews of and letters by Jung in chronological order from 1912-1961. It also has reflections written by others. This book is like spending several hours listening to Jung speak. It is an accessible work and not difficult to read like some of Jung’s books. Essential reading for anyone interested in Jung.

[Shortsman · Rating 5 out of 5]

Extremely interesting. Obviously there's a lot of repetition because of the many different interviewers, but that doesn't harm the book in any way.

[Gabriela Svagr · Rating 5 out of 5]

You have to read it! 🙏🏻

[Tereza Vítková · Rating 5 out of 5]

soubor rozhovorů s C.G.Jungem, jednoduše zpracované a srozumitelné, častým tématem Jungův názor na válku, který spojuje s konceptem kolektivního nevědomí
dobrá alternativa pro všechny, kteří se nechtějí probírat jeho původními texty

[Susan Zizza Maguire · Rating 5 out of 5]

A giant walked among us for a time. I am grateful for this collection of interviews, articles and impressions of the great man. It astonishes and comforts, but above all, enlivens.

[Stanislao Montanari · Rating 5 out of 5]

Un pozzo di ispirazione. Uno di quei libri che ogni tanto riprendi in mano per controllare di non esserti perso qualche dettaglio.
Molto bella la parte sulla psicologia dei dittatori

[Táňa Sedláková · Rating 3 out of 5]

Môj vzťah k psychológií ako vede je rozporuplný. A zdá sa tiež, že sú tieto rozpory čoraz menej zmierlivé. Chcela som si preto čítaním tejto knihy osviežiť dielo dôležitého psychológa minulého storočia, ktorý sa snažil o komplexno a neredukoval výklady sociálnej reality na štruktúry a diania v ľudskej schránke a v nej krehko „tancujúcej“ duši.

Jung v rozhovoroch pre verejnosť počas viac ako tridsiatich rokov vyzýva k sebareflexií. Nie však ku kontrolovanej sebareflexií ako prostriedku k posilneniu individualizmu, ale k sebareflexií posilňujúcej odvahu byť sám sebou, pozrieť sa do očí nielen druhým, ale predovšetkým sebe a byť vďaka tomu v pevnejšom spojení s inými, ktorí sú rôzni. Veľké, kolektívne diania začínajú rozhodnutiami jednotlivcov - opakovane zdôrazňuje v tridsiatych a štyridsiatych rokoch do médií rôznych krajín. Vo viacerých rozhovoroch sa Jung snaží o psychologický výklad toho, čo z jeho pohľadu umožňovalo šírenie vplyvu autoritatívnych vodcov 20. storočia, predovšetkým Hitlera. “Hitler sa stal mluvčím všech spodních proudu, které vreli v nemeckém národě“, hovorí. „Spodnímu proudy“ má na mysli v jednotlivcoch nakumulovanú menejcennosť voči kolonizátorskym veľmociam posilnenú prehrou vo vojne. Hitler bol podľa Junga skôr šaman než (politický) vodca. Využil mnohé slabosti a strachy tých najobyčajnejších a vedome s nimi pracoval.
Jung vo svojich snahách o komplexno tiež neúnavne upozorňuje na to, že čo je biologické je aj sociálne, čo je sociálne je psychologické a čo je psychologické je duchovné. Poukazuje na preceňovanie intelektu ľuďmi západných kultúr a opomínanie predovšetkým duchovných otázok (btw Maori nás „turistov zo západu“ vraj z tohto dôvodu vidia ako chorých, a preto nás obetavo prijímajú medzi seba). Poukazuje na to, že preceňovanie intelektu a podceňovanie spätosti s prírodou vedie k neuroticizmu. Ehm, ehm.
Niektoré Jungove myšlienky sú pre mňa dôkazom toho, že venovať sa psychologickým výkladom ďalej a do hĺbky nie je márne. Iné nedokážem brať v tomto miléniu ani s vypeckovanou toleranciou vážne. Patrí medzi ne napríklad jeho majetnícke vzťahovanie sa k teritoriálne poňatému domovu, vysvetľovanie rozdielov medzi jednaním mužov a žien, odmietanie „nenormatívnych“ postupov, či niektoré jeho metafyzické výklady ťažších psychických stavov z ľudskej každodennosti. Táto kniha je ale veľmi zaujímavým súborom rozhovorov v rozpätí tridsiatich rokov Jungovho aktívneho profesného života a pre mňa bola v mnohom osviežujúco inšpiratívna. Pre iných môže poslúžiť ako prehľad základných pojmov, ktoré mnohé z fungovania človeka vysvetľujú a nie sú pritom odrezané od (vtedajšieho) kontextu.

[Sam knowles · Rating 4 out of 5]

So far this book is great if you want a piece of literature that's essentially a conglomeration of interviews done with the well-known Carl Jung, which is what this is. By reading this I was able to acquire a decent understanding of the psychiatrist, his methods, and even some tidbits of info on self-knowledge, which is probably what he inherited when he studied Alchemy. Being a person that studies the practice as well, I can say this will be a great read, for in every interview you learn something new.

[Rimas · Rating 5 out of 5]

Great summaries of key concepts from C.G.Jung himself.