What do you think?
Rate this book
Het schnitzelparadijs
Als een in Marokko geboren jongen in een Nederlands restaurant gaat werken als afwashulp, ontmoet hij uiteenlopende types.
- GenresLiterature
290 pages, Hardcover
First published January 1, 2001
8 people are currently reading
80 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 24 of 24 reviews
May 25, 2019
Slechtste. Boek. Ooit. Ik ben met opzet dit boek gaan lezen door de slechte reviews; ik wilde zelf uitzoeken waaróm 'ie zulke slechte beoordelingen kreeg. Ik snap nu waarom.
De rode draad van het verhaal is nog enigszins oké om te lezen, hoewel het verhaal nergens heen gaat. Dan zijn er daarnaast nog allerlei losse verhaallijnen die tussendoor verteld worden, maar die niks te maken hebben met het 'hoofdverhaal'.
Daarnaast is het taalgebruik intens storend. De helft van de tijd is onduidelijk wat er precies gebeurt en wat er verteld wordt. De hoofdpersoon heeft als stopwoordje 'o, boy', wat ik al irritant an sich vind.
Al met al absoluut géén aanrader, schrappen van je to-read list en niet aan beginnen als je het mij vraagt.
De rode draad van het verhaal is nog enigszins oké om te lezen, hoewel het verhaal nergens heen gaat. Dan zijn er daarnaast nog allerlei losse verhaallijnen die tussendoor verteld worden, maar die niks te maken hebben met het 'hoofdverhaal'.
Daarnaast is het taalgebruik intens storend. De helft van de tijd is onduidelijk wat er precies gebeurt en wat er verteld wordt. De hoofdpersoon heeft als stopwoordje 'o, boy', wat ik al irritant an sich vind.
Al met al absoluut géén aanrader, schrappen van je to-read list en niet aan beginnen als je het mij vraagt.
May 19, 2017
Het Schnitzelparadijs is een roman over de vervreemding van een jongeman die geen aansluiting kan vinden in 'de Grote Wereld' en in het verloop van het verhaal een les leert waardoor deze aansluiting wél tot stand kan komen. Typische Bildungsroman, met een flinke scheut humor middels absurde situaties en opgeblazen typetjes.
Het plot: jongeman vervalt na de middelbare school in lethargie (herkenbaar), sukkelt twee jaar wat af (nog herkenbaarder) en besluit om 'stage' te lopen in 'De Blauwe Gier' (niet te verwarren met van der Valk) als afwasser. In zijn sophok is hij een toeschouwer van de 'Kleine wereld' van het restaurant – een luisterend oor, maar nooit een deelnemer. In de keuken heeft men het vaak over 'Het spel,' een geheim waar de protagonist niets van af weet, wat uiteindelijk in de slotscène een letterlijk spel blijkt: een potje dammen met de chef-kok om de plek in de pikorde te bepalen. Juist door zijn kinderlijkheid en fantasie te omarmen weet de protagonist die pot te winnen, waardoor hij de hoogste functie krijgt aangeboden, die hij subiet afslaat omdat hij inmiddels iets waardevollers heeft gewonnen.
O, de hoofdpersoon is een Marokkaanse Nederlander.
Ik noem dit weetje als bijzaak omdat in andere besprekingen van dit boek dit niet alleen als hoofdzaak, maar als énige zaak lijkt te worden genoemd, een heikel gegeven dat ik af vind doen aan de kwaliteit van de roman. Ja, de roman is geschreven door een Marokkaanse Nederlander en behandelt verwante thema's, zoal racisme, vervreemding van de geboortecultuur, integratiefrictie, etc., maar om de gehele waarde van de roman enkel en alleen op deze motieven af te laten hangen komt mij denigrerend over.
Om het bot te zeggen: het schnitzelparadijs is geen 'marokkannenroman'. Het is een roman geschreven door een Marokkaanse Nederlander en bespreekt thema's die uniek zijn aan dat perspectief, maar als wij ons daar blind op staren dan zien we niet de meerwaarde van de meer universaliseerbare thema's. Niet dat ik probeer te beweren dat enkel die thema's die universaliseerbaar zijn waarde hebben; juist specifieke perspectieven kunnen in hun beperking inzicht verschaffen, maar door enkel het specifieke perspectief te belichten wordt een roman zoals deze schromelijk onderschat en makkelijk in de verdomhoek gestopt nadat de uitgeverselite zichzelf danig op de schouders heeft geklopt omdat ze aan hun allochtonenquota hebben voldaan. Dit boek verdient beter.
Drie sterren, prima quarterlifecrisis bildungsroman.
Het plot: jongeman vervalt na de middelbare school in lethargie (herkenbaar), sukkelt twee jaar wat af (nog herkenbaarder) en besluit om 'stage' te lopen in 'De Blauwe Gier' (niet te verwarren met van der Valk) als afwasser. In zijn sophok is hij een toeschouwer van de 'Kleine wereld' van het restaurant – een luisterend oor, maar nooit een deelnemer. In de keuken heeft men het vaak over 'Het spel,' een geheim waar de protagonist niets van af weet, wat uiteindelijk in de slotscène een letterlijk spel blijkt: een potje dammen met de chef-kok om de plek in de pikorde te bepalen. Juist door zijn kinderlijkheid en fantasie te omarmen weet de protagonist die pot te winnen, waardoor hij de hoogste functie krijgt aangeboden, die hij subiet afslaat omdat hij inmiddels iets waardevollers heeft gewonnen.
O, de hoofdpersoon is een Marokkaanse Nederlander.
Ik noem dit weetje als bijzaak omdat in andere besprekingen van dit boek dit niet alleen als hoofdzaak, maar als énige zaak lijkt te worden genoemd, een heikel gegeven dat ik af vind doen aan de kwaliteit van de roman. Ja, de roman is geschreven door een Marokkaanse Nederlander en behandelt verwante thema's, zoal racisme, vervreemding van de geboortecultuur, integratiefrictie, etc., maar om de gehele waarde van de roman enkel en alleen op deze motieven af te laten hangen komt mij denigrerend over.
Om het bot te zeggen: het schnitzelparadijs is geen 'marokkannenroman'. Het is een roman geschreven door een Marokkaanse Nederlander en bespreekt thema's die uniek zijn aan dat perspectief, maar als wij ons daar blind op staren dan zien we niet de meerwaarde van de meer universaliseerbare thema's. Niet dat ik probeer te beweren dat enkel die thema's die universaliseerbaar zijn waarde hebben; juist specifieke perspectieven kunnen in hun beperking inzicht verschaffen, maar door enkel het specifieke perspectief te belichten wordt een roman zoals deze schromelijk onderschat en makkelijk in de verdomhoek gestopt nadat de uitgeverselite zichzelf danig op de schouders heeft geklopt omdat ze aan hun allochtonenquota hebben voldaan. Dit boek verdient beter.
Drie sterren, prima quarterlifecrisis bildungsroman.
June 6, 2024
Ja wat moet ik hiet over zeggen... lang over gedaan, bijzondere schrijfstijl, interresant hoofdpersonage.
January 5, 2025
De ontwikkeling van Nordip is mooi uitgewerkt. Zijn groei is goed te volgen. Maar wat is dit boek moeilijk door te komen. Te warrig, teveel door elkaar. Te spreektalig. Heb echt heel hard moeten werken. En dat terwijl het plan, de ontwikkeling, goed is bedacht.
November 8, 2013
Dit boek gaat over Nordip Doenia, een Marokkaanse jongen, ookwel Sopkop genoemd, vertelt het verhaal. Nordip heeft twee jaar lang niets met zijn leven gedaan, hij heeft alleen maar ‘geslapen’. Dankzij zijn neef Krimo gaat hij werken bij een hotel/restaurant De Blauwe Gier zonder ervoor betaald te krijgen. hij werkt daar als pannenschoonmaker, vandaar zijn bijnaam ‘Sopkop’. Toen hij voor het eerst kwam werken hoorde hij dat hij ‘het spel’ niet mee hoefde te spelen, Nordip had geen idee waar ze het over hadden. In het hoekje waar Nordip schoonmaakt komt iedereen met hem praten en hoort hij van het mysterieuze spel, ondertussen denkt zijn vader dat hij administratie doet en vertelt hij dat trots aan iedereen die het horen wilt. Er komen veel personen voor in het boek omdat er veel mensen in de keuken werken, zoals Meerman, de baas of Bartels, die in de gaten houdt hoe het in de keuken gaat en inspringt als het fout gaat en Bokma die altijd ruzie heeft. Er zijn twee serveersters, Agnes en Sophie, op Agnes heeft Nordip een oogje. Ook krijgt Nordip te maken met Amimoem, Wilhelm en Ali, die ook in het restaurant werken. Zijn vader is erachter gekomen dat Nordip sopjongen is en is daar behoorlijk boos over en begint te preken. Nordip vind zelf dat hij het verdient om geslagen te worden, maar in plaats van dat preekt zijn vader altijd, daarom vraag hij aan zijn vader of hij hem niet gewoon een keer kan slaan. Op een dag komt de FIOD, de Fiscale inlichtingen- en opsporingsdienst, binnenvallen om te controleren of er niet illegaal gewerkt wordt, dit is wel het geval en er worden mensen opgepakt. Nordip is de enige die voor niets werkt maar de mensen van de FIOD willen hem niet geloven. Ze begrijpen niet waarom hij het werk voor niets doen en lachen hem uit, hij wordt uiteindelijk niet meegenomen.
Er zijn veel mensen weg en de sfeer gaat achteruit het restaurant, de kwaliteit verslechterd omdat er te weinig koks zijn en veel klanten klagen. Het is niet leuk meer om er te werken en mensen doen ook hun best niet meer. Meerman, de eigenaar van De Blauwe Gier, was ook door de FIOD meegenomen. Wanneer hij weer terugkomt stelt hij voor dat Nordip het spel gaat spelen, dit doet hij omdat er meer koks moeten komen. Het spel blijkt dammen te zijn, een spel dat Nordip helemaal niet kent en helemaal nog nooit gespeeld heeft. Hij moest spelen tegen Wilhelm, die er behoorlijk goed in was geworden. Niemand verwacht dat Nordip gaat winnen maar hij wint toch. Hij neemt de plaats in van Krimo, zijn neef, en wordt chef-kok. Krimo zong vroeger goed maar dat heeft hij laten vallen toen ze naar Nederland gingen, toen de FIOD binnen kwam vallen heeft hij De Blauwe Gier verlaten en heeft hij het zingen weer opgepakt.
Nordip is nu chef-kok en Wilhelm komt naar hem toe om hem te feliciteren. Ook zegt hij dat Meerman liever heeft dat Nordip nu Sjoerd gaat heten omdat hij veel buitenlandse namen niet kan onthouden. Nordip weigert dit omdat zijn vader vroeger veel geld heeft betaald voor twee schapen die werden geslacht toen Nordip zijn naam kreeg. Dat is goed en Nordip is ook best trots op zichzelf, hij heeft zijn eigen spel gespeeld, en nog goed ook.De andere koks, Amimoen en Bokma vonden dat niet leuk. Toen Nordip die dag naar huis ging stond het restaurant in brand, Amimoen en Bokma stonden naast twee flacons spiritus. Nordip liep rustig weg, en dacht aan zijn neef Krimo.
Ik vond het boek heel leuk en grappig, maar soms was het een beetje moeilijk om te begrijpen door de flashbacks die erin komen en door het taalgebruik.
Ik raad dit boek aan want het is heel interessant en heeft een inkijk op een andere cultuur.
Er zijn veel mensen weg en de sfeer gaat achteruit het restaurant, de kwaliteit verslechterd omdat er te weinig koks zijn en veel klanten klagen. Het is niet leuk meer om er te werken en mensen doen ook hun best niet meer. Meerman, de eigenaar van De Blauwe Gier, was ook door de FIOD meegenomen. Wanneer hij weer terugkomt stelt hij voor dat Nordip het spel gaat spelen, dit doet hij omdat er meer koks moeten komen. Het spel blijkt dammen te zijn, een spel dat Nordip helemaal niet kent en helemaal nog nooit gespeeld heeft. Hij moest spelen tegen Wilhelm, die er behoorlijk goed in was geworden. Niemand verwacht dat Nordip gaat winnen maar hij wint toch. Hij neemt de plaats in van Krimo, zijn neef, en wordt chef-kok. Krimo zong vroeger goed maar dat heeft hij laten vallen toen ze naar Nederland gingen, toen de FIOD binnen kwam vallen heeft hij De Blauwe Gier verlaten en heeft hij het zingen weer opgepakt.
Nordip is nu chef-kok en Wilhelm komt naar hem toe om hem te feliciteren. Ook zegt hij dat Meerman liever heeft dat Nordip nu Sjoerd gaat heten omdat hij veel buitenlandse namen niet kan onthouden. Nordip weigert dit omdat zijn vader vroeger veel geld heeft betaald voor twee schapen die werden geslacht toen Nordip zijn naam kreeg. Dat is goed en Nordip is ook best trots op zichzelf, hij heeft zijn eigen spel gespeeld, en nog goed ook.De andere koks, Amimoen en Bokma vonden dat niet leuk. Toen Nordip die dag naar huis ging stond het restaurant in brand, Amimoen en Bokma stonden naast twee flacons spiritus. Nordip liep rustig weg, en dacht aan zijn neef Krimo.
Ik vond het boek heel leuk en grappig, maar soms was het een beetje moeilijk om te begrijpen door de flashbacks die erin komen en door het taalgebruik.
Ik raad dit boek aan want het is heel interessant en heeft een inkijk op een andere cultuur.
December 16, 2019
Dit boek behoort tot het genre jeugdromans en is het debuut geweest van de schrijver Khalid Boudou. In het boek leer je de hoofdpersoon Nordip Doenia kennen, een jongen van Marokkaanse afkomst, waardoor je een beeld krijgt van een andere cultuur.
Ik heb dit boek gelezen toen ik zelf op de middelbare school zat en weet nog dat ik het toen echt een verschrikkelijk boek vond. Vandaar dat ik ervoor heb gekozen om het boek nu opnieuw te lezen. Ik wilde kijken waar mijn mening toen vandaan kwam en of ik er nu anders over denk, aangezien ik nu al veel meer leesjaren in de literatuur achter mij heb liggen.
In het boek gaat Nordip na ‘twee jaar slapen’ werken bij het restaurant De Blauwe Gier. Hier krijgt hij de bijnaam Sopkop, omdat hij een pannenwasser is. In het boek komen veel personen voor, aangezien er ook veel mensen in de keuken werken. Dit maakt het af en toe lastig om goed in het verhaal te blijven. Ondertussen wordt er in het restaurant geheimzinnig gepraat over het spel. Nordip komt er pas later achter wat het spel is. Zijn baas Meerman wordt uiteindelijk door de FIOD, de Fiscale Inlichtingen- en Opsporingsdienst, meegenomen omdat er ook illegaal gewerkt wordt. Als Meerman terugkomt stelt hij voor dat Nordip het spel, dat dammen blijkt te zijn, gaat spelen. Door het boek neem je ook een kijkje in de Marokkaanse cultuur. Nordip is trots op zijn cultuur, dat zie je aan het feit dat hij zijn naam niet wil veranderen. Ook wordt er redelijk vaak met straattaal en Marokkaanse woorden gesproken.
Er staan een aantal functies van jeugdliteratuur centraal in dit boek. Ten eerste een ontspannen functie. Er zit redelijk wat humor in het boek en Het Schnitzelparadijs kan intellectueel plezier verschaffen. Ook heeft het boek een emotionele functie. Doordat er gebruik wordt gemaakt van een ik-perspectief (vanuit Nordip) krijg je ruimte om jezelf als lezer te identificeren met hem. De laatste functie is de opvoedende functie. Je kijkt in een andere cultuur en ziet hoe anderen zich hierin moeten aanpassen. Het boek kan ook maatschappelijke kwesties in opspraak brengen, zoals de integratie van allochtone mensen in bedrijfstakken.
Wat overeenkwam met de vorige keer dat ik dit boek las, was dat ik mezelf er wel echt toe moest zetten om het boek helemaal uit te lezen. Ik merkte dat het boek mij nog steeds niet echt greep. Er zit wel een rode draad in van het hoofdverhaal, maar daarnaast heb je ook nog losse verhaallijnen die verteld worden, waardoor ik mijn aandacht er niet goed bij kon houden. Wel vond ik het boek nu grappiger dan de eerste keer dat ik hem las. Dit keer kon ik veel meer genieten van de speelse vorm van taal en de hilarische beschrijving van hoe het er in een restaurant aan toe kan gaan.
Ik heb dit boek gelezen toen ik zelf op de middelbare school zat en weet nog dat ik het toen echt een verschrikkelijk boek vond. Vandaar dat ik ervoor heb gekozen om het boek nu opnieuw te lezen. Ik wilde kijken waar mijn mening toen vandaan kwam en of ik er nu anders over denk, aangezien ik nu al veel meer leesjaren in de literatuur achter mij heb liggen.
In het boek gaat Nordip na ‘twee jaar slapen’ werken bij het restaurant De Blauwe Gier. Hier krijgt hij de bijnaam Sopkop, omdat hij een pannenwasser is. In het boek komen veel personen voor, aangezien er ook veel mensen in de keuken werken. Dit maakt het af en toe lastig om goed in het verhaal te blijven. Ondertussen wordt er in het restaurant geheimzinnig gepraat over het spel. Nordip komt er pas later achter wat het spel is. Zijn baas Meerman wordt uiteindelijk door de FIOD, de Fiscale Inlichtingen- en Opsporingsdienst, meegenomen omdat er ook illegaal gewerkt wordt. Als Meerman terugkomt stelt hij voor dat Nordip het spel, dat dammen blijkt te zijn, gaat spelen. Door het boek neem je ook een kijkje in de Marokkaanse cultuur. Nordip is trots op zijn cultuur, dat zie je aan het feit dat hij zijn naam niet wil veranderen. Ook wordt er redelijk vaak met straattaal en Marokkaanse woorden gesproken.
Er staan een aantal functies van jeugdliteratuur centraal in dit boek. Ten eerste een ontspannen functie. Er zit redelijk wat humor in het boek en Het Schnitzelparadijs kan intellectueel plezier verschaffen. Ook heeft het boek een emotionele functie. Doordat er gebruik wordt gemaakt van een ik-perspectief (vanuit Nordip) krijg je ruimte om jezelf als lezer te identificeren met hem. De laatste functie is de opvoedende functie. Je kijkt in een andere cultuur en ziet hoe anderen zich hierin moeten aanpassen. Het boek kan ook maatschappelijke kwesties in opspraak brengen, zoals de integratie van allochtone mensen in bedrijfstakken.
Wat overeenkwam met de vorige keer dat ik dit boek las, was dat ik mezelf er wel echt toe moest zetten om het boek helemaal uit te lezen. Ik merkte dat het boek mij nog steeds niet echt greep. Er zit wel een rode draad in van het hoofdverhaal, maar daarnaast heb je ook nog losse verhaallijnen die verteld worden, waardoor ik mijn aandacht er niet goed bij kon houden. Wel vond ik het boek nu grappiger dan de eerste keer dat ik hem las. Dit keer kon ik veel meer genieten van de speelse vorm van taal en de hilarische beschrijving van hoe het er in een restaurant aan toe kan gaan.
December 14, 2021
Het Schnitzelparadijs recensie.
Nordip wil is een jongen die graag zijn leven wilt verbeteren van lang slapen op de bank naar een kok. Hij solliciteert bij de Blauwe Gier in Rotterdam toen zijn neef Krimo het voorstelde. Nordip had gesolliciteerd als SopKop (iemand die de pannen moet afwassen). Hij hoefde daarvoor niet mee te spelen met “het spel” en werd ook niet betaald. Hij ontmoette in de Gier (de afkorting die word gebruikt in het boek voor het restaurant) veel mensen zoals: de baas meneer Meerman, de manager meneer Bartels en de koks : Amimoen, Krimo, Wilhelm, Bokma. Verder had je ook nog de serveersters Agnes en Sophie, en als laatste heb je nog de schoonmaker Ali.
Als ik moest kiezen wie me favoriete personage is, is het toch wel Nordip omdat hij wel echt een tienerjongen uitbeeld.
Je leest het boek in de ik-vorm perspectief omdat je ziet hoe hij door het leven als SopKop gaat, je leest ook vaak zijn flashbacks van vroeger enz.
Ik ben persoonlijk niet bekend met deze schrijfstijl maar ik vind het wel leuk geschreven, want het is in een mix van Marokkaans en Nederlands geschreven.
Het boek komt voor mij over als een komedie/romantisch boek aangezien hij vaak terug denkt aan zijn tijd in Marokko en daar een meisje heel erg leuk vond. Verder zit er heel veel komedie in dit boek en daarom denk ik dat het komedie/romantisch is.
Dit boek is zeker een aanrader als je houd van een leuk boek dat je lekker weg leest. Het verhaal houd het spannend waardoor je zo door het boek heen bent.
Mijn favoriete moment is “Nordip, dit is niets voor jou, jij hebt een hekel aan dit systeem. Jij wilt geen schroefje zijn in een machine. Je bent iemand die zelf de dagen wilt creëren. Althans, dat denk je, kleine shjodimieter. Wegwezen” op bladzijde 92 omdat daar komt Nordip erachter dat hij zijn leven wilt verbeteren.
Nordip wil is een jongen die graag zijn leven wilt verbeteren van lang slapen op de bank naar een kok. Hij solliciteert bij de Blauwe Gier in Rotterdam toen zijn neef Krimo het voorstelde. Nordip had gesolliciteerd als SopKop (iemand die de pannen moet afwassen). Hij hoefde daarvoor niet mee te spelen met “het spel” en werd ook niet betaald. Hij ontmoette in de Gier (de afkorting die word gebruikt in het boek voor het restaurant) veel mensen zoals: de baas meneer Meerman, de manager meneer Bartels en de koks : Amimoen, Krimo, Wilhelm, Bokma. Verder had je ook nog de serveersters Agnes en Sophie, en als laatste heb je nog de schoonmaker Ali.
Als ik moest kiezen wie me favoriete personage is, is het toch wel Nordip omdat hij wel echt een tienerjongen uitbeeld.
Je leest het boek in de ik-vorm perspectief omdat je ziet hoe hij door het leven als SopKop gaat, je leest ook vaak zijn flashbacks van vroeger enz.
Ik ben persoonlijk niet bekend met deze schrijfstijl maar ik vind het wel leuk geschreven, want het is in een mix van Marokkaans en Nederlands geschreven.
Het boek komt voor mij over als een komedie/romantisch boek aangezien hij vaak terug denkt aan zijn tijd in Marokko en daar een meisje heel erg leuk vond. Verder zit er heel veel komedie in dit boek en daarom denk ik dat het komedie/romantisch is.
Dit boek is zeker een aanrader als je houd van een leuk boek dat je lekker weg leest. Het verhaal houd het spannend waardoor je zo door het boek heen bent.
Mijn favoriete moment is “Nordip, dit is niets voor jou, jij hebt een hekel aan dit systeem. Jij wilt geen schroefje zijn in een machine. Je bent iemand die zelf de dagen wilt creëren. Althans, dat denk je, kleine shjodimieter. Wegwezen” op bladzijde 92 omdat daar komt Nordip erachter dat hij zijn leven wilt verbeteren.
May 28, 2020
Dit boek moet je in de tijd zetten waarin het is geschreven, dan begrijp je het veel beter.
een tijd waarin tweedegeneratie Marokaanse jongeren opgroeiden in Nederland.
Ik ben zelf van Marokkaanse komaf en begreep het daarom goed. Ik vond het ook geniaal hoe je die zoektocht naar identiteit in een keuken van een vies groot restaurant kan laten plaatsvinden. De keuken van het restaurant is opgezet als een multiculturele minimaatschappij. Het soppen in een een pannenhoekje begreep ik als een metafoor voor jezelf schoonmaken. Met een andere blik naar de wereld durven kijken en niet altijd in je veilige kaders blijven, die je van huis hebt meegekregen.
Zo kun je anderen ook beter begrijpen. Het taalgebruik maakt hier onderdeel van. Durven om je eigen taal te maken, woorden toe te voegen en verschillende culturen daarin te verbinden. Ik snap dat dit vermoeiend kan zijn voor de hedendaagse jeugd die liever directe taal leest, maar ik kon het wel waarderen en zag de schoonheid er wel van in. Ook de vaak grappige passages die zich in Marokko afspeelden waren herkenbaar en heb ik daarom van kunnen genieten.
een tijd waarin tweedegeneratie Marokaanse jongeren opgroeiden in Nederland.
Ik ben zelf van Marokkaanse komaf en begreep het daarom goed. Ik vond het ook geniaal hoe je die zoektocht naar identiteit in een keuken van een vies groot restaurant kan laten plaatsvinden. De keuken van het restaurant is opgezet als een multiculturele minimaatschappij. Het soppen in een een pannenhoekje begreep ik als een metafoor voor jezelf schoonmaken. Met een andere blik naar de wereld durven kijken en niet altijd in je veilige kaders blijven, die je van huis hebt meegekregen.
Zo kun je anderen ook beter begrijpen. Het taalgebruik maakt hier onderdeel van. Durven om je eigen taal te maken, woorden toe te voegen en verschillende culturen daarin te verbinden. Ik snap dat dit vermoeiend kan zijn voor de hedendaagse jeugd die liever directe taal leest, maar ik kon het wel waarderen en zag de schoonheid er wel van in. Ook de vaak grappige passages die zich in Marokko afspeelden waren herkenbaar en heb ik daarom van kunnen genieten.
November 9, 2022
In het begin vond ik dit boek niet om door te komen. Door de hoeveelheid bijvoeglijke naamwoorden en het (volgens enthousiaste recensenten) creatieve taalgebruik (o.a. bijzondere zinnen en neologismen) ervoer ik alleen maar ergernis. Ook vond ik veel situaties tergend lang beschreven. Gaandeweg het boek (ongeveer op blz 180 van de 300) raakte ik gewend aan de stijl en kon ik ook mooie metaforen ontdekken.
Sommige passages raakten mij, zoals die aan het einde van het boek, waarin duidelijk wordt dat Nordip eigenlijk twee jaar depressief is geweest (al noemt hij dat zelf slapen) omdat Kapitein Kopzorg de boot waarop hij zat overnam. Maar veel vaker ervoer ik toch afstand en ergernis.
Ik heb het boek uitgelezen omdat ik dat van mezelf moest. En hoewel ik blij ben dat ik dat gedaan heb, zou ik dit boek niet snel aan iemand aanraden. Toch geef ik het boek drie sterren, het creatieve taalgebruik is (als je eraan gewend bent) verfrissend en sommige situaties worden gevoelig beschreven. Op die momenten schemert het talent van Khalid Boudou door.
Sommige passages raakten mij, zoals die aan het einde van het boek, waarin duidelijk wordt dat Nordip eigenlijk twee jaar depressief is geweest (al noemt hij dat zelf slapen) omdat Kapitein Kopzorg de boot waarop hij zat overnam. Maar veel vaker ervoer ik toch afstand en ergernis.
Ik heb het boek uitgelezen omdat ik dat van mezelf moest. En hoewel ik blij ben dat ik dat gedaan heb, zou ik dit boek niet snel aan iemand aanraden. Toch geef ik het boek drie sterren, het creatieve taalgebruik is (als je eraan gewend bent) verfrissend en sommige situaties worden gevoelig beschreven. Op die momenten schemert het talent van Khalid Boudou door.
August 21, 2022
De Bijbel voor de afwasser. Als 'sopkop' zelve, met groot plezier gelezen, met name in het begin. Daarin wordt je meegenomen in de keuken van hotelrestaurant De Gier, waar Nordip onbezoldigd afwasser wordt, na twee jaar 'alleen maar te hebben geslapen'. Hij gaat in die keuken op zoek naar een manier om zijn leven te kunnen leiden en beschouwt tijdens die zoektocht de levens van al het keukenpersoneel. De manier waarop Boudou dat personeel beschrijft is ronduit hilarisch, de verwensingen die naar elkaars hoofd wordt gesmeten blijven origineel. De taal is lekker speels.
Boudou verweeft verder op interessante wijze Nordips zoektocht naar levenslust met het migratieverhaal van Nordips neef en zijn vader.
Op een gegeven moment loopt er echter zoveel thematiek door elkaar, wat het in combinatie met de speelse vertelstijl nogal moeilijk te volgen maakt. Daardoor kwam ik nogal tot stilstand tijdens het lezen, en moest ik mezelf weer even motiveren om het uit te lezen.
Boudou verweeft verder op interessante wijze Nordips zoektocht naar levenslust met het migratieverhaal van Nordips neef en zijn vader.
Op een gegeven moment loopt er echter zoveel thematiek door elkaar, wat het in combinatie met de speelse vertelstijl nogal moeilijk te volgen maakt. Daardoor kwam ik nogal tot stilstand tijdens het lezen, en moest ik mezelf weer even motiveren om het uit te lezen.
December 15, 2021
Ik heb tijdens het uitkiezen van Nederlandse literatuur weinig geluk gehad met het vinden van een boek dat ik leuk zou vinden, naar aanleiding van mensen die mij dit boek aanraden omdat ze de film gezien hadden, besloot ik hem te kiezen voor mijn lijst. Ik ging er (ook zonder reviews over te lezen) in met een positieve mindset. Helaas was die snel vertrokken, het boek had geen verhaallijn voor mijn gevoel en de grapjes waren niet grappig. Hij was langdradig en saai, waardoor ik hem aan niemand zou aanraden
June 11, 2025
Dit boek is geen aanrader.
Het is onsamenhangend, vreemd en er zit geen verhaallijn in (zoals ik het kon snappen).
In het verhaal wordt constant gewisseld tussen verleden en heden maar het is heel abrupt waardoor het verhaal moeilijk te volgen is.
Het is onsamenhangend, vreemd en er zit geen verhaallijn in (zoals ik het kon snappen).
In het verhaal wordt constant gewisseld tussen verleden en heden maar het is heel abrupt waardoor het verhaal moeilijk te volgen is.
August 7, 2017
Vreemd boek, geen plot, één grote stroom gedachten zonder doel.
Read
August 31, 2019Teleurstellend... heb regelmatig gedacht om het boek maar weg te leggen.
Het was niet boeiend om te lezen... en rommelig.
Het was niet boeiend om te lezen... en rommelig.
February 16, 2022
Hier kwam ik niet doorheen, echt geen goed lopend verhaal, langzaam en ik had geen connectie met de personages.
May 9, 2023
moest het lezen voor school, maar ik kwam er echt niet door heen. Er worden te veel dezelfde woorden gebruikt en ook veel te veel details
December 4, 2023
Oh boy, na 500 keer weten we wel dat Agnes lief is.
Wat een ongestructureerde verzameling van woorden. Heel veel (on)zinnen, terugblikken en heel weinig verhaallijn.
Wat een ongestructureerde verzameling van woorden. Heel veel (on)zinnen, terugblikken en heel weinig verhaallijn.
October 3, 2024
Het schnitzelparadijs van Khalid Boudou was een best verfrissende leeservaring. Het verhaal speelt zich af in de keuken van een middelmatig restaurant, waar de jonge Nordip aan de slag gaat en terechtkomt in een chaotische en kleurrijke wereld vol excentrieke collega’s. Boudou’s humoristische stijl en levendige beschrijvingen zorgden ervoor dat ik me volledig onderdompelde in de absurde situaties waarin de personages terechtkomen.
Wat ik sterk vond aan dit boek, is hoe Boudou op speelse wijze zwaardere thema’s aansnijdt, zoals culturele verschillen en vooroordelen, zonder dat het verhaal zijn luchtige toon verliest. De dynamiek tussen de keukenmedewerkers, met al hun eigenaardigheden en gebreken, maakte het verhaal levendig en soms hilarisch. De ontwikkeling van Nordip, die zich probeert te onttrekken aan de verwachtingen van zijn familie en zijn eigen weg zoekt, gaf het boek een mooie, oprechte laag.
Soms waren de grappen wat voorspelbaar en voelde het plot een beetje chaotisch aan, maar dat paste uiteindelijk ook goed bij de sfeer van het boek.
Het schnitzelparadijs is een grappige en energieke roman die zowel vermakelijk als maatschappelijk relevant is. Een aanrader voor wie zin heeft in een luchtig, maar toch doordacht verhaal met doordachte personages.
Wat ik sterk vond aan dit boek, is hoe Boudou op speelse wijze zwaardere thema’s aansnijdt, zoals culturele verschillen en vooroordelen, zonder dat het verhaal zijn luchtige toon verliest. De dynamiek tussen de keukenmedewerkers, met al hun eigenaardigheden en gebreken, maakte het verhaal levendig en soms hilarisch. De ontwikkeling van Nordip, die zich probeert te onttrekken aan de verwachtingen van zijn familie en zijn eigen weg zoekt, gaf het boek een mooie, oprechte laag.
Soms waren de grappen wat voorspelbaar en voelde het plot een beetje chaotisch aan, maar dat paste uiteindelijk ook goed bij de sfeer van het boek.
Het schnitzelparadijs is een grappige en energieke roman die zowel vermakelijk als maatschappelijk relevant is. Een aanrader voor wie zin heeft in een luchtig, maar toch doordacht verhaal met doordachte personages.
August 12, 2022
Gelezen voor school, was verschrikkelijk. Doe jezelf een plezier en lees het niet :)
August 29, 2013
De debuutroman van Boudou verraste me. Het is meer dan alleen een hilarische beschrijving van hoe het er achter de schermen van een restaurant aan toe kan gaan. Je zou kunnen zeggen dat er een diepere laag in zit; dat we hier te maken hebben met een zogenoemde Bildungsroman. Daarnaast maakt Boudou’s vindingrijke omgang met de Nederlandse taal dit boek een plezier om te lezen.
August 5, 2015
Ik heb dit boek voor mijn Nederlands mondeling examen gelezen, dus het is al eventjes geleden, maar ik weet wel dat ik het echt verschrikkelijk vond. Niets kon me boeien, vandaar de ene, zielige ster.
December 27, 2015
Ik weet niet wat het was, maar dit boek deed het gewoon niet voor mij.
Ik was de enige in mijn klas die het uitgelezen had en dit is waarschijnlijk het enige boek waarvan ik zou zeggen dat de film beter was dan het boek..
Ik was de enige in mijn klas die het uitgelezen had en dit is waarschijnlijk het enige boek waarvan ik zou zeggen dat de film beter was dan het boek..
February 3, 2014
enorm goede schrijver, het verhaal vond ik desondanks niet fijn.
March 19, 2023
⭐
Ik kwam hier amper doorheen. Ik vond het verhaal moeilijk te volgen en ik had daardoor het idee dat er eigenlijk helemaal geen verhaal in zat. Sorry.
Ik kwam hier amper doorheen. Ik vond het verhaal moeilijk te volgen en ik had daardoor het idee dat er eigenlijk helemaal geen verhaal in zat. Sorry.
Displaying 1 - 24 of 24 reviews