بازی بی گناهان

by Raúl Argemí, جیران مقدم (مترجم)

El asesinato sin resolver de una mujer de la alta sociedad argentina persigue a Juan Manuel Galvan, juez en activo. La violencia con que es asesinada y la falta de un movil claro lo mantienen en vilo. Tanto que su curiosidad profesional para que los culpables sean descubiertos y castigados deviene en una peligrosa obsesion. En torno a la muerta y su asesinato va tejiendose una red que, lejos de aclarar los hechos, la complica todavia mas. Su familia, sus amistades, la Fundacion para la ayuda a los ninos necesitados que preside, todo lo que la rodeaba se convierte en una inmensa trampa que la lleva a esa muerte indigna y patetica. Raul Argemi consigue con Retrato de familia con muerta descubrinos las miserias de las clases bienestantes argentinas, la podredumbre que rodea los countrys o urbanizaciones cerradas, fuertemente protegidas, que son un campo sembrado para criminales de guante blanco, inocentes que no dudan en matar para preservar su estatus. A traves de los ojos de un juez que ha perdido la fe en su oficio y en la capacidad de las instituciones para proteger a las verdaderas victimas nos sumergimos en una sociedad carcomida por la corrupcion. Esta novela ha sido merecedora del II Premio Internacional de Novela Negra L'H Confidencial.

176 pages, Unknown Binding

First published March 1, 2008

About the author

Escritor argentino radicado en Barcelona, España. Es autor de novela negra. Su obra ha ganado diversos premios, el Hammett entre ellos, y se ha traducido al francés, italiano, holandés y alemán.

Nacido en La Plata, capital de la Provincia de Buenos Aires, Argentina, Raúl Argemí se dedicó tempranamente a las artes escénicas como autor y director teatral. A comienzos de los años ´70 participó en la lucha armada en Argentina, militando en el ERP-22 de agosto. Pasó toda la dictadura del gobierno militar argentino encarcelado, y tras su caída y el regreso de los gobiernos democráticos recuperó la libertad en 1984.

Es en ese momento cuando comienza a hacer periodismo, actividad que nunca abandonó. Durante su estancia en la Ciudad de Buenos Aires fue jefe de Cultura y director de Claves y colaborador en la Edición Cono Sur de Le monde diplomatique. En 1986 se traslada a la Patagonia, donde trabaja en la prensa regional. La fuerte impronta del paisaje de esta región austral del mundo lo atrapó: la mayoría de sus novelas tienen a la Patagonia como escenario.

En 2000 se traslada a España, país en el que su carrera de escritor da un salto y publica asiduamente sus novelas, muchas de ellas resultado de largos años de elaboración durante su vida en la Patagonia. De la mano de sus libros, comienzan a llegar los premios y las traducciones para otros países de Europa.

Reviews

[مِستر کثافت درونگرا · Rating 1 out of 5]

جدا این کتاب سال2008 جایزه گرفته!!
از نشر چشمه توقع نمیرفت......
واقعا نویسنده هیچی واسه گفتن نداشت جز باند بازی های قسمتهایی از آرژانتین.
و دیدگاه فمینیسمی رو میخواست بزور بکنه تو حلق ادم.

[Arash · Rating 3 out of 5]

_

دوستان ما، کسانی که همراهمی مان می کنند، درباره ی ما بیش از آنچه دل مان بخواهد می گویند. نمی شود آدم را احمق ها یا آشغال ها دوره کرده باشند بدون این که یک جوری یکی از این آدم ها باشد.
_
کتاب داستان رنج است و آزار، عده ای رده بالا که دست به قتلی زده و همه در آن گرفتارند. از پلیس گرفته تا خدمتکار، از زن تا مرد،از شوهر تا برادر، واقعه ای هولناک که بعد از چهار سال از گذشت آن و با خواب قاضی از مقتول دوباره پیگیری می شود ولی این بار شخصی و غیر رسمی.
_
در روایت کتاب از چندین ژانر و نگارش استفاده شده و از طرفی درون مایه کتابهای معمایی پلیسی رو داراست. به فساد اون زمانه در آرژانتین و دیکتاتورهای سیاسی و نقش کارتل های مواد مخدر پرداخته شده.
_
ترجمه چند جایی اشکال نگارشی رو داشت ولی با اینکه از متن اسپانیولی مستقیم برگردونده شده بود، ترجمه قابل قبولی بود از نظر من.

[Pooya Kiani · Rating 2 out of 5]

فقط آن جا به من تکانی می‌داد که نقل قول‌ ارخمی (و نه حتی راوی) از پیراندللو و دیگر نویسنده‌ها را در پاراگرافی می‌خواندم! باید در ژانر پلیسی معمایی و چرایی خلق «در» ژانر بیشتر بخوانم، در حال حاضر -و به گمانم همیشه- با ژانر کنار نمی‌آیم... تنها ادبیات را به معنای عام و با ساختار زیباشناسیک مختص هر اثر می‌پذیرم. ادبیات مای ژانرزده را نمی‌پذیرد، این گمان امروز من است.

[Dariush Eslami · Rating 1 out of 5]

یه شکست، این بهترین اسمی هست که میشه برای این کار گذاشت. نقطه ضعف‌های خیلی زیادی داشت به طور مثال داستان مسالت آور و مزخرف! شما از اول کتاب می فهمید قاتل کی هست چرا قتل انجام شده و... عملا شما بقیه کتاب رو الکی می خونین ماجرا ها فقط دوباره تکرار میشن دوباره باز گو میشن انگار نه انگار ۱۰ صفحه قبل نویسنده اینو گفته و بازم میگه و بازم میگه، انگار میخواسته مسئله دیکتاتوری زمان آژانتین تحول اقتصادی اختلاف طبقاتی و اینا رو تو داستانش جا بده اما داستان کم اورده. گفتن همچین مسائلی خوبه اما نه به شکلی که خواننده مداوم به خودش بد و بیراه بگه که چرا این کتاب رو انتخاب کرده.
داستان پلیسی که همه چیزش اول کتاب معلومه و الکی نویسنده داره داستان رو کش میده.
تازه جالب اینجاست که آگاتاکریستی رو نقد می کنه 😂.( حرفی برام نمی مونه واسه ادامه دادن)
شیوه ناشیانه حمایت از حقوق زنان نویسنده( واقعا ناشیانه که حتی از ذکر کردنشون هم خندم میگیره)، عمل نکردن به خواسته های خودش توی طول داستان و غیره باعث شد من این همه تند بنویسم.( می تونستم تند تر هم بنویسم)

[Rosa Dracos99 · Rating 2 out of 5]

Me llamó la atención la sinopsis, por creer que sería un proceso judicial con la correspondiente investigación en la Argentina actual. Y también quería leerlo debido a que había ganado un prestigioso premio de novela negra en 2008: “Premio Internacional de Novela Negra L'H Confidencial”.
Empieza bien, con un juez que intenta esclarecer la verdad sobre una supuesta muerte accidental de una mujer, acontecida cuatro años atrás.
Pero no me ha convencido en absoluto.
Empezamos por los personajes principales, el juez y un amigo de la infancia.
Tenemos a Juan Manuel Galván, juez en activo, con una cierta disminución física que le ha marcado toda su vida. La mayoría de los capítulos están escritos en primera persona, protagonizados por Juan Manuel. Vemos que está obsesionado por esa muerte, por descubrir la verdad... pero desconocemos el motivo de dicha obsesión; ya que no tuvo ninguna relación con la investigación ni con el entorno de la muerta. A pesar de la primera persona en que está la parte de la narración correspondiente, solo llegamos a conocer su obsesión y sus complejos, pero nada de su vida normal, laboral, familiar...
También nos encontramos a Ritter, un amigo de la infancia del juez, al que este pide ayuda para obtener toda la información oficial y extraoficial sobre los hechos, ya que es un ex-militar, acostumbrado a transgredir las normas y las leyes y con muchos contactos en todos los estratos de la sociedad. Ritter también cuenta con capítulos en primera persona, y al igual que con los del juez, no aportan mucho, solo los pasos que da para obtener lo que le ha pedido el amigo.
Y entremezclados con los capítulos ya mencionados encontramos otros, en tercera persona (narrador omnisciente), que van desarrollando lo que pasó realmente cuando murió la mujer; pero sin mantener una continuidad temporal, sino dando saltos atrás y adelante.
Sin olvidar algunos capítulos con transcripciones de los testimonios, como puestos por azar en medio de los demás; u otros, difíciles de entender para mí, de una especie de declamación teatral, con coro incluido.
A pesar de todo ello, lo que he encontrado interesante ha sido la descripción de la vida en los lujosos “country”, urbanizaciones cerradas de lujo; y sus subyacentes “villas”, aldeas en los alrededores donde malviven los que sirven y trabajan para los propietarios de las mansiones.

[Kosar · Rating 1 out of 5]

شاید زبان اصلی این کتاب، متن جذابتر و داستان کشش بیشتری داشته؛ ولی اگر متن اصلی هم مثل متن ترجمه‌س، نمی‌دونم چجوری برنده جایزه رمان دارک اسپانیا شده!
تنها کتابی بود که نصفه ولش کردم و شاید یه روزی برگشتم و ادامه‌ش دادم...

[Amir Sahbaee · Rating 2 out of 5]

--
این اخرین موجودی کتاب توی کتابفروشی بود و زودتر از متین خریدمش که رفت تو پاچه‌م
--
خب من نمیدونم ژانر این کتاب چی بود.کتاب نمونه ای بود از "از پس چیزی بر نیامدن" که در بیشتر لحظات و صفحات حس می‌شد
ما با داستانی مواجه بودیم که مطلقا گره نداشت.از صفحات اول تمام ماجرا لو رفت و هیچ نکته و نقطه ی نامکشوفی برای ادامه ی داستان باقی نموند.و همین باعث شد کتاب یک کتاب معمایی یا جنایی نباشه
از اون طرف شخصیت پردازی ها خیلی ضعیف بود.هیچ همذات پنداری و درکی اتفاق نمیفتاد که آدم به دغدغه‌ی شخصیت های اصلی داستان خودش رو نزدیک بدونه.حس میکنم نویسنده هم درست مثل خوان مانوئل شخصیت داستانش نمیدونست چرا داره سعی میکنه این معمارو حل کنه
و هیچکدوم از شخصیت ها مطلقا مارو با خودشون درگیر نمیکردن.فقط یک سری اسم که حضور داشتن
بعد از اون درونمایه های دیگه ی کتاب که بازم در نیومده بودن.مثلا یه جاهایی سعی داشت به تضاد طبقاتی و تضاد منافع و اختلاف طبقاتی و تفاوت شیوه ی زیست گروه های مختلف اشاره کنه اما بی هدف و خیلی گسیخته و بی اعتماد به نفس
یا اشارات زیاد اخر کتابش به زنانگی که هیچ استفاده ای ازش نکرده بود و بازم خیلی پریشون بود
از وسطای داستان هم بیشتر این حس رو داشتم که خود نویسنده نمیدونه کجا میخواد بره و ارزو میکنه زودتر تموم بشه
بهش ۲ دادم چون همراه کننده بود.فقط همین

[Amir mohammad · Rating 2 out of 5]

کسل کننده
هر لحظه دوست داشتم آخر کتاب خیلی خوب تموم بشه یه اتفاقی بیفته ولی متاسفانه نشد و نیافتاد.
"اختلاف طبقات در آرژانتین، دوران دیکتاتوری ویدلا، حقوق زنان" اینها چیزایی بود که خیلی گل درشت تو کتاب اومده بود و شاید همین تیکه اندازی ها باعث گرفتن جایزه شده باشه.