Mizah

by Robert Escarpit, Mehmet Yalçın (Translator)

Paperback. 13,50 / 19,50 cm. In Turkish. 159 p. Mizahi Türkçelestirenler içerigini gülme temelinde düsünmüs olmalilar ki, "gülmece" demisler. Bu durumda, toplumun da ayni sözcüge bagli kalarak olayi bir gülme araci olarak görmesi dogaldir. Kaldi ki salt yararcilik ilkesine daha kolayca sarilan ortalama toplum insani gülmeceyi bir eglence ya da zaman geçirme araci olarak görecektir, görmüstür Aziz Nesin kitaplarinin ya da karikatür dergilerinin daha çok yolculuklarda animsanmasi ve tasinmasi böyle bir gereksinmenin açik belirtisidir. Tipki bol bulmacali gazetelerin daha çok satmasi gibi. Mizahin büyük çogunlukla güldürüyor oldugu da dogrudur; buna, her toplumun kendine özgü bir "mizah anlayisi" oldugu, vb. eklenebilir… Gerçekten öyle midir? Iste bu kitapta Escarpit'nin amaci, bilimsel bir uslamlama izleyerek, mizahi kültürler ötesi, evrensel bir anayapi olarak belirlemektir.

Genres: Humor

159 pages, Paperback

First published January 1, 1960

Reviews

[Laçin Tutalar · Rating 4 out of 5]

Kitapçı rafından çekip alırken çok şey beklemediğim -çünkü yazar hakkında hiçbir şey bilmezken başlık yeterince cezbediciydi- ve kitabın sonuna gelirken kitaplıkta yer tutması gerektiğini düşündüğüm bir okuma oldu. Çeviri de özenli. Pek de alışkın olmadığımız Türkçe terim/ifadeleri çevirmen bilerek ve güzelce yerleştirmiş.

[Pablo María Fernández · Rating 4 out of 5]

Escarpit te lleva de la mano en una aventura intelectual. Arranca explorando el origen de la palabra humour en el idioma inglés y su doble definición: wit (ingenio) y fluid (fluido). A veces se pone muy detallista para mi gusto pero siempre retoma y avanza en un ensayo que se lee fácil. Shakespeare y Ben Johnson son contrapuntos del humor trágico y humor cómico, aparecen de su Francia obras de Moliere, Corneille, salta al Estados Unidos de Mark Twain y Fielding y vuelve a Europa para visitar a Swift, Carroll, Shaw y Chesterton, entre otros. Trae la voz de libros de filósofos que pensaron el humor tanto para elogiarlos y elaborar a partir de ellos, como para denostarlos como en el caso de Bergson. Comenta también sobre el impacto más allá de los libros en medios como las revistas Punch y The New Yorker, emblemas del humor de sus países. Cierra el libro atreviéndose finalmente a dar una definición de humor: es un arte de existir. En el último capítulo desarrolla esta idea.

Sentí que abrió muchas puertas a mi curiosidad y seguramente intente encontrar en Gutenberg o Archive algunas de esas obras de tres o cuatro siglos de antigüedad que menciona al pasar o que utiliza como disparadoras para su análisis y reflexión.

Más sobre esta reseña y otras en:
https://pablomariafernandez.substack....