Άπαντα, τόμος 7: Σκόρπια φύλλα της ζωής μου

by Γεώργιος Δροσίνης

Σε ημερολογιακή εγγραφή του 1946 ο Γεώργιος Δροσίνης σημειώνει και τα ακόλουθα: «Αν αφαιρέσει κανένας τα 5 πρώτα νηπιακά έτη, και τι δεν έχουν αποθηκευθεί στα απέραντα βάθη της μνήμης! Πόσες ζωές και θάνατοι συγγενών, φίλων, γνωστών και αγνώστων. Πόσες δόξες, που έλαμψαν σαν μετέωρα και σβήστηκαν! Πόσους πολέμους, που θυμούμαι, αρχίζοντας από τον Γαλλογερμανικό του 1870. Πόσες πολιτικές αναστατώσεις στον τόπο μας! Μυριάδες μυριάδων κύτταρα του εγκεφάλου μου εργάζονται για να συντάξουν το υλικό αυτό ακούραστα. Και στο τέλος θα χαθεί όλο μεμιάς, σαν καταποντισμένο φορτίο καραβιού, στα βάθη ενός τάφου! Θα περισωθεί μόνον ό,τι πρόφτασε κανείς με θύμηση να γράψη. Έτσι από τη δική μου ζωή θα μείνουν τα Σκόρπια φύλλα της.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΔΡΟΣΙΝΗ
ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ
ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ
ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΣΠΙΤΙ
ΤΑ ΖΩΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ
Ο ΜΠΑΡΜΠΑΓΙΑΓΚΟΣ
ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
ΠΡΩΤΑ ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ
ΣΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΤΩΝ ΓΟΥΒΩΝ
ΠΡΩΤΗ ΑΓΑΠΗ
ΞΕΦΤΕΡΟΥΓΙΣΜΑΤΑ
Η "ΕΣΤΙΑ" ΚΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ
Ο ΟΛΥΜΠΟΣ ΜΟΥ
ΤΑ ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΑ ΤΟΥ ΣΟΥΡΗ
Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΒΛΑΧΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ
Η ΦΙΛΙΑ ΤΟΥ ΒΙΚΕΛΑ
ΚΥΝΗΓΙΑ ΚΑΙ ΨΑΡΕΜΑΤΑ
ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ
ΠΡΩΤΟΤΑΞΙΔΟΙ
ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΜΟΥ
Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΣ
Ο ΞΕΝΟΔΟΧΟΣ Κ' Η ΑΝΙΨΙΑ ΤΟΥ
Η ΦΙΛΗ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ ΜΟΥ
ΤΑ ΖΑΡΚΑΔΙΑ
ΔΥΟ ΤΑΜΑΤΑ
Η ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ
ΤΑ ΕΠΑΡΧΙΩΤΑΚΙΑ
ΣΤΑ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ ΤΟΥ "ΠΑΡΝΑΣΣΟΥ"
ΕΝΑΣ ΠΑΡΑΣΙΤΟΣ
ΤΑ ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΜΟΥ
ΠΡΟΩΡΟΣ ΓΥΡΙΣΜΟΣ
ΔΕΥΤΕΡΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ "ΕΣΤΙΑ"
ΔΥΟ ΠΙΣΤΟΛΙΑ ΜΟΝΟΜΑΧΙΑΣ
Η ΓΕΝΝΗΣΙΣ ΕΝΟΣ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
ΤΟ ΣΠΙΤΑΚΙ
ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ
ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ

724 pages, Paperback

First published January 1, 1940

About the author

Ο Γεώργιος Δροσίνης καταγόταν από οικογένεια αγωνιστών του Μεσολογγίου και γεννήθηκε στην Αθήνα. Τις εγκύκλιες σπουδές του παρακολούθησε στη Βαρβάκειο Σχολή και το Λύκειο Σουρμελή. Σπούδασε Νομική και, με σύσταση του Νικολάου Πολίτη, Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ιστορία Καλών Τεχνών και ξένης φιλολογίας στη Γερμανία (Λειψία, Δρέσδη, Βερολίνο 1885-1888). Επέστρεψε στην Αθήνα και από το 1889 ως το 1897 υπήρξε διευθυντής του περιοδικού της Εστίας, που ο ίδιος μετέτρεψε σε εφημερίδα το 1894. Την ίδια περίοδο διηύθυνε επίσης τα περιοδικά Εθνική Αγωγή και Μελέτη (που ίδρυσε επίσης). Το 1899 μαζί με τον Δημήτριο Βικέλα ίδρυσαν το Σύλλογο προς διάδοσιν ωφελίμων βιβλίων, όπου εξέδωσε λογοτεχνικά έργα, λαογραφικές και άλλες μελέτες. Το 1901 ίδρυσε τις σχολικές βιβλιοθήκες και το 1908 το εκπαιδευτικό μουσείο. Συνέβαλε επίσης στην ανέγερση του Οίκου Τυφλών και της Σεβαστοπούλειας Επαγγελματικής Σχολής, του Α΄ Εκπαιδευτικού Συνεδρίου του 1907 και της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρίας (1908). Από το 1914 και ως το 1923 διετέλεσε τμηματάρχης του υπουργείου Παιδείας με ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων, ενώ υπήρξε επίσης μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από το έτος ίδρυσής της (1926). Από το 1922 διηύθυνε το Ημερολόγιο της Μεγάλης Ελλάδος, ενώ.

Στο χώρο της λογοτεχνίας πρωτοεμφανίστηκε το 1879 με ποιήματά του στο περιοδικό Ραμπαγάς. Στην πρώτη φάση της λογοτεχνικής παραγωγής του ανήκουν οι συλλογές Ιστοί αράχνης (1880) και Σταλακτίται (1881), με τις οποίες εντάχτηκε στους νεωτεριστές ποιητές που απομακρύνθηκαν από το πομπώδες ύφος των αθηναίων ρομαντικών της Α΄ Αθηναϊκής Σχολής. Με τις συλλογές Ειδύλλια (1884) και Γαλήνη (1902) προσχώρησε στη γενιά του 1880, ενώ συνέχισε να δημοσιεύει ποιήματα ως το 1930 με τη συλλογή Βραδιάζει, καθώς επίσης διηγήματα και μυθιστορήματα. Πέθανε στην Κηφισιά το 1951. Ο Γεώργιος Δροσίνης εντάσσεται στους ποιητές της νέας Αθηναϊκής Σχολής, κυρίως λόγω της δημοτικής γλώσσας και της απλότητας της έκφρασης της ποίησής του, καθώς και των επιρροών που δέχτηκε από τους παρνασσιστές γάλλους ποιητές και την παρνασσική ποίηση του Παλαμά. Στην πεζογραφία του επηρεασμένος από τον Εμμανουήλ Ροΐδη, το Νικόλαο Πολίτη και τον ΄Άγγελο Βλάχο, αλλά και από τις σπουδές του στη Γερμανία (υπήρξε δια βίου θαυμαστής των Schiller, Wagner και Goethe), επέλεξε συχνά θέματα από τη ζωή στην ελληνική επαρχία προτάσσοντας μια ειδυλλιακή αντιμετώπισή της. Τοποθετείται έτσι στην πρώτη φάση της ηθογραφικής πεζογραφίας στην ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας.

Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Γεώργιου Δροσίνη βλ. Αγγελάτος Δημήτρης, «Δροσίνης Γεώργιος», Παγκόσμιιο Βιογραφικό Λεξικό 3. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1985, Κατσή - Χρυσογέλου ΄Αννα, «Γεώργιος Δροσίνης» , Η παλαιότερη πεζογραφία μας·Από τις αρχές της ως τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμοΖ΄ (1880-1900). Αθήνα Σοκόλης, 1997, Μαυροειδή - Παπαδάκη Σοφία, «Δροσίνης Γεώργιος», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας 6. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ. και Μερακλής Μ.Γ., «Γεώργιος Δροσίνης», Η ελληνική ποίηση· Ρομαντικοί - Εποχή του Παλαμά - Μεταπαλαμικοί· Ανθολογία - Γραμματολογία, σ.304-307. Αθήνα, Σοκόλης, 1977.
(Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.)

Reviews

[Pinko Palest · Rating 2 out of 5]

Τα χρόνια που πέρασαν δεν ήταν καλά με τον Δροσίνη, όπως δεν ήταν καλά με κανέναν από τους φίλους του της Νέας Αθηναϊκής Σχολής, όπως τον Παλαμά (πιθανή εξαίρεση εδώ αποτελεί ο Πολέμης). Τα ποιήματά του σήμερα ακούγονται σαν να είναι γραμμένα επίτηδες για να είναι όσο χειρότερα γίνεται, σχεδόν σαν παρωδίες ποίησης. Ούτε και οι πεζές ιστορίες του έχουν γεράσει με καλύτερο τρόπο. Το συγκεκριμένο βιβλίο όμως είχε ενδιαφέρον σε αρκετά σημεία. Αφενός, ο ίδιος ο Δροσίνης πρέπει να ήταν πολύ καλός άνθρωπος. Αφετέρου, πολλά από όσα λέει έχουν ενδιαφέρον προκειμένου να γνωρίσουμε την εποχή του, ενώ και μερικές ιστορίες είναι χαριτωμένες κι ευχάριστες σαν ιστορίες. Δυστυχώς, ο ίδιος ο Δροσίνης επιμένει να συμπεριλαμβάνει πολλές ανιαρές περιγραφές της φύσης, ενώ όσα έχει να πει για κυνήγι και ψάρεμα δεν ενδιαφέρουν πια κανέναν μας (κι όσους τους ενδιαφέρουν κάτι τέτοια δεν διαβάζουν βιβλία). Οι εμπειρίες του από το εξωτερικό ήταν επίσης ιδιαίτερα αδιάφορες: άμα θέλουμε να μάθουμε για τη Γερμανία στα τέλη του 19ου αιώνα, δεν θα καταφύγουμε στον Δροσίνη, εξάλλου. Μακάρι να είχε γράψει πολύ περισσότερα για τη δική του ζωή στην Αθήνα μεταξύ 1870 και 1900, καθώς όσα περιλαμβάνει το βιβλίο είναι και τα καλύτερα κομμάτια του