What do you think?
Rate this book
La grève des électeurs
Le 28 novembre 1888, Octave Mirbeau signe dans Le Figaro un article intitulé La Grève des électeurs. Un tel manifeste en faveur de l'abstention serait aujourd'hui impensable. Pour autant, il ne cherche point à inoculer le vice du désengagement mais à dénoncer la mystification du système électoral qui pare de la légitimité du vote les extorsions des puissants. Ce n'est pas l'idée de démocratie qu'il critique mais sa pratique au sein de la République ; les institutions abêtissent l'électeur tout en lui demandant son aval. L'anarchisme de Mirbeau fait de l'individu le centre à partir duquel la République doit être interrogée. Il prend à partie l'électeur, qu'il tutoie, sur l'absurdité de sa contribution au grotesque spectacle de sa quête aux suffrages. Par l'humour et la dérision, il attente à la respectabilité des institutions, dénonce "la protection aux grands, l'écrasement aux petits". Si Mirbeau n'érige pas d'utopie dans cette critique radicale, il nous lègue les armes capables de nous défaire du conditionnement qui annihile le plus faible ; vision suffisamment juste pour qu'elle nous dérange encore plus de cent ans plus tard !
48 pages, Unknown Binding
First published May 1, 1902
About the author
Octave Mirbeau
428 books175 followersOctave Mirbeau was a French journalist, art critic, travel writer, pamphleteer, novelist, and playwright, who achieved celebrity in Europe and great success among the public, while still appealing to the literary and artistic avant-garde. His work has been translated into thirty languages.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
January 29, 2024
Να θυμάσαι ότι ο άνθρωπος που ζητιανεύει τις ψήφους είναι από το γεγονός αυτό και μόνο ένας άνθρωπος ανέντιμος, διότι, σε αντάλλαγμα της εξουσίας και του πλούτου που απέκτησε χάρη σ’ εσένα, σου υπόσχεται ένα σωρό θαυμάσια πράγματα, τα οποία δεν θα σ’ τα δώσει, και δεν είναι άλλωστε μέσα στις δυνατότητές του να σ’ τα δώσει. Ο άνδρας που εξυψώνεις δεν εκπροσωπεί ούτε την εξαθλίωσή σου ούτε τις επιδιώξεις σου ούτε τίποτα. Εκπροσωπεί μόνο τα δικά του πάθη και τα δικά του συμφέροντα, τα οποία είναι αντίθετα από τα δικά σου.
Χωρίς απαραιτήτως να συμφωνώ με τις απόψεις του Mirbeau, δεν μπορεί παρά να με προβληματίσει η διαχρονικότητα των λόγων του, ειδικά στη χώρα μας.
Χωρίς απαραιτήτως να συμφωνώ με τις απόψεις του Mirbeau, δεν μπορεί παρά να με προβληματίσει η διαχρονικότητα των λόγων του, ειδικά στη χώρα μας.
December 25, 2020
Ο Μιρμπώ, ως γνήσιος αναρχικός, απορεί με την προθυμία των ψηφοφόρων να διαλέξουν τον δυνάστη τους. Καταλαβαίνω πώς κάποιος μπορεί να οδηγηθεί σ' αυτήν την άποψη κι ίσως στη Γαλλία του ύστερου 19ου αιώνα να μην υπήρχε πράγματι κάποια καλή επιλογή για να ψηφίσεις. Αλλά ως γνήσιο ζώο πολιτικό δεν πιστεύω ότι οι ψηφοφόροι πρέπει γενικά να απεργούν.
July 24, 2011
Brûlot succinct et sans concessions en faveur de l’abstention. Édité pour la première fois en 1888, sans nul doute impubliable à l’heure actuelle.
Octave Mirbeau y dresse un portrait corrosif et très actuel du bougisme électoral, où l’inaction démocratique se trouve colmatée par l’éternel retour du rappel à l’urne – le suspens du suffrage mobilisant un troupeau particulièrement nigaud : « Les moutons vont à l’abattoir, ils ne se disent rien, eux, et ils n’espèrent rien. Mais, du moins, ils ne votent pas pour le boucher qui les tuera, et pour le bourgeois qui les mangera. Plus bête que les bêtes, plus moutonnier que les moutons, l’électeur nomme son boucher et choisit son bourgeois. Il a fait des révolutions pour conquérir ce droit (p. 13). »
Mirbeau rappelle au quidam l’inanité propre au vote et se pose en éveilleur de consciences et initiateur aux délices de l’abstention, cette arme redoutable pourtant si peu usitée par un corps électoral grégaire. Ne plus voter, se désengager. À la fatalité mécaniste de la transhumance cyclique vers les urnes, s’oppose la volonté de libérer l’individu de l’intériorisation de la domination, du dressage « citoyen ». La parole ne peut être donnée à qui la refuse – anachronique plaidoyer pour l’ataraxie politique ; le détachement des taiseux.
Octave Mirbeau y dresse un portrait corrosif et très actuel du bougisme électoral, où l’inaction démocratique se trouve colmatée par l’éternel retour du rappel à l’urne – le suspens du suffrage mobilisant un troupeau particulièrement nigaud : « Les moutons vont à l’abattoir, ils ne se disent rien, eux, et ils n’espèrent rien. Mais, du moins, ils ne votent pas pour le boucher qui les tuera, et pour le bourgeois qui les mangera. Plus bête que les bêtes, plus moutonnier que les moutons, l’électeur nomme son boucher et choisit son bourgeois. Il a fait des révolutions pour conquérir ce droit (p. 13). »
Mirbeau rappelle au quidam l’inanité propre au vote et se pose en éveilleur de consciences et initiateur aux délices de l’abstention, cette arme redoutable pourtant si peu usitée par un corps électoral grégaire. Ne plus voter, se désengager. À la fatalité mécaniste de la transhumance cyclique vers les urnes, s’oppose la volonté de libérer l’individu de l’intériorisation de la domination, du dressage « citoyen ». La parole ne peut être donnée à qui la refuse – anachronique plaidoyer pour l’ataraxie politique ; le détachement des taiseux.
September 12, 2026
Plus un exercice de style qu'autre chose
October 9, 2023
Στον απόηχο του καθιερωμένου εκλογικού πανηγυριού, ενός, δηλαδή, βαθύτατα απολιτίκ, ιδεολογικά συγχυσμένου, ηθικά αναξιοπρεπούς και ακραία καπιταλιστικού ψηφοθηρικού κυνηγιού θέσεως στην μεταπολιτευτική Ελλάδα της συνεχούς κρίσης, με συνήθη αποτελέσματα ντροπής, τα δύο ευσύνοπτα δοκιμιακού χαρακτήρα χρονικά του Οκτάβ Μιρμπώ, γραμμένα στα τέλη του 19ου αιώνα, μοιάζουν παραδόξως επίκαιρα.
Ενώ δεν συμφωνώ με αρκετες απο τις υπερβολικά ριζοσπαστικές θέσεις του συγγραφέα και την προτροπή της γενικευμένης εκλογικής αποχής των ψηφοφόρων, ο Μιρμπώ μάς καλεί, αν όχι να προσχωρήσουμε πλήρως στις αναρχικές του θέσεις και στην πρόσληψη της εκλογικής διαδικασίας ως μιας άσκοπης και δομικά ανέντιμης ανταλλαγής προνομίων, τουλάχιστον να στοχαστούμε κριτικά και φιλοσοφικά (κυρίως μέσω της φιλοσοφίας του Σοπενχάουερ) για τον, ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, φθαρμένο και οικτρά διεφθαρμένο κοινοβουλευτισμό, ο οποίος και αποτυγχάνει, κάθε φορά, να εξαργυρώσει την υποσχόμενη ισότητα και τα υψηλά αξιακά αγαθά που υποτίθεται πως πρεσβεύει και υπερασπίζεται.
Ο Μιρμπώ, ακροθιγώς αλλά ευστόχως, αγγίζει πολλά θέματα, όπως για παράδειγμα τον μοιραίο ρόλο της μιντιακής επιρροής στην πολιτική συνείδηση (τότε βεβαια η αλώς της επιρροής αφορούσε κατά κύριο λόγο τις στρατευμένες εφημερίδες των πατρόνων, σήμερα η μιντιακή επίδραση είναι πολύ πιο εκτεταμένη, συντονισμένη και κεφαλαιοκρατικά απηνής) καθώς και την ευάλλωτη ψυχοσύνθεση του άβουλου ψηφοφόρου τον οποίο σκιαγραφεί ως δουλικά ματαιόδοξο, απελπισμένο να λατρεύει τη λάμψη κενών ειδώλων, έρμαιο της ναρκισσιστικής δομής που εμποτίζει όλο το νεωτερικό κοινωνικοπολιτικό σύστημα.
Ο ψηφοφόρος, συγκεκριμένα, είναι για τον Μιρμπώ ένας γραφικός ιδιώτης, ένας "αμετακλήτως αποβλακωμένος" που, παρόλο που συμμετέχει στα κοινά, δεν απολύει την αφέλεια ενός μπαλζακικού αντιήρωα (αναφέρει μάλιστα τον Μπαλζάκ ήδη στην αρχή του κειμένου του, παραπέμποντας με άμεσο τρόπο σε όλες τις διαχρονικά γραφικές φιγούρες που έχει σατυρίσει η κριτικά εύστοχη πένα του Μπαλζάκ), ένας κακομοίρης μικροαστός με την έννοια που εμπεριέχει η λέξη ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα, αυτού του ατόμου, δηλαδή, που ανήκοντας στη θολή τάξη των μικροϊδιοκτητών ή ενός υποτίθεται ανθρωπιστικά ευνοούμενου προλεταριάτου (εις βάρος φυσικά του υποπρολεταριάτου και μεσω της αποικιοκρατικής φτωχοποίησης που επιφέρει καθολικά η δυτική πολιτική σε όλη την νεώτερη ιστορική περίοδο και εξής) διαπράττει ξανά και ξανά τις νωθρές πράξεις των περιχαρακωμένων του δικαιωμάτων, νομιμοποιώντας εντέλει όλες αυτές τις ολιγαρχικές πολιτικές, του οικονομικά ανάλγητου, παγκοσμιοποιημένου και απρόσωπου Μόλωχ που δρα κατ'εξακολούθηση εις βάρος του.
Ενώ δεν συμφωνώ με αρκετες απο τις υπερβολικά ριζοσπαστικές θέσεις του συγγραφέα και την προτροπή της γενικευμένης εκλογικής αποχής των ψηφοφόρων, ο Μιρμπώ μάς καλεί, αν όχι να προσχωρήσουμε πλήρως στις αναρχικές του θέσεις και στην πρόσληψη της εκλογικής διαδικασίας ως μιας άσκοπης και δομικά ανέντιμης ανταλλαγής προνομίων, τουλάχιστον να στοχαστούμε κριτικά και φιλοσοφικά (κυρίως μέσω της φιλοσοφίας του Σοπενχάουερ) για τον, ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, φθαρμένο και οικτρά διεφθαρμένο κοινοβουλευτισμό, ο οποίος και αποτυγχάνει, κάθε φορά, να εξαργυρώσει την υποσχόμενη ισότητα και τα υψηλά αξιακά αγαθά που υποτίθεται πως πρεσβεύει και υπερασπίζεται.
Ο Μιρμπώ, ακροθιγώς αλλά ευστόχως, αγγίζει πολλά θέματα, όπως για παράδειγμα τον μοιραίο ρόλο της μιντιακής επιρροής στην πολιτική συνείδηση (τότε βεβαια η αλώς της επιρροής αφορούσε κατά κύριο λόγο τις στρατευμένες εφημερίδες των πατρόνων, σήμερα η μιντιακή επίδραση είναι πολύ πιο εκτεταμένη, συντονισμένη και κεφαλαιοκρατικά απηνής) καθώς και την ευάλλωτη ψυχοσύνθεση του άβουλου ψηφοφόρου τον οποίο σκιαγραφεί ως δουλικά ματαιόδοξο, απελπισμένο να λατρεύει τη λάμψη κενών ειδώλων, έρμαιο της ναρκισσιστικής δομής που εμποτίζει όλο το νεωτερικό κοινωνικοπολιτικό σύστημα.
Ο ψηφοφόρος, συγκεκριμένα, είναι για τον Μιρμπώ ένας γραφικός ιδιώτης, ένας "αμετακλήτως αποβλακωμένος" που, παρόλο που συμμετέχει στα κοινά, δεν απολύει την αφέλεια ενός μπαλζακικού αντιήρωα (αναφέρει μάλιστα τον Μπαλζάκ ήδη στην αρχή του κειμένου του, παραπέμποντας με άμεσο τρόπο σε όλες τις διαχρονικά γραφικές φιγούρες που έχει σατυρίσει η κριτικά εύστοχη πένα του Μπαλζάκ), ένας κακομοίρης μικροαστός με την έννοια που εμπεριέχει η λέξη ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα, αυτού του ατόμου, δηλαδή, που ανήκοντας στη θολή τάξη των μικροϊδιοκτητών ή ενός υποτίθεται ανθρωπιστικά ευνοούμενου προλεταριάτου (εις βάρος φυσικά του υποπρολεταριάτου και μεσω της αποικιοκρατικής φτωχοποίησης που επιφέρει καθολικά η δυτική πολιτική σε όλη την νεώτερη ιστορική περίοδο και εξής) διαπράττει ξανά και ξανά τις νωθρές πράξεις των περιχαρακωμένων του δικαιωμάτων, νομιμοποιώντας εντέλει όλες αυτές τις ολιγαρχικές πολιτικές, του οικονομικά ανάλγητου, παγκοσμιοποιημένου και απρόσωπου Μόλωχ που δρα κατ'εξακολούθηση εις βάρος του.
June 28, 2026
In these two pamphlets, La Grève des électeurs and Prélude, written respectively in 1898 and 1902, anarchist Octave Mirbeau writes scathing condamnations of the voting process: "The sheep go to the slaughterhouse, they don't say anything, and don't hope for anything. But, at least, they don't vote for the butcher who will slaughter them, and for the bourgeois who will eat them. More stupid than the animals, more sheepish than the sheep, the voter names his butcher and chooses his bourgeois. He made revolutions to earn this right."
That such pamphlets were published in the mass-media of the time (the first was published in... Le Figaro!) is indicative of some things that would be surprising nowadays, where polite dissent is the norm, except maybe on far-right media which are allowed and encouraged to be outrageous by their owners and powers that be. Today one would be hard-pressed to publish such pamphlets, as the whole legitimacy of the bourgeois republics is based on the illusion of participatory representative democracy, and even if the rate of participation is almost constantly falling, the model of governance needs to project the illusion of agreement by the people to their fate (not that it won't "correct" them if they were to vote "incorrectly", see the French referendum of 2005 on the European Constitutional Treaty, or Greece's Syriza government of 2015).
An interesting read to think beyond the current models of governance.
That such pamphlets were published in the mass-media of the time (the first was published in... Le Figaro!) is indicative of some things that would be surprising nowadays, where polite dissent is the norm, except maybe on far-right media which are allowed and encouraged to be outrageous by their owners and powers that be. Today one would be hard-pressed to publish such pamphlets, as the whole legitimacy of the bourgeois republics is based on the illusion of participatory representative democracy, and even if the rate of participation is almost constantly falling, the model of governance needs to project the illusion of agreement by the people to their fate (not that it won't "correct" them if they were to vote "incorrectly", see the French referendum of 2005 on the European Constitutional Treaty, or Greece's Syriza government of 2015).
An interesting read to think beyond the current models of governance.
September 20, 2023
απαρχαιομένο
August 1, 2025
Ένα βιβλίο τροφή για σκέψη…. Νιώθω πως γίνομαι γραφική όταν λέω συνεχώς εύγε στις εκδόσεις Άγρα. 🖤
July 15, 2026
Quelques phrases marquantes dans ce court texte qui dénonce les illusions des électeurs et prône l'abstention
September 26, 2014
Ωραίος ο Μιρμπώ. Σαρκαστικός.
"Είμαι ψηφοφόρος, όλα για μένα γίνονται.
Είμαι το θεμέλιο της σύγχρονης κοινωνίας"
"Είμαι ψηφοφόρος, όλα για μένα γίνονται.
Είμαι το θεμέλιο της σύγχρονης κοινωνίας"
Displaying 1 - 12 of 12 reviews