Ik heb erg gemixte gevoelens over dit boek.
Dus laat ik beginnen met het positieve: ik vind de premise erg leuk bedacht. Origineel en grappig. De schrijfstijl is, zoals ik gewend ben van Myrthe, goed. Het leest makkelijk weg, heb het dan ook in 1 dag uitgelezen. Ik heb regelmatig erg moeten lachen ook.
De combinatie van anekdotes uit haar eigen leven, kolommen met extra informatie en het boek zelf vond ik leuk
Maar er waren ook genoeg dingen die ik minder vond. Allereerst denk ik dat dit boek beter tot recht was gekomen als een kort artikel op internet. Het was te langdradig en hoewel in eerste instantie dingen origineel en daardoor grappig waren merkte ik dat ik naarmate het boek vorderde minder moest lachen. In principe was het heel vaak dezelfde grap maar dan net wat anders verwoord, en de meeste grappen verliezen hun lol als je ze te vaak hoort.
Daarnaast merkte ik dat de anekdotes ook steeds minder leuk werden en soms zelfs pijnlijk om te lezen. Als het voor hun werkt dan prima natuurlijk, en wie ben ik om daar iets over te vinden? Maar ik merkte dat ik het gevoel kreeg dat Myrthe op deze manier alsnog haar gelijk probeerde te halen in sommige discussies. Ik vind hun relatie dodelijk vermoeiend overkomen. Nogmaals, wat voor hun werkt is prima natuurlijk maar daardoor merkte ik dat ik minder lol had aan het boek. Ik houd niet zo van plaatsvervangende schaamte, en eerlijk gezegd was dat het grootste gevoel wat ik kreeg bij sommige stukjes.
PAAZ, UP & Kalf horen tot mijn favoriete boeken, maar deze helaas niet. Al met al was het grappig om te lezen, maar het word geen boek wat ik nog eens zal lezen denk ik.