In mijn jeugd was dit mijn favoriete boek. Dit was hét boek dat al mijn vriendinnen en ik lazen, en herlazen, en nog eens herlazen. Sinds ik een account op Goodreads heb, heb ik het niet meer gelezen, maar Jess heeft me geïnspireerd om het nu weer eens te doen. Ik vond dat wel een beetje spannend, want het is YA in de zin dat de hoofdpersoon 16 à 17 is, en ik lees bijna geen YA meer, bijna niet meer in het Nederlands, en wilde de goede herinneringen die ik aan dit boek had, niet overschrijven.
Ik had me geen zorgen hoeven maken. Dit boek is nog steeds helemaal mijn ding. Ik blijk dol op Victoriaans Londen als setting en Zwigtmans schrijfstijl ligt me nog steeds. Adrian mag dan zestien zijn en zeventien worden in de loop van het boek, en dat merk je wel aan zijn opstandige levenshouding, maar hij zeikt niet zoveel als het gemiddelde YA-personage doet. Ik begrijp goed dat mijn Nederlands lerares destijds zei dat Schijnbewegingen prima op de volwassenen-plank en zelfs op de literatuur-plank thuishoort.
Maar het allerbelangrijkste is dat dit ook zo'n boek is dat onvoorspelbaar is, met een plot dat een beetje voortkabbelt en wel kijkt waar het heen gaat. Op de derde pagina ontmoeten we Augustus Trops (die ik op mijn dertigste een stuk meer mag dan op mijn zestiende), die weliswaar belangrijk is voor het plot, maar meer vanwege waar hij Adrian mee naartoe neemt dan vanwege zijn eigen relatie met Adrian. Tot zo'n dertig pagina's voor het einde (en dit boek telt er vijfhonderd) is het niet duidelijk of dit boek überhaupt in de romantiekcategorie thuishoort, en zo ja, of het dan de Italiaanse fietser wordt, Bosie, Bob, of zelfs Thomas. Of, ja, Vincent. En niet op een (melo)dramatische manier, maar op een subtiele manier, waar alle personages een rol blijven spelen in het verhaal maar er verder niet gefocust wordt op wat die rol dan is.
Dit is nog steeds één van mijn favoriete boeken en ik raad mijn 35- of 40-jarige ik aan om het vooral nóg een keer te herlezen.